Fotoraadsel 90

Jeugdherinneringen 16 :

Beschermster der zwakken.

Het was niet enkel ik die soms uitroei-neigingen kreeg, onze pa had dat ook. Mijn pa!!! De grote dierenvriend!!! Het is dus blijkbaar genetisch bepaald.

Onze pa zijn vernietigingsacties waren vooral toegespitst op colorado-kevers die hij niet welkom achtte op zijn aardappelloof. Erg vond ik dat! Zo’n schone, kleurige kevertjes en onze pa ging die sukkeltjes dan met een grote, giftige spuitbus te lijf!

Als ik ’s ochtends aan de tafel hoorde dat onze pa plannen maakte om wat vroeger thuis te komen van de fabriek om ’s avonds nog eens “die smerige beesten dood te spuiten” dan nam ik overdag mijn voorzorgen.

Na ’t ontbijt ging ik dan in ’t kot een grote lege bokaal zoeken en begon zoveel mogeijk colorado-kevertjes van de patattenplanten te plukken. Een karwei waar ik lang mee zoet kon blijven want onze pa had een flink perceeltje patatjes staan. Toen al besefte ik dat ge niet iedereen kunt redden, maar dat dat geen reden is om niet uw best te doen. Als ik vond dat ik mijn “burgerplicht” naar behoren vervuld had dan sloot ik mijn bokaal en verstopte ik hem terug in ’t kot.

s’ Avonds na ’t werk begon onze pa dan aan de voorbereidingen voor zijn doodseskader, hij mengde poederkes en vloeistof en goot die in een grote verstuiver. Tijdens die activiteiten moest ik op een veilige afstand blijven. In die tijd gebruikte hij daar DDT voor en dat werd voor mij toch wat te giftig geacht. Dan was de tuin tijdelijk verboden territorium voor mij. Iets wat ik hem niet in dank afnam, maar kom, ik was dan al een beetje getroost dat ik hem toch weer te snel was af geweest en een deel van de populatie van die schone kevertjes in veiligheid had weten te brengen.

De volgende dag, als de kust vrij was en de pa en zijn broer naar ’t fabriek vertrokken waren, en ons ma in huis aan ’t werken was, ging ik dan mijn uitverkorenen verlossen uit hun bokaal en ze terug op hun rechtmatige grond zetten.

Ik weet nog goed dat als de pa dan ’s avonds zijn vernielingen kwam bewonderen hij er zich dikwijls over uitsprak dat die “verduvelde colorado-kevers toch wel wreed sterke beesten zijn”, of dat “den DDT toch niet meer zo straf was als vroeger”. Op zo’n momenten wist ik al dat ik moest zwijgen. Mezelf kennende vrees ik zelfs dat ik dan heel meevoelend en meewarig met hem mee stond te knikken… J

Goddank was dit een misdaad die steeds onontdekt en dus ongestraft is gebleven. En aangezien de boze oom al lang in de hel zit en ik toch niet van plan ben daar ook terecht te komen, én mijn pa in de hemel is, heb ik - althans tot ikzelf in de hemel aanbeland - niks te vrezen. Trouwens mijn pa zal nu ondertussen ook al wel een stukske vergevingsgezinder geworden zijn door al die rijstpap te eten denk ik zo.

http://groups.google.com/group/nl.internet.misbruik/
browse_thread/thread/47551132edb63db3/a438e6df8dc20bbf

nog iets groter...
Viv L., Redpoppy, Jan, Nand, Nil, Chrisje, Ryntje, Loulou, Opapat, Cooltje, Titipoes, Joeltje, Andromeda, Speelster, Vera, Ann, Willy, Sjoeke, Rita, William, Eline, Frieda, Willy, Marleen, Francois, Mare, Viva, Lange Lou, Mieke R., Steven, Dolfijn, Thea, Klaproosje en Rikavensis weten al wat het is...

IJdelheid is niet alleen des mensen...

15. Open en bloot.

Dat “gat-in-een-plank”-toilet was een doorn in mijn jeugdig oog, maar het ding dat zich tegen de achtermuur van de schrijnwerkerij bevond vond ik haast nog walgelijker! Het betrof het “pissijntje” voor mannen. Het bevond zich volledig in de buitenlucht en ernaast tierde een enorme vlierbessenstruik. Als kind was ik er heilig van overtuigd dat de vieze geur die er hing van die plant afkomstig was. Op een goede dag besloot ik de wereld van dat “stinkboske” te ontdoen. Ik ging naar de keukenschuif, nam het grote broodmes en trok de tuin in. Achter het muurtje van het “pissijntje” begon ik aan mijn zware taak. Niemand bleek me in de gaten te hebben dus ik kon rustig verder werken. Hoewel de struik meer dan driedubbel zo hoog was als ik had ik haar na een uurtje gedecimeerd. Het enige wat overschoot was een hoop stokjes en takjes. Ons ma was blijkbaar ondertussen toch wat ongerust geworden, want ze was het niet gewoon dat als ik in de tuin speelde, ik zo lang niets van me liet horen. De laatste plek waar ze ging zoeken was natuurlijk dat door mij zo gehate hoekje.

Opeens kwam ze de hoek om, stond stokstijf stil, niet goed wetend of ze me eerst dat mes moest afpakken of de onoverzichtelijke schade opnemen, en daar stond ik - heel fier en trots op mijn grondige werk - tussen die berg “stinkboskes”-resten.

“Maar wat hebt ge nu toch met die arme struik gedaan??? Kind toch, gij die zoveel van planten en dieren houdt? Hoe hebt ge nu toch zo’n vernieling kunnen aanrichten?!”

“Die struik stonk. Gij vondt toch ook altijd dat dat hier zo vies rook? Awel, ik heb die struik kapot gemaakt. En ge ziet, het ruikt hier toch al veel beter nu hé ma?!”

(Ah ja, dat rook daar nu naar frisgroene fijngehakte vlierbesstruik!)

“Maar kindje, die reuk kwam helemaal niet van die plant, die komt van dat pissijntje, waar de mannen hun plasje in komen doen!”

De verslagenheid en beteutering moeten in mijn ogen te lezen zijn geweest want ik kreeg zelfs geen ruzie omdat ik daar met dat groot mes in mijn handen stond.

Gelukkig groeien vlierbessenstruiken heel snel. Maar spijtiggenoeg niet snel genoeg om te kunnen vermijden dat ik ’s avonds mijn misdaad aan mijn lastige oom moest gaan opbiechten… Tja, de mannen hun beschutting aan hun pissijntje was ineens helemaal verdwenen en nu stonden ze daar vanaf nu open en bloot…

Ik had altijd heel drukke bezigheden in mijn tuin. Zo ging ik ’s zomers vaak op mijn eentje “picknicken in de tuin”. Ik nam dan ongezien de mayonaise-pot uit de keuken en toog onderweg naar het bedje waar onze pa zijn veldsla groeide. Ik plofte me midden tussen de plantjes neer, prutste de pot open, plukte de blaadjes en sopte die lekker in de mayonaise. Sla heeft me later nooit meer zo goed gesmaakt als in die tijd! Als mijn buikje gevuld was, dan deed ik mijn pot weer dicht, stevende op de keuken af, en zette de pot terug netjes op zijn plaats in de keukenkast.

Bij het avondmaal kwam die pot dan weer op tafel te staan… En o ramp, meermaals zat die dan vol aarde en blaadjes omdat ik ’t tijdens ‘t “soppen” al eens iets “per ongeluk” in die pot liet vallen en dat er niet meer uitgevist kreeg… Mijn oom sloeg dan van ontzetting altijd even rood uit als de radijzen uit onze pa zijn hof, en ons ma lachte dan eens groen zoals de vettige slablaadjes onder in die pot … J

iets groter...



Viv L., Redpoppy, Jan, Nand, Nil, Chrisje, Ryntje, Loulou, Opapat, Cooltje, Titipoes, Joeltje, Andromeda, Speelster, Vera, Ann, Willy, Sjoeke, Rita, William, Eline, Frieda, Willy, Marleen, Francois, Mare, Viva, Lange Lou, Mieke R., Steven, Dolfijn, Thea, Klaproosje en Rikavensis  al gevonden!

Jeugdherinneringen 14 :

De slang in ’t paradijs.

Maar geen paradijs zonder slang. Zelfs niet in de stille Kempen….

De enige slang in dit Kempens paradijs was het toilet. Maar dat was dan ook geen huis-, tuin- en keukenslangeske meer maar eerder een volwassen anaconda!

Het toiletje bevond zich buiten, achter de schrijnwerkerij. Maar dat was nog niks…

Het was een klein ijskoud hokje, zonder licht, en eigenlijk niet meer dan een brede houten plank met een gat erin… en het toiletpapier bestond uit doorgezaagde telefoonboeken… En dat deed pijn aan mijn teer poepeke. Maar ook dat was nog ’t ergste niet.

’t Allergruwelijkste was dat er soms tussen de steenvoegen al eens een pier zat, en dat gaf me echt kouwe rillingen. Het is het enige dier in mijn leven waar ik nog steeds kippevel van krijg. Ik drapeer slangen rond mijn nek, pak muizen met de blote hand, zet elke spin die ik tegen kom netjes buiten in de klimop, grabbel al eens een duizendpootje van de grond om het te laten poseren voor een macro-foto, aai een leeuwke als ik de kans krijg, maar een pier… God nee, dat is ’t laatste!

Gelukkig ging ons ma mee naar dat griezelige toilet, ik kreeg zelfs een rolleke echt toiletpapier - waar de rest van de familie mij hartelijk mee uitlachte. ’s Nachts mocht ik gelukkig, op het lieflijke “kelle-kamertje” waar ma en ik sliepen, op een pispotje gaan. Een stenen pot die eruit zag als een flink uit de kluiten gewassen theetas en die netjes achter een deurtje in het nachtkastje stond.

Maar als ik mijn kans schoon zag dan begon voor mij de nacht al om 2 uur ’s middags… Ik zou werkelijk álles gedaan hebben om die gruwelplek toch maar te kunnen vermijden.

Dus ging ik overdag ook zoveel mogelijk stiekum op mijn pispotje. Na mijn plasje kroop ik stilletjes met mijn potje onder ’t raam en kieperde - diep weggedoken van onder ’t raamkozijn - de inhoud vliegensvlug naar buiten… er niet aan denkend dat het raam uitkeek op een soort ingesloten mini-tuintje waar de regenput zich bevond waar mijn oom zich altijd ging wassen. En op een dag gebeurde natuurlijk het onvermijdelijke… ik volbracht mijn heimelijke missie terwijl mijn oom daar aan zijn groot toilet bezig was…

Ge kunt u waarschijnlijk al indenken wat een “sigaar” ik heb gesmoord toen mijn boze oom de natte restjes toiletpapier van zijn blote rug moest gaan plukken… En de man had al zo’n gruwelijke hekel aan ma en mij omdat wij “stadsmensen” waren, dus onze verstandhouding werd er door dat incident niet beter op…  Dat ons ma van heel de zaak dan ook nog de komische kant zag leidde bijna tot een “stammentwist”, bijna tot de Derde Wereldoorlog…

Ik heb het al eens geschreven, maar ’t is echt waar, ik vraag me nog altijd af hoe mijn arme blaas mijn jeugd overleefd heeft.

Die durven begot roddelen achter mijne rug!!!

Jeugdherinneringen 13 :

Twee levens.

Doordat mijn pa in de week in zijn ouderlijk huis bleef wonen zagen we mekaar niet veel. Dat had voor- en nadelen. Het grootste voordeel was dat ik in feite twee levens had. Eentje in ’t stad, en eentje - tijdens de vakanties - in de Kempen, “op den buiten”.

De eerste avond van de vakantie werden ons ma en ik opgehaald door de broer van mijn vader voor de grote expeditie met de auto naar de Kempen… Het werd altijd een hele verhuis want we vertrokken soms voor enkele weken en heel mijn berenfamilie moest natuurlijk mee.
De tocht ging nog over gewone wegen want de Boudewijnsnelweg was toen nog niet klaar. Het was voor mij altijd een zeer groot avontuur waar de nodige slapeloze nachten aan vooraf gingen. Het was een indrukwekkendere voorbereiding dan toen ik enkele jaren geleden voor 5 weken door Vietnam ging trekken. J

Er gebeurden onderweg ook zoveel mysterieuze zaken! Tanken aan een benzinestation en dan nog een drinkbeker krijgen ook! Of een piepklein boekske speelkaarten van BP! Zalig was dat! Maar één rit vergeet ik nooit. Het was tijdens een indrukwekkende storm, de bomen aan de kant van de weg braken af als lucifers, vielen er dwars overheen en wij zaten middenin dat spektakel! Dat was pas sensatie! Pure Stephen King waar ik in terecht gekomen was!

Maar meestal verliep de reis rustig en konden we met heel ons “hebben en houden” na een dik uurtje onze intrek nemen in de “kellekamer”. Het kamertje van de inwonende meid die net gehuwd was en daarom niet meer bleef slapen. Het was een knus logeerkamertje halverwege de trap. Een hobbitholletje avant la lettre in feite.
Voor mij was heel het huisje een magisch gebied. Er was een heel grote tuin, magazijnen, een schrijnwerkerij, houtstapels en overal zaten poezen… Ik voelde mij bij de moemoe als Alice in Wonderland, want het was een totaal andere wereld als “in ’t stad”.

Heel ’t leven speelde zich af in de keuken, want “de schone kamer” werd alleen met nieuwjaar voor het “Krieken op Jenever”-gebeuren gebruikt. De keuken werd gedomineerd door een gigantische Leuvense stoof met vooraan allemaal kleine oventjes met deurtjes. In één van die holletjes werd ’s avonds de hete kruik gestoken om de voetjes in bed te verwarmen. Een heerlijke uitvinding vond ik dat!
Op de gloeiende plaat stonden potten te sudderen en naargelang de grootte van de ketel kon je de gaten in de plaat met ijzeren ringen vergroten of verkleinen. Terwijl je dat deed kon je in ’t binnenste van de kachel kijken en zag je precies de hel! Fascinerend!

Maar wat deze plek helemaal het paradijs maakte was de schoorsteenmantel boven de stoof. Daar lag een bussel katten over gedrapeerd in alle mogelijke vormen en maten. Soms 9 stuks tegelijk! Ze lagen ’s winters wel twee lagen dik en staarten en poten bengelden lekker warm naar beneden boven ’t vuur. Soms rook het er, buiten naar die eeuwige ajuinsaus, ook wel eens naar verbrande kattenstaart. Maar zelfs dat rook nog heerlijk voor mij. J
Ook die geur zal ik mijn leven lang niet vergeten.
  
                       

Foto links : met de "stads-bomma"
voor onze woning in oktober 1959.  
Foto rechts : met de "moemoe-van-den-buiten"  
op de bank voor haar huisje in september 1959.
                                                    
                                                                                  

Persoonlijk vind ik dit een heel makkelijk raadsel. Maar ja, wie ben ik...
Niet iedereen heeft het in huis maar iedereen kent het wel...
Wie geraden heeft wat het is stuurt me maar een mailtje!
------------
Als eerste opgelost door : Viv L.Redpoppy, Jan, Nand, Nil, Chrisje, Ryntje, Loulou, Opapat, Cooltje, Titipoes, Joeltje, Andromeda, Speelster, Vera, Ann, Willy, Sjoeke, Rita, William, Eline, Frieda, Willy, Marleen, Francois, Mare, Viva, Lange Lou en Mieke R.!
Probeer deze keer zo correct en precies mogelijk te antwoorden want anders hebt ge nog een extra schiftingsvraag aan uw been
------------
De meest geïnspireerde - maar desalniettemin verkeerde - inzending kwam alweer van Andromeda :
"Ne plumeau, zo een waar ze in bepaalde films mee achter elkaar zitten in de
keuken en leuke spelletjes doen."
En aan wat Opapat alweer zit te denken ga ik hiet niet opschrijven

Aub geen juiste antwoorden in 't gastenboek of als reactie plaatsen anders is het spelletje voor de anderen niet meer leuk. Absurde en grappige dingen moogt onder dit artikel natuurlijk à volonté schrijven Maar als je denkt dat je 't echte antwoord weet stuur dan een mailtje naar
laathi@hotmail.com

Een stopkontakt, zo eenvoudig was het...



Bravo Viva, Luk, Ryntje, Mieke R., Maria, Speelster, Francois, Elou,Dolfijn,  Lange Lou, Vera, Mare, Willem, Red Poppy, William, Rikavensis, Thea, Chrisje, Paul, Loulou, Klaproosje, Steven, Opapat, Mieke Moma, Cooltje, Ritje!, Jan, Sjoeke, Nand, Nil, Ann, Fernanda en Marleen!

Morgen verse aanvoer!!!

Onze Phineas is dol op water, regen en spelen in plassen.
Als iedereen knus binnen zit begint hij met vallende druppels te stoeien.
Sneeuw is helemáál het einde! Maar deze winter is hij echt misdeeld geweest, dus geniet hij maar van elke regenbui.
Ik denk dat hij in zijn vorig leven een ijsbeer is geweest...

Verleden week zat ik met mijn vrouw in de zetel over de dingen des levens te praten.

Wij waren bezig over sterven of leven.

Ik heb haar gezegd:
"Als ik ooit in een situatie terecht kom, dat ik moet verder leven als een plant, dan mag je alle dingen uittrekken en wegnemen die me in leven houden."

Toen stond ze plots recht, trok de stekker van de televisie uit en pakte mijne Jupiler af.
------------
PS. Voor de Nederlanders onder ons : een "Jupiler" is een pilsje zoals een "Heineken" of een "Amstel"

Overduidelijk nu
Net zoals voor :
Viva, Luk, Ryntje, Mieke R., Maria, Speelster, Francois, Elou,Dolfijn,  Lange Lou, Vera, Mare, Willem, Red Poppy, William, Rikavensis, Thea, Chrisje, Paul, Loulou, Klaproosje, Steven, Opapat, Mieke Moma, Cooltje, Ritje!, Jan, Sjoeke, Nand, Nil, Ann, Fernanda en Marleen,
Ja sorry, ik was vannacht wat ziekskes en er is vanalles misgelopen met de programmatie van mijn blog, dus nu dan de juiste "overduidelijke" foto!

Jeugdherinneringen  12:

De onbegrijpelijke pikorde.

Mijn oudste achterneefje, Patrickske, was drie jaar jonger dan ik. Het was dus een goeie speelkameraad “in wording”. De eerste jaren was ik totaal niet geïnteresseerd want het was een schoon jongetje en hij leek helemaal niet op een beer, en aangezien ik alleen in beren en niet in poppen geïnteresseerd was liet die baby me koud. Baby’s stonken en plakten en maakten lawaai en kregen altijd al de aandacht. Zo eenvoudig was dat.

Maar naarmate de jaren vorderden vonden we mekaar.

Dat ging niet zonder slag of stoot. Ik herinner me nog goed dat ik de arme jongen eens met volle kracht op zijn hoofd aan ’t timmeren was. We zaten op de trap te spelen en we hadden ruzie gekregen, Mijn gewicht en leeftijd haalden natuurlijk de overhand, dus het kind werd vreselijk afgetroefd. Mijn nicht - Patrickske zijn mama - en mijn ma kwamen toegesneld om het arme jongentje te ontzetten en ik kreeg mijn verdiende straf. Ik moest in de hoek gaan staan. Ik heb daar lang, en verdiend, moeten staan staan. Dus ik had ik ook genoeg tijd om over mijn colère na te denken.

Ik begreep best dat ik zwaar in de fout was gegaan. Maar ik had er zo mijn redenen voor. Patrickske zijn bomma, ons ma haar zus, was mijn doopmeter. Maar die vrouw moest haar aandacht verdelen over ondertussen al vier neefjes én mij, haar petekind. Voor elke volwassen mens is de pik-orde dan duidelijk. Kleinkinderen komen vóór petekinderen. Op mijn leeftijd had ik daar echter totaal geen begrip voor.

Ik bleef dus maar jengelen dat Tante ook eens bij ons moest komen logeren en niet altijd bij “de jongeskes” moest verblijven en ons ma hield dapper vol dat “de jongeskes” vóór gingen omdat Tante voor “de jongeskes” “hun bomma” was, en dat “bomma zijn” belangrijker is als ”meter zijn”. Ik kreeg van Tante dan ook altijd pas het kadootje als mijn achterneefjes hun eerste keuze gemaakt hadden. Of het kleinste kadootje bleek steevast voor mij te zijn. Tante ging éérst op bezoek bij mijn achterneefjes en pas als er nog een dag overschoot kwam ze ook bij ons. Wat zelden of nooit gebeurde. In mijn ogen was dat allemaal zeer onbegrijpelijk en onrechtvaardig.

De ruzie met mijn achterneefje was dus ook helemaal niet de oorzaak, maar enkel de aanleiding, tot die wrede en grondige “afros”-partij. De diepere oorzaak lag in ’t feit dat ik geen flauw benul had dat er zoiets mocht bestaan als een pik-orde in een familie, dat ik mij vreselijk jaloers en misdeeld voelde door mijn Tante, en dat mijn achterneefje daar onbewust had voor moeten boeten.

Ik vond het zelfs heel jammer dat ik mijn speelkameraad zo afgetuigd had. Want het was dan nog wel mijn favorietje. Hij kon toch zo prachtig “Rode Ridder” met mij spelen… Het was een heel knap “Rode Ridder”-ke zelfs! Dat zag ik toen al!

We reden op denkbeeldige paarden door hun tuin, we speelden heelder scènes uit de stripverhalen na en beleefden dolle, en soms echt gevaarlijke avonturen.

Om “doktertje” te spelen waren we nog wat jong. Maar dat is niet erg. Want die schade halen we nu in. Patrick-“ske” is ondertussen mijn gyneacoloog geworden. J

Ik zal voor de rest dus maar heel braaf zwijgen over die jongen, want met iemand die zo’n diepe inkijk in mijn “ziel” heeft wil ik zeker geen ruzie meer krijgen. J



Kerstmis 1961 : Bomma met Patrickske op de arm.
En ik met betraande ogen omdat ik niet opgepakt werd...



September 1965 :
spelen in 't bos in Brasschaat. Ik 8 jaar oud, Patrickske 5.