mammografie

Jeugdherinneringen 10 :

Oorlog rond en in mijn kopke.

Thuis werd er weinig over de tweede wereldoorlog gesproken. Dus daar weet ik niet veel over te vertellen. Het enige dat ik daar nog over weet is dat ge thuis geen kast kon opentrekken of ergens achterin stonden wel enkele pakken suiker, koffie, of bloem. Voor als het weer eens oorlog zou worden…

Dat zag ik ook later nog dikwijls gebeuren. Telkens de wereld op een plek in brand stond, of er een zware crisis was, werd er gehamsterd. Ládingen spagetti werden naar huis gesleept, en het daaropvolgende jaar, als de crisis bezworen was, werd het dan traditiegetrouw “het jaar van de Italiaanse keuken”… Spagetti met kaas, spagetti met balletjes, spagetti met tomatensaus, spagetti met biefstuk…J

Maar het is niet omdat de wereldoorlog aan mij voorbij gegaan was dat het begrip “oorlog” tout court me als kleuter vreemd bleef. Spijtiggenoeg.

’s Avonds teisterde de Vietnamoorlog ons kleine TV-scherm, gelukkig nog niet in kleuren want het was zo al vreselijk genoeg. En ’s zondagsnamiddag besprak onze pa de kranten met ons ma.

Elke zondag gingen we met zijn drietjes wandelen aan de Schelde want onze pa was gek op boten. We liepen over de lange wandelterrassen, hand in hand, ik in ‘t midden tussen ma en pa. Over mijn hoofdje heen, een dikke halve meter hoger dus, werd besproken wat er die week in Congo gebeurd was. Pa vertelde wat er in de kranten had gestaan, en ma gaf het relaas van wat ze op de televisie had gezien. We hadden een neef die in Elizabethville verbleef dus was de interesse voor Congo veel groter dan die voor Vietnam. (Hoewel ik me nog wel herinner dat ons ma toch in tranen uitbarstte toen ze hoorde dat President Kennedy neergeschoten was).

Ik veronderstel dat mijn ouders dachten dat ik nog te klein was om iets van de gruwelen te kunnen begrijpen. Maar toch bleven er soms woorden en zinnen in mijn kleine oren hangen. Tijdens één van die wandelingen vertelde onze pa haar dat in Congo mensen op ’t toilet neergeschoten waren, hun lijken daarna in stukken gesneden werden, de ingewanden eruitgehaald, en de levers met zout bestrooid. Na die zin vielen alle organen in mijn lijfke precies stil! De tranen vloeiden geluidloos uit mijn ogen en ik liep wezenloos als een zombieke tussen hen beiden verder. Ze hadden het niet opgemerkt. Gelukkig, want ik was heel beschaamd voor mijn tranen.

Na de wandeling gingen we zoals altijd iets drinken op ’t “Noorderterras”. En toen moest ik naar ’t toilet… Maar ik dierf niet meer… Stel dat er hier ook iemand door de deur zou gaan schieten terwijl ik mijn plasje zat te doen? Ik had gezien wat schieten met mensen kon uitrichten in de Vietnambeelden op TV…

Ons ma nam me mee naar de toiletten maar ik dierf er niet in, en ik kreeg uit schaamte ook niet uitgelegd waarom ik plots zo’n heilige schrik had voor zoiets onschuldigs als een toilet.

’s Avonds in bed dierf ik niet gaan slapen. Ik bleef maar huilen, en niemand die wist waarom… De vreselijke woorden bleven in mijn kopke maar vechten tegen de schaamte van het - in mijn ogen “onredelijke” - verdriet dat ik erover had.

Verboden te lezen door niet-dierenliefhebbers

Eergisterennacht heb ik alweer totaal niet kunnen slapen. Ik heb dan maar van de nood een deugd gemaakt en ben verder in mijn oude fotodozen gedoken en heb nog wat jeugherinneringen opgeschreven. Om 9u 's morgens viel ik bijna van mijn bureaustoeltje van moeheid. De katten liepen hier al lang vrolijk in mijn Hobbithol rond en hadden hun ontbijtje al ongewoon vroeg achter de kiezen.
Ik ging dus even op mijn bed liggen, in de hoop van toch even een uiltje te kunnen knappen.

Het is bij ons nooit een gewoonte geweest dat de poezen op de slaapverdieping kwamen en zeker niet in bed. Niet alleen om hygiënische redenen, maar vooral omdat ge met 5 stuks katten en 2 volwassen personen wel al een héél groot bed zou moeten hebben om zelf nog aan slapen toe te komen.
Sinds ik mijn hobbitholletje heb - waar ik ook dat heerlijk "zitbed"-achtig iets in geknutseld heb naast mijn bureautje - ken ik dat zalige genoegen dus ineens wel.
En wat is er heerlijker, als ge even moe bent en gaat liggen, dat één van uw knuffels zich in uw arm nestelt?... Of als 't een erge koppijndag is, en ge trekt u terug uit de helse wereld, en uw beestjes komen u troosten en ge voelt u helemaal niet meer zo alleen. Dan zijt ge toch al voor de helft genezen door hun gespin?...
Maar sinds vanmorgen weet ik echter weer waarom ons ma altijd zei : "Aan alle voordeel zit een nadeel, dat zult ge later nog wel merken..."


Phineas legde zich zoals steeds aan de trapkant van mijn bed. Hij wil altijd de totale controle uitoefenen wie er bij op dat bed komt liggen want hij vind dat blijkbaar zijn eigen territorium. ('k Ben al heel blij dat ik er nog bij mag komen liggen!) Ming ligt dan veilig rechts aan de raamkant, zo ver mogelijk uit Phineas zijn buurt. En Tabitha duikt lekker mee onder het donsdeken.

Ondanks het feit dat ikzelf, als dikke bobbel, tussen Ming en hem lag, werd Phineas toch weer razend van jaloezie en zette zijn "Chinese-opera"-stem op. (Als hij lichtjes geïrriteerd raakt dan krijst hij dat horen en zien vergaat. Omdat hij doof is heeft hij geen benul van zijn uitzonderlijk stemvolume.)

Ik duwde Ming dus veiligheidshalve nog verder uit zijn buurt en legde hem vlak naast mijn hoofdkussen, gaf Phineas eens flink naar zijn vijs, en de rust was hersteld. En o wonder, ik werd in slaap gewiegd door het gespin van 3 poezen in "close harmony"... Zalig!
Tot mijn Ming me twee uur later op hoogst romantische wijze wekte...

In mijn droom hoorde ik plots : "Wok!... Wok!... Wok! Wokwokwok!!!". Ik schrok wakker, opende mijn ogen en zag mijn geliefd Mingske, met een gestrekt nekske, vlak voor mijn neus, alle moeite van de wereld doen om een haarballeke over te geven...
Razendsnel heb ik dan mijn kopkussen onder zijn muiltje gehouden om de schade te beperken, zodat ik toch niet al mijn pas ververst beddegoed moest gaan wassen...
Enfin, ik ben al heel blij dat ik wakker geworden ben, voor 't zelfde geld had ik nu met een haarbal in mijn oor of neus gezeten...

Voor de mensenliefhebbers : Nee. Ik heb daarna niet meer geslapen en ben dus nog altijd doodmoe.
Voor de dierenliefhebbers : Ja. Wees gerust, Mingske is van zijn haarballeke af, voelde zich daarna opperbest en sliep rustig verder.

De volgende strip is speciaal opgedragen aan mijn geliefde beestjes.
Want ze blijven toch echt wel een onuitputtelijke bron van inspiratie voor me 







PS. Als de foto's niet zichtbaar worden en ge ziet enkel een rood kruiske, zet uw cursor dan op dat kruiske, klik op de rechtermuisknop en druk op "afbeelding weergeven" dan gaan ze open. Dat heb ik zelf ook nog niet zo lang geleden ontdekt
Altijd bereid om mijn nieuwe ontdekkingen op pc-gebied met u te delen nietwaar!

Laatste kans! Komaan, nu moet iedereen het toch herkennen?...  Zaterdag plaats ik de oplossing!
Viva, Luk, Marleen, Andromeda, Vifke en Fernanda, Steven, Francois, Corry V., Vera, Maria, Ritje, Paul, Thea, Speelster, Jan, Cooltje, Rikavensis, Ingrid, Loulou, Lange Lou, Dolfijn, Chrisje, Opapat, Ryntje, Mare, Franske en Yvette  zijn er ook uit geraakt!

Zie eens wat een, letterlijk, "schitterend" cadeautje Ritje van    voor me gemaakt heeft!
Maar ja, zij is dan ook een echte artieste met de pc. Daar kan ik nog een "puntje aan zuigen" zoals ze in Antwerpen zouden zeggen
Mij zou zoiets niet lukken... Ik vind het al een klein mirakel dat ik het op mijn blog hebben kunnen plakken en dat het nog blijft bewegen ook

------------------
Hm. Niet dus. 't Is niet alleen dat het niet beweegt, het is zelfs niet eens zichtbaar... Ik had het kunnen denken. Ik en computers, wij zijn niet compatibel Maar ik blijf proberen. Geniet ondertussen al maar van 't schone rode kruiske
-----------------
Wel wel, ik maak toch vorderingen. 't Is nu al zichtbaar. En na mijn volgende slapeloze nacht zal ik het zeker ook nog wel in beweging krijgen


          ----------------     
En zie... het mirakel geschiedde...
      Ik sta gewoon paf van mijn eigen       
    



Bedankt Ritje!!!

Jeugdherinneringen 9 :

“Aa toe jéé jéé jéé!” en de “Gèldbalderien”.

Thuis stond er zelden muziek op. We hadden alleen een opdraaibare grammofoon en die had samen met de laatste bompa zijn geest gegeven, en de radio speelde meestal enkel als Nandje - mijn beminde surrogaat-bompa - thuis was en naar orgelmuziek luisterde.

Enkel de programma’s waarin operettemuziek gedraaid werd of die waarin Joseph Schmidt of Edith Piaf en aanverwanten opdoken werden gretig beluisterd en door ons ma dapper meegekweeld.

“Non, rien de rien! Nòòòòòòòòn!!! Je ne regrette rien!!!” (OK behalve dan dat ze een ongelukske op de wereld had gezet op haar 45^ste - maar dat  is een detail - had ze in ’t leven ook niet veel om spijt van te hebben denk ik. Ons ma was een zalig goedgemutst vrouwmenske.)

Ma’s en bomma’s keuze van muziek - of erger nog het operette-gedoe, wat in mijn oren zelfs geen muziek was - was aan mij echt niet besteed. Ik was een kind van de jaren 60.

Bij “Erikske van den beenhouwer” luisterden ze thuis blijkbaar naar een héél andere post op de radio… Die liep van ’s ochtends tot ’s avonds : “Aa toe jéé jéé jéé!” te krijsen.

Ik vond dat een heel schoon liedje, gemakkelijk ook, en ik jengelde dapper mee.

Ons ma vond de tekst blijkbaar ietwat eigenaardig en ging op de duur toch eens opzoeken wat ik nu in feite een hele dag probeerde te zingen. Toen bleek dat ik onbewust een Beatles-fan geworden was. “Aa toe jéé jéé jéé!” bleek onze versie van “She loves you, yeah, yeah, yeah…” te zijn.

Toen ik jaren later door het huis stommelde, vrolijk kwelend van :
“Wíe ool lif in de gèldbalderien! Gèldbalderien!! Gèldbalderien!!!” heeft het ook een tijdje geduurd eer ze besefte dat de Beatles zo onnozel waren geweest om een liedje te maken over een gele duikboot. Ze vond dat nu toch echt géén onderwerp voor een liedjestekst.

Desalniettemin probeerde ze me heel educatief “Gèldbalderien” te laten vervangen door “Yellow Submarine”, maar daar had ik geen boodschap aan want ik kon me toch niet voorstellen wat een duikboot nu juist was, en dus vond ik mijn “Gèldbalderien” veel geheimzinniger en interessanter.

Jaren later zou ons ma - noodgedwongen - een hevige Beatlesfan (zelfs een Deep Purple- en Pink Floyd-fan!) worden, maar zo ver waren we nog lang niet. (Ja, er is veel tijd en energie gekropen in ’t opvoeden van mijn moeder, maar ’t was de moeite waard, want het is echt een schatje geworden. J)

Haar echte Beatles-initatie zou pas beginnen met de Sgt.Pepper’s-LP, die elke ochtend tijdens ’t ontbijt gedraaid ging worden zodanig dat mijn aandacht afgeleid was van… mijn boterhammekes, en dat ik die, zo in beslag genomen door de prachtige platenhoes met teksten, onbewust, al lezend en luisterend, binnenspeelde.

De middelen veranderden weliswaar, ze paste zich vlotjes aan aan de tijden, maar haar hogere doel : “mij te laten eten”, zou ze nooit meer uit het oog verliezen!

Zèlfs niet al moest ze elke ochtend de hele LP, tot net na “When I’m 64”, moeten aanhoren. (Aan de vier laatste nummers kon ze altijd ontsnappen want dan was mijn boterham op en was het tijd om naar school te vertrekken.)



Een zeldzame foto van mijn geliefde surrogaat-bompa "Nandje".
Efteling, september 1962. Ik ben hier bijna 5 jaar oud.

Wel wel, 't is precies moeilijker dan gedacht. Maar ge zit het ook weer allemaal veel te ver te zoeken! Het is helemaal geen ingewikkeld machineke!
Komaan, een iets grotere foto, dan zult ge het zeker vinden.
Net als Viva, Luk, Marleen, Andromeda, Vifke en Fernanda, Steven, Francois, Corry V., Vera, Maria, Ritje, Paul, Thea, Speelster, Jan, Cooltje, Rikavensis, Ingrid, Loulou, Lange Lou, Dolfijn en Chrisje  die al van hun "grootste kopzorg" van de week vanaf zijn
En nee Opapat, het is géén "tondeuse voor kaalkoppen", het is iets véél nuttigers!

In kleur is het al veel herkenbaarder nietwaar?
Niet iedereen heeft exact deze uitvoering van het voorwerp in huis, maar zeker en vast wel een andere.
Viva, Luk, Marleen, Andromeda, Vifke en Fernanda, Steven, Francois, Corry V. en Vera weten het al!

Dit spiritueel mailtje kreeg ik net binnen, en het slaagde er in om op deze druilerige dag een glimlach op mijn snoet te toveren. Dus wil ik het jullie zeker niet onthouden
--------------------------------------------------------------------------------------------------
Tegenwoordig spreken we niet meer over 'illegalen', dat woord mag niet meer gebruikt worden van onze democratische politici en journalisten.   
Vanaf nu heet dat "mensen zonder papieren".  

In het kader van het streven naar een steeds perfectere politieke correctheid van onze moedertaal werden er onlangs een aantal voorstellen gelanceerd voor het uitbreiden van deze terminologie.  

Hier een kleine bloemlezing van de nieuwe benamingen die u binnenkort in  de dikke Vandaele mag verwachten:  

Takeldiensten zonder papieren (vroeger:carjackers) 
Apothekers zonder papieren (vroeger: drugdealers)
Geldtransport zonder papieren (vroeger: bankovervallers) 
Gyneacologen zonder papieren(vroeger: verkrachters) 
Kleuterleiders zonder papieren (vroeger:pedofielen)
Deurwaarders zonder papieren (vroeger: inbrekers) 
Klanten zonder facturen(vroeger: winkeldieven) 
Racers zonder papieren (vroeger: snelheidsduivels)
Belastingsontvangers zonder papieren (vroeger: afpersers, en als ik  erover
nadenk, nu nog altijd) 
Piloten zonder papieren (vroeger: vliegtuigkapers)
Huurders zonder papieren (vroeger: krakers) 
Zakenmensen zonder papieren(vroeger: oplichters) 
Militairen zonder papieren (vroeger: terroristen)

Jeugdherinneringen 8 :

“Ge gaat nóóit groot worden!”

Zo graag als ik later zou eten, zo erg haatte ik het als kleuter. Het was voor bomma en ma een ware verzoeking om boterhammen aan mij opgevoerd te kregen. Patatjes en groenten waren geen probleem, maar van vlees en brood had ik een afkeer. Het brood werd al van zijn korstjes ontdaan, werd dik met lekkers belegd, maar niks hielp. Ik had de pest aan boterhammen.

Na mijn onverhoedse afslankkuur aan zee was ik graatmager en daar wou ons ma iets aan doen. Dus er moest en zou flink gegeten worden. Aangezien mijn en haar doel mijlenver van mekaar verwijderd lagen, moest ze slinkse trukjes gebruiken om mij aan ’t eten te krijgen.

We woonden in een huis dat uitkeek over een lange brede straat die eindigde op een plein met een kerk. Er was dus altijd wel iets te zien. (Al was ’t maar “Erikske van den beenhouwer” die met zijn meisjesschoenen aan ’t touwtje springen was, en op wie ze ’t zalig vond om kritiek te leveren.)

Dus posteerde ons ma zich op een stoel aan ’t raam, zette het bord met de stukjes boterham op de vensterbank, nam mij vervolgens op schoot, en begon moedig en vol overgave aan de queeste van “het voeden van haar kind”.

Ze leidde telkens mijn aandacht van het eten af, wees me op iets interessants dat buiten gebeurde, wachtte tot mijn onvermijdelijke commentaar hierop ging beginnen, en zo vlug mijn mond zich opende propte ze er een stuk boterham in!

Ik was geen kind van kwade wil, dus ik slikte dat zo rap ik kon door om toch maar zo snel mogelijk aan mijn commentaar te kunnen beginnen. Gelukkig voor haar was “moeten zwijgen” voor mij erger dan “moeten eten”. Dus op die manier heeft ze toch wel enkele kilo’s brood in mijn ingewanden kunnen doen verzeilen.
Voor haar was deze onderneming tegelijkertijd een prima training in geduld. Wat ze echt wel kon gebruiken. (Bij ons ma moest alles zo rap vooruitgaan dat op een dag toen ze mij aan ’t wassen was en een tante binnenkwam die zag hoe ons ma mij inpeperde met dat washandje de vrouw spontaan uitriep: “Maar menske toch, ge zijt dat kind niet aan ’t wassen! Ge zijt dat aan ’t afslagen!!!” Ja, als er in die tijd een carwash of een wasmachine had bestaan had ze mij daar waarschijnlijk ingestoken.)

Maar kom, door deze ietwat ongewone eetpraktijk zijn we dus allebei beter geworden: zij voedde me op door me te leren eten, en ik gaf haar een opvoeding in geduld. En zo hoort dat in ’t leven. Ouderen kunnen van jongeren ook iets leren. J

Nu troost ik me ermee dat het allemaal nog veel erger had gekund. Stel u voor dat mijn ma in die tijd geweten had hoe ze ganzen “gaveerden” dan had ze dat waarschijnlijk wel een handig systeem gevonden en mij ook een trechter in de keel geduwd en me zo moddervet gevoerd. Dat zou een ramp geweest zijn, want ik had toen mijn beklag nog niet bij ‘Gaia’ kunnen gaan doen.

Goed, mijn boterhammen kreeg ik nu toch al binnen, en later zou ze ook nog een geraffineerd systeem uitdokteren om me vlees te laten eten, maar een echte carnivoor heeft ze toch nooit van me kunnen maken. Noch opnieuw het dikkerdje dat ik vóór mijn ziekte was!



9 Oktober 1959, mijn tweede verjaardag, toen nog een flinke dikke brok.
Het verjaardagskado was het wijwatervatje dat je op tafel ziet staan.
Als plezant cadeautje voor een kleuter kan dat tellen nietwaar...

Jeugdherinneringen 7 :

Zwemmende en bezwijmende paarden.

Mijn eerste vakantie voerde ons naar de bossen van Kasterlee. Ik herinner me nog een molen, zandduinen en een speeltuin. Maar vooral mijn pa die in ‘t weekend op bezoek kwam!



7 augustus 1960 met ma aan de molen van Kasterlee.

Tijdens de meeste zomervakanties verbleven we echter twee weken aan zee. In een groot “hotel” van de ziekenkas, “Zon en Zee”.

Ma en haar flinke stevige brok in Westende, 19 juni 1959.

Gewapend met een zwemband en een ronde, platte, blauwe doos “Nivea” trokken ma en ik dagelijks - gesteld dat het eens niet regende - naar ’t strand. De zwemband was levensgevaarlijk want die was achteraan open, het was in feite een “U” in plaats van een “O”. Vooraan stond er een grote paardenkop op die vreselijk in de weg zat als ge wilde zwemmen. Als ik me voorover legde dan plooide de “U” open, gleed ik langs achter uit die zwemband, blub, kopke onder, en had ik enkel die paardekop nog in mijn handen. En toch heb ik ook dát ding weer overleefd…

De doos “Nivea” was al even zinloos want later bleek dat in die platte dozen totaal geen zonnebeschermingsfactor zat. We verkoolden levend, maar we wisten het gelukkig niet. En dat is ook al veel. J

Juni 1963.
 

De regendagen waren een pak minder leuk. Het “hotel” was een groot en kil gebouw en ’t was er niet bepaald rustig met al die jengelende kinderen. Er moest ook op uur en tijd gegeten worden. Tot onze pa zijn groot afgrijzen. Als hij in de weekends op bezoek kwam voelde hij zich daar altijd “op vakantie in de gevangenis”. De manier waarop we allemaal voor de gesloten refterdeuren stonden aan te schuiven, alvorens de moeders als een kudde hongerige leeuwinnen met welpen naar binnen stormden om een goed plekje te bemachtingen, deed al zijn grijze haren ten berge rijzen. (Enfin, zijn haren waren dan toch tenminste al “op reis”.) De mens was altijd heel blij als hij ‘s zondagavonds de hectische zee kon inruilen voor zijn Stille Kempen en ’s maandags alweer kon gaan werken. Hij liet met liefde en plezier die zogenaamde “vakanties” aan zich voorbijgaan.

Op een van die regendagen kreeg ik er een cadeautje dat me echt fascineerde.

Het was een paardje dat gemaakt was van veelkleurige cylindervormige kraaltjes die over elastiekjes geregen waren (ik denk dat in die tijd “elastiek” de grote nieuwe uitvinding moet geweest zijn). Als ge de bodem van het zwarte ronde doosje - waarop het beestje als een soort standbeeldje gemonteerd stond - indrukte, dan viel het paardje in zwijm!!! De rekjes vielen slap en ’t beest viel in diggelen. Als ge de bodem traag terug losliet dan richtte het kralenpaard zich langzaam terug op! Wónderlijk vond ik dat!

Tijdens een van die verblijven aan zee werd ik moesziek. Mazelen of kinkhoest - of wat dan ook dat kinderen op die leeftijd moeten zien te overleven - en op die veertien dagen transformeerde ik van flinke dikke brok tot panlat. Dus voor mensen met gewichtsproblemen, schaf u een mazel-bacterie aan in de dichtstbijzijnde kindercrèche en laat ze haar werk doen.

Ik ben er de rest van mijn leven - mijn buik buiten beschouwing gelaten - slank door gebleven.

Met ma en bomma, in vrolijk opwapperende strandjurken, 
op 't strand van Westende in september 1961.
Twee jaar later en zoals je ziet ben ik een heel pak slanker.

Toen ik iets groter was gingen ma en ik met de trein en de bus naar Luxemburg naar wat ze heel serieus “La Petite Suisse” noemde, in de hoop dat de bergen daardoor iets groter gingen lijken waarschijnlijk. Maar als ge ooit al foto’s van Zwitserland gezien had - “La Gránde Suisse” veronderstel ik - met zijn majestueuze sneeuwbergen dan was de desillusie wel groot als ge in Luxemburg die kale rotskes zonder sneeuw zag liggen… Toen leerde ik al dat als dingen een tweede naam hebben, dat meestal komt doordat de realiteit niet zo geweldig is.

Desalniettemin was het best een fijne vakantie. Mezelf in al die hollekes van die rotsen verstoppen was heel geestig. Voor mij toch. Alleen spijtig dat er niet veel anders te doen was dan dat gehate wandelen… en dat ons hotel kilometers ver lag van waar de genummerde wandelingen tussen de rotsen begonnen. Ik was altijd al doodmoe alvorens we aan de leuke stukken kwamen. En na de fameuze wandeling tussen de rotsen, kwam dan nog eens die eeuwigdurende wandeling door de veldwegen terug naar het hotel…

Gelukkig bleven we ook regelmatig een dag in ’t hotel en waren daar enkele andere kinderen om mee in de tuin te spelen. Neemt niet weg dat ik na die reis toch de stellige indruk had dat mijn benen wat afgesleten en nog iets korter waren geworden. Voor mij toch liever zwemvakanties dan die overlevingstochten. Dat was van toen af aan voor mij al een uitgemaakte zaak.



Daguitstapje vanuit Luxemburg naar Vianden in Duitsland.

Eerst even de foto tonen in zwart wit. Later krijgen jullie de kleurenfoto...
Iedereen heeft er wel eentje in huis. Weliswaar daarom niet in exact dezelfde uitvoering... Als je geraden hebt welk voorwerp dit is stuur je me maar een mail! Veel succes en veel plezier!



Andromeda is er weer als de kippen bij met zijn "afstandsbediening voor een schoentrekker". Maar heu, nee, zo'n luxe hebben wij niet in huis mateke, wij hebben nog zelfs geen electronische voeten. Wij moeten ons nog altijd verder slepen op eigen kracht.
Al zoveel inzendingen binnen gekregen en toch nog maar 6 mensen die 't juist geraden hebben : Viva, Luk, Marleen, Andromeda, Vifke en Fernanda! Bravo!
Ik zet er straks de kleurenfoto op, dan gaat het veel eenvoudiger zijn!

6. Mijn eerste dt-fout.

In die tijd kreeg je bij sommige producten Artis-, Familia-, Historia-, Jacques- en Meurisse-punten. Artis was leuk. Daar kreeg ik dierenprenten voor die ik zelf in een boek mocht kleven. Historia was maar niks want dat waren sepia-kleurige prentjes met foto’s van “Ken uw Land” en “Ken uw Volk”. Doodsaaie prentjes vond ik dat op mijn leeftijd.

De twee laatsten echter, dát waren pas interessante punten voor mij!!! Die konden omgeruild worden tegen chocolade of, als ge genoeg punten hadt, zelfs tegen een doos van de heerlijkste pralines… Ik vergeet hun smaak nooit meer!

We moesten kilometers stappen om de bijeengespaarde verpakkingen van de chocoladerepen aan ’t fabriek af te gaan geven, maar dat was nu eens een wandeling waar ik echt plezier aan beleefde. Niet zomaar wat zinloos rondstappen maar een wandeling met een doel! En wélk doel dan nog : pralines!!! Op de koop toe zaten die dan nog verpakt in een blikken doos waarop de snuiten van de koning en de koningen gedrukt stonden! In kleur dan nog wel! Een ideale doos om later uw schildergerief in op te bergen.

Maar buiten die punten en chocolade-omslagen verzamelde ons ma ook de Fort-zegeltjes. Die kregen we bij de kruidenier, in de Nopri en in de Sarma. Ik mocht ze altijd in de boekskes plakken. Op de duur hadden we een keukenschuif vol en werd het tijd om ze te gaan inruilen. Dat leek me ook wel een lekker uitje. Voor zóveel zegeltjes moest ge in mijn ogen wel nog wat meer dan één armzalig kofferke pralines kunnen krijgen.

Een bijkomstig detail waarom ik zo naar dit uitje uitkeek was omdat mijn kleine oren, tijdens een gesprek onder volwassenen, hadden opgevangen dat “kozijn Paul - de man die later door ’t leven zou gaan als Baron Paul Buysse - een hoge plaats ging bekleden bij “de Fort” …

Fijn, dus én een mannelijk familielid ontmoeten, das zo eens iets anders, én er bovenop dan nog de baas van de Fort, dus die zou zeker véél pralines geven aan zijn familie.

Wist ik veel dat de “Ford-autofabriek” iets heel anders was dan de “Fort-zegeltjes” die ge bij de mayonaisepotten kreeg…

“Kom, trek uw jasje aan, we gaan de ‘Fort-zegeltjes-boekskes’ binnen brengen!”

En de wandeling met het hogere doel kon beginnen!

Dus kwamen wij met een zak vol zegeltjesboeken in de Fort-winkel. Een mevrouw ging ons verder helpen maar dat zag ik niet zitten. Ik wou en zou door kozijn Paul geholpen worden! Ik bleef dus maar dreinen : “Waarom komt ‘de Paul’ nu niet?! Ik wil de zegeltjes aan ‘de Paul’ zèlf afgeven!”

Waarop ons ma : “Zwijg nu toch, die madam hier gaat onze zegeltjes inruilen. Dat komt allemaal wel in orde.”

Maar ik bleef maar koppig doorgaan : “Nee, niet die madam, ik wil ‘de Paul’!!!”

Ons ma verloor haar geduld : “Wees nu alstublief eens stil, de madam gaat onze koffiemolen uit het magazijn halen en dan gaan we naar huis!”

Ja, toen viel ik wel even stil, want wat was dat met die “koffiemolen”? We gingen hier toch zeker pralines voor onze bonnekes krijgen??? Of niet soms?...

Van puur consternatie had ik blijkbaar gezwegen en toen vroeg ons ma :

“En trouwens wie is in godsnaam toch ‘de Paul’ waar ge zo om zit te zagen?”

“Awel, onze kozijn, ‘de Paul’, waarvan ge tegen de bomma vertelde dat hij zo’n goede job had gekregen bij de Fort! Die moet hier dan toch de baas zijn?!”

Ik maakte dus mijn eerste dt-fout nog voor ik kon schrijven… En zo kwam ik er achter dat een D of T op ’t einde van een woord in ’t leven héél veel verschil kan uitmaken. Iets wat Baron Buysse zeker zal kunnen beamen.



De prentjes van "De Beuckelaer" en "Artis".

De rug van een boek!!!
Bloggers kunnen toch onmogelijk ongeletterd zijn?
Dus moet ge allemaal wel minstens 1 boek in huis hebben, dacht ik zo...
Maar nee, ge zoekt duidelijk liever uw ontspanning in swiffers, dweilen, wc-papier, dampkapfilters, wol, kussens, veters, antennedraden, tandenborstels en maandverbanden... Zeer vreemde manieren om  te onstpannen wel...

En wat betreft mijn tip van gisteren : "Wat houdt ge soms in uw hand als ge lekker ontspannen onder uw dekentje zit?", was het natuurlijk wél de bedoeling dat uw handen BOVEN het dekentje zaten nietwaar
Dus uit die tip zijn ook geen bruikbare antwoorden voortgekomen...  



Proficiat Andromeda, Paul, Francois, Vera, Viv L., Steven, Chrisje, Viva, Cooltje, Ritje, Corry V., Steven, Mare, Ann, Vifke, Marleen, Speelster, Fernanda en Luk!

Maar nu weet ik echt wel niet of ik voor morgen nog een simpeler ding dan een boek ga kunnen vinden hoor... Enfin, ik zal mijn best doen!

En ge weet het ondertussen : mijn pc is een beetje kwaad op mij, soms spreek hij niet meer tegen me, dus als ik eens niet op een mail antwoord dan is hij hoogstwaarschijnlijk ook niet aangekomen. Stuur hem dan nog een keer op als ge wilt.
Morgen verse aanvoer!!!

Poseren bij de fotograaf... en 't was dan nog niet eens met mijn eigen beer! Vandaar ook linksonder die mysterieuze hand die de beer tegen me aandrukt.
Ik wou die niet zelf vasthouden aangezien hij toch niet van mij was.



"Als ik niet met mijn eigen kapotte vondeling-beer op uw foto mag
 dan met die sjieke nep-beer van u ook niet!
Hou hem dan maar zelf vast!"
--------------------

Net geen jaar oud en ze trachten mij alweer te bedotten :



"Maar nee, dat is mijn beer niet!
Luister hé fotgraaf, ik vind hem wel schoon moet ik zeggen.
Dus ik wil er wel mee poseren, op voorwaarde dat ik hem mag houden..."
------------------
Enkele jaren later weer van 't zelfde.
Sta ik daar wéér in mijn handen met de pop van de fotograaf omdat
"zo'n groot meisje toch niet meer met beertjes speelt zeker!"



"OK, we doen 't op uw manier, meneer de fotograaf.
Maar denk eraan : géén beer, géén glimlach!"

Gisteren was de mooie, intieme afscheidsdienst van Frans, de echtgenoot van Wouninne.
Aangezien Frans ambassadeur van België was, en in vele delen van de wereld gewerkt heeft, hebben Viva en en ik, op vraag van Ninne, foto's genomen van de dienst zodat hun vele buitenlandse kennissen ook deze mooie herinnering zouden kunnen delen.

Hierbij een foto van het boeketje van Viva, Utta, Sjoeke, Leona en mij.
Als jullie graag meer herinneringen van de dienst willen zien zullen jullie beslist over enkele dagen meerdere foto's kunnen vinden op het blog van Wouninne.

Vol begrip en respect kijken ze naar de werken...

... om vier maanden later nog commentaar te leveren ook ...



(klik op de foto als je haar groter wil zien!)