een schat!!!!

Nog een stukje eenvoudiger om te raden.
Er volgt binnenkort ook nog een waardevolle tip als 't nog niet lukt!



Al opgelost door :
Speelster, Paul, Opapat, Luk, Brigitte, Ron, Mieke, Nil,  Jan,  Fernanda, Vifke, Willy, Thea, Corry, Lou, Andromeda, Viva, Francois, Ingrid, Ritje en Dolfijn!

 Exact 1 jaar geleden, op 17 april 2006...



... met Fernanda, Viva en Mare op bezoek bij Bieke van het babypoezen-opvangcenter.

Niet vergeten : als je iemand kent die graag een kleine poes wil adopteren
stuur hen zeker eens langs bij https://blog.seniorennet.be/dendierenvriend
Want er is een poes op bezoek bij Bieke die in 't asiel mocht komen bevallen en ze heeft vorige donderdag 3 gezonde kleintjes op de wereld gezet. De zwerfmoederpoes mag, na 't zogen van haar baby's en na haar sterilisatie,  terug naar de mensen bij wie ze was gaan wonen maar voor de kleintjes moet wel een thuis gezocht worden. Zo rap ma-poes wat bekomen is van de bevalling zal Bieke er foto's van nemen en kunnen jullie de nieuwe kroost hier komen bewonderen.

Na jaren werken om het asbest uit het Berlaymont gebouw te verwijderen - een uitgave van miljarden - ziet het gebouw er, in mijn ogen, nog altijd even lelijk uit...







Weerkaatsing van het Berlaymontgebouw in de ramen van het tegenoverliggende gebouw.





Morgen nog enkele foto's die ik vorige week in de Europese wijk van Brussel nam.
En een grotere foto van 't fotoraadsel...

Herinneren jullie deze foto nog?...



De camion van mijn pa in de helft van vorige eeuw voor 't Jubelpark in Brussel.



Het Jubelpark vorige week...



In dit prachtige gebouw is het Museum voor Kunst en Geschiedenis gevestigd
 waar momenteel een schitterende tentoonstelling loopt van Pre Columbiaanse kunst.





Herderin en schaap onderweg naar de tentoonstelling.

Voor de mensen die "Irma La Douce" nog niet kennen en zich afvragen wat ik op sommige foto's toch voor harig ding in mijn handen hou...
"Irma" is mijn handtas. Het is een rugzakje in de vorm van een schaap.
Door mijn nekpijn kan ik al een jaar of vier geen gewone handtas meer over mijn schouder verdragen. Vandaar dat ik dit rugzakje gebruik zodat ik de draagriemen over de knookjes van  mijn schouders kan draperen en zo 't gewicht iets pijnlozer kan dragen.

Misschien herinneren jullie nog wel haar nieuwjaarskaartje?



Irma vindt het de laatste dagen een echt hondeweer.
Wat wilt ge met zo'n pels!

In de loop van volgende dagen nog meer foto's van Brussel...

Herinneren jullie je nog dat ik in september onderstaand artikeltje schreef?...
-------------------
Vanmorgen hoorde ik een luide kreet, ik sprong uit bed, keek door 't raam zag mijn echtgenoot naast een vis op 't droge zitten! In mijn blootje, met volle blaas, spurtte ik naar beneden om eerste hulp te bieden... De buren zullen weer waar voor hun geld gehad hebben

Toen Paul vanmorgen als eerste werk de vissen ging voederen vond hij dus een van hen op de houten vlonder, maar liefst twee meter van de vijver vandaan! Hij was blijkbaar uit de vijver gesparteld door in de oeverrand naar eten te zoeken. Dit is vroeger nog al gebeurd. Soms gaan ze zo wild te keer dat ze even op de rand sukkelen. Door wild te spartelen raken ze dan wel terug in de vijver maar deze jongen was dat blijkbaar niet gelukt, hij was altijd maar verder in de verkeerde richting gesukkeld.

Toen Paul hem vond dacht hij dat hij dood was want hij was al helemaal droog. Hij nam hem op om hem te begraven en zag toen plots 1 kieuwtje zachtjes bewegen. We hebben hem dan direkt terug in de vijver gelegd en stilaan begon hij terug te ademen. Hij draaide wel steeds op zijn rug en dreef met zijn buikje naar boven. Ik heb dan naar de vijverspecialist gebeld om te vragen of we iets konden doen om hem te helpen, maar buiten het feit hem zo dicht mogelijk bij een zuurstofbron, het watervalletje, te leggen konden we niets doen. En daar lag hij dus al een tijdje, adement, maar op zijn rug...



Na een tijdje probeerden we hem terug in 't diepere deel te laten en daar maakte hij zwembewegingen, hij botste wel tegen de wanden want zijn oriëntatiegevoel was kompleet zoek zoals de vijverman ons al voorspeld had. We hebben hem dan terug in de luchtbelletjesstroom gelegd en daar scheen hij zich beter te voelen.

Zijn kieuwen werken, maar het kan zijn dat ze van binnen verbrand zijn doordat ze te lang aan de lucht zijn blootgesteld geweest. Hij kan traag zwemmen en zijn bochten nemen, maar vanaf hij begint te rusten draait hij zich automatisch op zijn rug. Hopelijk zijn zijn zwemblazen niet gekwetst.
Meer dan afwachten kunnen we niet doen. Ik hoop zo dat hij het haalt, want sommige van onze vissen zijn al 14 jaar oud en zijn hier in ons vijvertje geboren.



Zielig drijvend op zijn rug...



Met zijn kopje in de luchtbellenstroom...
--------------------

En nu 't vervolg...

Gisterenavond is dezelfde vis als in september weer uit de vijver gesprongen. Weer heeft hij minstens een half uur op 't droge gelegen, en weer heb ik hem gereanimeerd met succes. Hem zachtjes 5 minuutjes onder water in mijn handen gehouden totdat hij terug recht kon drijven in plaats van op zijn rug.
En vanmorgen... lag hij alweer tussen de planten op 't droge te spartelen! Het ongewone weer zorgt duidelijk voor de kolder in zijn kop.

Momenteel zwemt hij opnieuw vrolijk rond. (Hoeveel levens zou een vis hebben. Negen zoals een kat? Maar daar gaat dit exemplaar niet mee toe komen als hij aan dit tempo verder gaat...) Zijn staart is stilaan zeer rafelig geworden van altijd op de grond te liggen spartelen.
Vanaf nu hebben we hem "Darwin" gedoopt. Hij schijnt zich zonder zich iets van de evolutietheorie aan te trekken van de ene dag op de andere te willen opwerken van vis tot landdier.

Op de duur ga ik nog een draad rond mijn vijvertje moeten spannen, niet om de katten of reigers van de vissen weg te houden, maar om de vissen uit de tuin te houden...
De wereld staat op zijn kop.

Twee straffe mannen bijeen...

Voila, hier komt de redding : een foto van 't voorwerp in kleur! Nu is 't zeker véél makkelijker
Jammer voor jullie dat 't een wit voorwerp is natuurlijk



Al opgelost door :
Speelster, Paul, Opapat, Luk, Brigitte, Ron,Mieke, Nil,  Jan,  Fernanda, Vifke en Willy!

25. De wonderlijke vermenigvuldiging van de muizen.

En op een dag stierf de bomma… Mijn ma was eindeloos droef. Mijn geadopteerde bompa was dood, nu de bomma ook nog, en dus schoten alleen de ma en ik over in dat grote herenhuis. Pa besloot toch liever op den buiten bij de moemoe en zijn broers te blijven wonen, en ma wou uit “’t stad” niet weg, dus werd hun pré-modernistische LAT-relatie gewoon voortgezet. Ma en ik verhuisden naar een appartement op de Grote Markt boven de winkel van haar nichtje, zodat de eenzaamheid voor ma toch niet te zwaar ging wegen. Maar voor mij was ’t dus wel opeens gedaan met het spelen op ‘t straat. Bovenop ging ik dan ook nog net zes jaar worden en moest ik naar de grote school. Dus weg waren de jeugdvriendjes. Weg was het kleine tuintje. En weg het grote huis met zijn ontelbare kamers die ik keer op keer kon herontdekken…

 


9 oktober 1962, met bomma en pa aan de taart!
Mijn vijfde, en laatste, verjaardag in onze oude huis.
Een van de laatste foto's van bomma.

Als pa ’s zondags naar ons kwam gingen we ’s ochtends altijd naar de Vogelenmarkt. Pa loodste ons dan heel handig helemaal naar het einde van de markt waar talloze dierenkramen stonden en verzette tijdens die tripjes hemel en aarde om ons ma een hondje voor mij te laten kopen. Maar hij had nooit succes. Onze pa zou het als politieke lobbyist nooit ver gebracht hebben.

Op de lange duur kreeg ik op een woensdagnamiddag als compromis plots een witte muis van ons ma… Ja, met ons ma compromissen sluiten was niet altijd voordelig. Toen onze pa de volgende zondag mijn muis zag had hij zo’n medelijden met dat eenzame dier dat hij van de Vogelenmarkt een tweede muis meebracht. Ons ma was daar niet gelukkig mee, want zij had zo al eens een accident met een “voortplantingskwestie” gehad (waar ze door mijn persoontje nog dagelijks aan herinnerd werd), maar ze stond dus voor een voldongen feit. Het was al middag en de Vogelenmarkt was opgekraamd, dus het beestje kon niet teruggebracht worden…

Ons ma bleek het vruchtbaarheidsrisico van twee muizen perfect ingeschat te hebben want na enkele weken hadden we er veertien. Zelfs onze pa zag in dat 14 x 14 over enkele weken wel eens 196 muizen zou kunnen betekenen, dus die was genoodzaakt zich achter ons ma haar plan te scharen om dertien diertjes naar een dierenwinkel te brengen. Eéntje mocht ik er houden. Zo geschiedde dan ook.

De overblijver, Mickey, werd door iedereen verwend. Door mij, omdat het mijn enige diertje was, en door ons ma, vermoedelijk uit eerlijk schuldgevoel omdat ze de rest van zijn familie waarschijnlijk als reptielenvoer had laten opsouperen. Goddank had ik dat besef toen nog niet en ging ik er van uit dat iedereen zo goed terechtgekomen was als onze Mickey.

Door veel aandacht aan het diertje te besteden werd het heerlijk tam. Het liep los rond in de woonkamer en het sliep in een vogelnestje achter de kachel. Ernaast stond een kartonnen doos waarin het vrolijk zijn muizenkeuteltjes deponeerde. Mickey werd meer dan twee jaar oud en had misschien nog langer geleefd als hij niet tussen de tanden van het fox-ke van de bakker geëindigd was…

Als troostprijs - ja, ons ma was heel goed in troostprijzen - omdat ik geen eigen hondje kreeg, mocht ik dagelijks met het moddervette woefke van de bakker gaan wandelen. (Dat dier vermagerde zienderogen door de lichaamsbeweging!)

Op de duur bracht ik Pukkie ook mee naar huis. Hij was zeer geïnteresseerd in Mickey, niet zozeer als compagnon, maar wel als aanvulling op zijn eentonige dieet van broodkruimels met melk dat hij van de bakker kreeg. Dus op een dag sloeg ’t noodlot onverbiddelijk toe.

Als Pukkie bij mij in de woonkamer zat dan bond ik zijn leiband om de deurklink zodat hij net niet tot achter de kachel, aan Mickey’s nestje, kon. Maar op een dag deed iemand plots de deur open, Pukkie schoot vooruit en nam Mickey in één hap tot zich. En dat was 't einde van mijn geliefde muis.

Maar geen nood, ons ma zou wel weer voor een troostprijs zorgen…



September 1961. Voor de Brabo-fontein op de Grote Markt.
Voor ik Pukkie kende was "Bobby-op-wieltjes" de troostprijshond.



Mijn inventieve ma met Pukkie aan 't Steen.
We denken nu soms dat onze stad vuil is, maar kijk eens hoeveel rotzooi
er destijds op de grond lag...



Dit is weer een van de dramatische foto's die ons ma getrokken heeft.
Het is het zicht dat we vanuit de woonkamer op de Grote Markt hadden.
En ge ziet het, álles beweegt... zelfs het statige stadhuis

Als jullie geraden hebben wat het is stuur me maar een mailtje!
Zet je antwoord aub niet in 't gastenboek of bij de reacties. Bedankt!



Veel plezier
--------------
Als eerste opgelost door... Speelster, Paul, Opapat, Luk en Brigitte!!!
Morgen een nieuwe aflevering van mijn jeugdherinneringen en de foto van 't raadsel "in kleur"

13/11 Veel sinjoren naar graf 'Grote Gust'

Afgelopen weekend zakten tientallen Antwerpenaars af naar het Kattendijkdok om met eigen ogen het ‘graf’ van de Grote Gust te bekijken. De legendarische kraan moet geborgen worden, maar die operatie laat wellicht nog een tijd op zich wachten.

Donderdagavond was Grote Gust aan de slag in het Kattendijkdok. De vlottende kraan, door de firma Baeck & Jansen jaren geleden overgekocht van het havenbedrijf, haalde er de deuren van de Kattendijksluis uit het water.

Toen het vrachtje veilig op de kade lag, liep het mis. Vermoedelijk lagen de contragewichten niet op de juiste plaats, waardoor Gust slagzij maakte.

Een medewerker van het havenbedrijf belandde in het dokwater. Hij werd met onderkoelingsverschijnselen naar het ziekenhuis gebracht. De brandweer legde een gordel aan op het water om de olievervuiling binnen de perken te houden. ”Een gerechtsexpert moet de juiste oorzaak van het ongeval achterhalen”, zegt Ann Wittemans van het havenbedrijf.

Wat nu?
De voormalige stedelijke vlotkraan nummer 1 kan niet meer gered worden. De kraan moet geborgen worden en zal vermoedelijk ter plekke in stukken gezaagd of gebrand worden. Een grotere kraan, zoals Brabo (800 ton), kan niet komen helpen, want dergelijke reuzen kunnen het Kattendijkdok niet binnen.

”Grote Gust hindert het scheepvaartverkeer niet”, zegt Wittemans. ”Wanneer de berging zou kunnen beginnen, is absoluut nog niet duidelijk.”

Warme groetjes uit Herentals-en-Provence...

De eerste kleine poezen zijn aangekomen bij het babypoezen-opvangcentrum "Den Dierenvriend".
Nu de paasvakantie ten einde loopt zullen er wel dagelijks nieuwe diertjes binnen gebracht worden.
Wensen jullie een poes te adopteren kijk dan eens op hun site.
https://blog.seniorennet.be/dendierenvriend
Hieronder alvast vier wollebollen die een goede thuis zoeken!

    

Wij tweetjes zijn reeds gereserveerd...



... maar wij zoeken nog een goede thuis!

Een breekmesje, een cutter, een Stanley-meske,... of hoe je 't ook wil noemen...
Alleszins iets wat sommige dames ergens op de bodem van hun handtas hebben liggen.
Sommige, zoals deze
De meeste dames hebben daar blijkbaar mascara en een oogpotlood inzitten, maar die schrijven toch zo slecht vind ik... Die zijn wel al eens nuttig om er in een noodgeval een plank mee te markeren om ze op de juiste lengte af te zagen. Maar echt fijn kunt ge daar toch niet met aftekenen vind ik. Nee, geef mij dan maar een timmermanspotlood.



Walter, Marleen, Luk, Nil, Opapat, Ingrid, Mare, Francois, Vera, William, Loulou, Chrisje, Paul, Cooltje, Jan, Maria, Speelster, Corry, Lou, Dolfijn, Andromeda, Rikavensis, Viv L. en Fernanda  hebben zoiets dus ook in hun handtas zitten
Morgen verse aanvoer!

Deze namiddag was het 29° in de schaduw op mijn terraske! Nog even en mijn vissen in de vijver op 't dakterras zijn al gekookt nog voor dat 't echt zomer wordt...
De poezen vonden 't heerlijk om te liggen zonnen tussen de bloempotten. Maar er zijn - zoals 't Vlaams spreekwoord zegt - altijd "Martelaren en apostelen"... Dus terwijl zij lagen te soezen was deze martelaar de dakgoot aan 't "ontbossen".

24. De Caraïben van Antwerpen.

Op warme zomerdagen gingen we zwemmen in ’t Noordkasteel. Dat was een oud fort in een groot bos met zwemvijvers bij de haven aan de rechteroever van de Schelde. Het was kilometers stappen van ons huis maar die marteling had ik voor de waterpret best over. Zeker als het op mijn rolschaatsen mocht gebeuren. Als ons ma hoogst uitzonderlijk eens in een geldverspillende bui was namen we ook al eens de bus en héél soms wandelden we naar de Schelde en namen daar de Flandriaboot. Dat was helemaal heerlijk! Desalniettemin waren het voor mijn korte benen dan nog kilometerslange wandelingen tot we eindelijk aan het zwemstrandje waren. Hoe ons ma die afstanden vrolijk en gezwind afstapte geladen als een muilezel met handdoeken, zwemband, groot opblaasbeest, gieterke (ja, dat was onmisbaar om “fontein” te kunnen spelen), luchtmatras, picknick, mijn rolschaatsen (die maar op een beperkt deel van het traject bruikbaar waren want er waren teveel zandwegen) en een fles drinken weet ik nog altijd niet.

Met het "opblaasbaar paard" aan zee.



Het tweede lid van mijn manège. Hier in Westende in juni 1963.
Ge ziet ons ma had altijd een hele paardenstal mee te slepen...



Aan zee in Westende op 29 juni 1961.
Op de voorgrond het rode gieterke om "fontein" mee te spelen.

Het Noordkasteel was de plek waar heel Antwerpen samen kwam om te zwemmen, te roeien, te waterskiën, te vissen en in de speeltuin te stoeien. Er was een afgebakende veilige zwemzone met een heus strandje. In het diepe gedeelte dreven zelfs enkele houten pontons waar de betere zwemmers naartoe konden zwemmen om daar te gaan liggen zonnen of knuffelen met hun lief.

Ook aan de overzijde van de Schelde, op het strand van St. Anneke, werd gezwommen - dat was destijds nog niet verboden - maar het was er veel gevaarlijker door de drukke scheepvaart en het water was ook heel vies. Hiermee vergeleken was het Noordkasteel dus een waar paradijs! De Caraïben van “’t stad”.



Met een ouder neefje en nichtje, Renéke en Christianneke, in 't Noordkasteel in 1959.

Rondom de reusachtige vijvers lagen heuvels waarin oude schuilkelders uitgegraven waren. Als het plots begon te regenen, dan werden de grote poorten van de onderaardse lokalen geopend en verzamelde iedereen zich daar met zijn zeteltjes, mondvoorraad, handdoeken en luchtmatrassen. Iedereen zat daar dan - stinkend en wel - op mekaar gepropt als zanderige smoutebollen ongeduldig te wachten tot de bui over was. En dat kon soms lang duren… Ons ma was daar niet zo gelukkig mee omdat het haar een beetje aan de schuilkeldertoestanden van onder de oorlog deed denken.

Uren heb ik daar in dat water zitten ploeteren terwijl ons ma lag te bakken, naast de nutteloze blauwe Niveadoos, op het strandje. Soms gingen een ouder neefje en nichtje mee, maar het leeftijdsverschil was een beetje te groot. Hun interesses lagen al elders. Maar speelkameraadjes van mijn leeftijd waren er altijd in overvloed te vinden.

Het hoogtepunt van de dag voor mij was steeds het ijsje dat we aan de speeltuin mochten kopen! Een Ola-wafel die verpakt zat in een kartonnen wikkel, en als ge die eraf pelde werden drie kleuren ijs zichtbaar : wit, bruin en roze. Het was al een hele kunst om dat ding naar binnen te spelen zonder helemaal vol te hangen, maar om het nog moeilijker te maken vond ik het ook nog nodig om de lekkernij op te smikkelen terwijl ik op de schommel of op de schuifaf zat. Ik trachtte dan ook nog om het gedeelte met het chocoladeijs tot het laatste te bewaren zodat de wafel totaal uit evenwicht raakte. Gelukkig was er altijd genoeg water in de buurt om me terug schoon te spoelen. De smaak van chocolade ijs met knisperend zand zal voor mij nooit aan de beste Brézilienne kunnen tippen. J



Eergisteren op "St. Anneke strand".
Aan de overkant van de Schelde ziet ge wat er nog verblijft van 't Noordkasteel.
Bitter weinig, want alles is door de havendokken opgeslorpt eind jaren 60.
Tot groot ongenoegen van veel Antwerpenaren.
Er is voor het behoud gevochten en betoogd maar niets heeft mogen baten...
Ze hebben dat stuk van onze kinderziel meedogenloos weggerukt.

De lieftalligste rode lichten staan op dit moment op de Frankrijklei en in de Lange Leemstraat in Antwerpen



Geef toe, dan kunt ge toch niet anders dan met een glimlach stoppen?

Laatste kans want morgen is 't zaterdag en verschijnt de oplossing...



Walter, Marleen, Luk, Nil, Opapat, Ingrid, Mare, Francois, Vera, William, Loulou, Chrisje, Paul, Cooltje, Jan, Maria, Speelster, Corry, Lou, Dolfijn, Andromeda, Rikavensis, Viv L. en Fernanda  hebben het reeds gevonden!

Viva en ik hebben in Beringen, halverwege onze twee woonplaatsen, een fijne taverne gevonden waar we af en toe eens samen gaan eten en onze zakelijke beslommeringen met mekaar bepraten.



Voor 't geval jullie denken dat ik gekookte patatjes met een bloemstuk ga eten.
Nee, achter het bloemstuk staat mijn bord asperges

Bij 't wegrijden 's avonds stond ik voor 't eerstvolgende rode licht, ik zag vanuit mijn ooghoek - naast mijn brilleke - een witte auto naast me stoppen, dacht dat het Viva was en gooide met een weids gebaar een kushandje door 't raam.
Maar 't was dus Viva's auto niet... Het was een wildvreemde meneer die zich duidelijk afvroeg waar hij dit nu toch weer aan verdiend had. Al goed dat 't donker was en de mens niet zag hoe ik er plots als een knalrode pioen ging uitzien. Ik wist niet dat mijn autoke nog zo snel kon optrekken
-------------------
Morgen een nieuw deel van mijn jeugdherinneringen!

Iets groter dan maar...

Walter, Marleen, Luk, Nil, Opapat, Ingrid, Mare, Francois, Vera, William, Loulou, Chrisje, Paul, Cooltje en Jan hebben 't raadsel reeds opgelost!