:-)

15. Open en bloot.

Dat “gat-in-een-plank”-toilet was een doorn in mijn jeugdig oog, maar het ding dat zich tegen de achtermuur van de schrijnwerkerij bevond vond ik haast nog walgelijker! Het betrof het “pissijntje” voor mannen. Het bevond zich volledig in de buitenlucht en ernaast tierde een enorme vlierbessenstruik. Als kind was ik er heilig van overtuigd dat de vieze geur die er hing van die plant afkomstig was. Op een goede dag besloot ik de wereld van dat “stinkboske” te ontdoen. Ik ging naar de keukenschuif, nam het grote broodmes en trok de tuin in. Achter het muurtje van het “pissijntje” begon ik aan mijn zware taak. Niemand bleek me in de gaten te hebben dus ik kon rustig verder werken. Hoewel de struik meer dan driedubbel zo hoog was als ik had ik haar na een uurtje gedecimeerd. Het enige wat overschoot was een hoop stokjes en takjes. Ons ma was blijkbaar ondertussen toch wat ongerust geworden, want ze was het niet gewoon dat als ik in de tuin speelde, ik zo lang niets van me liet horen. De laatste plek waar ze ging zoeken was natuurlijk dat door mij zo gehate hoekje.

Opeens kwam ze de hoek om, stond stokstijf stil, niet goed wetend of ze me eerst dat mes moest afpakken of de onoverzichtelijke schade opnemen, en daar stond ik - heel fier en trots op mijn grondige werk - tussen die berg “stinkboskes”-resten.

“Maar wat hebt ge nu toch met die arme struik gedaan??? Kind toch, gij die zoveel van planten en dieren houdt? Hoe hebt ge nu toch zo’n vernieling kunnen aanrichten?!”

“Die struik stonk. Gij vondt toch ook altijd dat dat hier zo vies rook? Awel, ik heb die struik kapot gemaakt. En ge ziet, het ruikt hier toch al veel beter nu hé ma?!”

(Ah ja, dat rook daar nu naar frisgroene fijngehakte vlierbesstruik!)

“Maar kindje, die reuk kwam helemaal niet van die plant, die komt van dat pissijntje, waar de mannen hun plasje in komen doen!”

De verslagenheid en beteutering moeten in mijn ogen te lezen zijn geweest want ik kreeg zelfs geen ruzie omdat ik daar met dat groot mes in mijn handen stond.

Gelukkig groeien vlierbessenstruiken heel snel. Maar spijtiggenoeg niet snel genoeg om te kunnen vermijden dat ik ’s avonds mijn misdaad aan mijn lastige oom moest gaan opbiechten… Tja, de mannen hun beschutting aan hun pissijntje was ineens helemaal verdwenen en nu stonden ze daar vanaf nu open en bloot…

Ik had altijd heel drukke bezigheden in mijn tuin. Zo ging ik ’s zomers vaak op mijn eentje “picknicken in de tuin”. Ik nam dan ongezien de mayonaise-pot uit de keuken en toog onderweg naar het bedje waar onze pa zijn veldsla groeide. Ik plofte me midden tussen de plantjes neer, prutste de pot open, plukte de blaadjes en sopte die lekker in de mayonaise. Sla heeft me later nooit meer zo goed gesmaakt als in die tijd! Als mijn buikje gevuld was, dan deed ik mijn pot weer dicht, stevende op de keuken af, en zette de pot terug netjes op zijn plaats in de keukenkast.

Bij het avondmaal kwam die pot dan weer op tafel te staan… En o ramp, meermaals zat die dan vol aarde en blaadjes omdat ik ’t tijdens ‘t “soppen” al eens iets “per ongeluk” in die pot liet vallen en dat er niet meer uitgevist kreeg… Mijn oom sloeg dan van ontzetting altijd even rood uit als de radijzen uit onze pa zijn hof, en ons ma lachte dan eens groen zoals de vettige slablaadjes onder in die pot … J

iets groter...



Viv L., Redpoppy, Jan, Nand, Nil, Chrisje, Ryntje, Loulou, Opapat, Cooltje, Titipoes, Joeltje, Andromeda, Speelster, Vera, Ann, Willy, Sjoeke, Rita, William, Eline, Frieda, Willy, Marleen, Francois, Mare, Viva, Lange Lou, Mieke R., Steven, Dolfijn, Thea, Klaproosje en Rikavensis  al gevonden!

Jeugdherinneringen 14 :

De slang in ’t paradijs.

Maar geen paradijs zonder slang. Zelfs niet in de stille Kempen….

De enige slang in dit Kempens paradijs was het toilet. Maar dat was dan ook geen huis-, tuin- en keukenslangeske meer maar eerder een volwassen anaconda!

Het toiletje bevond zich buiten, achter de schrijnwerkerij. Maar dat was nog niks…

Het was een klein ijskoud hokje, zonder licht, en eigenlijk niet meer dan een brede houten plank met een gat erin… en het toiletpapier bestond uit doorgezaagde telefoonboeken… En dat deed pijn aan mijn teer poepeke. Maar ook dat was nog ’t ergste niet.

’t Allergruwelijkste was dat er soms tussen de steenvoegen al eens een pier zat, en dat gaf me echt kouwe rillingen. Het is het enige dier in mijn leven waar ik nog steeds kippevel van krijg. Ik drapeer slangen rond mijn nek, pak muizen met de blote hand, zet elke spin die ik tegen kom netjes buiten in de klimop, grabbel al eens een duizendpootje van de grond om het te laten poseren voor een macro-foto, aai een leeuwke als ik de kans krijg, maar een pier… God nee, dat is ’t laatste!

Gelukkig ging ons ma mee naar dat griezelige toilet, ik kreeg zelfs een rolleke echt toiletpapier - waar de rest van de familie mij hartelijk mee uitlachte. ’s Nachts mocht ik gelukkig, op het lieflijke “kelle-kamertje” waar ma en ik sliepen, op een pispotje gaan. Een stenen pot die eruit zag als een flink uit de kluiten gewassen theetas en die netjes achter een deurtje in het nachtkastje stond.

Maar als ik mijn kans schoon zag dan begon voor mij de nacht al om 2 uur ’s middags… Ik zou werkelijk álles gedaan hebben om die gruwelplek toch maar te kunnen vermijden.

Dus ging ik overdag ook zoveel mogelijk stiekum op mijn pispotje. Na mijn plasje kroop ik stilletjes met mijn potje onder ’t raam en kieperde - diep weggedoken van onder ’t raamkozijn - de inhoud vliegensvlug naar buiten… er niet aan denkend dat het raam uitkeek op een soort ingesloten mini-tuintje waar de regenput zich bevond waar mijn oom zich altijd ging wassen. En op een dag gebeurde natuurlijk het onvermijdelijke… ik volbracht mijn heimelijke missie terwijl mijn oom daar aan zijn groot toilet bezig was…

Ge kunt u waarschijnlijk al indenken wat een “sigaar” ik heb gesmoord toen mijn boze oom de natte restjes toiletpapier van zijn blote rug moest gaan plukken… En de man had al zo’n gruwelijke hekel aan ma en mij omdat wij “stadsmensen” waren, dus onze verstandhouding werd er door dat incident niet beter op…  Dat ons ma van heel de zaak dan ook nog de komische kant zag leidde bijna tot een “stammentwist”, bijna tot de Derde Wereldoorlog…

Ik heb het al eens geschreven, maar ’t is echt waar, ik vraag me nog altijd af hoe mijn arme blaas mijn jeugd overleefd heeft.

Die durven begot roddelen achter mijne rug!!!

Jeugdherinneringen 13 :

Twee levens.

Doordat mijn pa in de week in zijn ouderlijk huis bleef wonen zagen we mekaar niet veel. Dat had voor- en nadelen. Het grootste voordeel was dat ik in feite twee levens had. Eentje in ’t stad, en eentje - tijdens de vakanties - in de Kempen, “op den buiten”.

De eerste avond van de vakantie werden ons ma en ik opgehaald door de broer van mijn vader voor de grote expeditie met de auto naar de Kempen… Het werd altijd een hele verhuis want we vertrokken soms voor enkele weken en heel mijn berenfamilie moest natuurlijk mee.
De tocht ging nog over gewone wegen want de Boudewijnsnelweg was toen nog niet klaar. Het was voor mij altijd een zeer groot avontuur waar de nodige slapeloze nachten aan vooraf gingen. Het was een indrukwekkendere voorbereiding dan toen ik enkele jaren geleden voor 5 weken door Vietnam ging trekken. J

Er gebeurden onderweg ook zoveel mysterieuze zaken! Tanken aan een benzinestation en dan nog een drinkbeker krijgen ook! Of een piepklein boekske speelkaarten van BP! Zalig was dat! Maar één rit vergeet ik nooit. Het was tijdens een indrukwekkende storm, de bomen aan de kant van de weg braken af als lucifers, vielen er dwars overheen en wij zaten middenin dat spektakel! Dat was pas sensatie! Pure Stephen King waar ik in terecht gekomen was!

Maar meestal verliep de reis rustig en konden we met heel ons “hebben en houden” na een dik uurtje onze intrek nemen in de “kellekamer”. Het kamertje van de inwonende meid die net gehuwd was en daarom niet meer bleef slapen. Het was een knus logeerkamertje halverwege de trap. Een hobbitholletje avant la lettre in feite.
Voor mij was heel het huisje een magisch gebied. Er was een heel grote tuin, magazijnen, een schrijnwerkerij, houtstapels en overal zaten poezen… Ik voelde mij bij de moemoe als Alice in Wonderland, want het was een totaal andere wereld als “in ’t stad”.

Heel ’t leven speelde zich af in de keuken, want “de schone kamer” werd alleen met nieuwjaar voor het “Krieken op Jenever”-gebeuren gebruikt. De keuken werd gedomineerd door een gigantische Leuvense stoof met vooraan allemaal kleine oventjes met deurtjes. In één van die holletjes werd ’s avonds de hete kruik gestoken om de voetjes in bed te verwarmen. Een heerlijke uitvinding vond ik dat!
Op de gloeiende plaat stonden potten te sudderen en naargelang de grootte van de ketel kon je de gaten in de plaat met ijzeren ringen vergroten of verkleinen. Terwijl je dat deed kon je in ’t binnenste van de kachel kijken en zag je precies de hel! Fascinerend!

Maar wat deze plek helemaal het paradijs maakte was de schoorsteenmantel boven de stoof. Daar lag een bussel katten over gedrapeerd in alle mogelijke vormen en maten. Soms 9 stuks tegelijk! Ze lagen ’s winters wel twee lagen dik en staarten en poten bengelden lekker warm naar beneden boven ’t vuur. Soms rook het er, buiten naar die eeuwige ajuinsaus, ook wel eens naar verbrande kattenstaart. Maar zelfs dat rook nog heerlijk voor mij. J
Ook die geur zal ik mijn leven lang niet vergeten.
  
                       

Foto links : met de "stads-bomma"
voor onze woning in oktober 1959.  
Foto rechts : met de "moemoe-van-den-buiten"  
op de bank voor haar huisje in september 1959.
                                                    
                                                                                  

Persoonlijk vind ik dit een heel makkelijk raadsel. Maar ja, wie ben ik...
Niet iedereen heeft het in huis maar iedereen kent het wel...
Wie geraden heeft wat het is stuurt me maar een mailtje!
------------
Als eerste opgelost door : Viv L.Redpoppy, Jan, Nand, Nil, Chrisje, Ryntje, Loulou, Opapat, Cooltje, Titipoes, Joeltje, Andromeda, Speelster, Vera, Ann, Willy, Sjoeke, Rita, William, Eline, Frieda, Willy, Marleen, Francois, Mare, Viva, Lange Lou en Mieke R.!
Probeer deze keer zo correct en precies mogelijk te antwoorden want anders hebt ge nog een extra schiftingsvraag aan uw been
------------
De meest geïnspireerde - maar desalniettemin verkeerde - inzending kwam alweer van Andromeda :
"Ne plumeau, zo een waar ze in bepaalde films mee achter elkaar zitten in de
keuken en leuke spelletjes doen."
En aan wat Opapat alweer zit te denken ga ik hiet niet opschrijven

Aub geen juiste antwoorden in 't gastenboek of als reactie plaatsen anders is het spelletje voor de anderen niet meer leuk. Absurde en grappige dingen moogt onder dit artikel natuurlijk à volonté schrijven Maar als je denkt dat je 't echte antwoord weet stuur dan een mailtje naar
laathi@hotmail.com

Een stopkontakt, zo eenvoudig was het...



Bravo Viva, Luk, Ryntje, Mieke R., Maria, Speelster, Francois, Elou,Dolfijn,  Lange Lou, Vera, Mare, Willem, Red Poppy, William, Rikavensis, Thea, Chrisje, Paul, Loulou, Klaproosje, Steven, Opapat, Mieke Moma, Cooltje, Ritje!, Jan, Sjoeke, Nand, Nil, Ann, Fernanda en Marleen!

Morgen verse aanvoer!!!

Onze Phineas is dol op water, regen en spelen in plassen.
Als iedereen knus binnen zit begint hij met vallende druppels te stoeien.
Sneeuw is helemáál het einde! Maar deze winter is hij echt misdeeld geweest, dus geniet hij maar van elke regenbui.
Ik denk dat hij in zijn vorig leven een ijsbeer is geweest...

Verleden week zat ik met mijn vrouw in de zetel over de dingen des levens te praten.

Wij waren bezig over sterven of leven.

Ik heb haar gezegd:
"Als ik ooit in een situatie terecht kom, dat ik moet verder leven als een plant, dan mag je alle dingen uittrekken en wegnemen die me in leven houden."

Toen stond ze plots recht, trok de stekker van de televisie uit en pakte mijne Jupiler af.
------------
PS. Voor de Nederlanders onder ons : een "Jupiler" is een pilsje zoals een "Heineken" of een "Amstel"

Overduidelijk nu
Net zoals voor :
Viva, Luk, Ryntje, Mieke R., Maria, Speelster, Francois, Elou,Dolfijn,  Lange Lou, Vera, Mare, Willem, Red Poppy, William, Rikavensis, Thea, Chrisje, Paul, Loulou, Klaproosje, Steven, Opapat, Mieke Moma, Cooltje, Ritje!, Jan, Sjoeke, Nand, Nil, Ann, Fernanda en Marleen,
Ja sorry, ik was vannacht wat ziekskes en er is vanalles misgelopen met de programmatie van mijn blog, dus nu dan de juiste "overduidelijke" foto!

Jeugdherinneringen  12:

De onbegrijpelijke pikorde.

Mijn oudste achterneefje, Patrickske, was drie jaar jonger dan ik. Het was dus een goeie speelkameraad “in wording”. De eerste jaren was ik totaal niet geïnteresseerd want het was een schoon jongetje en hij leek helemaal niet op een beer, en aangezien ik alleen in beren en niet in poppen geïnteresseerd was liet die baby me koud. Baby’s stonken en plakten en maakten lawaai en kregen altijd al de aandacht. Zo eenvoudig was dat.

Maar naarmate de jaren vorderden vonden we mekaar.

Dat ging niet zonder slag of stoot. Ik herinner me nog goed dat ik de arme jongen eens met volle kracht op zijn hoofd aan ’t timmeren was. We zaten op de trap te spelen en we hadden ruzie gekregen, Mijn gewicht en leeftijd haalden natuurlijk de overhand, dus het kind werd vreselijk afgetroefd. Mijn nicht - Patrickske zijn mama - en mijn ma kwamen toegesneld om het arme jongentje te ontzetten en ik kreeg mijn verdiende straf. Ik moest in de hoek gaan staan. Ik heb daar lang, en verdiend, moeten staan staan. Dus ik had ik ook genoeg tijd om over mijn colère na te denken.

Ik begreep best dat ik zwaar in de fout was gegaan. Maar ik had er zo mijn redenen voor. Patrickske zijn bomma, ons ma haar zus, was mijn doopmeter. Maar die vrouw moest haar aandacht verdelen over ondertussen al vier neefjes én mij, haar petekind. Voor elke volwassen mens is de pik-orde dan duidelijk. Kleinkinderen komen vóór petekinderen. Op mijn leeftijd had ik daar echter totaal geen begrip voor.

Ik bleef dus maar jengelen dat Tante ook eens bij ons moest komen logeren en niet altijd bij “de jongeskes” moest verblijven en ons ma hield dapper vol dat “de jongeskes” vóór gingen omdat Tante voor “de jongeskes” “hun bomma” was, en dat “bomma zijn” belangrijker is als ”meter zijn”. Ik kreeg van Tante dan ook altijd pas het kadootje als mijn achterneefjes hun eerste keuze gemaakt hadden. Of het kleinste kadootje bleek steevast voor mij te zijn. Tante ging éérst op bezoek bij mijn achterneefjes en pas als er nog een dag overschoot kwam ze ook bij ons. Wat zelden of nooit gebeurde. In mijn ogen was dat allemaal zeer onbegrijpelijk en onrechtvaardig.

De ruzie met mijn achterneefje was dus ook helemaal niet de oorzaak, maar enkel de aanleiding, tot die wrede en grondige “afros”-partij. De diepere oorzaak lag in ’t feit dat ik geen flauw benul had dat er zoiets mocht bestaan als een pik-orde in een familie, dat ik mij vreselijk jaloers en misdeeld voelde door mijn Tante, en dat mijn achterneefje daar onbewust had voor moeten boeten.

Ik vond het zelfs heel jammer dat ik mijn speelkameraad zo afgetuigd had. Want het was dan nog wel mijn favorietje. Hij kon toch zo prachtig “Rode Ridder” met mij spelen… Het was een heel knap “Rode Ridder”-ke zelfs! Dat zag ik toen al!

We reden op denkbeeldige paarden door hun tuin, we speelden heelder scènes uit de stripverhalen na en beleefden dolle, en soms echt gevaarlijke avonturen.

Om “doktertje” te spelen waren we nog wat jong. Maar dat is niet erg. Want die schade halen we nu in. Patrick-“ske” is ondertussen mijn gyneacoloog geworden. J

Ik zal voor de rest dus maar heel braaf zwijgen over die jongen, want met iemand die zo’n diepe inkijk in mijn “ziel” heeft wil ik zeker geen ruzie meer krijgen. J



Kerstmis 1961 : Bomma met Patrickske op de arm.
En ik met betraande ogen omdat ik niet opgepakt werd...



September 1965 :
spelen in 't bos in Brasschaat. Ik 8 jaar oud, Patrickske 5.

En ze zagen er toch weer zo gelukkig uit toen ze hun nieuwe knuffels kregen.
Athans op 't eerste zicht...

Iets groter nu en nóg herkenbaarder Alvast bravo voor : Viva, Luk, Ryntje, Mieke R., Maria, Speelster, Francois, Elou,Dolfijn,  Lange Lou, Vera, Mare, Willem, Red Poppy, William, Rikavensis, Thea, Chrisje, Paul, Loulou, Klaproosje, Steven en Opapat!
En nee Opapat, "een beveiligde brandkast voor siliconenborstenonderdelen met ventilatiegaten" is 't ook niet!  
-----------
Vanavond mijn nieuwste poezenstrips, en morgen weer een jeugverhaal!

Zaterdag kocht ik enkele nieuwe knuffels voor de poezen. Van hun oude gele hond hadden ze de kop afgebeten - wat hen persoonlijk niet in 't minst stoorde, maar ikzelf vond het nogal morbide hier altijd op de grond een onthoofde hond te zien liggen. Dus kocht ik twee nieuwe beestjes, een kikker en een tijgertje, ik stak ze twee dagen in een zak met kattekruid zodanig dat de plastic-geur er wat af was, en gaf ze kado aan Phineas en Ming.



De beestjes werden direkt in dank aanvaard. Dus iedereen happy. Ik omdat ik niet meer op een onthoofde hond moet zitten zien en zij omdat ze iets nieuw hebben dat toch lekker ruikt.
De knuffels zijn gevuld met plastic bolletjes zodanig dat ze ook in de regen mogen liggen. Dat is ook wel nodig want regelmatig komt Phineas hier luidkeels zingend binnen met zijn van 't nat druipend pluchen kreeftje dat hij dan heel lief in mijn bed komt deponeren. Binnenkort zullen daar dan nog een kletsnatte kikker en een doorregende tijger naast liggen waarschijnlijk...



Morgen zien jullie de onderlinge gesprekken over de kado's...
-------------
Hieronder een oude strip die ik een jaar geleden maakte toen de gele hond nog intact was...















(let in de foto hierboven vooral op de stand van zijn twee voorpoten!
Met 1 poot houdt hij de muis tegen zijn buik en met andere tracht hij de gele hond te grijpen... Geef toe hij is wel lenig!)
 
Willen jullie meer van mijn poezenstrips bekijken? Klik dan op de button "Poezenstrips" in de linkerzijkant van mijn blog!

Jeugdherinneringen 11 :

De mythische dieren van mijn ouders.

Ik veronderstel dat ons ma ’s avonds wel een verhaaltje in bed voorlas. Maar daar heb ik totaal geen herinneringen aan. Dat zegt wel veel over ons ma haar vertelkunst waarschijnlijk. J

Wat ik mij wel herinner is dat ze soms vertelde over haar jeugd. Haar papa, mijn bompa die ik nooit gekend heb dus, was natiebaas. Voor een kind is dat een beroep waar ge geen touw aan kunt vastknopen. Dus die verhalen zorgden voor meer vragen dan voor ophelderingen wat mij betrof.

Ze vertelde dat zij als kind mee naar de “natie” mocht en dat ze dan mocht kijken hoe de “natie-paarden” ingespannen werden voor de houten karren om de vrachten van de magazijnen naar de schepen te vervoeren. Heel raadselachtig voor mij.

Temeer omdat ik het woord “natie-paard” steevast verkeerd verstond als “haze-paard”. In ’t Antwerps-dialect is dat niet zo’n groot verschil.

Dus volgens mij stond ons ma daar in haar ’s zondagse kleren als een soort Assepoester naast die “koetsen” met “haze-paarden”… Mijn rijke fantasie kon zich daar uren in verdiepen. Ja, die mythische jeugd van ons ma was héél wat anders dan mijn dagelijkse avonturen…

En van beesten met mythische proporties gesproken… Onze pa vertelde weinig over de oorlog, maar een steeds weerkerend verhaal was hoe “Den Duits” in zijn dorpje de kerk had beschoten en het haantje naar beneden gestort was. ‘s Nachts was onze pa dat beest dan van tussen ’t puin gaan halen en hadden ze het verstopt tussen de houtstapels van hun schrijnwerkerij om het na de oorlog terug op de toren te kunnen plaatsen.

Aangezien zo’n haantje volgens mij het formaat van een kieken moest hebben vond ik het onbegrijpelijk dat ze voor dat beestje dus een hele kar nodig gehad hadden om dat te kunnen vervoeren. En dat dat zo’n hachelijke opdracht was geweest om dat ongezien te kunnen weghalen en te verstoppen. Kompleet onbegrijpelijk! Een kieken steekt ge toch gewoon in een draagtas of een kartonnen dozeke? Maar nee, onzen pa zijnen haan moet een reus geweest zijn. De Vlaamse Reus onder de kiekens. Pas jaren later had ik genoeg besef van driehoeksmeetkunde om te snappen dat zo’n piepkleine torenhaan in ’t echt wel een serieus beest moet zijn want moest dat een gewoon “kieken-formaat” hebben zouden wij dat nooit van op de grond kunnen zien staan blinken.

Ons ma had “haze-paarden”, onze pa verstopte “reuze-hanen” en ik kreeg ocharme nog geen goudvis? Ik was dus duidelijk in ’t verkeerd sprookje terecht gekomen…

Onze pa knipte tijdens de week de strookjes met de stripverhalen uit zijn krant. Als hij dan zondags bij ons was dan was zijn voorlees-uurtje de traktatie van de week!

Ik mocht dan op zijn schoot zitten en samen “lazen” wij dan de “Suske en Wiske”-verhalen. ’t Is te zeggen hij las en ik keek naar de prentjes. Hij bracht ook het grote blad met strips mee dat eens per week in “De Standaard” verscheen. Het waren verhaaltjes van “Pats” en de “Rode Ridder” enzo. Best plezant, maar dat blad woog toch niet op tegen de "Suske en Wiske”-strips. Als zo’n verhaal dan geëindigd was dan bond ons ma al die blaadjes netjes in met een koordje en had ik een boekje!

Dat waren mijn eerste boeken! Het begin van de grote bibliotheek van mijn leven. J



De Zilversmidsnatie van bompa.
Links zie je de ingespannen "haze-paarden".



Dit is een nog oudere foto van op de natie, van uit de tijd van mijn overgrootvader.
Als je goed kijkt zie je dat op de kar een kist met een breekbare zending klaarstaat
om naar Teheran verzonden te worden. Maar veel is er in de loop der tijd
niet veranderd hoor, want kijk maar goed, de kist met de afbeelding van het glas 
dat "breekbaar" moet voorstellen  staat wel op zijn kop op de kar geladen
Ik vraag me wel af wat er destijds al naar Teheran verzonden werd.
De voorlopers van de kernkoppen?


Dit is mijn bompa zijn "natiebaas"-pasje dat hem het recht gaf om op
de Scheldekaaien te vertoeven, uitgereikt op 1 januari 1910,
bjna 100 jaar oud dus...

Jullie vinden het misschien vreemd dat een vrouw van 49 nog zo'n heel oude souvenirs heeft, maar vergeet niet dat mijn mama mij pas kreeg als ze zelf al 44 jaar was, dus er is gewoon een generatie tussen uit gevallen bij mij, vandaar dat ik nog zoveel foto's en documenten van 100 en zelfs 200 jaar oud heb. Als 't jullie interesseert zal ik er regelmatig enkele van inscannen zo krijgen we allemaal nog eens een idee van hoe het dagelijks leven er een eeuw geleden uitzag.

Als je geraden hebt wat het voorwerp is stuur me maar een mail.
Iedereen heeft het in huis!
Veel plezier!!!
--------------
Als eerste opgelost door... Viva, Luk, Ryntje, Mieke R., Maria, Speelster, Francois, Elou,,Dolfijn,  Lange Lou, Vera, Mare, Willem, Red Poppy, William en Rikavensis!

En nee, 't is geen uitvergroot HIV-virus Rudy. Dit is iets veel simpeler en veiliger.
Als ge met dit voorwerp even voorzichtig omgaat als met een HIV-viruske dan kan er zeker echt niks mislopen
En de grotere foto is op komt... Want 't is nodig precies

Een rolmeter! Of een "rolmaat" voor de Nederlanders onder ons.
En dus geen tondeuze, parlofoonbel, oude radio, fotoapparaat, afstandsbediening,...  Geen geigerteller, voltmeter, gasmeter of weegschaal. Alhoewel ik op dat moment al heel blij was dat ge tenminste al in de afdeling "meten en wegen" terecht waart gekomen
Ik dierf er eerst de kleurenfoto niet op zetten omdat ik vreesde dat de gele kleur het te makkelijk zou maken. Maar dat was duidelijk een ongegronde vrees. 't Is pas bij de iets grotere foto dat de meeste juiste antwoorden binnenvielen.



Viva, Luk, Marleen, Andromeda, Vifke en Fernanda, Steven, Francois, Corry V., Vera, Maria, Ritje, Paul, Thea, Speelster, Jan, Cooltje, Rikavensis, Ingrid, Loulou, Lange Lou, Dolfijn, Chrisje, Opapat, Ryntje, Mare, Franske en Yvette hebben de oplossing toch gevonden!
En nu zal ik mijn hersenen eens gaan pijnigen om opnieuw iets te zoeken waarmee ik vanaf morgen jullie hersenen weer aan 't werk kan zetten...Soms vraag ik me af voor wie 't fotoraadsel 't moeilijkste is, voor jullie of voor mij

Alvast weer bedankt voor 't meespelen, ik vind jullie reacties heerlijk!
En voor diegenen op wiens mail ik niet geantwoord hebt... sorry maar dan zal hij niet aangekomen zijn...