Fotoraadsel 87

6. Mijn eerste dt-fout.

In die tijd kreeg je bij sommige producten Artis-, Familia-, Historia-, Jacques- en Meurisse-punten. Artis was leuk. Daar kreeg ik dierenprenten voor die ik zelf in een boek mocht kleven. Historia was maar niks want dat waren sepia-kleurige prentjes met foto’s van “Ken uw Land” en “Ken uw Volk”. Doodsaaie prentjes vond ik dat op mijn leeftijd.

De twee laatsten echter, dát waren pas interessante punten voor mij!!! Die konden omgeruild worden tegen chocolade of, als ge genoeg punten hadt, zelfs tegen een doos van de heerlijkste pralines… Ik vergeet hun smaak nooit meer!

We moesten kilometers stappen om de bijeengespaarde verpakkingen van de chocoladerepen aan ’t fabriek af te gaan geven, maar dat was nu eens een wandeling waar ik echt plezier aan beleefde. Niet zomaar wat zinloos rondstappen maar een wandeling met een doel! En wélk doel dan nog : pralines!!! Op de koop toe zaten die dan nog verpakt in een blikken doos waarop de snuiten van de koning en de koningen gedrukt stonden! In kleur dan nog wel! Een ideale doos om later uw schildergerief in op te bergen.

Maar buiten die punten en chocolade-omslagen verzamelde ons ma ook de Fort-zegeltjes. Die kregen we bij de kruidenier, in de Nopri en in de Sarma. Ik mocht ze altijd in de boekskes plakken. Op de duur hadden we een keukenschuif vol en werd het tijd om ze te gaan inruilen. Dat leek me ook wel een lekker uitje. Voor zóveel zegeltjes moest ge in mijn ogen wel nog wat meer dan één armzalig kofferke pralines kunnen krijgen.

Een bijkomstig detail waarom ik zo naar dit uitje uitkeek was omdat mijn kleine oren, tijdens een gesprek onder volwassenen, hadden opgevangen dat “kozijn Paul - de man die later door ’t leven zou gaan als Baron Paul Buysse - een hoge plaats ging bekleden bij “de Fort” …

Fijn, dus én een mannelijk familielid ontmoeten, das zo eens iets anders, én er bovenop dan nog de baas van de Fort, dus die zou zeker véél pralines geven aan zijn familie.

Wist ik veel dat de “Ford-autofabriek” iets heel anders was dan de “Fort-zegeltjes” die ge bij de mayonaisepotten kreeg…

“Kom, trek uw jasje aan, we gaan de ‘Fort-zegeltjes-boekskes’ binnen brengen!”

En de wandeling met het hogere doel kon beginnen!

Dus kwamen wij met een zak vol zegeltjesboeken in de Fort-winkel. Een mevrouw ging ons verder helpen maar dat zag ik niet zitten. Ik wou en zou door kozijn Paul geholpen worden! Ik bleef dus maar dreinen : “Waarom komt ‘de Paul’ nu niet?! Ik wil de zegeltjes aan ‘de Paul’ zèlf afgeven!”

Waarop ons ma : “Zwijg nu toch, die madam hier gaat onze zegeltjes inruilen. Dat komt allemaal wel in orde.”

Maar ik bleef maar koppig doorgaan : “Nee, niet die madam, ik wil ‘de Paul’!!!”

Ons ma verloor haar geduld : “Wees nu alstublief eens stil, de madam gaat onze koffiemolen uit het magazijn halen en dan gaan we naar huis!”

Ja, toen viel ik wel even stil, want wat was dat met die “koffiemolen”? We gingen hier toch zeker pralines voor onze bonnekes krijgen??? Of niet soms?...

Van puur consternatie had ik blijkbaar gezwegen en toen vroeg ons ma :

“En trouwens wie is in godsnaam toch ‘de Paul’ waar ge zo om zit te zagen?”

“Awel, onze kozijn, ‘de Paul’, waarvan ge tegen de bomma vertelde dat hij zo’n goede job had gekregen bij de Fort! Die moet hier dan toch de baas zijn?!”

Ik maakte dus mijn eerste dt-fout nog voor ik kon schrijven… En zo kwam ik er achter dat een D of T op ’t einde van een woord in ’t leven héél veel verschil kan uitmaken. Iets wat Baron Buysse zeker zal kunnen beamen.



De prentjes van "De Beuckelaer" en "Artis".

De rug van een boek!!!
Bloggers kunnen toch onmogelijk ongeletterd zijn?
Dus moet ge allemaal wel minstens 1 boek in huis hebben, dacht ik zo...
Maar nee, ge zoekt duidelijk liever uw ontspanning in swiffers, dweilen, wc-papier, dampkapfilters, wol, kussens, veters, antennedraden, tandenborstels en maandverbanden... Zeer vreemde manieren om  te onstpannen wel...

En wat betreft mijn tip van gisteren : "Wat houdt ge soms in uw hand als ge lekker ontspannen onder uw dekentje zit?", was het natuurlijk wél de bedoeling dat uw handen BOVEN het dekentje zaten nietwaar
Dus uit die tip zijn ook geen bruikbare antwoorden voortgekomen...  



Proficiat Andromeda, Paul, Francois, Vera, Viv L., Steven, Chrisje, Viva, Cooltje, Ritje, Corry V., Steven, Mare, Ann, Vifke, Marleen, Speelster, Fernanda en Luk!

Maar nu weet ik echt wel niet of ik voor morgen nog een simpeler ding dan een boek ga kunnen vinden hoor... Enfin, ik zal mijn best doen!

En ge weet het ondertussen : mijn pc is een beetje kwaad op mij, soms spreek hij niet meer tegen me, dus als ik eens niet op een mail antwoord dan is hij hoogstwaarschijnlijk ook niet aangekomen. Stuur hem dan nog een keer op als ge wilt.
Morgen verse aanvoer!!!

Poseren bij de fotograaf... en 't was dan nog niet eens met mijn eigen beer! Vandaar ook linksonder die mysterieuze hand die de beer tegen me aandrukt.
Ik wou die niet zelf vasthouden aangezien hij toch niet van mij was.



"Als ik niet met mijn eigen kapotte vondeling-beer op uw foto mag
 dan met die sjieke nep-beer van u ook niet!
Hou hem dan maar zelf vast!"
--------------------

Net geen jaar oud en ze trachten mij alweer te bedotten :



"Maar nee, dat is mijn beer niet!
Luister hé fotgraaf, ik vind hem wel schoon moet ik zeggen.
Dus ik wil er wel mee poseren, op voorwaarde dat ik hem mag houden..."
------------------
Enkele jaren later weer van 't zelfde.
Sta ik daar wéér in mijn handen met de pop van de fotograaf omdat
"zo'n groot meisje toch niet meer met beertjes speelt zeker!"



"OK, we doen 't op uw manier, meneer de fotograaf.
Maar denk eraan : géén beer, géén glimlach!"

Gisteren was de mooie, intieme afscheidsdienst van Frans, de echtgenoot van Wouninne.
Aangezien Frans ambassadeur van België was, en in vele delen van de wereld gewerkt heeft, hebben Viva en en ik, op vraag van Ninne, foto's genomen van de dienst zodat hun vele buitenlandse kennissen ook deze mooie herinnering zouden kunnen delen.

Hierbij een foto van het boeketje van Viva, Utta, Sjoeke, Leona en mij.
Als jullie graag meer herinneringen van de dienst willen zien zullen jullie beslist over enkele dagen meerdere foto's kunnen vinden op het blog van Wouninne.

Vol begrip en respect kijken ze naar de werken...

... om vier maanden later nog commentaar te leveren ook ...



(klik op de foto als je haar groter wil zien!)

Jeugdherinneringen 5 :

Een dameskransje.

Doordat mijn ma al 45 jaar was toen ze mij kreeg viel ik in de familie zowat overal net tussenin. Mijn nichtjes waren allemaal vijftien of twintig jaar ouder dan ik, en mijn achterneefjes waren nog niet geboren.

Veel speelkameraden in de familie had ik dan ook niet. Dus verwenden bomma en ma mij maar rustig verder, iets wat ik mij graag liet welgevallen. De bompa’s waren al overleden, dus was’t bij ons thuis echt een dameskransje. Mijn pa werkte zes dagen per week lange uren in zijn fabriek in de verre Kempen en kwam alleen in de weekends naar ons, naar “’t stad”. De rest van de week verbleef hij in zijn ouderlijk huis met zijn broers en zijn oude moeder.

Mijn ouders hadden er hun roeping in gevonden om allebei voor hun moeder te blijven zorgen in hun oude dag dus ze hadden een soort van LAT-relatie avant la lettre.

Boven ons woonde een alleenstaande oudere heer en die heb ik dan maar als “bompa” geadopteerd. Een mens moet toch ook eens een mannelijk individu in zijn kennissenkring opnemen. J

Samen met “Nandje” zat ik voor de radio en hij draaide altijd de knop wat verder open als er orgelmuziek speelde, want hij was in zijn jeugd orgelbouwer geweest.

’t Was een heerlijke surrogaatbompa, maar we hebben niet echt lang plezier aan mekaar kunnen beleven want toen we op een dag terug kwamen “van den buiten” lag de lieve man dood op onze sofa. Bye bye bompa. Terug alleen vrouwen aan de macht.

Veel mannen waren er dus niet in mijn leven, want “Erikske van den beenhouwer”, met zijn meisjesschoentjes met hakjes en gouden riempjes, bleef ons ma halsstarrig niet tot het mannelijk deel van de wereld rekenen.

De laatste geliefde man in mijn leven die overschoot, en die ik haast dagelijks zag, was “Den Dikke”, waar we ’s avonds een crème-glace-ke voor 1 frank gingen kopen. Ja, als alle mannen in mijn leven zo tof en gul waren geweest als “Den Dikke”… Maar kom, dat zijn geen jeugdherinneringen meer, nu lopen we vooruit op de zaken. J

Huisdieren hadden we niet. Zelfs geen gecastreerde kater. Op school waren er alleen nonnen. Ook een soort van vrouwen blijkbaar. En het regiment achterneefjes dat ik later zou krijgen zat nog allemaal in het zaadcel-stadium. Vandaar waarschijnlijk dat ik niet graag met poppen speelde (die waren toen ik klein was allemaal vrouwelijk) en ik konstant een regiment beren rond mij had die allemaal jongensnamen hadden.

“Jim” (gevonden op straat. Ooit purper geweest, éénogig, met een loshangend been, en intens vuil. Maar ik wou hem niet meer loslaten eens ik hem opgeraapt had. Dus ons ma heeft hem noodgedwongen gewassen en toen ik hem aan de waslijn vond, aan zijn oren opgehangen, was ’t kot efkes te klein en heb ik mijn sirene danig opengezet bij ’t zien van zo’n gruwelijke dierenmishandeling), “Wim” (ook gevonden en gewassen), “Kring” (ja, ik weet het, een bangelijke naam voor een beer. Hij was begonnen als een schone witte pluchen beer die ik van onze pa kreeg bij een Vogelmarkt-bezoek, maar het duurde niet lang of hij zag ook grauw-grijs)), “Jerry” (een gele plastieken, in de kelder gevonden. Wel makkelijk te wassen), “Bimbo” (een heel kleintje dat ik van ons ma gekregen had. Een kleintje, omdat ons ma een zuinige was), “Dadi” (op klasuitstap naar Dadizele gekocht met mijn “drinkgeld” en veel ruzie voor die “geldverkwisting” gekregen), en tot slot “Berber” (nee, geen Marokkaanse beer maar een doodgewone rode plastieken die eigenlijk bij een Zoo hoorde, maar de rest van de dieren interesseerde me niet).

Ja, toen waren de mannen in mijn leven nog vrijwel allemaal virtueel. Niet slecht eigenlijk, want ge hadt er op die manier ook weinig last van, en ge kon ze makkelijk naar uw hand zetten, of tijdelijk in de kast deponeren als ge uw aandacht aan iets anders wou schenken. Probeer dat maar eens met een échte man te doen. J



Al de vrolijke voorvaderen die ik niet gekend heb...
Gezellig verzameld op een hotelterrasje in Luxemburg rond 1900.

Oh help! 't Is niet waar... nu zijt ge weer allemaal de badkamer ingedoken! Nee, dat was de bedoeling niet!!! Dit voorwerp KAN al eens in de badkamer blijven slingeren maar het hóórt daar helemaal niet. Ge kunt het in alle kamers vinden behalve, normaal gezien, in de badkamer...




Komaan, wie vervoegt Andromeda en Paul???
--------------------------
En Francois, Vera, Viv L., Steven, Chrisje, Vera, Cooltje, Ritje, Corry V., Steven en Mare!!!

Mannekes, mannekes! Stop!!! Ik weet hoe proper ge ondertussen allemaal geworden zijt en hoe groot uw voorliefde voor poetsen geworden is maar ... het zit niet in de poetsgeriefkast! Echt niet! In geen geval zelfs.

Nee 't is geen dweil, schotelvod, washandje, filterdoek, mat, toiletpapier schoenveter-setje, handdoek, swiffer, mop of aanverwante!
Ik wou u deze week écht niet laten kuisen, daarom had ik iets genomen dat u ontspant...
Ge hebt er allemaal verscheidene van in huis. Sommigen oud en versleten zoals die op de foto, en anderen gloednieuw en misschien zelfs ongebruikt...

En nee, lieve Thea, ge moogt er niet mee onder douche. In bad zou ik nog kunnen toestaan, maar zeker niet onder den douche

Tot hiertoe dus alleen nog maar geraden door Andromeda en Paul!
------------------------------------
Maar nee! Sjaaltjes, kousen, onderbroeken en schotelvodden zijn toch niet ontspannend! Moet ik jullie arme overwerkte senioren nu ook nog gaan uitleggen wat "ontspannen" betekent???
Dat is iets wat ge doet in uw vrije tijd. Die drie minuten per dag dus blijkbaar

Seg, en trouwens, lézen jullie wel? Ik schrijf hierboven in mijn tip aan Thea :
"ge moogt er niet mee onder douche. In bad zou ik nog kunnen toestaan, maar zeker niet onder den douche". Zitten jullie dus echt met sjaals en schotelvodden in bad??? Om van die sokken nog te zwijgen. Ik kruip nu al wel een keer met sokken in bed, maar in bad heb ik ze nog nooit gedragen.
Enfin, als jullie dat dus blijkbaar allemaal wel doen wil ik het ook wel eens proberen. Ik ben altijd "in" voor een nieuwe ervaring.

Vanavond krijgt ge een grotere foto. Beloofd.

Lieve blogkameraden, even uw aandacht!!!
Daarnet toen ik foto's aan 't opladen was op "Image Shack" verscheen plots dit bericht op mijn scherm :



Ik typ de tekst hier even over (al de taalfouten incluis),
 zodat jullie hem kunnen lezen en gewaarschuwd zijn :


AANDACHT : Uw PC bewaart de sporen van alle bezochte volwassenensites. In de meeste gevallen bent u niet eens op de hoogte van die bestanden die zichzelf op uw systeem installeren en uw onlineprivacy schenden en die uw carriere en huwelijk omzeep kunnen helpen.
Deze bestanden achterlaten de sporen van uw onlineactiviteiten en brengen de veiligheid van uw creditkaart in gevaar. Het is mogelijk om al deze tijdelijke en geschiedenisbestanden op te schonen om deze sporen te verwijderen.
Wenst u DriveCleane te installeren om uw computer gratisch op fouten te controleren? (aangeraden)

----------------------------

Ik weet niet vanwaar dit bericht zo opeens kwam en ik kreeg het ook niet meer dicht.
Gelukkig heeft mijn Norton-Antivirus direkt ingegrepen om het "virus" of wat het dan ook was, te verwijderen. Hij heeft er ernstig zijn werk aan gehad.
Het bericht ziet er uit alsof het komt van Microsoft Internet Explorer. Maar dat is dus niet het geval. Wees dus voorzichtig als dit plots op je scherm verschijnt, klik in geen geval op "OK", en gooi het direkt in de vuilbak.
Indien je 't niet kan sluiten of verwijderen zit er niets anders op dan je pc even te sluiten.

Sorry voor 't slechte nieuws, maar uw huwelijk en uw carrière gaat ge eigenhandig moeten "opschonen" en of dat "gratisch" gaat kunnen weet ik ook niet... Ik vrees dat er toch minstens een boeketje bloemen aan te pas gaat moeten komen
------------------------------
Heb ondertussen even navraag gedaan en het ding blijkt ook nog te bestaan onder andere namen dan "Drive Cleane", "Spy Sheriff" is er ook eentje van. Heel voorzichtig mee zijn aangezien het blijkbaar geen virussen zijn die hieronder verscholen zitten maar wel "Trojaanse Paarden" en die kunnen nog veel ernstigere verwoestingen op je pc aanrichten.

Gisterenavond op pad in Lier met Mare, Viva en Jan!



En deze baardige man gaat mij iets leren over scheerkwasten???



Ge ziet, soms, heel soms, gedragen wij ons ook normaal hoor

Jeugdherinneringen 4 :

De eerste stappen in de misdaad.

In de klas werd er voorgelezen en deden we spelletjes. Maar echt heel veel weet ik daar niet meer van. Er was een zuster Coletta (een magere oude), en een zuster Godelieve (een dikke plezante), dat herinner ik me nog wel, en er waren ook enkele kleuterjuffen die wel leuk waren.

Als er iemand jarig was dan kreeg die de hele dag een papieren kroon op zijn hoofd. Het aantal gouden sterretjes dat er op gekleefd was gaf de leeftijd van de jarige aan.  Drie, vier of vijf sterren dus. We namen dan voor iedereen koekjes of pralines mee en mochten die uitdelen aan de klasgenootjes. Dat was altijd een fijne dag. Zelfs toen ging de liefde al duidelijk door mijn maag. Wat betreft chocolade dan toch, want boterhammen waren aan mij niet besteed. Maar dat had  mijn slimme moeder een ander trukje op gevonden. Dat vernemen jullie in een van de volgende afleveringe wel…

Goddank mocht ik onder de middag altijd naar huis. Dus niks geen stinkende refter of plakkerige ingepakte boterhammekes. Op dat punt vond ik wel dat ik een betekenisvolle vooruitgang had gemaakt en was de rest van de dag altijd te overleven.

We brachten er de uren door met knutselen met gekleurde papiertjes en wc-rollen, we tekenden, we plakten, we kleurden en we prikten prentjes uit papier. Echt veel speelgoed was er niet. Behalve… een grote doos met allemaal verschillend gekleurde plastic topjes die we in een karton met gaatjes mochten steken en zo figuurtjes konden vormen. Dat vond ik best plezierig.

Om ons ma gerust te stellen dat er toch af en toe iets leuks aan dat hele papschool-gedoe was besloot ik om zo’n topje van elke kleur mee naar huis te nemen en die eens aan haar te tonen.

Om 4 uur kwam ons ma me van ’t schooltje ophalen (het heerlijkste moment van de dag!) en thuisgekomen liet ik haar mijn 7 gekleurde topjes zien. Maar dat pakte verkeerd uit!

Ik bleek “gestolen” te hebben! Ik had er niet direkt een idee van wat dat woord betekende maar dat werd vlug uitgelegd : ik had iets meegenomen wat niet van mij was en dat was een misdaad en een zonde!

Daar stond ik nu met mijn 7 gekleurde topjes in mijn hand, alwéér te snotteren.

Ons ma droeg me op om die topjes morgen braaf terug in de doos te gaan leggen, en zoiets nooit meer te doen.

Maar ja, ik moest pas de volgende dag terug naar school, dus ik moest nog een volle nacht met die topjes doorbrengen alvorens ik ze terug kon geven… Is me dat een lange nacht geworden. Ik voelde die onooglijke plastic dingetjes branden in de zak van mijn jasje. Stel u voor dat die nonnen ’s nachts hun plastic toppekes gingen natellen… J

’s Morgens kon ik niet rap genoeg op school geraken en was ’t eerste wat ik deed die vermaledijde klote-dingen (OK, ik zal toen misschien wel in andere termen gedacht hebben, maar ik voelde het al wel zo aan) terug in hun doos te leggen, in de hoop zo mijn zonde en mijn misdaad ongedaan te maken. Van het heilig sacrament dat “de biecht” noemt had ik toen goddank nog geen besef. Anders was dat er ook zeker nog aan te pas gekomen.

En zo werd mijn mogelijk criminele toekomst dus in de kiem gesmoord



Mei 1963, de krullebol met het ruitjeskleed in 't midden ben ik.

We hebben het allemaal in huis!
Als je weet wat het is stuur me maar een mail!
Veel plezier!!!
--------------------
Zondagnacht, en nog altijd geen enkele juiste inzending...
De grappigsten waren tot hiertoe Opapat met zijn "gebroken poot van een blauwe fazant". Wat het niet kan zijn hé Patje, want als ik zo'n sukkelaar zou vinden zou ik hem vanzelfsprekend eerst proberen te reanimeren en als dat niet lukte zou hij in de pot eindigen met een Trappistje
En Mare met haar "maandverband met een afvoergootje" ??? Ik zou begot niet weten hoe zoiets er zou moeten uitzien, maar ik zou op uw uitvinding wel al zeker een patent aanvragen!
En Jan met zijn "scheerkwast voor een liberaal". Jan heeft de langste baard van al mijn vrienden, dus hoe zou die nu zoiets kunnen weten?! Komaan seg!
--------------------
Maandagavond, en eindelijk 2 juiste inzendingen!
Bravo Andromeda en Paul!!!!
Stop met poetsen!!! Ontspan jezelf, 't is op die manier dat je 't gaat vinden!
 --------------------
En nee Leo, 't is ook niet "de baard van Sinterklaas ondersteboven gezien terwijl hij van 't dak dondert" of "een extra gewatteerde peniskoker voor Eskimo's". Want niet alle dames zullen de peniskoker van hun ex-geliefde aan de muur hebben hangen  
Het voorwerp op mijn foto heeft écht iedereen in meerdere exemplaren in huis!

Ik hoop dat ge allemaal niet te nat geworden zijt...
Sorry, ze hadden goed weer voorspeld, en ik dacht ik stuur hen er eens op uit. Dus gelieve eventuele schadevergoedingen voor uitgeregende kapsels niet naar mij te sturen maar naar mijn weerman.

Het was dus geen vensterbank, geen onderkant van een pompsteen, geen badpoot-onderdeel, geen dakpan, geen rioolput, geen inbouwstopkontakt (dat had wel gevaarlijk geweest hé seg, met zo'n verroeste vijs!!!), en bovenal géne "pisbak". Hoewel ik op dat laatste antwoord wel geantwoord heb dat er destijds wel veel uitwerpselen op dit voorwerp terecht kwamen... Het was dus ...een treinspoor!
Mijn tips hebben blijkbaar goed geholpen want op de lange duur hebben toch veel mensen het geraden!
Ik heb onlangs eens lang op een trein moeten staan wachten, normaal schrijf of lees ik dan, maar het enige dat ik bij op zak had was mijn fotoapparaatje. Vandaar dat ik dan maar aan een fotoraadseltje gewerkt heb. Waarvoor de vertraging van een trein al niet goed kan zijn

Bravo Luk, Ingrid, Michel, Francois, Rikavensis, Speelster, Dolfijn, Lut, Vera, Leo, Corry, Jan, Wim, Vifke, Ritje, Fernanda, Cooltje, Lange Lou, Ann, Maria, Titipoes, Marleen (haar echtgenoot), Nand, Opapat, Mieke R., Nil, Viv L.!, Steven, Red Poppy en Ryntje!

De prijs voor 't geestigste antwoord gaat naar Andromeda voor zijn "satelliet-foto van het kamp van de Irakezen met een plassende Bin Laden tegen de stervende vijgenboom".



Morgen verse aanvoer van én het fotoraadsel én een stukje jeugdherinnering!

De beste stuurlui staan aan wal!

Jeugdherinneringen 3 :

Ijskoude billetjes en geen brilletjes.

Het volgende schooljaar werd er een echt “papschooltje” voor mij gezocht. Ik werd verondersteld in de voorbije maanden mijn nare herinneringen aan mijn eerste mislukt schoolavontuur vergeten te zijn. Wat natuurlijk niet het geval was. Toen was ik nog niet aan ’t dementeren en was mijn geheugen misschien klein maar wel héél betrouwbaar. Tja, er zat ook nog niet zoveel in als nu.

Op ’t einde van onze straat was een kwalitatief niet zo hoogstaand, maar wel veel gemoedelijker, écht papschooltje.

Het was niet zo’n ijskoude hel als het vorige ding, maar prettig was het nog niet. Gelukkig waren de nonnekes hier helemaal op kleuters gericht en niet zoals in de vorige school meer geïnteresseerd in de kinderen van de lagere school. Dit waren “full-time-kleuternonnen”.

De mama’s gaven de kinderen in een grote inkomhal af aan de nonnen, en die brachten ons verder naar de klasjes. Die klaslokalen waren best OK. Groot, licht en gezellig. Veel gruwelijker echter waren de toiletten…

Ik zie mezelf nog altijd zitten op die mini-toiletjes die allemaal op een rij stonden in een grote betegelde ijskoude kamer met ramen die uitkeken op de speelplaats. We zaten daar allemaal naast mekaar met onze blote kniekes en onze onderbroekskes bengelend op onze voeten te bibberen. Al de neuzen van de "oudejaars" tegen de ramen gedrukt om ons daar als hulpeloze pinguinnekes te zien zitten tot de non langskwam om ons poepeke schoon te vegen en ons broekske terug aan te helpen trekken. Met ons billekes op die koude pot, want volgens mijn herinneringen waren er zelfs geen wc-brillen. En maar wachten... Kak of gene kak.

Toen we in de volgende kleuterklas terecht kwamen en al iets groter en zelfstandiger waren mochten we de individuele toiletjes gebruiken. En die hadden, net als in Myette haar schooltje, van die “saloon”-klapdeurtjes. Veel meer dan wat afgebladderde vuilgroene houten planken waren het niet... Dus iedereen kon zien welke kniekes en welk onderbroekske daar op dat toiletje zat. Bengelende voetjes, die de grond niet konden raken. Bibberende kniekes want de toiletten stonden aan de rand van de speelplaats in openlucht. En wij ons plaske maar zo lang mogelijk ophouden om toch maar niet naar die toiletjes te moeten... Ik vraag me af hoe onze blaas die tijd overleefd heeft.

In die periode, op mijn 4 jaar dus, zette ik ook mijn eerste stap in de "criminaliteit"!

Maar dat relaas is voor volgende keer!

Juli 1960, ik was toen bijna 3 jaar en mama was 47.

Jeugdherinneringen 2 :

Te klein voor kattekwaad.

Hoewel bomma, mama en ik in ’t midden van de stad woonden kon ik toch op straat spelen met de buurkinderen. Er was toen haast nog geen verkeer. De kinderen van alle leeftijden - jongens en meisjes - speelden toen samen, ik was jammer genoeg met afstand de jongste en dus ook de kleinste.  Een van de favoriete spelletjes was “elastiekspringen”.

Twee kinderen spanden een lange lus van onderbroeken-elastiek rond hun enkels, ze gingen twee meter uit mekaar staan, zodat de rek strak rond hun vier benen getrokken werd en hij een grote rechthoek vormde. Het derde kind moest dan volgens bepaalde regels in die elastiek springen en zo trachten met zijn benen de moeilijkste figuren met die elastieken band te vormen. Ging het mis dan zat ge hopeloos met uw enkels in die elastiek verwikkeld. Ging het nog misser dan lagen we met een bloedneus op de plavuizen.

We haalden bij momenten halsbrekende toeren uit en toch overleefden we dat allemaal. Ik denk dat er in deze tijd speciale verzekeringen zouden afgesloten worden als kinderen zo’n spelletjes zouden willen spelen. J

Uren heb ik stoeiend op straat doorgebracht met “Erikske van den beenhouwer”, “Jacques-ske van de radiowinkel” en “Monique-ske van den boekwinkel”.

We speelden met de hoelahoep of de diabolo, sprongen in touwtjes, trokken met krijt een hinkelpark op de stoep, we gingen door de ramen van de buren naar binnen gluren of we deden “bellekentrek”. Spijtiggenoeg was ik te klein en moesten ze mij altijd optillen. Een nadeel van mijn korte beentjes was ook dat ik altijd de laatste was om weg te kunnen vluchten na de misdaad. Dus meestal werd ik gegrepen, maar ontsnapten we allemaal aan de straf omdat ze alleen “’t kleintje” maar te pakken hadden gekregen.

Ons ma was eigenlijk niet zo gelukkig met al dat kinder-kattekwaad en zeker niet met mijn vriendschap met “Erikske van den beenhouwer”. Dat had er waarschijnlijk ook mee te maken dat die jongen zo graag touwtje sprong en altijd meisjesschoentjes droeg. In die periode waren houten blokskes met hakjes in de mode. Liefst met een gouden riempje. Het was in onze buurt de typische meisjes-rage (in zoverre dat ge in die tijd al van rages kon spreken natuurlijk.) Maar dat 8-jarig Erikske liep dus ook op zo’n meisjesklompjes rond en ons ma vond dat maar niks. Wat ik totaal niet begreep want ik vond dat hij daar best mooi mee stond. Jaren later heb ik mij ook nog wel eens afgevraagd wat “Erikske van den beenhouwer” momenteel aan zijn voeten zou dragen, maar toentertijd kon ik me daar echt geen zorgen over maken.  J

Jammergenoeg ging die onbezorgde tijd helaas voorbij toen ma het idee kreeg om me naar de “papschool” te sturen.

Op een dag bracht ze me weg naar een heel triest en groot gebouw. Ik werd daar afgeleverd met een pakske boterhammen en overgegeven aan een stuurse, strenge non. Het was een combinatie van kleuterschool en lagere school en ik was bij de kleinsten van de bende. Ze nam me mee naar binnen, en van wat er daar gebeurd is weet ik niks meer. Het heeft me een totale black-out opgeleverd. A ja, wat wilt ge, al die in ’t zwart geklede nonnen, een mens zou van minder een black-out krijgen! Het enige dat ik nog weet was dat ik ineens ‘s middags hulpeloos en hopeloos verloren in een grote, vies ruikende refter zat, met mijn druppende neus en lekkende ogen over mijn gesloten pakske boterhammen gebogen. Het rook er naar zweet en oud eten. Alles was er grijs en bruin. En de nonnen zwart. Het was een verschrikking. Ik was uit mijn kleurige kinderwereld gedropt in een slechte zwart-wit-film.

De tegenstelling van mij als klein boelleke op een lekker zacht kussen op tafel tussen ma en bomma, en hier nu als vierjarige in die lawaaitoestand, van God en Klein Pierke verlaten, had niet groter kunnen zijn.

Na een halve dag tranen met tuiten te gehuild te hebben is ons ma me daar terug komen buiten halen. Gelukkig zei de non dat het nog “te vroeg” voor mij was, kreeg ik uitstel van executie, en kon ik nog een half jaar ontsnappen aan de kleuterschool.

Maar uitstel is geen afstel. Aan de échte papschool was geen ontsnappen aan. Dat lezen jullie wel in de volgende aflevering.

Augustus 1959.

Tja, ik schreef : "'t zonneke schijnt lekker, ga maar eens wandelen", maar 't is alweer gedaan met schijnen, dus blijf maar binnen.
Ik zal een grotere foto plaatsen, op deze manier zult ge 't ook zeker vinden!
Net als Luk, Ingrid, Michel, Francois, Rikavensis, Speelster, Dolfijn, Lut, Vera, Leo, Corry, Jan, Wim, Vifke, Ritje, Fernanda, Cooltje, Lange Lou, Ann, Maria, Titipoes, Marleen (haar echtgenoot), Nand, Opapat, Mieke R., Nil, Viv L.!, Steven, Red Poppy en Ryntje!
Amaai, nu zijt ge wel allemaal "goed op weg" hé seg?!