Aan mijn vurige, vinnige lezerkes :-)

23. De automatische bidmachine.

Zelfs in de huisdierloze tijd werd er door ma altijd nauwlettend op toegezien dat ik wel aan mijn entertainment en beweging kwam. Niet altijd tot mijn grootste voldoening weliswaar.

’s Zondags werd er naar de Schelde gewandeld met pa en ma, iets waar ik een gloeiende hekel aan had. Eens ik rolschaatsen kreeg was dat al een verbetering want dan ging het tenminste toch al wat vlugger vooruit. Ik was overduidelijk ook gezegend met de ongeduldige natuur van mijn moeder.

Nog erger was het als in plaats van op de rechteroever te blijven, we naar de linkeroever wandelden, want dan moesten we door de eindeloze voetgangerstunnel. De roltrappen waren wel fascinerend. Het leek wel of we op de duur in ’t middelpunt van de aarde zouden belanden! Maar eens beneden was het minuten lang door die eentonige tunnel stappen uitkijkend naar ’t middelpunt waar een grote muurschilderij was aangebracht die aangaf dat de lijdensweg halverwege was. Ik kon hier wel prima rolschaatsen, maar dan raakte ik zo ver voorop dat ik al aan ’t einde was toen pa en ma nog maar vijftig meter gestapt hadden. Dus moest ik keer op keer terug komen, en leek die tunnel nog 10 keer zo lang…

Uiteindelijk kwamen we dan terug boven aan het “boeienpark”. Een grasveld aan de oever van de Schelde waar allerhande boeien tentoongesteld lagen. Erg genoeg waren de wandelpaden er met grind bestrooid dus mijn rolschaatsen waren hier waardeloos. Soms wandelden we tot mijn groot ongenoegen nog verder tot de jachthaven of zelfs tot aan “St. Anneke-plage”, een strand naast de stroom, om naar de molen en de boten te zitten kijken. Boten. Die ergerlijk traag voorbijvaarden. En zand. Dus weer niks voor mijn rolschaatsen…

Het enige leuke in die buurt was een grote vijver naast de jachthaven waar mensen met telegeleide miniatuurbootjes kwamen spelen. Dat vond ik nog wel iets hebben. Die bootjes gingen tenminste goed vooruit en vaarden ook niet alleen maar rechtdoor zoals de saaie, slome, echte op de Schelde. Hier was tenminste iets aan te zien. En hier kon ik ook zelf ingrijpen, hoewel dat natuurlijk niet de bedoeling was…

Mijn meest gebruikte zinnen tijdens die wandelingen waren : “Gaan we nog niet naar huis?”, “Is ’t nog véél verder?”,  “Maar dat hebben we toch al dikwijls gezien?”, “Ik ben moe.”, “De wieltjes van mijn rolschaatsen zijn versleten.”, “Ik ga straks zo moe zijn dat ik niet ga kunnen slapen.”, “Ik denk niet dat er nu boten gaan liggen, ’t is veel te slecht weer.”, “Ik denk dat bomma zich stillekesaan alleen gaat beginnen voelen”, “Mijn voeten doen nog altijd pijn van vorige zondag”, “Zouden we niet beter naar huis gaan want ik denk dat het gaat regenen”, “Dat nieuwe zadel van mijn fietske snijdt in mijn billen” (hoewel er al wel 3 lagen mousse over gedrapeerd waren omdat argument zeker te kunnen ontkrachten), “Ik heb honger en dorst en ik moet pipi doen en ik denk niet dat ik ga kunnen wachten tot we thuis zijn als we nu nog eerst veel verder gaan”, en talloze varianten op hetzelfde thema.

Die wandelingen waren dus wel goed voor mijn woordenschat en mijn verbale fantasie.

Op mijn driewieler in onze straat op mijn vierde verjaardag 9 oktober 1961.

Ondertussen had ik ook in onze straat leren fietsen op een driewielertje en dat gammele ding was al vlug vervangen door een heus fietsje. Mama legde haar hand langs achter rond mijn nek en zo kon ik rechtop blijven en verliepen de fietslessen vrijwel risicoloos. Althans voor mij. Ons ma bleef er lekker fit door want het duurde niet lang eer ik flinke snelheden kon halen, desalniettemin eiste ik dat ze onder geen enkele voorwaarde mijn nek zou loslaten. Dus crossten wij samen door de straten : ik op mijn fiets, ons ma achter mij aan bengelend en wanhopig trachtend mijn nek niet los te laten… Ik gillend : “Niet loslaten hé! Niet loslaten heb ik gezegd! Néééééééé! Terug vast pakken! Ik ga vallen! Hou mij vááááást!” En dan : boenk. Bleit.

Voor voorbijgangers moet het er uit gezien hebben als een scène uit “Comedy Capers” waarin een kind aan een wurgmoordenares tracht te onstnappen.
 

In ’t stadspark kon ik me heerlijk uitleven op mijn fietsje want er waren heuveltjes.  Eens ik geleerd had om zonder ons ma rond mijn nek te rijden was dat een feest. Ja, een afdaling met mijn moeder wapperend aan mijn nek had niet echt praktisch geweest.

Met veel moeite ploegde ik door het zand tot op het heuveltje (een flink uit de kluiten gewassen molshoop in feite) om dan in volle vaart naar beneden te racen tot groot afgrijzen van ons ma en de andere omstaanders. Er moest al eens tijdig weggesprongen worden want zo heel baanvast was ik in ’t begin nog niet. ’s Avonds moesten er al eens builen en schaafwonden verzorgd worden, maar met de “Initiol”-zalf die volgens ons ma voor alles, maar dan ook voor alles, geschikt was, kwam dat wel in orde.

In 't stadspark met mijn eerste grote fiets op 16 mei 1963.

Haast elke woensdag kwamen we bijeen met de nichtjes en de piepkleine achterneefjes, zodat de mama’s konden bijkletsen en wij konden spelen. De eerste jaren was dat niet ideaal omdat het leeftijdsverschil te groot was en ’t waren dan nog allemaal jongens ook. Toen nog niet direkt mijn favoriete ras. Maar hoe ouder we werden hoe boeiender het werd. Ik toverde mezelf geestelijk om tot een jongen en zo geraakten de meeste problemen opgelost aangezien ik dan ook ineens de “oudste man van ’t gezelschap” was. De macho van de kleuters.

Op mijn 9de verjaardag, oktober 1966, zijn de neefjes, op 1 stuk na, eindelijk  voltallig



Twee jaar later! Eindelijk, 't is gelukt! De neefjes zijn voltallig!

Wat ik ook een heerlijk uitstapje vond was naar de kerk van H.Rita gaan op de Paardenmarkt. Als ons ma zorgen had dan ging ze “een noveen doen”. Negen dagen op rij gingen we dan naar die kerk, gewijd aan “de heilige van de hopeloze zaken”, om daar even te bidden en tot mijn groot genoegen een kaars aan te steken. De ongelofelijk uitvinding van dat etablissement was dat ze daar… electrische kaarsjes hadden!!! Ge moest een geldstuk in een gleuf steken en naargelang de waarde van uw offer ging er dan een lampke branden voor het beeld van de H. Rita. Ik denk dat het voor 1 frank 1 minuut was, en voor 5 frank 5 minuten. Fascinerend vond ik dat! Zo'n flakkerend witgeel ballonneke dat plots oplichtte... In mijn ogen was het een automatische bidmachine! Ik had er geen woorden voor dat zoiets bestond, het was een puur mirakel! Een direkte lijn met de hemel! 
Ik bad niet om ons ma haar zorgen op te lossen, ik bad dat ze er nog meer kreeg dat we rap aan onze volgende noveen konden beginnen. Want een noveen had toch wel heel veel weg van een kermis in mijn oogskes.
-----------------------
PS. Heeft er soms iemand van jullie een oude postkaart van het Noordkasteel in Antwerpen, of van het zwembad in de Lange Gasthuisstraat?
Ik zoek ze omdat ik weet dat ze bestaan en ik zou ze graag bij een van mijn volgende verhalen afdrukken. Alvast bedankt om even te snuffelen!

Wat het schrijven van mijn jeugdherinneringen dubbel zo fijn maakt is dat het andere bloggers blijkt te inspireren! Ikzelf ben begonnen met mijn jeugdverhaaltjes te schrijven doordat ik de teksten op Myette's blog over haar kinderjaren zo fijn vond.

                                 

Mijn nichtje, Martje, van in de 70 natuurlijk , herinnerde zich de rode kleur van mijn kleedje nog en ze heeft de foto bijgekleurd!
  
 

Een goede vriendin van me, Lucienne, ook een 70-er, zag deze foto en haalde een van haar oude poppen van haar zolder. Een echte hoornen pop van het merk "Schildpad". Vroeger een lieve troetel, nu een waardevol stuk. Ze naaide er een kleedje voor geïnspeerd op het kleedje dat ik droeg op de bovenstaande foto. Ze gebruikte de "schmok"-techniek voor de tailleband. Een werkje van geduld!

 


Harry van het blog "Rikavensis" vond mij een boeiend fotomodelleke voor het kaartje dat hij maakte voor zijn Photohop-examen!


En Ritje, maakte met een mooie kader, dit sprookjesachtig portretje van me!
Fijn nietwaar, dat we mekaar allemaal zo kunnen inspireren?!
------------------
Morgen een nieuwe aflevering van "Mijn Jeugdherinneringen".

Eergisteren wou even in mijn bed gaan liggen om naar een filmke te kijken om mijn ellebogen en polsen wat te dwingen te rusten.
Zoals steeds was Phineas er als de kippen bij om op mijn schoot te gaan liggen...
Gelukkig lag mijn fotoapparaat binnen grijpafstand en zo kon ik deze
heerlijke foto's maken van een Phin die zich zalig ligt te installeren...

Lieve lezers,

Ik kreeg vannacht een heel oprecht mailtje van iemand die vriendelijk schreef dat het haar van ’t hart moest dat ze regelmatig mijn blog bezocht en dat ik nooit op haar blog op tegenbezoek kwam.

Mijn volgend schrijfsel is dus bedoeld voor de mensen die al vaak dezelfde bedenking hebben gemaakt als de dame waar ik die oprechte mail van kreeg, maar die me dat zelf misschien nooit dierven of wilden mailen.

Die dame heeft groot gelijk om me dat te schrijven want het is de waarheid.

Waarom ik zo weinig op andere blogs kom - en nog minder in gastenboeken verschijn - heeft diverse redenen. Ten eerste heb ik het niet zo begrepen op gastenboeken maar dat weten jullie al wel van vroeger.

Ten tweede schiet er voor mij niet veel tijd meer over om blogs te bezoeken. Ik ben nog een van de "jongere" bloggers en heb dus nog een full-time job. Eigenlijk zelfs twee. Bovendien heb ik nog vrije tijd nodig voor mijn andere passies waarvan niets op mijn blog verschijnt. Onder andere gedichten en verhalen schrijven. Die zet ik niet op mijn blog wegens te persoonlijk. Het heeft zelfs anderhalf jaar geduurd eer enkele blogvrienden mij ertoe hebben kunnen overhalen om toch uittreksels van mijn reisverhalen op mijn blog te plaatsen. En nu zet ik er mijn jeugdherinneringen op omdat ik weet dat enkele senioren er echt van genieten. Soms kost het me wat moeite om er tijd voor te maken om ze te schrijven, maar dan zie ik plots die mensen hun gezichten voor me, en dat geeft me direkt terug moed en inspiratie. Ik weet dat enkele lezers echt naar die verhaaltjes uitkijken omdat ze me dat regelmatig mailen.

Ik ga mij niet uitgebreid excuseren omdat ik zo zelden op blogronde ga, want je kan je pas gemeend verontschuldigen als je ook beterschap belooft, en dat kan ik niet. Wegens tijdsgebrek maar ook wegens gezondheidsproblemen.

Het is jammer genoeg zo dat ik al sinds de dood van mijn moeder en mijn beste vriendin, vier jaar geleden, met chronische hoofdpijn sukkel. Sinds een jaar heb ik ook twee ontstekingen op mijn polsen en die pijn is nu al tot in mijn ellebogen gestegen. Van de dokter zou ik zelfs niet eens meer mogen computeren... Maar dat valt me, als “schrijverke”, toch zo moeilijk...  Ik heb de pc veel nodig voor mijn werk, en dan denk ik altijd maar : “Als 't voor 't werk moet, dan moet het voor 't plezier ook maar kunnen!”

Een foute redenering, dat weet ik maar al te best. Dus 't zou kunnen dat ik er binnenkort voor een tijdje uitlig.

Ik schrijf heel veel zaken op voorhand. Op momenten dat ik minder pijn heb, of wat meer tijd heb, zoals 's nachts als ik toch niet kan slapen. Vandaar dat ik veel artikeltjes voorgeprogrammeerd heb en ik 't maar met een tikje op zijn plaats op mijn blog moet zetten. Dus op de dagen met veel pijn verschijnt er toch ook meestal wel iets.

Ik zet liever niets over mijn chronische hoofdpijn en de rest van de miserie op mijn blog. Ik vind dat niet nodig. Mensen komen hier om plezier te hebben, een hogere functie heeft mijn blogje niet.

Hoewel ik zo weinig op blogbezoek ga onderhoud ik toch verschillende contacten met andere bloggers. Veelal zijn dat mensen die steeds meespelen met mijn fotoraadseltje en als die iets schrijven krijgen ze allemaal een persoonlijk antwoordje. En dat aantal is nogal groot geworden... Dus daar ben ik tegenwoordig wel even mee zoet.

Deze mensen vertellen me dan al eens iets over een probleem waar ze mee zitten - soms een poezenprobleem, soms iets anders - en ik probeer me daar nooit vanaf te maken door rap 1 zinnetje te typen. Dus ik steek daar tegenwoordig wel wat werk en tijd in om hun voort te helpen als ik dat kan. Met liefde en plezier vanzelfsprekend.

De meeste bezoekers van mijn site wisten alles al wat ik hierboven neerschreef en maken er ook geen punt van dat ik zelden op bezoek kom en haast nooit iets in een gastenboek schrijf. Ik zet soms wel iets onder een artikeltje in iemands blog als ik er echt iets zinvols of oprechts aan toe te voegen heb. Maar anders niet.

Kortom, jullie eens laten lachen met mijn poezenstrips of mijn schrijfseltjes, jullie trachten wat ontspanning te bieden met mijn fotoraadsel, en jullie mails persoonijk beantwoorden, en eventueel te helpen waar ik kan, dat is wat ik te bieden heb.

Niet meer en niet minder.

Harry Mülisch was het, denk ik, die ooit heeft gezegd : “Er zijn twee soorten mensen : er zijn schrijvers en er zijn lezers”. En misschien is dat wel zo en hoor ik tot die eerste groep.

Zelfs op de blogs die ik heel graag bezoek zoals “Anvers”, waarin Franske op een zalige manier zijn jeugd in Antwerpen beschrijft, of “Myette” wiens jeugdherinneringen mij inspireerden om de mijne op te schrijven, of de geweldige oude foto’s op “100 jaar geleden”, en zovele andere…, duurt het nog soms weken eer ik er weer eens geraak.

Ik begrijp sommigen hun teleurstelling dat ik niet op hun blog op bezoek kom, maar ik ben er zeker van dat jullie dit na deze uitleg zeker beter zullen begrijpen. Indien toch iemand mij dit kwalijk neemt laat het me gewoon weten dan val ik u zeker niet meer lastig met mijn zondagse uitnodiging om mee te komen fotoraadselen. Ik ga u dat zeker niet kwalijk nemen.

Het is er mij niet om te doen om véél lezers te krijgen want dan zou ik allang een machientje hebben geïnstalleerd waardoor ge aan extra lezers geraakt. Ik ben tevreden zoals het is. Ik heb blijkbaar een klein publiek dat plezier beleeft aan mijn schrijfsels, en meer moet dat voor mij niet zijn.

Het spijt me als dit schrijfsel sommigen verdriet doet of kwaad maakt, want dat is zeker niet de bedoeling. Maar ik zeg liever waar het op staat en wat jullie eventueel van mij kunnen verwachten en wat niet.

En nu is 't plots weeral 3 uur 's nachts en ga ik eindelijk in de houding van onze Phineas liggen. Met mijn pootjes omhoog want mijn ellebogen beginnen nu toch stilaan héél vreemde geluiden te maken

De meeste mensen hebben er wel eentje of meerdere in huis.



Veel plezier en stuur me maar een mailtje als je 't voorwerp geraden hebt!
Zet uw juist antwoord aub niet in 't gastenboek of onder reacties om de pret van de andere zoekenden niet te bederven.
-----------------
Oeps... vorige week duurde het drie dagen voor de eerste juiste oplossing er was...
en nu heb ik binnen de drie minuten al drie goede antwoorden!
Bravo Walter, Marleen, Luk, Nil, Opapat, Ingrid, Mare, Francois, Vera, William, Loulou, Chrisje, Paul, Cooltje en Jan!
En bedankt Francois voor uw altijd even originele reacties op het fotoraadsel!
Waar blijft ge uw fantasie vandaan halen...

Mijn poezenbende en ik wensen jullie een heel fijne en relaxte Paaszondag!
En dat ge al uw eieren snel moogt vinden zonder uw rug te forceren!

't Was deze keer precies een heel klein beetje moeilijk? Ge dacht blijkbaar allemaal dat ik jullie liet zoeken naar het ontstekingsmechanisme in een waterstofbom! Komaan, dat weet ik toch dat ge dat, (buiten die paar terroristen onder jullie) niet in de kast hebt liggen! Zo moeilijk maak ik het toch nooit...
't Was weer een heel gekend voorwerp, maar nee, 't was geen chauffageknop, radioknop, drukknoop, onderdeel van een wekker, filmrolletje, batterij, pet-fles of servetring. Het was een doodeenvoudige spuitbus! Het "vernevel-gaatje" van een spuitbus!!
Met dank aan Steven voor de juiste benaming van dit gaatje

       



Alleen al in de badkamer en de apotheekkast vond ik 10 exemplaren...  Er bestaan spuitbussen van deodorant (zoals die op mijn foto), luchtverfrisser, meubelglans, insektenverdelger, massageolie, ontsmettingspoeder, parfum,... Dus ga nu niet beweren dat jullie er niet ééntje in huis hebben hé!
Viva, Ritje, Speelster, Francois, Willem, Cooltje, Ron, Steven, Sjoeke, Ingrid, Paul, Luk, Andromeda, Thea, Loulou, Vera, Franske, Chris, Redpoppy, Opapat, Fernanda en Viv L.
  hadden het juist geraden!
Ik vind het wel oprecht erg dat al die anderen zo gezweet hebben op 't raadsel. En dat ocharme zonder een buske deodorant in huis te hebben... Zet de ramen nu maar eens flink open, dat ontgeurt ook wel

Morgen verse aanvoer voor jullie - na deze week, echt warmgelopen - hersentjes!
En vanavond is er een nieuwe aflevering van "Mijn Jeugdherinneringen" klaar!

22. De troostprijsdieren.

Maar aan elke vakantie komt een einde. Dus eens terug in “’t stad” zat ik weer in mijn huisdierloze bestaan. Op een keer dacht ons ma het probleem efficiënt op te lossen door een paaskuikentje voor me te kopen. Met het idee in haar achterhoofd dat zo’n diertje toch geen lang leven beschoren was. En inderdaad, door een onverhoedse beweging trapte ik het na een paar dagen plat. Ramp boven ramp was het sukkeltje dan ook nog niet op slag dood, dus moest ons ma het ook nog verdrinken om het uit zijn lijden te verlossen. Weer een jeugdtrauma bij…

De pa bleef maar lobby-en voor een hondje voor mij - zelfs ’t allerkleinste zou al goed genoeg zijn - maar ons ma hield halstarrig de boot af. Mijn enige huisdieren beperkten zich dus tot een rups, die ik op de bloemkool vond, en die ik in een potje met lekkere blaadjes mocht bijhouden. Zolang de pot goed dicht bleef toch.

Mijn enige hond : "Bobby"... op wieltjes.
Hier voor de Brabo-fontein op de Grote Markt in Antwerpen in september 1961.

Dus concentreerde ik me maar weer op mijn beren. Ons ma bleef echter onverdroten mijn interesse voor poppen aanwakkeren. Pa timmerde een heel mooi bedje en een kleerkastje voor hen maar het was allemaal boter aan de galg. Om hen te plezieren probeerde ik regelmatig om enkele dagen met die poppen te spelen - ze hadden de namen van mijn nichten gekregen - maar ik verveelde me er dood mee. Poppen in bed steken, poppen aankleden, poppen de papfles geven en poppen pisdoeken aan doen. Nee, dat was echt niets voor mij. En dat is ’t ook nooit geworden.

September 1962.
Het kleerkastje en het bedje dat pa voor mijn poppen gemaakt had.
Voor mijn knietjes op de grond zien jullie ouwe trouwe Bobby... op zijn wieltjes...
Mijn lieve groezelige beren mochten natuurlijk weer niet op de foto.



December 1966.
Eindelijk mochten mijn aftandse lievelingsberen dan toch eens op de foto...
Daar heb ik nogal een zaag voor moeten spannen om ons ma zover te krijgen dat
ze aan die rafelige dingen een foto wou spenderen...

Ons ma was ook van mening dat ik geen huisdier nodig had omdat de bomma en zij toch constant met mij bezig waren. En dat was ook zo. Ik werd rotverwend. Ik had zeker speelgoed genoeg. Maar dat nam niet weg dat ik toch wel een huisdiertje kon gebruiken vond ik. Met deze opvatting stond ik dus alleen, op mijn pa na, maar die had in dezes duidelijk geen zeggingschap.

Aan zee in Westende op 29 juni 1961.
Speelgoed genoeg dat overal meereisde, maar jammergenoeg geen huisdieren...
 

Als troostprijs gingen we dan maar elke zaterdagnamiddag naar ’t Nachtegalenpark. Daar hadden ze een groot aantal neerhofdieren. Geiten, kippen, hanen, konijnen, pauwen… En die mocht ik dan gaan voederen. Dat was best plezant maar ge kunt een worteltje aan een schaap geven toch echt niet vergelijken met het genot van een spinnende poes op uw schoot. Alleszins, dat idee kreeg ik dus niet overgebracht.
’t Kan natuurlijk ook weer ’t oude spreekwoord geweest zijn dat hier van toepassing was : “Wat baten kaars en bril als den uil niet zien en wil.”

’t Ergste was dan nog dat ons ma zo mooi kon vertellen over de poezen die zij in haar jeugd had gehad, “Molleke” een Pers, en “Queenie” een Siamees. En ik, arme ik, kreeg begot nog geen straatkat! Ik overdacht hoe onrechtvaardig dat toch allemaal was terwijl ik diep in de ogen van mijn rups in haar bokaaltje zat te staren...

Ons ma had het ook zo handig aangepakt dat ze me wijsmaakte dat alle "tamme dieren" in feite "huisdieren" waren. Zelfs al woonden ze niet bij u. En dat de duiven op de Groenplaats zo tam waren dat ik ze kon voederen dus dat dat in feite mijn huisdieren waren. Mijn ma was ook beter advocaat geworden. Uitleggen kon ze het alleszins goed genoeg.



Mijn uithuizige "huisdieren" voederen op de Groenplaats in september 1961.

Maar als de nood aan de man komt, is de redding nabij.

Totaal onverwacht deed een bejaarde Portugese vrouw in onze straat haar kanarie-vogeltjes weg! Ze vroeg ons ma om voor haar diertjes te zorgen. Gelukkig was ik er tijdens dat gesprek bij en ging deze ultieme kans om echte huisdieren te krijgen niet aan mijn neus voorbij! Mijn juichende kreet en twinkelende oogjes vermurwde beide dames hun harten! Nog dezelfde namiddag waren we plots de trotse bezitters van een oude kanarie “Coucourou” en een koppeltje jonge kanaries “Suske” en “Wiske”. De vogels kwetterden, ik joelde mee van puur plezier!!! Ons ma zong ook, totdat ze enkele dagen later de kooi voor de eerste keer moest kuisen, dan zong ze ineens een toontje lager J



Jaren later, 9 oktober 1964 - mijn zesde verjaardag - en zoals je ziet,
zitten "Suske en Wiske" nog knus dicht bij mekaar op hun stokske.
Gesuperviseerd door de koekoek uit de klok boven de kooi.
Ja, zelfs Big Brother bestond toen al
------------------------------------------------------
De oudere afleveringen van mijn verhaaltjesreeks vindt je door verder naar beneden te scrollen of door op "Mijn Jeugdherinneringen" te klikken in de linkerzijde van mijn blog.
Om de paar dagen verschijnt een nieuwe aflevering.

Ritje!!!!!
Zij was hier toen de teller op 100.000 sprong! Dus meisje, neem rustig je tijd, kies je kadootje maar uit en laat het me weten! Alvast proficiat!

En voor de "probeerders" maar "niet-winnaars"...
wees gerust, ik zal tegen dat we aan nummer 111.111 zijn ook wel een plezant kadootje weten te verzinnen!
--------------------------
Ritje heeft ondertussen al gekozen... eerstdaags zal de pop van eigenaar veranderen! Ik ben heel blij dat ze in goede handen terecht gekomen is.
Gesteld dat Ritje ze uit de klauwtjes van haar poezen kan houden natuurlijk

Mijn lief klein konijntje...

In huize Viva, Ritje, Speelster, Francois, Willem, Cooltje, Ron, Steven, Sjoeke, Ingrid, Paul (nadat hij vannacht de badkamerkast terug leeggehaald had), Luk, Andromeda, Thea, Loulou, Vera, Franske, Chris, Redpoppy, Opapat, Fernanda en Viv L. kan de rust nu eindelijk aanbreken want ze hebben de oplossing gevonden!
Nu de anderen nog! Haast u want morgen zet ik hier de oplossing!

Diegene die op mijn blog op bezoek is als de teller 100.000 aanwijst krijgt een kadootje!
Normaal geef ik bij een belangrijk cijfer een A4-foto kado. Maar voor dit, toch wel speciale, getal krijgt de winnaar deze keer de keuze uit drie prijsjes :

- ofwel print ik de winnaar zijn favoriete foto (van hemzelf, zijn kleinkinderen, zijn lievelingsdier,...) op A4 formaat.
- ofwel bezorgt de winnaar mij een oude, beschadigde foto waar hij erg aan gehecht is en die hij graag geretoucheerd zou hebben, en dan restaureer ik die zo goed mogelijk en print ze op A4 formaat .
- ofwel krijgt de winnaar, in 't kader van de reeks jeugdherinneringen die ik momenteel aan 't schrijven ben, deze pop. Het is een handbeschilderde pop in een kanten kleedje, ze is ongeveer 35cm hoog.



Woont de winnaar in de Kempen of in 't Antwerpse, en krijgt hij graag zijn prijs persoonlijk, dan zorg ik ervoor.
Woont hij verder weg dan krijgt hij zijn kado thuis gestuurd nadat hij me zijn adres gemaild heeft.
Dus als je hier bent en de teller staat op 100.000 laat het me dan zeker weten en maak je keuze!
Veel succes!

21. Alles kan altijd nog beter!

Maar nog fijner waren de dagen dat ma en ik mochten meerijden naar de fabriek van pa waar hij schoolmeubelen en speeltuinuitrustingen maakte!

Ten eerste was er dan de avontuurlijke autorit, en dan de aankomst aan die - in mijn ogen - reusachtige, fabriek! Vol met de meest gigantische zaagmachines! Lintzagen, paneelzagen, het eindigde maar niet! Er was zelfs een roetzwarte smidse met een echt vuur en aambeelden!

Pa bij een van de grote machines...
 

Het magazijn stond vol met afgewerkte turntoestellen. Bokken om over te springen, plinten, houten kegels, sportramen, soms klimtorens en af en toe zelfs een trampoline! Een fabriek als een speeltuin. Kunt ge het geluk van een kind voorstellen…

Een houtopslag naast de fabriek. 

De opslagplaats vol evenwichtsbalken, zweedse banken en plinten.


Pa aan 't werk.

Het eigenlijke doel van deze tripjes was dat ons ma de burelen eens een grondige poetsbeurt gaf. En dat was wel nodig. Want als ’s middags pa en oom op hun bureel hun boterhammekes zaten op te eten, en hun koffie dronken uit hun blikken flessen, dan hadden ze als amusement : muizen  voederen! Ze hingen dan broodkortsjes met een touwtje aan de spijlen van hun stoel en dan kwamen de muizen die er af knabbelen. Als ware dierenvrienden zouden ze ’t nooit in hun hoofd gehaald hebben om vallen te zetten. Het bureau was dan ook een onoverzichtelijke rommelhoop, tot grote wanhoop van ons ma. Voor mij was dat natuurlijk heerlijk want daardoor kreeg ze al de zooi nooit op één dag opgekuist en konden we meerdere malen per vakantie mee naar de fabriek rijden.

Terwijl zij poetste wijdde ik de nieuwe klimtorens in, testte de springplanken en klom in de camion (nog zo eentje met een lange neus, niet zo’n moderne platsmoelcamion als dewelke er nu rondrijden) waarin ik onder het dekzeil een kamp bouwde of hing te zwieren aan het metalen dakgebinte.

Het laden van sportramen op de oudste camion.

Een nieuwer model camion geladen met  schommelpaarden.
En de schommelpaarden geladen met buurtkinderen.

De "nieuwste" camion geladen met houten bobijnen voor het bos van de fabriek.

Een eindeloze rij banken staat voor de opslagplaats klaar om geladen te worden.
 

In de winter werden de ijzeren kachels, die overal in de fabriek stonden, gestookt met houtkrullen, maar in de zomer moesten die op een andere manier verdwijnen. Ma en ik ruimden dan overal de krullen op die naast de machines lagen, schepten die op een karretje en reden ze naar buiten. Op het grote plein voor de fabriek maakten we daar dan een reuze kampvuur van waarnaast we met ons tweetjes picknikten. Ons ma wist altijd wel ’t nuttige aan ’t aangename te paren. En zelfs daar, naast de opslagplaatsen, had ons ma een piepklein tuintje aangelegd, dus ook daar kon ik smullen van allerhande bessen. Het dessert van de picknick was dus ook al geregeld.

17 juni 1959.
Samen met ma op een voorplein van de fabriek op een nieuwe schoolbank die pa
net gemaakt had. Op de achtergrond zie je een klimtoren in wording en het dennen-
bos waarin het vijvertje lag.

Achter de smakelijke braambossen begon het dennenbos dat bij de fabriek hoorde en daarin lag zelfs een natuurlijk vijvertje. Het groeide steeds volledig dicht met eendenkroos en voor ik er in kon gaan zwemmen gingen we dan bij de buren enkele eenden lenen. Ma en ik dreven het zevental eenden dan helemaal over het fabrieksterrein naar het vijvertje, lieten ze te water, en lieten hen hun buikjes vol eten met het smakelijke eendenkroos. Voor de dieren was het een leuk uitje met diner, en op die manier geraakte mijn “zwembad” proper. Heel efficiënt, zoals trouwens alles wat mijn ma organiseerde.

’s Avonds reden we dan met de camionette, als echte werkmannen - vuil en moe - terug naar de moemoe en schaarden ons voor de Leuvense stoof aan de tafel voor een welverdiend avondmaal. Overheerlijke dagen waren dat!



Pa in 1982. Bijna 70 jaar oud en nog steeds aan 't werk...
en hij zou dat nog tot zijn 76ste volhouden...



Een deel van de vervallen fabriek, net voor de afbraak in 2006,
waar ik nog een schat aan oude foto's uit kon redden.

Het onmenselijke zware leven van mijn sukkeltjes...

Morgen aflevering 21 van "Mijn Jeugdherinneringen".
Ze speelt zich af in de fabriek van mijn pa...


Een jonge pa poseert trots in zijn fabriek van schoolmeubelen en speeltuinuitrustingen.
En hier volgt nu eindelijk eens een foto die ikzelf genomen heb!



Pa op zijn 69ste aan 't werk, in 1982.



Mijn kameraad nam deze foto van mij toen ik mij pa fotografeerde.



De lintzaag, een van de, in mijn kinderoogskes, spectaculaire machines.

In de jeugdherinnering die ik morgen op mijn blog plaats krijgen jullie al mijn belevenissen in de fabriek te lezen...

Komaan, een wanhoopspoging! Een nog grotere foto in de hoop dat nu toch eindelijk iemand zijn euroke valt...



-----------------------
Eindelijk, na 96 uur, heeft toch iemand de oplossing gevonden!
Weliswaar na 7.999 verkeerde gokjes, maar kom, ze is er tenminste geraakt :
Viva!!!!!!!!!!!!
PS. De lichtgele streep bovenaan de foto is gewoon mijn muur.
De grijze streep onderdaan is wel een onderdeel van 't voorwerp.