Archief

Er zijn al veel wakkere mensen dit jaar... Proficiat Mare, Nilleke, Dolfijn, Kathleen, Shajongen, Steven, Ron, Geert, Mieke, Tineke, Lange Lou!

Donderdag, 23 juli 2009.
Costa Luminosa, op zee

14.  O wee, die naweeën.

Krakend en kreunend ben ik uit mijn bed gekropen. Als ik geeuw lijkt het of mijn kop van mijn nek scheurt. Roeien doet rare dingen met een mens. Mijn beenspieren lijken uitgerokken te zijn. Als je ’t niet gewoon bent om met bottines aan van bergen naar beneden te joggen is dat zo te voelen toch ook niet de ideale vorm van sportbeoefening.  Dan maar een andere vorm van ochtendgymnastiek gedaan en alvast wat spullen beginnen inpakken, want de valiezen moeten tegen middernacht op de gang klaar staan.

Paul was ondertussen naar de lezing gegaan over de richtlijnen bij het verloop van de ontscheping morgen. Een saai iets, ware het niet dat de hostess moeite deed er toch iets leuks van te maken : ze las de Top-10 voor van de meest idiote vragen ooit door toeristen aan boord van cruise-schepen gesteld :

- Is dit eiland nu werkelijk helemáál omringd met water?
(heu? Is dat niet de definitie van “eiland” dan?...)

- Van waar komt de electriciteit hier?
(Wij steken de stekker in bij ’t vertrek in Amsterdam en vragen de kapitein om geen scherpe bochten te maken onderweg om de kabel niet te beschadigen.)

- Weet u waar mijn vrouw is?
(Op een schip van 300 meter lang? Met 10 verdiepingen? Ge moet maar beter op uw gerief letten hé meneer!)

- Wat doet u met de ijssculpturen die op ’t buffet staan nadat ze gesmolten zijn?
(Een gesmolten ijssculptuur… zou dat niet gewoon spontaan terug in de afvoer lopen?...)

- Gaat deze lift naar de achterzijde van het schip?
(Stel je voor dat dat bestond!! Gedaan met altijd 300 meter te lopen van boeg tot achtersteven… Dat moeten ze dringend uitvinden!)

- Om hoe laat is het Middernachtbuffet?
(Zoals meestal, om middernacht zeker?)

- Werkt u hier?
(Nee, dat plaatje op mijn uniform waar mijn naam, functie en nationaliteit op staan heeft niks te betekenen. Ik zwom hier per toeval voorbij en dacht : “Ik klim aan boord en ga eens wat op dat cruiseschip rondwandelen”.)

- Slaapt het personeel aan boord?
(Nee, elke nacht worden 1200 personeelsleden in helicopters voor 4 personen vanop ’t bovenste dek opgepikt en daar worden dan hotelkamers in het dichtstbijzijnde land voor gezocht. ’t Is altijd wel een hele klus om ze allemaal terug op tijd aan boord te krijgen tegen dat de voorbereidingen van de ontbijtservice moeten beginnen natuurlijk….)

We werden ook nadrukkelijk gewaarschuwd om niet álles in te pakken. Het gebeurt namelijk regelmatig – ongelofelijk maar waar - dat er mensen in pyama van boord moeten gaan omdat ze tot en met het laatste kledingstuk in hun valies gestoken hebben, die ’s nachts dus al was opgehaald door de kruiers.
En de séance werd weer afgesloten met een van haar eigen heerlijke lapsussen : “Morgen moet u om 8 uur de kajuit verlaten zodat uw kamermeisje de kans krijgt ze voor de volgende gasten weer ‘pik en fijn’ te maken!”

Op zo’n momenten - als ge die gekke verhalen hoort - lijkt het me dan wél weer leuk om hier te werken. Ik zou me een kriek amuseren. Maar ’t idee dat ik ’s ochtends mee ’t buffet moest opstellen, ’s middags mensen de lambada moest aanleren, hen na het theeuurtje amuseren met een cursus “servet plooien” en ’s avonds op de scène verkleed staan als bronstig rendier… wel, dát zou er voor mij net een klein beetje te veel aan zijn.



Groenten-kerf-les...



Uiterst succesvol.

Maar dan zit ik toch nog liever in deze afdeling...

Als een oude lemming met mobiliteitsproblemen heb ik me daarna nog richting buffet gesleept en wat fruit gesnoept. Veel eten heeft geen zin meer want over twee uur worden we al aan  lunch verwacht.
Onze kelners waren wild enthousiast over ’t diashowtje dat ik gemaakt had over deze reis, we hebben er allemaal samen in ’t lege restaurant naar zitten kijken. De rest van de foto’s volgen later wel via mail of die moeten ze maar via ’t blog bekijken. Ze kunnen de teksten dan wel niet lezen - de meesten zijn Indonesiërs, Filippino’s en Peruanen - maar foto’s kijken kan iedereen.


Bij het volgende deel van dit hoofdstuk zit een reeks hilarische foto's van mijn snuit... Ik als Rudolph the Rednosed Reindeer... Mijn vriendinnen vragen zich nog altijd af of ik ze op mijn blog ga durven zetten. Tuurlijk! Waarom heb ik ze anders laten nemen?   Ik wacht wel nog tot overmorgen om ze te tonen, midden in de week komen er altijd minder lezers op bezoek.

Die vorige foto heeft voor verwarring gezorgd. Het gaat niet om dat wit gedoe. We zoeken het bruingrijze deel van 't voorwerp. Dat iedereen vanzelfsprekend goed kent...



Enkel nog maar opgelost door Mare en Nilleke! Wie volgt?...

Het vondelingpoesje dat hier enkele maanden geleden werd binnengebracht en waarvoor we onmiddellijk een thuis vonden stelt het wel! Ondertussen blijkt ook dat Maurice-ke geen kater is maar wel een kattin, ze heet nu Floere. Ze komt prima overeen met haar huisgenoten, twee kleine honden waarvan er eentje blind is. Als ik een foto van Floere krijg zet ik ze zeker op mijn blog!



Zo zag hij, sorry 'ze', er uit toen ze hier aanbelandde...
Nu zal Floere al wel een pak groter zijn...

Om het verhaal van zijn aamkomst te herlezen kan je hieronder klikken.
https://blog.seniorennet.be/laathi/archief.php?startdatum=1258619899&stopdatum=1258706299

We gaan het nog eens proberen!... De ogen en de hersentjes op volle toeren te laten draaien. Zowel de mijne als de uwe.
Of er elke dag een foto gaat komen weet ik nog niet, maar dat zien we wel. De afspraak is net als vroeger : wie zin heeft om mee te spelen stuurt me zijn gok per mail. Hoe meer mensen meespelen hoe liever ik 't heb, maar beloof me één ding... stuur aub geen PPS-jes door. Daar wordt mijn mailbox zo onoverzichtelijk door dat ik soms over de antwoordmails heen kijk en oplossers vergeet te vermelden... En dat laatste is voor niemand prettig.
Dus geniet ervan, en niet vergeten 't is maar een spelletje dus maak je er niet druk om als je 't niet direct kan oplossen.

Dus... veel succes maar nog veel meer plezier!
En vooral ook niet vergeten : grappige onzin antwoorden of opmerkingen mogen altijd onder de foto gepost worden. Hoe plezant het hier wordt heb je zelf mee in de hand!
Laat dit maar het motto van dit jaar zijn : Hoe meer er kan gelachen worden hoe beter!

Het fotoalbum van het bezoek aan Olden. Een dag vol wandelingen, busritten, klauterpartijen, een waanzinnig boottochtje en als bonus de helicoptervlucht. Kortom, een gevuld dagje dus ook een uitgebreid album. Voor de liefhebbers van indrukwekkend natuurschoon misschien een gezonde manier om de nieuwjaarskaters te verdrijven? Dan hebt ge tenminste al wat frisse lucht opgesnoven. 't Gaat u goed doen. 
http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/CruiseNoorwegen13Olden?authkey=Gv1sRgCM-Hge6_tJ6ejAE#

.

Ik laat dit bericht tot morgen bovenaan staan. Voor nieuwe berichten scroll even naar beneden.
---------------------------------------

Lieve vrienden, vanavond zal er zeker vuurwerk afgestoken worden.
Denk eraan bijtijds uw huisdieren veilig op te sluiten
zodat ze, als ze schrikken van de knallen, niet in paniek op de loop schieten.
Het is niet de eerste keer dat er honden van pure angst over een poort van meer dan twee meter hoogte springen, of dat poezen weglopen en hopeloos verdwalen na kilometers gerend te hebben. Probeer dit onheil voor baasje en dier te voorkomen. Neem bijtijds uw voorzorgen, sluit uw dieren al van in de namiddag in een veilige kamer op, en verwittig ook uw buren en vrienden dat ze zich onnodig verdriet kunnen besparen.
Als je wil kan je dit berichtje gewoon kopiëren en 't doorzenden naar mensen waarvan je denkt dat ze 't kunnen gebruiken.
Veel plezier op uw feest en laat de avond fijn eindigen voor mens zowel als dier!

Hoofdstuk13.
Deel 7. Moe en vuil maar gelukkig.



Na het vluchtje werden we nogmaals naar onze boot gereden en probeerden we nog een laatste maal met de laptops mail op te halen op een bankje voor een winkel, gezellig samen met enkele bemanningsleden die ook vruchteloos contact met hun thuisfront probeerden te maken. Voor de zoveelste keer mislukte het… We hebben onze laatste centen dan maar opgekocht aan een paar grappige souvenirs. Mijn keukenhanddoeken thuis zullen nu rendier- en ijsbeermotiefjes hebben. 



Een laatste mailpoging...

Mooi braaf op tijd waren we weer aan boord. We hingen allemaal over onze balkonnetjes te kijken om de afvaart te zien maar er gebeurde niets. Onze kajuit bevindt zich op gelijke hoogte met de brug dus wij kunnen perfect binnenkijken en zien wat de kapitein uitspookt bij een afvaart. En wat zagen we? Een sakkerende, vloekende kapitein en enkele hogere officieren die druk op zijn Italiaans gesticulerend in telefoons aan ’t roepen waren. Bleek dat er verscheidene excursiebussen te laat waren.



Al de passagiers van de Samsara-afdeling van de boot lagen ondeugend over hun terrasreling naar de kapitein te kijken. En wij maar allemaal grijnzen en die officieren maar hoe langer hoe nerveuzer worden. Elke minuut die een boot te laat afvaart kost geld. Zeker als je een loods aan boord hebt die je uit de fjorden moet loodsen. Alweer 10 minuten te laat - nadat eindelijk de allerlaatste tourbus gearriveerd was - werden de laatste trossen gelost en duwde de Luminosa zich met volle kracht van haar twee zijdelingse motoren los van de kade. Die tour-operators van de laat aangekomen bussen zullen het de volgende keer wel kunnen schudden, ik denk niet dat die aan rederij Costa nog een klant zullen hebben.

Op het bovenste dek genoten we even van de afvaart uit Olden, maar al spoedig joeg de felle wind ons terug naar binnen. We hadden echt onze portie lijden en afzien wel gehad vandaag, ’t werd hoog tijd voor een beetje rust in onze kajuit. Toen we daar aankwamen lag er echter al een briefje op ons bed dat morgennacht de bagage om middernacht op de gang moet staan. Nee, rust zit er nog niet zo direkt in…











Met onze laatste krachten sleepten we ons naar ’t restaurant waar de jongens overgelukkig waren met de luchtfoto’s van hun werkplek. Er zal morgen weer een boel op hun memory-stick moeten gezet worden. Maar vandaag niet meer. Ik val om.