De olifantenveiling...

Vooruit, ik geef een bonusfoto want ik dacht dat dit echt een heel eenvoudig raadsel was, maar ik blijk me weer eens vergist te hebben. Ik zal eens een andere zijde van die o zo dagelijkse ding laten zien....

Reeds opgelost door Luk, Viva, Ron, Speelster, Ritje, Chrisje, Kathleen, Shajongen en Erika!

... maar wat nu al oud nieuws is want het stond vandaag reeds in de kranten en 't werd al op 't VTM-nieuws uitgezonden : de spectaculaire uitslag van de Olifantenveiling ten bate van de Thaïse olifantenhospitalen. De verkoop van de kudde bracht maar liefst 477.900 euro op! Een geweldig resultaat aangezien het haast het dubbele was van de veiling vorig jaar in Rotterdam. De sfeer op de veiling was enorm! Iedereen was enthousiast, de vreugde kon niet op. Ik vertel er later meer over als ik mijn foto's gedownload heb.

Maar als je al eens wil kijken wie mijn geliefde "Re-Naissance" gekocht heeft kijk je maar eens naar de mooie fotoreportage die John voor 't Nieuwsblad maakte. Scroll zeker tot helemaal onderaan...

http://foto.nieuwsblad.be/7698174901  

En voor 't geval je mij eens op TV wil zien... Ik sta tegen de muur en draag een rode sjaal, maar zodra ik in de mot krijg dat er gefilmd wordt duik ik netjes achter de mevrouw voor mij weg.

Je ziet er ook een heel kort interview met Gerard Di-Maccio over "Re-Naissance".

Klik op http://www.vtm.be/nieuws/index_bekijkonline.htm en ga naar onderwerp 17.

Veel plezier!

Wegens computer-panne heb ik jullie even in de steek moeten laten... Maar hier is ze dan, de foto van de laatste kans... Ik hoop zo dat jullie nu dit o zo dagelijkse ding herkennen...

Net als Luk, Viva, Ron, Speelster, Ritje, Chrisje, Kathleen en Shajongen!

... na dertien jaar.

Dit berichtje stond in de krant De Morgen. Je mag toch echt nooit de hoop opgeven :

Vermiste kat na dertien jaar terug!

Een stel uit Californië is laatst op opmerkelijke wijze herenigd met een oude huisgenoot: hun huiskat die ruim dertien jaar geleden verdween.
Melinda Merman en Frank Walburg zagen hun kat George voor het laatst in 1995. Hij kwam boven water toen de manager van een woonwagenkamp het zieke diertje ving en overdroeg aan een dierenarts. Met behulp van een geïmplanteerde microchip konden de baasjes van George getraceerd worden.

Na de verdwijning van de grijze geelogige kat zocht Merman alle dierenasielen af en schreef naar verschillende dierenartsen. Bij terugkomst, dertien jaar later, woog hij nauwelijks de helft van zijn aanvankelijke zesenhalve kilo.

Maar George eet goed, aldus Merman en Walburg, en vertoont zelfs zijn oude gedrag, zoals het springen naar knipperlichtjes op de muur. (novum/mvdb)

Gisteren had ik het fantastische genoegen om uitgenodigd te zijn op het atelier van schilder Gérard Di-Maccio. De kunstenaar die mijn favoriete olifant "Re-Naissance"... geschilderd heeft.

Het is een hartverwarmende ontmoeting geworden die ik graag wou delen met mijn vriendin Mare. En vanzelfsprekend was Irma er ook bij... Zij heeft zelfs het penseel "ter poot" genomen...

Later meer over deze heerlijke namiddag maar nu eerst ... naar Antwerpen! Want vanavond is het de grote olifantenveiling van The Elephant Parade en die wil ik echt wel meemaken!

Zo'n dagelijks ding...

En enkel nog maar opgelost door Luk, VIva, Ron, Speelster en Ritje...

Snel... voor al die prachtige bladeren weggewaaid zijn...

Weer een stukje meer duidelijkheid...



Reeds opgelost door Luk, Viva, Ron en Speelster!

Een kijkje op de kijkdag voor de veiling van de Elephant Parade...
Afscheid van de olifanten die zo lang onze stad sierden... Wat is het nu plots leeg op sommige pleinen en straten, nu ze allemaal samen in de Elisabethzaal naast de Zoo van Antwerpen staan.
En wat lijken ze plots klein, hoewel ze toch anderhalve meter hoog zijn.
Tot donderdagavond kan je er rondwandelen in dit bos van olifanten...





Wachten op hun baasjes.





Zij weten reeds wie dat gaan zijn want zij werden allemaal ingekocht door hun sponsors.



Maar mijn geliefde Geisha en haar maatjes zitten nog allemaal in 't ongewisse...



Zij weten nog niet bij wie ze de tuin of het huis gaan mogen sieren...



Maar ik denk niet dat ze zich daar veel zorgen over maken, zolang ze maar goed veel opbrengen om de olifantenziekenhuizen in Thailand te steunen.



Het pronkstuk van de Elephant Parade. Haar verhaal kun je lezen op de site van de Elephant Parade.
Een mooi waargebeurd verhaal over hoe het allemaal ontstaan is door een olifant die op een landmijn trapte, haar voorpoot verloor en waar men een vervangpoot voor ontwierp...



Eva en Anja Frenaij, twee kunstenaressen bij één van hun olifanten.
Zij waren het die vandaag , met veel geduld en liefde, de talrijke kleine beschadigingen aan de kudde retoucheerden.



Meer foto's van deze namiddag kan je bekijken op mijn album :

http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/ElephantParade11November2008?authkey=8J3lTnZPtpc#

O zo velen zijn zo dichtbij... en toch nèt niet...
Kijk nog eens goed!



Reeds opgelost door Luk en Viva!

Enkel Luk heeft het raadsel nog maar opgelost, maar deze foto gaat het veel makkelijker maken...

Met een lapjespoes krijg je er eigenlijk twee voor de prijs van eentje. Elke gezichtshelft is anders...

Ming : "Toen uw pa en uw ma u maakten wisten ze dus niet goed of ze een rosse, een zwarte of een witte wilden? Kwamen daar dan verschillende vaders aan te pas en hadden die ambras ofzo? Want gij ziet er toch echt wel vreemd uit hé Serendipity...

Serendipity : "'t Is ne schone die het zegt! Kijk eens in de spiegel! Een lik zwart erbij en ge zou sprekend op mij lijken verdorie! Zelfs langs achter. Want uw ballekes zijt ge toch al lang kwijt..."

Twee mensen zitten al aardig dicht bij de waarheid, maar nog niemand heeft het raadsel correct opgelost. Niet wanhopen want elke dag verschijnt er een gedetailleerdere of iets grotere foto! Hier is alvast de eerste!

Deel 2 : de detail-afwerking van de poezenspeeldoos.

Mathurin : "En die is dus echt helemaal voor mij? Voor mij alleen? En ik mag die ook kapot maken enzo? Ge zijt toch zeker hé? Want als ik in de zetel bijt dan mag dat níet... Dus om alle miserie op voorhand al te vermijden : dit ding mag ik lustig mishandelen? Ja? Ja, ik weet het, ik zet graag even alles op een rijtje, maar dat is bij u ook nodig want uw opvoedingsmethoden laten wat te wensen over, ge zijt niet altijd konsekwent hé madam! En goeie afspraken maken goeie vrienden."

Mathurin was zo enthousiast dat mijn doos ineens uit zichzelf op de loop ging!

 Hij kon ze, door er met volle geweld in rond te springen, zelfs rechtop zetten!!!

Mathurin : "Niet slecht, niet slecht voor een beginner, maar er mankeert toch nog wat afwerking. Ik zou bijvoorbeeld graag wat koordjes hebben en misschien een belletje?..."

 OK, koordjes dan maar. Je maakt twee gaatjes en steekt er een kort touw door. Aan beide uiteinden maak je knopen.

 Als de poes aan 't ene eindje trekt dan schuift het andere eindje met het belletje automatisch naar boven. Een heerlijk speeltje.

Mathurin : "Ja, dat kan... Dat is al een heel goed begin. Maar ik zou toch maar een kartonneke onder dat koordje plakken want anders gaat dat rap kapot scheuren. Ik ken mezelf..."

Dus volg de raad van Mathurin - hij is ervaringsdeskundige - en plak een extra stukje karton onder de koordlus. Let wel op dat de lus, als de poes ze helemaal naar boven trekt, niet zo groot is dat de kat er haar kop door kan steken en er in verward kan geraken, anders zou ze kunnen stikken.

Mathurin : "Momentje, ik ga even testen! Mmm, ja, ge hebt dat goed gedaan. Misschien is dat wel tegen mijn jonge geweld bestand ja..."

Mathurin : "Kom ik zal efkes helpen met knoopjes leggen ik ben daar heel goed in."

 Mijn jonge kater ondertussen al een beetje kennende breng ik nog maar wat extra verstevigingen aan...

Morgen deel 3!

Iedereen heeft het in huis, iedereen kent het! Vooruit! 't Is een makkie! Ga ervoor!

Veel succes maar nog veel meer plezier!

Jonge poezen moeten kunnen spelen. Telkens Mathurin hier op bezoek kwam bleek dat de grote poezen er niet voor te vinden waren om met hem te stoeien, dus maakte ik hem maar een speeldoos... die al met groot enthousiasme in gebruik werd genomen nog voor ze af was!

Het is een goedkoop en heel eenvoudig speeltje om zelf te maken. Je gaat ergens in een winkel een grote kartonnen doos vragen. (Fietsenwinkels hebben grote dozen waar je zelfs een doolhof in kan maken. Ex-muziekwinkels hebben er ook heel interessante )

Je begint met de doos volledig dicht te plakken met brede plakband. Je maakt er dus een gesloten kubus of balk van. Vervolgens begin je er met een cutter gaten in te snijden. Zie dat de poes niet in de buurt is als je met messen bezig bent want anders springt ze er al spelend op af en kan je haar verwonden!!!

In de doos maak je venstertjes zowel op de randen als in 't midden als op sommige hoekjes. Zie wel dat je de stevigheid van de doos niet verzwakt door teveel en te grote gaten te maken.

Bij sommige gaten laat je de flappen hangen zodat er klapdeurtjes ontstaan.

Enkele pingpongballetjes, of van die goede oude "super"-balletjes die zo heerlijk botsen, zijn ideaal om in de doos te steken. Dan krijgt de poes een soort flipperkast!

Eens hij er in zit, laat hem er dan ook in spelen tot hij er genoeg van heeft en probeer hem er niet uit te trekken want dan doe je hem misschien pijn en krijgt hij een hekel aan de doos.

Maak ook enkele kleine gaatjes dicht bij mekaar want niks is leuker dan met een poot in zo'n gaatje zitten peuteren om een balletje uit de doos te vissen.

Mathurin gaat er zo wild mee te keer dat de doos soms uit zichzelf gaat rechtstaan!

Maar met een sjaal spelen is natuurlijk ook niet te versmaden...

Voorzie minstens één of twee makkelijke ingangen, waar ze vlot door kan springen, zodat de poes zich nooit opgesloten voelt.

Als je niet wil dat je balletjes te snel uit de doos rollen voorzie dan drempeltjes in je deurtjes, dan rollen ze niet naar buiten.

 Effe rust, morgen les 2 : de detailafwerking!

 Een pakje bierviltjes... Gaan al de andere bloggers dan nooit eens op café?...

Mensen die zo'n etablissement ooit al wel eens een keer van binnen gezien hebben zijn : Ritje, Piet, Fred, Mon, Kathleen, Shajongen, Klaproosje, Speelster, Mirella, Luk, Marleen, Jan, Steven, François, Ann, Nilleke, Lange Lou, Dolfijn, Derktje, Geert, Andromeda, Moederke Melanie, Rikavensis, Nand, Vera, Chrisje, Mare, Viva en Ron!

En natuurlijk heb ik 't beste tot het laatste bewaard! Hieronder enkele foto's van mijn lievelingsolifant! Hij steekt naar mijn mening met kop, schouders - en staartje - boven de andere uit. Deze olifant is niet alleen mooi of grappig - zoals mijn geliefde Geisha - het is een echt kunstwerk. De uren werk dat aan dit dier besteed moeten zijn... Hij is zo fijn versierd, elk detail zo mooi uitgewerkt...  Ik laat jullie even meegenieten voor 't geval jullie hem nog in 't echt gezien hebben. Want vandaag of morgen verlaat hij 't stadsbeeld.

Wie gaat er achter dit wonderlijke achterwerk schuil?... (Bemerk de twee staartjes!)

... de wondermooie "Re-Naissance"...

Zijn linkerzijde is weelderig en organisch versierd. Je kan er naar blijven kijken... Maar zijn rechterzijde...

... tovert een heel ander aspect van de olifant tevoorschijn!

Je kijkt er dwars doorheen en ziet zelfs een foetusje. De diepte van de kleuren en de glanslaag geven de indruk dat het baby-tje echt in vruchtwater drijft. Ik ben zelfs gaan voelen of de olifanten niet nat was, zo echt lijkt het.

Irma tussen de rijkelijk uitgewerkte pootjes...

En als je nu terug naar de eerste foto gaat kijken begrijp je waarom het lijkt alsof hij twee staartjes heeft...

Wil je meer werken zien van deze kunstenaar klik dan even op zijn site :

http://www.di-maccio.com/

Over enkele dagen zal ik waarschijnlijk mijn volledige album over de 73 olifanten eindelijk af hebben. Dan krijgen de olifanten-, kunst-, of Irma-liefhebbers onder jullie de link om er eens rustig in te gaan grasduinen. Want natuurlijk was ook Irma op de Elephant Parade prominent aanwezig. Probeer haar maar eens uit beeld te houden.