Archief

Héél makkelijk. Denk ik toch.




Veel succes maar nog veel meer plezier!

Betonijzer, vlechtmatten voor 't gieten van beton... Ge ziet het in de buurt van werven overal op straat liggen. Ik dacht dat 't makkelijk was, maar ik was mis. En dat is goed.



Proficiat Mare, Nilleke, Dolfijn, Kathleen, Shajongen, Steven, Ron, Geert, Mieke, Tineke, Lange Lou, Jan, Fernanda, Piet, Kaatje, Andromeda en Vif!

Toen in de kerstperiode Ming zo ziek was ging ik naar de dierenarts. Wat die man mij vertelde deed mijn haren te berge reizen... Zeker toen hij zei dat het in deze koudeperiode heel druk is bij dierenartsen vanwege... al de honden die doodvriezen in hun buitenhok!

's Nachts om twee uur hadden mensen hem opgebeld omdat hun hond zich zo "vreemd" gedroeg. Tegen dat ze met de hond bij de dokter aankwamen was het dier echter al dood. Wat was er gebeurd? Een voor dierenvrienden iets totaal onvoorstelbaars.

Bij -6° zaten de drie honden buiten in een kooi. De kortharige hond werd wild van ellende en trachtte in beweging te blijven wat in de ogen van zijn twee broers een bedreiging leek. Ze zijn beginnen vechten en hebben het dier dat aan 't doodvriezen was zwaar toegetakeld. Het beest heeft het dan ook niet overleefd. De eigenaars waren dan ook nog "oprecht aangedaan". Ze vroegen zich af hoe zoiets nu kon gebeuren? Een hond hóórt toch in een hok?...

Inderdaad veel waakhonden slapen buiten in een klein hok. Bij normale temperaturen is dit - weliswaar heel triest - maar niet echt een gezondheidsprobleem. Bij extreme koude vriezen dieren die zich niet warm kunnen lopen, of overdag zich niet kunnen opwarmen in de zon, gewoon dood. Zo eenvoudig is het. Een paard in een weide kan zich nog bewegen en hopelijk beschutting tegen de grote boosdoener, de wind, zoeken. Een hond in een kleine kooi waar de wind langs alle kanten doorspeelt heeft geen enkele bescherming. Zeker niet de kortharige rassen zonder onderpels.

Vanaf vandaag wordt er weer een ernstige koudegolf voorspelt met gevoeltemperaturen tot - 15°. Huisdieren horen in dit weer niet buiten te zijn. Wil men ze toch niet binnen nemen is een beschutting tegen de wind, een dikke mat tegen die de grondkoude tegen houdt, of het plaatsen van warmtelampen in hun hok (zoals in de veekwekerij gebruikt worden) een - zij het zeer magere - oplossing. Tijdelijk zal iedereen toch wel een plekje in zijn garage of desnoods kelder kunnen vrijmaken om het dier tenminste binnen te laten slapen tot de grote koude weer voorbij is?...

Ziet u op dit ogenblik toch dieren in een kleine kooi zitten neem dan uw verantwoordelijkheid als dierenvriend op. Tracht met de eigenaars te praten. Sommige mensen doen deze wrede daad niet met opzet maar uit onwetendheid. Als, zoals bij het geval dat mijn dierenarts meemaakte, de eigenaars op voorhand waren gewaarschuwd was hun hond niet doodgevroren...
Wil u toch liever niet met de eigenaars praten neem dan kontakt op met de dierenbescherming of vraag hulp bij de politie. Een hond kan niet praten... hij zit machteloos in zijn hok. Keer niet genadeloos uw rug, kruip niet terug in uw knusse zetel onder een warm tv-dekentje alvorens het voor het weerloze dier op te nemen.

Nee, het is écht geen druppel op een hete plaat. Het is een leven dat je redt.
Want vergeet niet...
Voor het slagen van het kwaad, is niets anders nodig dan dat goede mensen niets doen.

Je kan dit bericht eventueel kopiëren en doormailen aan je kennissen als je denkt dat je er mensen wat barm- en "warm"hartigheid mee kan bijbrengen...

In Herenthout, in de buurt van 't gekende caféetje 't Schipke, kronkelt de Nete zich door een sneeuwlandschap. Schaatsen is er momenteel nog niet bij, maar dat zou wel eens kunnen veranderen na dit weekend...



















Niet iedereen is natuurlijk zo gek om in dit weer te gaan wandelen...
De chauffe-chat draait hier op volle toeren en er wordt, zelfs door de jonge generatie, flink gebruik van gemaakt.
Helemaal links, de oude Ming op een bolletje gerold, en rechts de jonge Nemuri Neko en Mathurin in gesprek over hoe fijn 't spelen in de sneeuw was maar dat een chauffage toch ook een nuttig gerief is om de poten weer te ontdooien.

Meer kan ik écht niet laten zien...



Reeds opgelost door Mare, Nilleke, Dolfijn, Kathleen, Shajongen, Steven, Ron, Geert, Mieke, Tineke, Lange Lou, Jan, Fernanda, Piet, Kaatje, Andromeda en Vif!

Zin in meer foto's van deze prachtige plek aan de Nete te Grobbendonk? In de zomer is dit de plaats waar je met kano's de rivier kan afvaren. Momenteel is 't daar een tikkeltje te fris voor maar 't blijft er wel elk seizoen even mooi...

http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/GrobbendonkWatermolenInDeSneeuwBlog?authkey=Gv1sRgCIGSy9Xk_Zrt7QE#

Reeds opgelost door
Mare, Nilleke, Dolfijn, Kathleen, Shajongen, Steven, Ron, Geert, Mieke, Tineke, Lange Lou, Jan, Fernanda, Piet, Kaatje, Andromeda en Vif!

Hoofdstuk 14. 
Deel 2 : De echtgenote van Rudolph.

Na de middag heb ik nog lekker wat in de zon zitten schrijven terwijl Paul zijn gerief inpakte. Hij heeft ook de foto’s genomen van de “rendiersnuitjes”. Enkele dagen geleden kocht ik een grappige t-shirt met allerlei gekke gelaatsuitdrukkingen van rendieren op en die wou ik persé op foto naspelen. Het kan niet altijd ‘de Schreeuw van Munch’ zijn. ’t Is een heerlijke fotosessie geworden. Als ik zo al mijn losse vellen zie wapperen in de stevige bries op mijn balkon begrijp ik de mensen van de Wellness-afdeling dat ze willen ingrijpen. ’t Zij hen bij deze vergeven.



De rendiersnuiten op mijn t-shirt.
En mijn povere pogingen rendierfotomodel te worden...



Lykkelig. Happy. Gelukkig.



Sint. Mad. Boos.



 Uskyldig. Innocent. Onschuldig.



Svimmel. Dizzy. Duizelig.



Trist. Sad. Zelfs zo triest dat ik mijn gewei vergeten ben...



Skremt. Frightened. Angstig.



Annonym. Shy.Verlegen.



Snorrele. Cold. Koud.



En eentje waarbij ik echt niet meer weet wat ik probeerde uit te beelden...



Ik kan natuurlijk ook gewoon normaal doen. Als 't echt moet.
Maar 't lang volhouden is wel moeilijk.

Ik hoopte in de sauna en ’t stoombad mijn nek- en andere spierpijnen wat te laten verdampen en dat lukte tijdelijk, maar eens terug buiten was elk mishandeld onderdeel alweer even stram en stijf. Dit wordt een cruise waar ik toch wel even 14 dagen van ga moeten bekomen. Ik zou misschien eens op reis kunnen gaan om wat uit te rusten?...

Na ’t diner, toen we gezellig met de obers zaten te keuvelen, vroeg ik wat uitleg over die zogenaamde “Alle fooien zijn inbegrepen in de prijs.”
Normaal moet je op een cruise nog eens 10 euro per man per dag aan drinkgeld betalen maar dat is hier niet verplicht. Het voordeel van dit systeem is dat de mensen van de crew die ge als passagier nooit te zien krijgt - zoals de machinisten en de technici en de onderhoudsploegen - nu misschien ook een deel van de koek krijgen. ’t Nadeel is natuurlijk dat die opdringerige animatoren-herrieschoppers ook beloond worden. Toen ik verder uitleg over ’t systeem vroeg kwam de kat op de koord. Op de voorlaatste avond van de cruise wordt aan alle passagiers gevraagd een ellenlange tevredenheidsenquete in te vullen over alle afdelingen en aspecten van het schip (de bars, restaurants, winkels, de animatie, de netheid van de kajuit en van de openbare delen…). Naargelang de punten die daarop gescoord worden krijgen de mensen van een bepaalde afdeling hun drinkgeld procentueel uitgekeerd. Tja, ’t is een systeem waar ge als passagier uiteraard totaal geen controle over hebt. De mensen van ’t Samsara-restaurant zeiden wel dat ze altijd heel hoog scoorden op de tevredenheidsenquete en dus ook ’t grootste deel van hun drinkgeld ontvingen. Desalniettemin heb ik ze toch maar centen gegeven, net als ons lieve kamermeisje Corazon, dan weet ik tenminste dat de mensen die zo hun best gedaan hebben om ’t voor ons hier tof te maken zeker een beloning gekregen hebben. Nu zou ik alleen nog de centen van die nitwits van ’t animatieteam moeten kunnen gaan afpakken, kon ik die lekker als Robin Hood gaan herverdelen onder de poetsers van ’t schip, want ook die mensen hebben meer dan schitterend werk afgeleverd. Alles blonk hier steeds als een spiegel.



Met Corazon het kamermeisje.



Robi van 't Samsara Restaurant...



...en een van zijn kunstjes.



The Samsara Crew.
Nee dit is serieus bedoeld. We proberen hier echt geen kudde rendieren uit te beelden.

Terug in de kamer hebben we de laatste spullen ingepakt. De trol en ’t rendiervel niet vergeten… Dat laatste alweer ingepakt in zijn zwarte vuilzak maar deze keer wel netjes opgerold als worst en met veel koord van een handvat voorzien. Nu staat alles - behalve de handbagage, die toch weer een karavaan op zichzelf is - netjes aan de voordeur. Vannacht zal alles geruisloos opgehaald worden en hopelijk vinden we dat dan morgen op de kade terug… Ik ga er nu alleszins niet van wakker liggen. Daar ben ik na deze 14 dagen wel iets te moe voor.

Reeds opgelost door
Mare, Nilleke, Dolfijn, Kathleen, Shajongen, Steven, Ron, Geert, Mieke, Tineke, Lange Lou, Jan, Fernanda, Piet, Kaatje en Andromeda!