Iets geestigs!

Een dunschiller, een "patatmeske", een aspergeschiller, een "peekes-krabbberke", een "keukenschraperke", ... allemaal goed voor mijn part!
Maar géén geweer Sjoeke, nee ,dat kan ik echt niet goed rekenen. Als ge nu nog moordwapen had gezegd had ik het nog in overweging genomen



De aardappelschillers van mijn blogvriendenkring zijn :

Lilith, Kathleen, Sha-jongen, Ritje, Vifke, Luk, Chrisje, Mare, Wim, Francois, Nand, Steven, Geert, Luc, Nilleke, Jan, Fernanda, Jenny, Cooltje, Mieke R., Vera,  Ryntje, Lou, Dolfijn, Ann, Ron, Viva, Maria, Redpoppy, Klaproosje, Ann, Andromeda en Yvette!

Ofwel zijn de anderen rijst-eters, fritkotjes-fanaten, of mensen met gebrek aan tijd die zoals ik de laatste maanden, "zakskespuree" gebruiken. Dus ik neem dit mesje momenteel niet vaak ter hand.
 Een zakske puree openen gaat zoveel beter met een schaarke in plaats van met een patatschillerke

Morgen verse aanvoer!!!

Een bewerking van een foto van een verdronken insektje in 't waterpotje van onze poezen...

Deze foto drukt het best uit hoe ik me na deze ellendige week voel :
klein, nietig, machteloos, misleid en verdrinkend in een wereld van bedrog en onbegrip.

OK. Belofte maakt schuld : hier is de achterkant van 't voorwerp...
En u moet iedereen het weten!



Net zoals :
Lilith, Kathleen, Sha-jongen, Ritje, Vifke, Luk, Chrisje, Mare, Wim, Francois, Nand, Steven, Geert, Luc, Nilleke, Jan, Fernanda, Jenny, Cooltje, Mieke R., Vera,  Ryntje, Lou, Dolfijn, Ann en Ron!

Komaan! Nu is 't toch niet moeilijk meer!
Ge hebt het waarschijnlijk, als goede Belg, dagelijks in uw handen!
Ik niet de laatste weken. Ik gebruik een schaartje...



Lilith, Kathleen, Sha-jongen, Ritje, Vifke, Luk, Chrisje, Mare, Wim, Francois, Nand, Steven, Geert, Luc, Nilleke, Jan, Fernanda, Jenny, Cooltje, Mieke R., Vera en Ryntje  weten het al. Maar voor diegenen die het nog niet kunnen vinden zal ik morgen eens een foto van de achterzijde van het voorwerp laten zien!

Vandaag was James Burton bij ons bezoek.
Deze 68-jarige man was destijds de gitarist van Elvis Presley en de Everly Brothers.







Er was nogal wat pers aanwezig, dus morgen zien jullie 't misschien in de krant.
Wie RTV kan ontvangen kan alvast vanavond eens kijken, er komt een item van in hun nieuws...
De anderen krijgen later op mijn blog het verslag te zien en te lezen.
En... er was vandaag nóg een "mystery guest" aanwezig...
Iemand die de seniorennetters nog vééééééééééééééééééél nauwer aan 't hart ligt...
Zo rap ik de tijd heb komen jullie er alles over te weten!

Lieve vrienden, een van ons heeft het vandaag heel erg moeilijk.
Ritje heeft gisterenavond onverwacht haar poes moeten afgeven.
Ze kan nu elk woordje van troost gebruiken...
Ga misschien eens even langs haar blogje, er staat zo'n mooi gedicht op.

https://blog.seniorennet.be/ritje/

Oh, wat verraadt dit fotoraadsel toch weer veel over de taakverdeling in huis...



In de gezinnen van Lilith, Kathleen, Sha-jongen, Ritje, Vifke, Luk, Chrisje, Mare, Wim, Francois, Nand, Steven, Geert, Luc, Nilleke, Jan, Fernanda, Jenny, Cooltje, Mieke R. en Vera weet ik ondertussen al hoe 't er aan toe gaat!

En wat is "de vrouw die kuisen haat" hier aan 't doen? Inderdaad, tot een gat in de nacht haar winkel aan 't stofzuigen. En waarom? Omdat hij vuil is. Ja, maar daarom zou ik hem nog niet kuisen!
Maar morgen verwachten we hoog bezoek...



Er komt een Amerikaanse gitarist naar ons (met een bepaalde reden waarover jullie morgen meer zullen lezen) die gespeeld heeft met enkele van de grootste muzikanten ter wereld...
Ik ben er haast zeker van dat er niemand onder ons is - zowel jong als oud - die in zijn leven nog niet gedanst - gerockt of geslowd - heeft op zijn muziek...
De meesten zullen zelfs platen of cd's van hem in huis hebben...
Dus voor zo'n man moet ge al eens stofzuigen en de champagne-glazen uitwassen nietwaar 

De man is nu rond de zeventig en samen met enkele andere zeer gekende muzikanten (eveneens uit die leeftijdsgroep!!!) is hij nu op tournee in Europa...
Op 30 september treden ze op in de Elisabethzaal in Antwerpen. Die nu al lang volledig uitverkocht is!
Voor volgend jaar zoeken ze alvast een veel grotere zaal.

Rara, wie is deze gitarist en met welke twee muzikale grootheden heeft hij vroeger gespeeld???
Jullie mogen raden, maar morgen krijgen julllie het antwoord al. Hopelijk met fotootjes, want de pers komt ook.
En nu ga ik mijn was ophangen, want ik weet zéker dat ik deze keer de knop heb ingedrukt!

(De draad kwijt? De drie voorgaande afleveringen vinden jullie door in de linkermarge van mijn blog te klikken op "Irma bij de groothandel". Net boven de foto van Irma.)

Aflevering 4 :
Irma is haar ondankbare taak als GPS ondertussen grondig beu...

21


22


23


24


25


26


In de volgende aflevering geraken we eindelijk ter plaatse...
Maar of Irma zich daar een beetje gaat gedragen is nog maar de vraag natuurlijk...

Momenteel is er toch niet veel tijd voor uitjes of vakantie, dus probeer ik hier thuis maar af en toe een beestje te fotograferen. Deze prachtige vlieg zat zondag op de muur te zonnen.
Ik denk dat het nog een jong dier is omdat haar achterste vleugels nog omgekruld en een beetje verfrommeld zijn...
Ofwel was ze die ochtend vergeten haar vleugels te strijken. Dat kan ook natuurlijk.
Oh, wat een hoopgevend idee! Als ik hier dan met mijn ongestreken T-shirt door de winkel loop denken de mensen misschien ook dat ik nog jong ben?
Of... dat ik pas uit mijn nest kom...

Ik ben boos. Zéér boos.

Gisteren werd op TV, tijdens het programma “De Zevende Dag”, een item gewijd aan het nieuwe project van Pascal Vyncke : “Senioren-TV”.

Mijn echtgenoot had het stukje op video opgenomen omdat hij dacht dat me dat wel zou interesseren.

Daarnet heb ik het even bekeken. Mijn haren gingen stijf rechtop staan van de denigrerende, betuttelende wijze waarop de interviewster de argeloze Pascal behandelde.

Op “Senioren-TV” blijken al een 50-tal filmpjes te staan, die senioren gratis kunnen bekijken. Deze filmpjes zijn bedoeld om zijn nieuwe project te lanceren. Sommigen gaan over het snoeien van planten, het steken van nieuwe veters in schoenen, eerste hulp bij ongevallen,… kortom allemaal zeer uiteenlopende zaken, sommigen raken meer de interessesfeer van 50-ers, sommigen zijn meer geschikt voor 80-ers.

Zoals het hoort dus. Voor elk wat wils.

De makers van het programma vonden het echter nodig om aan het begin van het interview met Pascal een van zijn promotie-filmpjes te laten zien. Het ging over een senior,  “Marcelleke”, die vrolijk in zijn onderhemdje zijn vrije tijd doorbracht met sporten en cafébezoek. Het is hoogstwaarschijnlijk een van de minst geslaagde filmpjes uit de eerste 50 die op ’t net gezet zijn.

De interviewster trachtte Pascal te laten zeggen dat het filmje toch écht wel sarcastisch bedoeld moest zijn want dat senioren toch niet écht zo (debiel, achterlijk, idioot, stompzinnig????)  kunnen zijn…

Onzin. Er zijn evenveel soorten van senioren als er soorten bloemen zijn. En voor elke soort moet er een plaats onder de zon zijn.

Daarna volgde er een filmpje over het vervangen van schoenveters. Gewone veters vervangen door elastieken, zodanig dat de senior later minder moeilijkheden heeft om zijn schoenen aan te trekken. Heel lovenswaardig, want vele oudere mensen hebben daar problemen mee.

Maar ook over dat filmpje vond de interviewster het nodig om belachelijke opmerkingen te maken.

Ik vraag mij op zo’n moment af : “Heeft zo’n vrouw dan zelf geen bomma's of bompa's die hier probemen mee hebben? En gaat ze die mensen dan ook uitlachen?”

Ze kon het ook niet laten om Pascal monkelend te beschrijven als "een jong ventje met toch wel héél grote idealen”.
Dat ís hij ook. En wat is daar verkeerd mee?

Die jongen is op zijn 15de met Seniorennet gestart. Een succesnummer! Daarna heeft hij twee bestsellers geschreven en nu begint hij met Senioren-TV. Ik denk dat dat toch echt wel flinke prestaties zijn voor zo’n jonge kerel die het nodige respect verdienen?

Maar nee. Er is tegenwoordig een generatie van 30-ers aan “de macht” die alle respect voor jongeren (zoals Pascal) en voor ouderen kompleet achterhaald vinden.

Echt oude mensen, die sukkelen met eventueel voor ons "eenvoudige" zaken, schijnen in hun ogen buitenaardse wezens te zijn die we best zo snel mogelijk ergens opbergen in een tehuis.

Jonge mensen met ideeën, die hun gedachten niet naar voren kunnen, of willen, brengen in het nieuwe “30-ers” jargon - doorspekt met wazige termen als “target”, “incentives”, “counselling” en meer van die onzin - maar die op een gezonde, simpele verstaanbare manier praten worden betutteld en als naïef en dom afgeschreven.

Wie niet op hun “niveau” praat telt niet mee.

Ik vind dit een vertoon van walgelijke arrogantie. Want uiteindelijk, de interviewster was een flinke dertiger. Hoe lang heeft zij al een carrière? Ook al 7 jaar, zoals Pascal Vincke? Of misschien korter? Omdat ze veel langer gestudeerd heeft om al de moeilijke termen te leren waarmee ze later haar gasten om de oren kan slaan? Of vergt het tegenwoordig vele jaren van studie om een denigrerende attitude aan te kweken om uw ondervraagden zich heel kleintjes te laten voelen waardoor ze in een hoekje kruipen waaruit geen ontsnappen meer mogelijk is, en de interviewer ze daar dan doodleuk verder kan afmaken?

Gaat interviewen er niet in de eerste plaats om om iets meer te weten te komen over mensen en hun project? Moet ge uw gasten daarom niet eerst gerust  stellen, en hun dan ondervragen op een manier die het best bij de gast in kwestie past? Is zoiets niet gewoon vakkennis? Gewoon beleefdheid zelfs? Of heb ik helemaal niks van hedendaagse journalistiek begrepen?

Trouwens ik zie dit walgelijke gedrag hoe langer hoe meer opduiken de laatste jaren. Helemaal niet alleen in het geval van het interview met Pascal. Het lijkt wel alsof journalisten op voorhand plannen hoe slecht ze iemand gaan laten overkomen en zich daar dan volledig op toeleggen. Objectiviteit en openheid, de grondslag van journalisme, is dikwijls vèr zoek.
 

Pascal is er in geslaagd in enkele jaren tijd de senioren (ook de echt oudere, zie maar naar mijn bericht van enkele dagen geleden over "Moederke Melanie", de 80-er die nu haar eerste toetsen op haar laptop leert aanslaan) aan de computer te krijgen.

Voor mensen die om allerlei redenen niet meer buiten kunnen komen heeft hij een nieuw venster in hun huis gemaakt waardoor ze toch weer actief aan de wereld kunnen meewerken.
Hij heeft mensen hun eenzaamheid doorbroken. Hij zorgt er nu met zijn nuttige tips op zijn Senioren-TV misschien zelfs voor dat oudere mensen langer in hun huis kunnen blijven wonen doordat ze zichzelf langer zonder hulp kunnen redden. Op die manier zorgt hij er ook nog voor dat het kostenplaatje van de bejaardenzorg gedrukt wordt. Dus de belastingsbetaler wordt er ook nog beter van.

En ja, misschien maakt Pascal wel enkele beginnersfouten. Wie maakt die niet? Moet iemand daarop afgerekend worden? Volgens mij niet.

Het is geweldig dat er zoiets als ’t Seniorennet bestaat, waarop mensen die slecht kunnen schrijven, door ouderdom of een gebrek aan opleiding in hun jeugd, nu eindelijk tóch durven te schrijven. Mèt fouten. Ze zijn hier niet meer beschaamd over. Godzijdank zijn we eindelijk zo ver gekomen!

Ik vind het dan ook vreselijk om zo’n mooie evolutie door een interviewster belachelijk gemaakt te zien worden, door haar betuttelende en neerbuigende houding die gewoon ontspruit uit haar eigen kortzichtigheid en onbegrip. Misschien zelfs gebrek aan interesse voor het onderwerp, een tekort aan voorbereiding, of geen vakkennis.

Maar we wanhopen niet. Er lopen echt nog wel andere mensen op deze wereld rond dan dat selecte clubje van de “New-Speak” 30-ers die momenteel in de media aan de touwtjes trekken. 
Véél boeiendere mensen om mee om te gaan trouwens. Want met hen kunt ge tenminste nog op een normale manier praten. Mensen met respect voor hun gesprekspartner. Mensen die weliswaar een eigen mening hebben, maar daar op een beleefde manier voor uitkomen zonder de andere als een "tegenstander" te zien die verbaal moet overwonnen worden.

Met mijn excuses aan alle toffe "30-ers". Want ik ken er ook genoeg die zich nog als normale mensen gedragen. Maar toch, er is op dit moment een zekere tendens aanwezig in die leeftijdsgroep die denkt dat ze ons kunnen overbluffen met hun "marketing-termpjes". En dat gaan we niet laten gebeuren. Noch de oudjes, noch de jongeren.

Voor een goed begrip, ik word pas over drie weken 50. Dus ik moet nog een paar nachtjes slapen om tot Pascal’s doelgroep te behoren. Maar dat neemt niet weg dat ik wel vind dat ik het recht heb om het op te nemen voor elke - jonge of oudere - mens die zich misschien niet perfect kan uitdrukken, of die een goed idee niet naar voor kan brengen, in de momenteel zo in de mode zijnde "marketingtermen", of met een plastic smile op zijn gezicht.

Pascal, moest je dit lezen, ga voort met je schitterende werk! Maak beginnersfouten zoals iedereen. Alleen uit onze fouten kunnen we leren.

En let vooral niet op de dt-fouten die in mijn artikel wel weer rijkelijk aanwezig zullen zijn

En... beste blogmaatjes, laat ons ook vooral niet vergeten dat we mekaar waarschijnlijk nooit hadden leren kennen zonder Pascal Vyncke...

(Aflevering 1 en 2 vinden jullie door naar beneden te scrollen.)
Deel 3 : Irma heeft zichzelf ondertussen gepromoveerd tot GPS...

14


15


16


17


18


19


20


En we zijn er nog altijd niet... want Irma heeft nog altijd geen windmolenkens gezien...
Dat is voor aflevering 4 ...

Iets meer van 't, echt niet zo raadselachtig, voorwerp :



Lilith, Kathleen, Sha-jongen, Ritje, Vifke, Luk, Chrisje, Mare, Wim, Francois, Nand, Steven, Geert, Luc, Nilleke, Jan, Fernanda, Jenny en Cooltje!
kennen het voorwerp blijkbaar goed
Dinsdagavond een grotere foto! 

Reisverhaal Egypte deel 20.

Islamitisch snorkelen.

Dinsdag, 19 juni 2007.

Hotel Club Fanara, Sharm El Sjeikh.

Echt straf!!! Gisteren hadden de meeste hotelgasten die vragenlijst ingediend en o wonder vanmiddag stond er plots een garçonneke met plastic handschoentjes aan het ijs te scheppen! Dus het management léést die lijsten ook nog, meer nog : ze doen er iets mee!!!

Ik heb vanmorgen  een wonderlijke excursie ontdekt bij een obscuur Engels touroperatorke. Het is de enige die het doet… een excursie naar Jerusalem… Dat moet pas een rijk gevuld dagske zijn!!! 24 uur aktie! Eerst drie uur tot aan de grens, dan overstappen in een Israëlische bus, dan in Jerusalem bezoek aan de Klaagmuur, de Moskee, het H. Graf, de hof van Olijven en nog een paar zaken en dan helemaal terug…

’t Is jammer dat het alleen op zaterdag kan anders zou ik dat buitennissig avontuur zeker willen meemaken, maar we hebben naar die touroperator gebeld en de excursie kan inderdaad alleen op zaterdag. ’t Zou te gek zijn om op reis te gaan om fit te zijn voor de uitverkoop en ons dan de laatste dag aan frennekes te crossen en doodmoe thuis te komen.. Uiteindelijk is ’t de bedoeling dat we uitgerust en fit zijn tegen we aan de uitverkoop moeten beginnen… Dus hebben we dat idee maar verworpen. Spijtig wel, want ik denk dat het echt een buitennissig reisverhaal zou opgeleverd hebben…

Enfin, ’t heeft niet mogen zijn. We blijven braaf hier, rustig viskes kijken.

Maar wel viskes kijken op een confortabelere wijze... Ik ben gezwicht voor de koude en ben een volwassen duikpak gaan huren. Nu kan ik ook "op zijn moslims" te water gaan

         

          Niet direkt simpel om er in te geraken...

         

          't Slankt wel af moet ik zeggen...
          Zou ik zo niks voor mijn dubbele kin kunnen vinden ook? 
          Een "kinnepakske voor mijn kinnebakske" 

         

          Er in geraken was nog niks... Er terug uitgeraken daarentegen

         
 
         Alweer een moslimbadpak...
         "Oei! Mijn handschoenen vergeten! Gelukkig heb ik zonneolie bij!"

         

          "Hey blauwe! Wacht op mij! Ik ben er ook weg hoor! Want met al
          die rare madammen hier onder water is 't hier precies een spookhuis!"

         

         Zo kan je eens zien hoe groot een doopvontschelp is...
         Ze kunnen tot 1 meter groot worden!

         

          Mond van een bruine doopvontschelp.

         

          Paars gestippeld kwalletje.
          Dankzij mijn duikpak kan ik er nu nóg dichter bij komen

         

         Paul nog altijd puur natuur in het koude water...
         Hoe lang gaat hij dat nog blijven volhouden?
         Die glimlach is niet echt. Die is bevroren.

         

          Elke avond zijn we de laatsten die uit de zee komen...

         

          ...om dan nog even te genieten van de rust en de warmte van 't zwembad...
          ...en dan is er ...eten!!!

         

         Gesculpteerde groente op 't buffet.
-------------------
Over enkele dagen de volgende aflevering, morgen eerst een Irma-strip!
En vanzelfsprekend, een gigantische hoeveelheid namen van de oplossers van 't fotoraadsel