Wel wel, 't is precies moeilijker dan gedacht. Maar ge zit het ook weer allemaal veel te ver te zoeken! Het is helemaal geen ingewikkeld machineke!
Komaan, een iets grotere foto, dan zult ge het zeker vinden.
Net als Viva, Luk, Marleen, Andromeda, Vifke en Fernanda, Steven, Francois, Corry V., Vera, Maria, Ritje, Paul, Thea, Speelster, Jan, Cooltje, Rikavensis, Ingrid, Loulou, Lange Lou, Dolfijn en Chrisje  die al van hun "grootste kopzorg" van de week vanaf zijn
En nee Opapat, het is géén "tondeuse voor kaalkoppen", het is iets véél nuttigers!

In kleur is het al veel herkenbaarder nietwaar?
Niet iedereen heeft exact deze uitvoering van het voorwerp in huis, maar zeker en vast wel een andere.
Viva, Luk, Marleen, Andromeda, Vifke en Fernanda, Steven, Francois, Corry V. en Vera weten het al!

Dit spiritueel mailtje kreeg ik net binnen, en het slaagde er in om op deze druilerige dag een glimlach op mijn snoet te toveren. Dus wil ik het jullie zeker niet onthouden
--------------------------------------------------------------------------------------------------
Tegenwoordig spreken we niet meer over 'illegalen', dat woord mag niet meer gebruikt worden van onze democratische politici en journalisten.   
Vanaf nu heet dat "mensen zonder papieren".  

In het kader van het streven naar een steeds perfectere politieke correctheid van onze moedertaal werden er onlangs een aantal voorstellen gelanceerd voor het uitbreiden van deze terminologie.  

Hier een kleine bloemlezing van de nieuwe benamingen die u binnenkort in  de dikke Vandaele mag verwachten:  

Takeldiensten zonder papieren (vroeger:carjackers) 
Apothekers zonder papieren (vroeger: drugdealers)
Geldtransport zonder papieren (vroeger: bankovervallers) 
Gyneacologen zonder papieren(vroeger: verkrachters) 
Kleuterleiders zonder papieren (vroeger:pedofielen)
Deurwaarders zonder papieren (vroeger: inbrekers) 
Klanten zonder facturen(vroeger: winkeldieven) 
Racers zonder papieren (vroeger: snelheidsduivels)
Belastingsontvangers zonder papieren (vroeger: afpersers, en als ik  erover
nadenk, nu nog altijd) 
Piloten zonder papieren (vroeger: vliegtuigkapers)
Huurders zonder papieren (vroeger: krakers) 
Zakenmensen zonder papieren(vroeger: oplichters) 
Militairen zonder papieren (vroeger: terroristen)

Jeugdherinneringen 8 :

“Ge gaat nóóit groot worden!”

Zo graag als ik later zou eten, zo erg haatte ik het als kleuter. Het was voor bomma en ma een ware verzoeking om boterhammen aan mij opgevoerd te kregen. Patatjes en groenten waren geen probleem, maar van vlees en brood had ik een afkeer. Het brood werd al van zijn korstjes ontdaan, werd dik met lekkers belegd, maar niks hielp. Ik had de pest aan boterhammen.

Na mijn onverhoedse afslankkuur aan zee was ik graatmager en daar wou ons ma iets aan doen. Dus er moest en zou flink gegeten worden. Aangezien mijn en haar doel mijlenver van mekaar verwijderd lagen, moest ze slinkse trukjes gebruiken om mij aan ’t eten te krijgen.

We woonden in een huis dat uitkeek over een lange brede straat die eindigde op een plein met een kerk. Er was dus altijd wel iets te zien. (Al was ’t maar “Erikske van den beenhouwer” die met zijn meisjesschoenen aan ’t touwtje springen was, en op wie ze ’t zalig vond om kritiek te leveren.)

Dus posteerde ons ma zich op een stoel aan ’t raam, zette het bord met de stukjes boterham op de vensterbank, nam mij vervolgens op schoot, en begon moedig en vol overgave aan de queeste van “het voeden van haar kind”.

Ze leidde telkens mijn aandacht van het eten af, wees me op iets interessants dat buiten gebeurde, wachtte tot mijn onvermijdelijke commentaar hierop ging beginnen, en zo vlug mijn mond zich opende propte ze er een stuk boterham in!

Ik was geen kind van kwade wil, dus ik slikte dat zo rap ik kon door om toch maar zo snel mogelijk aan mijn commentaar te kunnen beginnen. Gelukkig voor haar was “moeten zwijgen” voor mij erger dan “moeten eten”. Dus op die manier heeft ze toch wel enkele kilo’s brood in mijn ingewanden kunnen doen verzeilen.
Voor haar was deze onderneming tegelijkertijd een prima training in geduld. Wat ze echt wel kon gebruiken. (Bij ons ma moest alles zo rap vooruitgaan dat op een dag toen ze mij aan ’t wassen was en een tante binnenkwam die zag hoe ons ma mij inpeperde met dat washandje de vrouw spontaan uitriep: “Maar menske toch, ge zijt dat kind niet aan ’t wassen! Ge zijt dat aan ’t afslagen!!!” Ja, als er in die tijd een carwash of een wasmachine had bestaan had ze mij daar waarschijnlijk ingestoken.)

Maar kom, door deze ietwat ongewone eetpraktijk zijn we dus allebei beter geworden: zij voedde me op door me te leren eten, en ik gaf haar een opvoeding in geduld. En zo hoort dat in ’t leven. Ouderen kunnen van jongeren ook iets leren. J

Nu troost ik me ermee dat het allemaal nog veel erger had gekund. Stel u voor dat mijn ma in die tijd geweten had hoe ze ganzen “gaveerden” dan had ze dat waarschijnlijk wel een handig systeem gevonden en mij ook een trechter in de keel geduwd en me zo moddervet gevoerd. Dat zou een ramp geweest zijn, want ik had toen mijn beklag nog niet bij ‘Gaia’ kunnen gaan doen.

Goed, mijn boterhammen kreeg ik nu toch al binnen, en later zou ze ook nog een geraffineerd systeem uitdokteren om me vlees te laten eten, maar een echte carnivoor heeft ze toch nooit van me kunnen maken. Noch opnieuw het dikkerdje dat ik vóór mijn ziekte was!



9 Oktober 1959, mijn tweede verjaardag, toen nog een flinke dikke brok.
Het verjaardagskado was het wijwatervatje dat je op tafel ziet staan.
Als plezant cadeautje voor een kleuter kan dat tellen nietwaar...

Jeugdherinneringen 7 :

Zwemmende en bezwijmende paarden.

Mijn eerste vakantie voerde ons naar de bossen van Kasterlee. Ik herinner me nog een molen, zandduinen en een speeltuin. Maar vooral mijn pa die in ‘t weekend op bezoek kwam!



7 augustus 1960 met ma aan de molen van Kasterlee.

Tijdens de meeste zomervakanties verbleven we echter twee weken aan zee. In een groot “hotel” van de ziekenkas, “Zon en Zee”.

Ma en haar flinke stevige brok in Westende, 19 juni 1959.

Gewapend met een zwemband en een ronde, platte, blauwe doos “Nivea” trokken ma en ik dagelijks - gesteld dat het eens niet regende - naar ’t strand. De zwemband was levensgevaarlijk want die was achteraan open, het was in feite een “U” in plaats van een “O”. Vooraan stond er een grote paardenkop op die vreselijk in de weg zat als ge wilde zwemmen. Als ik me voorover legde dan plooide de “U” open, gleed ik langs achter uit die zwemband, blub, kopke onder, en had ik enkel die paardekop nog in mijn handen. En toch heb ik ook dát ding weer overleefd…

De doos “Nivea” was al even zinloos want later bleek dat in die platte dozen totaal geen zonnebeschermingsfactor zat. We verkoolden levend, maar we wisten het gelukkig niet. En dat is ook al veel. J

Juni 1963.
 

De regendagen waren een pak minder leuk. Het “hotel” was een groot en kil gebouw en ’t was er niet bepaald rustig met al die jengelende kinderen. Er moest ook op uur en tijd gegeten worden. Tot onze pa zijn groot afgrijzen. Als hij in de weekends op bezoek kwam voelde hij zich daar altijd “op vakantie in de gevangenis”. De manier waarop we allemaal voor de gesloten refterdeuren stonden aan te schuiven, alvorens de moeders als een kudde hongerige leeuwinnen met welpen naar binnen stormden om een goed plekje te bemachtingen, deed al zijn grijze haren ten berge rijzen. (Enfin, zijn haren waren dan toch tenminste al “op reis”.) De mens was altijd heel blij als hij ‘s zondagavonds de hectische zee kon inruilen voor zijn Stille Kempen en ’s maandags alweer kon gaan werken. Hij liet met liefde en plezier die zogenaamde “vakanties” aan zich voorbijgaan.

Op een van die regendagen kreeg ik er een cadeautje dat me echt fascineerde.

Het was een paardje dat gemaakt was van veelkleurige cylindervormige kraaltjes die over elastiekjes geregen waren (ik denk dat in die tijd “elastiek” de grote nieuwe uitvinding moet geweest zijn). Als ge de bodem van het zwarte ronde doosje - waarop het beestje als een soort standbeeldje gemonteerd stond - indrukte, dan viel het paardje in zwijm!!! De rekjes vielen slap en ’t beest viel in diggelen. Als ge de bodem traag terug losliet dan richtte het kralenpaard zich langzaam terug op! Wónderlijk vond ik dat!

Tijdens een van die verblijven aan zee werd ik moesziek. Mazelen of kinkhoest - of wat dan ook dat kinderen op die leeftijd moeten zien te overleven - en op die veertien dagen transformeerde ik van flinke dikke brok tot panlat. Dus voor mensen met gewichtsproblemen, schaf u een mazel-bacterie aan in de dichtstbijzijnde kindercrèche en laat ze haar werk doen.

Ik ben er de rest van mijn leven - mijn buik buiten beschouwing gelaten - slank door gebleven.

Met ma en bomma, in vrolijk opwapperende strandjurken, 
op 't strand van Westende in september 1961.
Twee jaar later en zoals je ziet ben ik een heel pak slanker.

Toen ik iets groter was gingen ma en ik met de trein en de bus naar Luxemburg naar wat ze heel serieus “La Petite Suisse” noemde, in de hoop dat de bergen daardoor iets groter gingen lijken waarschijnlijk. Maar als ge ooit al foto’s van Zwitserland gezien had - “La Gránde Suisse” veronderstel ik - met zijn majestueuze sneeuwbergen dan was de desillusie wel groot als ge in Luxemburg die kale rotskes zonder sneeuw zag liggen… Toen leerde ik al dat als dingen een tweede naam hebben, dat meestal komt doordat de realiteit niet zo geweldig is.

Desalniettemin was het best een fijne vakantie. Mezelf in al die hollekes van die rotsen verstoppen was heel geestig. Voor mij toch. Alleen spijtig dat er niet veel anders te doen was dan dat gehate wandelen… en dat ons hotel kilometers ver lag van waar de genummerde wandelingen tussen de rotsen begonnen. Ik was altijd al doodmoe alvorens we aan de leuke stukken kwamen. En na de fameuze wandeling tussen de rotsen, kwam dan nog eens die eeuwigdurende wandeling door de veldwegen terug naar het hotel…

Gelukkig bleven we ook regelmatig een dag in ’t hotel en waren daar enkele andere kinderen om mee in de tuin te spelen. Neemt niet weg dat ik na die reis toch de stellige indruk had dat mijn benen wat afgesleten en nog iets korter waren geworden. Voor mij toch liever zwemvakanties dan die overlevingstochten. Dat was van toen af aan voor mij al een uitgemaakte zaak.



Daguitstapje vanuit Luxemburg naar Vianden in Duitsland.

Eerst even de foto tonen in zwart wit. Later krijgen jullie de kleurenfoto...
Iedereen heeft er wel eentje in huis. Weliswaar daarom niet in exact dezelfde uitvoering... Als je geraden hebt welk voorwerp dit is stuur je me maar een mail! Veel succes en veel plezier!



Andromeda is er weer als de kippen bij met zijn "afstandsbediening voor een schoentrekker". Maar heu, nee, zo'n luxe hebben wij niet in huis mateke, wij hebben nog zelfs geen electronische voeten. Wij moeten ons nog altijd verder slepen op eigen kracht.
Al zoveel inzendingen binnen gekregen en toch nog maar 6 mensen die 't juist geraden hebben : Viva, Luk, Marleen, Andromeda, Vifke en Fernanda! Bravo!
Ik zet er straks de kleurenfoto op, dan gaat het veel eenvoudiger zijn!

6. Mijn eerste dt-fout.

In die tijd kreeg je bij sommige producten Artis-, Familia-, Historia-, Jacques- en Meurisse-punten. Artis was leuk. Daar kreeg ik dierenprenten voor die ik zelf in een boek mocht kleven. Historia was maar niks want dat waren sepia-kleurige prentjes met foto’s van “Ken uw Land” en “Ken uw Volk”. Doodsaaie prentjes vond ik dat op mijn leeftijd.

De twee laatsten echter, dát waren pas interessante punten voor mij!!! Die konden omgeruild worden tegen chocolade of, als ge genoeg punten hadt, zelfs tegen een doos van de heerlijkste pralines… Ik vergeet hun smaak nooit meer!

We moesten kilometers stappen om de bijeengespaarde verpakkingen van de chocoladerepen aan ’t fabriek af te gaan geven, maar dat was nu eens een wandeling waar ik echt plezier aan beleefde. Niet zomaar wat zinloos rondstappen maar een wandeling met een doel! En wélk doel dan nog : pralines!!! Op de koop toe zaten die dan nog verpakt in een blikken doos waarop de snuiten van de koning en de koningen gedrukt stonden! In kleur dan nog wel! Een ideale doos om later uw schildergerief in op te bergen.

Maar buiten die punten en chocolade-omslagen verzamelde ons ma ook de Fort-zegeltjes. Die kregen we bij de kruidenier, in de Nopri en in de Sarma. Ik mocht ze altijd in de boekskes plakken. Op de duur hadden we een keukenschuif vol en werd het tijd om ze te gaan inruilen. Dat leek me ook wel een lekker uitje. Voor zóveel zegeltjes moest ge in mijn ogen wel nog wat meer dan één armzalig kofferke pralines kunnen krijgen.

Een bijkomstig detail waarom ik zo naar dit uitje uitkeek was omdat mijn kleine oren, tijdens een gesprek onder volwassenen, hadden opgevangen dat “kozijn Paul - de man die later door ’t leven zou gaan als Baron Paul Buysse - een hoge plaats ging bekleden bij “de Fort” …

Fijn, dus én een mannelijk familielid ontmoeten, das zo eens iets anders, én er bovenop dan nog de baas van de Fort, dus die zou zeker véél pralines geven aan zijn familie.

Wist ik veel dat de “Ford-autofabriek” iets heel anders was dan de “Fort-zegeltjes” die ge bij de mayonaisepotten kreeg…

“Kom, trek uw jasje aan, we gaan de ‘Fort-zegeltjes-boekskes’ binnen brengen!”

En de wandeling met het hogere doel kon beginnen!

Dus kwamen wij met een zak vol zegeltjesboeken in de Fort-winkel. Een mevrouw ging ons verder helpen maar dat zag ik niet zitten. Ik wou en zou door kozijn Paul geholpen worden! Ik bleef dus maar dreinen : “Waarom komt ‘de Paul’ nu niet?! Ik wil de zegeltjes aan ‘de Paul’ zèlf afgeven!”

Waarop ons ma : “Zwijg nu toch, die madam hier gaat onze zegeltjes inruilen. Dat komt allemaal wel in orde.”

Maar ik bleef maar koppig doorgaan : “Nee, niet die madam, ik wil ‘de Paul’!!!”

Ons ma verloor haar geduld : “Wees nu alstublief eens stil, de madam gaat onze koffiemolen uit het magazijn halen en dan gaan we naar huis!”

Ja, toen viel ik wel even stil, want wat was dat met die “koffiemolen”? We gingen hier toch zeker pralines voor onze bonnekes krijgen??? Of niet soms?...

Van puur consternatie had ik blijkbaar gezwegen en toen vroeg ons ma :

“En trouwens wie is in godsnaam toch ‘de Paul’ waar ge zo om zit te zagen?”

“Awel, onze kozijn, ‘de Paul’, waarvan ge tegen de bomma vertelde dat hij zo’n goede job had gekregen bij de Fort! Die moet hier dan toch de baas zijn?!”

Ik maakte dus mijn eerste dt-fout nog voor ik kon schrijven… En zo kwam ik er achter dat een D of T op ’t einde van een woord in ’t leven héél veel verschil kan uitmaken. Iets wat Baron Buysse zeker zal kunnen beamen.



De prentjes van "De Beuckelaer" en "Artis".

De rug van een boek!!!
Bloggers kunnen toch onmogelijk ongeletterd zijn?
Dus moet ge allemaal wel minstens 1 boek in huis hebben, dacht ik zo...
Maar nee, ge zoekt duidelijk liever uw ontspanning in swiffers, dweilen, wc-papier, dampkapfilters, wol, kussens, veters, antennedraden, tandenborstels en maandverbanden... Zeer vreemde manieren om  te onstpannen wel...

En wat betreft mijn tip van gisteren : "Wat houdt ge soms in uw hand als ge lekker ontspannen onder uw dekentje zit?", was het natuurlijk wél de bedoeling dat uw handen BOVEN het dekentje zaten nietwaar
Dus uit die tip zijn ook geen bruikbare antwoorden voortgekomen...  



Proficiat Andromeda, Paul, Francois, Vera, Viv L., Steven, Chrisje, Viva, Cooltje, Ritje, Corry V., Steven, Mare, Ann, Vifke, Marleen, Speelster, Fernanda en Luk!

Maar nu weet ik echt wel niet of ik voor morgen nog een simpeler ding dan een boek ga kunnen vinden hoor... Enfin, ik zal mijn best doen!

En ge weet het ondertussen : mijn pc is een beetje kwaad op mij, soms spreek hij niet meer tegen me, dus als ik eens niet op een mail antwoord dan is hij hoogstwaarschijnlijk ook niet aangekomen. Stuur hem dan nog een keer op als ge wilt.
Morgen verse aanvoer!!!

Poseren bij de fotograaf... en 't was dan nog niet eens met mijn eigen beer! Vandaar ook linksonder die mysterieuze hand die de beer tegen me aandrukt.
Ik wou die niet zelf vasthouden aangezien hij toch niet van mij was.



"Als ik niet met mijn eigen kapotte vondeling-beer op uw foto mag
 dan met die sjieke nep-beer van u ook niet!
Hou hem dan maar zelf vast!"
--------------------

Net geen jaar oud en ze trachten mij alweer te bedotten :



"Maar nee, dat is mijn beer niet!
Luister hé fotgraaf, ik vind hem wel schoon moet ik zeggen.
Dus ik wil er wel mee poseren, op voorwaarde dat ik hem mag houden..."
------------------
Enkele jaren later weer van 't zelfde.
Sta ik daar wéér in mijn handen met de pop van de fotograaf omdat
"zo'n groot meisje toch niet meer met beertjes speelt zeker!"



"OK, we doen 't op uw manier, meneer de fotograaf.
Maar denk eraan : géén beer, géén glimlach!"

Gisteren was de mooie, intieme afscheidsdienst van Frans, de echtgenoot van Wouninne.
Aangezien Frans ambassadeur van België was, en in vele delen van de wereld gewerkt heeft, hebben Viva en en ik, op vraag van Ninne, foto's genomen van de dienst zodat hun vele buitenlandse kennissen ook deze mooie herinnering zouden kunnen delen.

Hierbij een foto van het boeketje van Viva, Utta, Sjoeke, Leona en mij.
Als jullie graag meer herinneringen van de dienst willen zien zullen jullie beslist over enkele dagen meerdere foto's kunnen vinden op het blog van Wouninne.

Vol begrip en respect kijken ze naar de werken...

... om vier maanden later nog commentaar te leveren ook ...



(klik op de foto als je haar groter wil zien!)

Jeugdherinneringen 5 :

Een dameskransje.

Doordat mijn ma al 45 jaar was toen ze mij kreeg viel ik in de familie zowat overal net tussenin. Mijn nichtjes waren allemaal vijftien of twintig jaar ouder dan ik, en mijn achterneefjes waren nog niet geboren.

Veel speelkameraden in de familie had ik dan ook niet. Dus verwenden bomma en ma mij maar rustig verder, iets wat ik mij graag liet welgevallen. De bompa’s waren al overleden, dus was’t bij ons thuis echt een dameskransje. Mijn pa werkte zes dagen per week lange uren in zijn fabriek in de verre Kempen en kwam alleen in de weekends naar ons, naar “’t stad”. De rest van de week verbleef hij in zijn ouderlijk huis met zijn broers en zijn oude moeder.

Mijn ouders hadden er hun roeping in gevonden om allebei voor hun moeder te blijven zorgen in hun oude dag dus ze hadden een soort van LAT-relatie avant la lettre.

Boven ons woonde een alleenstaande oudere heer en die heb ik dan maar als “bompa” geadopteerd. Een mens moet toch ook eens een mannelijk individu in zijn kennissenkring opnemen. J

Samen met “Nandje” zat ik voor de radio en hij draaide altijd de knop wat verder open als er orgelmuziek speelde, want hij was in zijn jeugd orgelbouwer geweest.

’t Was een heerlijke surrogaatbompa, maar we hebben niet echt lang plezier aan mekaar kunnen beleven want toen we op een dag terug kwamen “van den buiten” lag de lieve man dood op onze sofa. Bye bye bompa. Terug alleen vrouwen aan de macht.

Veel mannen waren er dus niet in mijn leven, want “Erikske van den beenhouwer”, met zijn meisjesschoentjes met hakjes en gouden riempjes, bleef ons ma halsstarrig niet tot het mannelijk deel van de wereld rekenen.

De laatste geliefde man in mijn leven die overschoot, en die ik haast dagelijks zag, was “Den Dikke”, waar we ’s avonds een crème-glace-ke voor 1 frank gingen kopen. Ja, als alle mannen in mijn leven zo tof en gul waren geweest als “Den Dikke”… Maar kom, dat zijn geen jeugdherinneringen meer, nu lopen we vooruit op de zaken. J

Huisdieren hadden we niet. Zelfs geen gecastreerde kater. Op school waren er alleen nonnen. Ook een soort van vrouwen blijkbaar. En het regiment achterneefjes dat ik later zou krijgen zat nog allemaal in het zaadcel-stadium. Vandaar waarschijnlijk dat ik niet graag met poppen speelde (die waren toen ik klein was allemaal vrouwelijk) en ik konstant een regiment beren rond mij had die allemaal jongensnamen hadden.

“Jim” (gevonden op straat. Ooit purper geweest, éénogig, met een loshangend been, en intens vuil. Maar ik wou hem niet meer loslaten eens ik hem opgeraapt had. Dus ons ma heeft hem noodgedwongen gewassen en toen ik hem aan de waslijn vond, aan zijn oren opgehangen, was ’t kot efkes te klein en heb ik mijn sirene danig opengezet bij ’t zien van zo’n gruwelijke dierenmishandeling), “Wim” (ook gevonden en gewassen), “Kring” (ja, ik weet het, een bangelijke naam voor een beer. Hij was begonnen als een schone witte pluchen beer die ik van onze pa kreeg bij een Vogelmarkt-bezoek, maar het duurde niet lang of hij zag ook grauw-grijs)), “Jerry” (een gele plastieken, in de kelder gevonden. Wel makkelijk te wassen), “Bimbo” (een heel kleintje dat ik van ons ma gekregen had. Een kleintje, omdat ons ma een zuinige was), “Dadi” (op klasuitstap naar Dadizele gekocht met mijn “drinkgeld” en veel ruzie voor die “geldverkwisting” gekregen), en tot slot “Berber” (nee, geen Marokkaanse beer maar een doodgewone rode plastieken die eigenlijk bij een Zoo hoorde, maar de rest van de dieren interesseerde me niet).

Ja, toen waren de mannen in mijn leven nog vrijwel allemaal virtueel. Niet slecht eigenlijk, want ge hadt er op die manier ook weinig last van, en ge kon ze makkelijk naar uw hand zetten, of tijdelijk in de kast deponeren als ge uw aandacht aan iets anders wou schenken. Probeer dat maar eens met een échte man te doen. J



Al de vrolijke voorvaderen die ik niet gekend heb...
Gezellig verzameld op een hotelterrasje in Luxemburg rond 1900.

Oh help! 't Is niet waar... nu zijt ge weer allemaal de badkamer ingedoken! Nee, dat was de bedoeling niet!!! Dit voorwerp KAN al eens in de badkamer blijven slingeren maar het hóórt daar helemaal niet. Ge kunt het in alle kamers vinden behalve, normaal gezien, in de badkamer...




Komaan, wie vervoegt Andromeda en Paul???
--------------------------
En Francois, Vera, Viv L., Steven, Chrisje, Vera, Cooltje, Ritje, Corry V., Steven en Mare!!!

Mannekes, mannekes! Stop!!! Ik weet hoe proper ge ondertussen allemaal geworden zijt en hoe groot uw voorliefde voor poetsen geworden is maar ... het zit niet in de poetsgeriefkast! Echt niet! In geen geval zelfs.

Nee 't is geen dweil, schotelvod, washandje, filterdoek, mat, toiletpapier schoenveter-setje, handdoek, swiffer, mop of aanverwante!
Ik wou u deze week écht niet laten kuisen, daarom had ik iets genomen dat u ontspant...
Ge hebt er allemaal verscheidene van in huis. Sommigen oud en versleten zoals die op de foto, en anderen gloednieuw en misschien zelfs ongebruikt...

En nee, lieve Thea, ge moogt er niet mee onder douche. In bad zou ik nog kunnen toestaan, maar zeker niet onder den douche

Tot hiertoe dus alleen nog maar geraden door Andromeda en Paul!
------------------------------------
Maar nee! Sjaaltjes, kousen, onderbroeken en schotelvodden zijn toch niet ontspannend! Moet ik jullie arme overwerkte senioren nu ook nog gaan uitleggen wat "ontspannen" betekent???
Dat is iets wat ge doet in uw vrije tijd. Die drie minuten per dag dus blijkbaar

Seg, en trouwens, lézen jullie wel? Ik schrijf hierboven in mijn tip aan Thea :
"ge moogt er niet mee onder douche. In bad zou ik nog kunnen toestaan, maar zeker niet onder den douche". Zitten jullie dus echt met sjaals en schotelvodden in bad??? Om van die sokken nog te zwijgen. Ik kruip nu al wel een keer met sokken in bed, maar in bad heb ik ze nog nooit gedragen.
Enfin, als jullie dat dus blijkbaar allemaal wel doen wil ik het ook wel eens proberen. Ik ben altijd "in" voor een nieuwe ervaring.

Vanavond krijgt ge een grotere foto. Beloofd.

Lieve blogkameraden, even uw aandacht!!!
Daarnet toen ik foto's aan 't opladen was op "Image Shack" verscheen plots dit bericht op mijn scherm :



Ik typ de tekst hier even over (al de taalfouten incluis),
 zodat jullie hem kunnen lezen en gewaarschuwd zijn :


AANDACHT : Uw PC bewaart de sporen van alle bezochte volwassenensites. In de meeste gevallen bent u niet eens op de hoogte van die bestanden die zichzelf op uw systeem installeren en uw onlineprivacy schenden en die uw carriere en huwelijk omzeep kunnen helpen.
Deze bestanden achterlaten de sporen van uw onlineactiviteiten en brengen de veiligheid van uw creditkaart in gevaar. Het is mogelijk om al deze tijdelijke en geschiedenisbestanden op te schonen om deze sporen te verwijderen.
Wenst u DriveCleane te installeren om uw computer gratisch op fouten te controleren? (aangeraden)

----------------------------

Ik weet niet vanwaar dit bericht zo opeens kwam en ik kreeg het ook niet meer dicht.
Gelukkig heeft mijn Norton-Antivirus direkt ingegrepen om het "virus" of wat het dan ook was, te verwijderen. Hij heeft er ernstig zijn werk aan gehad.
Het bericht ziet er uit alsof het komt van Microsoft Internet Explorer. Maar dat is dus niet het geval. Wees dus voorzichtig als dit plots op je scherm verschijnt, klik in geen geval op "OK", en gooi het direkt in de vuilbak.
Indien je 't niet kan sluiten of verwijderen zit er niets anders op dan je pc even te sluiten.

Sorry voor 't slechte nieuws, maar uw huwelijk en uw carrière gaat ge eigenhandig moeten "opschonen" en of dat "gratisch" gaat kunnen weet ik ook niet... Ik vrees dat er toch minstens een boeketje bloemen aan te pas gaat moeten komen
------------------------------
Heb ondertussen even navraag gedaan en het ding blijkt ook nog te bestaan onder andere namen dan "Drive Cleane", "Spy Sheriff" is er ook eentje van. Heel voorzichtig mee zijn aangezien het blijkbaar geen virussen zijn die hieronder verscholen zitten maar wel "Trojaanse Paarden" en die kunnen nog veel ernstigere verwoestingen op je pc aanrichten.

Gisterenavond op pad in Lier met Mare, Viva en Jan!



En deze baardige man gaat mij iets leren over scheerkwasten???



Ge ziet, soms, heel soms, gedragen wij ons ook normaal hoor