Donderdag 27 september 2007
rap
goed nieuws : de dames zijn in opmars! Viva, Viv en Cooltje hebben het antwoord ook gevonden!
Geschreven door Laathi om 19:11
Reageer op dit bericht
Mijn poezenverhalen vinden jullie door in de linkerkolom op de foto van de betreffende poes te klikken. En als je op "Poezenstrips" klikt kan je lezen wat mijn poezen onderling allemaal zitten te roddelen... Mijn reisverhalen van Thailand, Egypte en Noorwegen staan ook in de zijkolom. "Mijn Jeugdherinneringen" beschrijven de jaren 60 in Antwerpen. Veel plezier!
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Woensdag 26 september 2007
Een tip en enkele voorproefjes....
Ik voel mij moreel verplicht u tips voor 't fotoraadsel te geven. Want ge zijt allemaal de weg kwijt.
Iedereen zit maar heel de inhoud van zijn linnenkast aan mij voor te stellen (stofdoeken, handdoeken, dweilen, zakdoeken, poezendekens, ovenwanten, dampkapfilters, eierwarmers, sloefen, kussens, strijkplankovertrekken, pannelappen, pleisterkes, strandstoelenstofkes, schotelvodden, theemutsen, zelfs "isolatie met oud behang er op",... )
Nee, in uw linnenkast of keuken is 't niet te vinden! Kom daar uit, laad alles er nu netjes terug in, en doe de deur dicht! Alstublieft!!!!
Waarom denkt ge trouwens toch allemaal dat het stof is???
Omdat het daarop lijkt. Ja, dat kan wel. Maar ge zou nu toch al oud genoeg moeten zijn om te weten dat in deze wereld niks is wat het lijkt
Het is een voorwerp dat ik in ons Irmake kan steken. Zij het dat ze dan wel wat buikkrampen gaat krijgen. Maar als 't echt moet - en soms moet het - dan gaat het er in.
Tot hiertoe is 't alleen nog maar door mannen opgelost : Luk, François, Steven en Luc!
Dames!!!! Please!!! Laat u niet doen! Seffens is wat ze over ons denken nog waar ook! 
Morgen een nieuwe tip én een grotere foto. Er staat u trouwens nog veel te wachten deze week....
Gesteld dat ik tijd vind om van mijn recentste avonturen strips te maken. 
Het basismateriaal is alleszins al overvloedig aanwezig 
Hieronder alvast een voorproefje van dinsdagnamiddag in Antwerpen...
De wekelijkse shopping-dag waarop ik alweer zonder boodschappen thuis ben gekomen omdat er zo veel andere leuke dingen te beleven vielen... 
Wat zit ik hier toch weer zo geconcentreerd te fotograferen?...
Wat is er zo speciaal aan dat stom bootje?...
En wie is die rode mens die "godweetwat" in mijn mond zit te proppen?...
En een voorproefje van vanochtend...
Wie? Waar? Door wie?
Door Irma???!!!
Woensdag 26 september 2007
Een les van de ganzen...
Al wekenlang zat deze pps in mijn mailbox. Nog steeds ongelezen door 't vele werk, maar ik had hem toch nooit weggegooid... Toen ik hem dit weekend dan toch eindelijk bekeek werd ik er echt door geraakt. Daarom plaats ik hem hier. (Ook wel omdat ik geen tijd heb om zelf iets uit mijn duim te zuigen )
Misschien vinden jullie die les van de ganzen ook wel heel leerrijk...
Trouwens 't is veel plezanter om les te krijgen van échte ganzen in plaats van van de menselijke steenezels, koeien, geiten en kiekens die tijdens mijn jeugdjaren voor 't schoolbord stonden 
Klik op de foto om de diashow te bekijken.
Geschreven door Laathi om 00:00
Reageer op dit bericht
Dinsdag 25 september 2007
Fotoraadsel 111 - foto 3
Tja, nog altijd alleen maar Luk en François die 't geraden hebben, dus laat ik maar een flink stuk meer zien... Want aan dit tempo hebben we 't met St Juttemis nog niet allemaal gevonden
Ik snap er niks van. Ik was zelfs eerst van plan zondag de foto in zwart-wit te plaatsen omdat ik 't anders te makkelijk vond... Al goed dat ik dat niet gedaan heb...
't Grappige is, ik dacht "Deze week zet ik er een makkelijk want dat van volgende week gaat nogal moeilijk zijn..." Alweer kompleet verkeerd ingeschat dus.
Kom probeer met deze foto nog een keer. 
't Is een nuttig "ding", iedereen bezit er wel één of meerdere. Ik heb er zelfs heel veel.
Ge ziet, mijn "ding" is al veel gebruikt, maar zeker nog niet versleten. Morgen alweer meer tips...
Dinsdag 25 september 2007
Met Irma naar de groothandel. Deel 5
(De 4 voorgaande afleveringen vinden jullie door naar beneden in mijn blog te scrollen!)
27
28
29
Eindelijk geraken we op onze bestemming! De eerste groothandel waar het "Open-deur-dag" is.
30
31
32
In de volgende aflevering zien jullie of Irma een muzikale toekomst tegemoet gaat. Of niet...
------------
En vanavond een grotere foto van 't raadsel... want 56 uur later staan we nog altijd geen stap verder...
Geschreven door Laathi om 12:24
Reageer op dit bericht
Dinsdag 25 september 2007
Fotoraadsel 111 - foto 2
Na meer dan 24 uren enkel nog maar geraden door Luk!
Na 44 uur eindelijk een tweede winnaar : François!
Kom allemaal uit uw keuken!!!!!
Slaap er nog maar eens een nachtje over.
Slapen. Niet zoeken. Want ook in de slaapkamer denk ik niet dat het te vinden gaat zijn...
Maandag 24 september 2007
Reisverhaal Egypte deel 21
Egypte reisverhaal deel 21.
De capitulatie van Mijnheer Kippevel.
Woensdag, 20 juni 2007.
Hotel Club Fanara, Sharm El Sjeikh.
't Wordt hoe langer hoe beter! De vragenlijst die we gisteren hebben ingevuld heeft écht geholpen. Bij de pannekoekenafdeling staat sinds vanochtend, naast de eierbakker (een technologisch wonder, want hij beheerst moeiteloos 4 of 5 eierpannen tegelijk!) ineens een pannekoekenbakker! En die mens bakt dunne pannekoeken die warm zijn! Ze liggen dus niet meer allemaal als koude en uiteengevallen deegvellen op een hoopke. Ze zijn zelfs nog heel lekker ook...
Tja, misschien hadden we hen - om de schade voor onze lijn te beperken - toch maar beter niet uitgelegd hoe ze échte pannenkoeken moesten bakken...
Maar spijt komt altijd na de zonde...
Omdat ik voor mijn vertrek wist dat één van mijn blogcollega's zich niet lekker voelt wou ik hier een foto nemen van zijn blognaam, geschreven in 't zand. Ik dacht dat het hem misschien wat kon opkikkeren als hij wist dat ik zelfs op vakantie aan mijn collegaatjes denk. Maar mijn projectje is mislukt. Met dat zand hier is echt niets aan te vangen... Het is geen fijn zeezand zoals bij ons aan de kust. Het strand is kunstmatig aangelegd en bestaat uit fijngemalen kiezel. Ik kan er onmogelijk een naam in schrijven... De naam met bloemblaadjes leggen is ook al mislukt omdat die wegwaaien.... Dus moet ik dat anders oplossen. Maar ik hou wel van uitdagingen.
Ik heb nu flink wat watermeloen gegeten en de pitten te drogen gelegd op het terras. Dan kan ik zijn naam met die pitjes op de rotsen leggen. Aangezien 't voor een man is die een godsdienstig blog heeft denk ik wel dat hij de symboliek gaat appreciëren. Uiteindelijk trok Christus het zich toch ook niet aan dat sommige zaden op de rotsen vielen omdat er heus wel eentje vruchtbare bodem zou raken. Morgen zullen mijn zaadjes wel droog genoeg zijn. Ik hoop nu maar alleen dat ze niet gaan wegwaaien...
Buiten eten, schrijven en vissen fotograferen heb ik vandaag weer niet veel uitgespookt.
Op 't strand gaan zitten doe ik niet. Naar mijn gevoel kan ik dan evengoed middenin de drukte van de Vogelenmarkt op een stoel gaan zitten. Niet direkt mijn ding.
Ons "rustige" strandje...
En zoals ge ziet, Paul gaat nog altijd zonder wetsuit urenlang snorkelen...
Een papegaaivis scharrelt zijn kostje bij mekaar : een knapperig stukje koraal!
Maar zijn snavel is er perfect voor uitgerust om koraal in stukken te bijten...
Van al die vissen te zien snoepen krijgen we altijd een zeer gezonde honger.
Mijn goede vriend, de rosse kater, is ook dikwijls van de partij als we aan tafel zitten. De mussen zitten doodgemoedereerd op de reling te wachten op kruimeltjes. De rosse trekt er zich niets van aan. Die weet wel dat er lekkerdere zaken geserveerd worden dan een mus. Daar moet ge nog eerst de pluimen afplukken (zoveel werk in deze hitte) en de vis die ik hem opdien is netjes gefileerd. De jongen heeft smaak, 't moet gezegd.
Maar veel tijd verliezen we nooit op de middag. De koele zee lokt... Edoch, wat gebeurde er vanmiddag? Mijn dierbare macho besloot dat het lijden nu toch wel lang genoeg geduurd had... hij wou ook een "islamitisch zwemkostuumpje" gaan huren
Hij vindt het een gruwelijk ding, maar blijkbaar toch te verkiezen boven kippenvel. Het moest en zou natuurlijk wel een pak met korte mouwkes en korte pijpen worden. Ah ja, anders ging hij beslist stikken...
Trouwens zo macho is hij echt niet. Er lopen er hier andere rond...
Let maar eens op de tekst van deze Italiaan zijn t-shirt...
En nee, hij kan er niet om lachen. Hij schijnt het werkelijk nog te menen ook...
Ik heb er zijn kop maar afgeveegd, want dat vindt hijzelf blijkbaar toch ook niet 't meest interessante deel van zijn lichaam.
In de duikshop verhuurden ze ook "aandrijvingen", een soort torpedo zodat ge gemotoriseerd door 't water zoeft en ge zelf niet meer moet zwemmen... Nu is 't toch wel ver gekomen vind ik...
Dus vertrokken we allebei lekker warm ingeduffeld terug naar de viskes.
Zonder torpedo wel te verstaan!
Ik in mijn volledig duikpak...
En Paul in een shorty. Ja, das veel sexier hé!.
Een Titan-trigger vis vanop zijn rug gezien.
Zijn voorkant laat je beter met rust want hij bezit een stel zeer gevaarlijke tanden.
Een wondertuin van gekleurde koralen.
Twee chirurgvissen op pad.
Let op hun vlijmscherpe oranje scalpel bij de aanzet van hun staart.
Nog een familielid van de vorige! De SM-er onder de vissen.
Deze soort heeft twee gele mesjes voor zijn staart.
Hij draagt ook een zwart maskertje en heeft witte ogen. Beetje spookachtig wel.
Het oog en de kieuwspleet van een blauwgevlekte rog.
Zo vredig ziet het buurstrand van het Italiaanse hotel eruit als wij 's avonds uit de zee komen en de toeristen allemaal weg zijn. Rond dat tijdstip maken ze zich klaar om te gaan eten om daarna met hun gebrul en geloei te beginnen...
-----------------------------------------
Over enkele dagen het vervolg!
-----------------------------------------
't Fotoraadsel is precies moeilijk?... 
Straks een grotere foto!
Zondag 23 september 2007
hoe verteer ik een bewogen week?
Deze week mailde Pascal Vyncke, de grondlegger van 't Seniorennet, me om te vragen of hij een namiddag mocht komen fotograferen omdat hij enkele foto's van muziekinstrumenten nodig had.
In de voormiddag kregen we het bezoek van de gitarist van Elvis, en dat was niet zo'n prettige ervaring zoals jullie reeds konden lezen. Maar de namiddag samen met Pascal was zalig.
Ik had Pascal nog nooit ontmoet maar hij bleek helemaal de man te zijn die hij er uit ziet.
Beleefd, ietwat timide, vriendelijk en meer dan bescheiden over wat hij allemaal al verwezenlijkt heeft op zijn prille leeftijd van 22 jaar.
Hij heeft in een mum van tijd onze "accoustic room" omgetoverd in een fotostudio en daar heeft hij heel de namiddag instrumenten zitten - en vooral liggen - fotograferen. Ik sleepte ondertussen de meest vreemdsoortige instrumentjes voor hem aan. Héérlijk!
In de loop van volgende dagen laat ik jullie wat foto's van "Pascal in aktie" zien!
Maar eerst moest ik de ellende van deze week zien te verwerken. En zoals jullie weten, kan ik zoiets het beste relativeren door er een Irma-stripke van te maken. Zo resulteert al de miserie toch nog in iets leuks!
Het zal deze keer jammergenoeg alleen echt volledig te begrijpen zijn voor de lezers die mijn rampzalige avonturen deze week op mijn blog gevolgd hebben vrees ik...
Om de schade verder te beperken heb ik Irma dan maar met haar kater in bed gestopt,
zodat Pascal en ik "als volwassen mensen onder mekaar" verder konden praten...
Bedankt François dat ik uw foto's mocht gebruiken, anders had ik deze strip niet kunnen maken!
In de loop van de week de beloofde foto's van "fotograaf Pascal in aktie", een reisverhaaltje, en een vervolg van de "Irma bij de groothandel"-strip!
In de voormiddag kregen we het bezoek van de gitarist van Elvis, en dat was niet zo'n prettige ervaring zoals jullie reeds konden lezen. Maar de namiddag samen met Pascal was zalig.
Ik had Pascal nog nooit ontmoet maar hij bleek helemaal de man te zijn die hij er uit ziet.
Beleefd, ietwat timide, vriendelijk en meer dan bescheiden over wat hij allemaal al verwezenlijkt heeft op zijn prille leeftijd van 22 jaar.
Hij heeft in een mum van tijd onze "accoustic room" omgetoverd in een fotostudio en daar heeft hij heel de namiddag instrumenten zitten - en vooral liggen - fotograferen. Ik sleepte ondertussen de meest vreemdsoortige instrumentjes voor hem aan. Héérlijk!
In de loop van volgende dagen laat ik jullie wat foto's van "Pascal in aktie" zien!
Maar eerst moest ik de ellende van deze week zien te verwerken. En zoals jullie weten, kan ik zoiets het beste relativeren door er een Irma-stripke van te maken. Zo resulteert al de miserie toch nog in iets leuks!
Het zal deze keer jammergenoeg alleen echt volledig te begrijpen zijn voor de lezers die mijn rampzalige avonturen deze week op mijn blog gevolgd hebben vrees ik...
Om de schade verder te beperken heb ik Irma dan maar met haar kater in bed gestopt,
zodat Pascal en ik "als volwassen mensen onder mekaar" verder konden praten...
Bedankt François dat ik uw foto's mocht gebruiken, anders had ik deze strip niet kunnen maken!
In de loop van de week de beloofde foto's van "fotograaf Pascal in aktie", een reisverhaaltje, en een vervolg van de "Irma bij de groothandel"-strip!
Zondag 23 september 2007
Fotoraadsel 111 - foto 1
Het is niet zo moeilijk als het lijkt want de meeste mensen bezitten dit voorwerp wel.
Als je 't geraden hebt stuur me je oplossing maar in een mailtje. Zet het antwoord aub niet op mijn blog om de andere puzzelaars hun pret niet te ontnemen.
Als je 't niet direkt vindt, niet wanhopen, want zoals elke week, zet ik dagelijks een grotere foto op mijn blog.
Ik zet deze foto van Hanuman er even bij, want telkens ik macro-opnamen maak voor mijn fotoraadsels, en ergens op mijn buik lig, dan begint hij met 't koordje van mijn fotoapparaat te spelen. Vandaag resulteerde dit in deze leuke opname! Het gras tussen zijn tanden komt omdat hij telkens het koordje uit de gazon opraapt...
Veel succes maar nog veel meer plezier met 't fotoraadsel! Ik wens jullie een zalig zonnige zondag en een heel toffe week! En mezelf een prettigere week als de vorige
Nogmaals bedankt voor de toffe mails en reacties die ik van jullie mocht ontvangen!
-----------------
Het fotoraadsel is deze week als eerste opgelost door De Luk!!!
Als je 't geraden hebt stuur me je oplossing maar in een mailtje. Zet het antwoord aub niet op mijn blog om de andere puzzelaars hun pret niet te ontnemen.
Als je 't niet direkt vindt, niet wanhopen, want zoals elke week, zet ik dagelijks een grotere foto op mijn blog.
Ik zet deze foto van Hanuman er even bij, want telkens ik macro-opnamen maak voor mijn fotoraadsels, en ergens op mijn buik lig, dan begint hij met 't koordje van mijn fotoapparaat te spelen. Vandaag resulteerde dit in deze leuke opname! Het gras tussen zijn tanden komt omdat hij telkens het koordje uit de gazon opraapt...
Veel succes maar nog veel meer plezier met 't fotoraadsel! Ik wens jullie een zalig zonnige zondag en een heel toffe week! En mezelf een prettigere week als de vorige
Nogmaals bedankt voor de toffe mails en reacties die ik van jullie mocht ontvangen!
-----------------
Het fotoraadsel is deze week als eerste opgelost door De Luk!!!
Zondag 23 september 2007
Iets geestigs!
Deze week is al ellendig genoeg geweest dus toch nog rap even iets grappigs!
Ik beantwoorde daarstraks een mail van iemand en wou eindigen met de woorden :
"Och, binnenkort komt er rust. Nog ...... werkdagen en de miserie is gedaan".
Omdat ik niet meer juist wist hoeveel dagen we nog open blijven ging ik rap even kijken naar mijn papieren Ikea-lintmeterke waar ik elke dag een centimeter afscheur... Maar 't verfrommelde ding bleek verdwenen! Het hing niet meer aan mijn kast.... Overal gezocht, maar nergens gevonden.
Lang heb ik niet moeten nadenken... sinds een week heb ik terug een kuisvrouw. Een schat van een mens en een heel goede. Maar ze is dus duidelijk wel héél grondig als ze opruimt
Aangezien mijn aftel-meterke nu verdwenen is... mag ik dan niet onmiddelijk op pensioen?... Wat denkt ge?... Das nu toch echt een goede reden...
En vanaf morgen terug plezante dingen op mijn blog! We beginnen met een Irma-strip over de avonturen van vorige week en een nieuw fotoraadsel!
Ik beantwoorde daarstraks een mail van iemand en wou eindigen met de woorden :
"Och, binnenkort komt er rust. Nog ...... werkdagen en de miserie is gedaan".
Omdat ik niet meer juist wist hoeveel dagen we nog open blijven ging ik rap even kijken naar mijn papieren Ikea-lintmeterke waar ik elke dag een centimeter afscheur... Maar 't verfrommelde ding bleek verdwenen! Het hing niet meer aan mijn kast....
Overal gezocht, maar nergens gevonden.Lang heb ik niet moeten nadenken... sinds een week heb ik terug een kuisvrouw. Een schat van een mens en een heel goede. Maar ze is dus duidelijk wel héél grondig als ze opruimt
Aangezien mijn aftel-meterke nu verdwenen is... mag ik dan niet onmiddelijk op pensioen?... Wat denkt ge?... Das nu toch echt een goede reden...
En vanaf morgen terug plezante dingen op mijn blog! We beginnen met een Irma-strip over de avonturen van vorige week en een nieuw fotoraadsel!
Geschreven door Laathi om 04:16
Reageer op dit bericht
Zaterdag 22 september 2007
Te gek voor woorden!
Mannekes, mannekes, ge gaat het niet geloven, maar wat ik nu toch weer meemaak wil ik jullie toch écht niet onthouden. Het is tè hilarisch!!!
Zoals ge deze week kon lezen hebben sommige "sterren en hun entourage" zich hier niet van hun beste kant laten zien...
Hier nog een vervolgske van deze soap!...
Hou uw buik maar al vast want ge gaat lachen
Aangezien ik dus de euvele moed had gehad om Pascal Vyncke aan James Burton voor te stellen toen ze hier beiden in onze winkel waren (omdat mijn gezond verstand dat heel gepast vond : Pascal met zijn nieuw seniorennet-magazine in contact brengen met een actieve en bekende senior...) is "de organisator, Mister 1000-Volt" 's avond zwaar gestraft door James Burton himself.
De "grote ster" was zó boos door dit voorval dat hij nog dezelfde avond met zijn andere muzikanten overleg heeft gepleegd en ze hebben "de organisator" terstond gedwongen om nog een extra contract laten ondertekenen... (En die sukkelaar had al zoveel contractjes moeten ondertekenen, zodat James en Co er toch overal maar bij elke publieke verschijning als supermensen uitkomen...)
Ge gelooft het nooit : een clausule waarbij de organisator voor elk interview "vooraf een schriftelijke toelating aan AL de andere leden van de groep moet vragen"!!!
En dat allemaal omdat ik ons aller Pascal had durven voorstellen aan hem...
Ik heb nu bijna al medelijden met "Mister 1000 Volt, de kortgeslotene"...
James Burton mag er dan misschien uitzien als een lieve bompa, maar oh maar, zijn "sterrenstatus" is er zeker niet minder op geworden... Ik denk zelfs dat hij geen confectie-hemden meer kan kopen. Hij heeft beslist een speciale kleermaker in dienst om kleren te maken die rond zijn enorme nek passen.
Benieuwd welk contract, met hoeveel clausules, hij zijn kleermaker heeft laten ondertekenen
En dan te bedenken dat ik altijd heb gedacht dat mensen door ouder te worden milder en gemoedelijker werden... Jawadde, wat een vergissing toch weer.
Amai, en over een paar weken word ik ook "senior"... Benieuwd of ik dan ook zo'n ambetante, moeilijke, lastige trien ga worden.
Waarschijnlijk wel. Want ik heb de laatste week mijn klauwen voelen groeien en mijn tanden zijn ook al zichtbaar langer geworden
Leuk wel, de volgende keer als we een Elvis plaat horen, weten we nu wat een "super-ego's" zijn muzikanten zijn.
Ik heb trouwens nog een plezant verhaal over de tekstschrijver van Elvis zaliger. Dat schrijf ik volgende week wel eens uit want dat is ook zowel zielig als hilarisch.
Met al dit zijn mijn Irma-strips en reisverhalen er totaal bij ingeschoten. Maar daar werk ik zondag wel wat aan zodat jullie volgende week terug "normale" dingen kunnen lezen over "normale" mensen.
Want geef toe : Irma is toch veel "normaler" dan James Burton...
Zoals ge deze week kon lezen hebben sommige "sterren en hun entourage" zich hier niet van hun beste kant laten zien...
Hier nog een vervolgske van deze soap!...
Hou uw buik maar al vast want ge gaat lachen
Aangezien ik dus de euvele moed had gehad om Pascal Vyncke aan James Burton voor te stellen toen ze hier beiden in onze winkel waren (omdat mijn gezond verstand dat heel gepast vond : Pascal met zijn nieuw seniorennet-magazine in contact brengen met een actieve en bekende senior...) is "de organisator, Mister 1000-Volt" 's avond zwaar gestraft door James Burton himself.
De "grote ster" was zó boos door dit voorval dat hij nog dezelfde avond met zijn andere muzikanten overleg heeft gepleegd en ze hebben "de organisator" terstond gedwongen om nog een extra contract laten ondertekenen... (En die sukkelaar had al zoveel contractjes moeten ondertekenen, zodat James en Co er toch overal maar bij elke publieke verschijning als supermensen uitkomen...)
Ge gelooft het nooit : een clausule waarbij de organisator voor elk interview "vooraf een schriftelijke toelating aan AL de andere leden van de groep moet vragen"!!!
En dat allemaal omdat ik ons aller Pascal had durven voorstellen aan hem...
Ik heb nu bijna al medelijden met "Mister 1000 Volt, de kortgeslotene"...
James Burton mag er dan misschien uitzien als een lieve bompa, maar oh maar, zijn "sterrenstatus" is er zeker niet minder op geworden... Ik denk zelfs dat hij geen confectie-hemden meer kan kopen. Hij heeft beslist een speciale kleermaker in dienst om kleren te maken die rond zijn enorme nek passen.
Benieuwd welk contract, met hoeveel clausules, hij zijn kleermaker heeft laten ondertekenen
En dan te bedenken dat ik altijd heb gedacht dat mensen door ouder te worden milder en gemoedelijker werden... Jawadde, wat een vergissing toch weer.
Amai, en over een paar weken word ik ook "senior"... Benieuwd of ik dan ook zo'n ambetante, moeilijke, lastige trien ga worden.
Waarschijnlijk wel. Want ik heb de laatste week mijn klauwen voelen groeien en mijn tanden zijn ook al zichtbaar langer geworden
Leuk wel, de volgende keer als we een Elvis plaat horen, weten we nu wat een "super-ego's" zijn muzikanten zijn.
Ik heb trouwens nog een plezant verhaal over de tekstschrijver van Elvis zaliger. Dat schrijf ik volgende week wel eens uit want dat is ook zowel zielig als hilarisch.
Met al dit zijn mijn Irma-strips en reisverhalen er totaal bij ingeschoten. Maar daar werk ik zondag wel wat aan zodat jullie volgende week terug "normale" dingen kunnen lezen over "normale" mensen.
Want geef toe : Irma is toch veel "normaler" dan James Burton...
Zaterdag 22 september 2007
fotoraadsel 110 - oplossing
Een dunschiller, een "patatmeske", een aspergeschiller, een "peekes-krabbberke", een "keukenschraperke", ... allemaal goed voor mijn part!
Maar géén geweer Sjoeke, nee ,dat kan ik echt niet goed rekenen. Als ge nu nog moordwapen had gezegd had ik het nog in overweging genomen 
De aardappelschillers van mijn blogvriendenkring zijn :
Lilith, Kathleen, Sha-jongen, Ritje, Vifke, Luk, Chrisje, Mare, Wim, Francois, Nand, Steven, Geert, Luc, Nilleke, Jan, Fernanda, Jenny, Cooltje, Mieke R., Vera, Ryntje, Lou, Dolfijn, Ann, Ron, Viva, Maria, Redpoppy, Klaproosje, Ann, Andromeda en Yvette!
Ofwel zijn de anderen rijst-eters, fritkotjes-fanaten, of mensen met gebrek aan tijd die zoals ik de laatste maanden, "zakskespuree" gebruiken. Dus ik neem dit mesje momenteel niet vaak ter hand.
Een zakske puree openen gaat zoveel beter met een schaarke in plaats van met een patatschillerke 
Morgen verse aanvoer!!!
Zaterdag 22 september 2007
Verdronken insektje
Een bewerking van een foto van een verdronken insektje in 't waterpotje van onze poezen...
Deze foto drukt het best uit hoe ik me na deze ellendige week voel :
klein, nietig, machteloos, misleid en verdrinkend in een wereld van bedrog en onbegrip.
Zaterdag 22 september 2007
het vervolg...
Ja hoor... Ook de "Gazet van Antwerpen" en "Het Laatste Nieuws" zijn er in geslaagd de waarheid "enigszins" "aan te passen"... Ook hier wordt de gitaar zogezegd geschonken door de barmhartige James Burton, en de oneindige goedheid van de concertorganisator, en verdwijnen wij weer in 't verdomhoekje.
Het klinkt toch zóveel beter dat een beroemdheid in zijn zak tast om een kado te geven dan een simpel winkeliertje...
Dus hier even de eenvoudige waarheid :
De concertorganisator (Mister 1000 Volt, die met zijn "kortsluitingen", uit mijn vorig bericht) contacteerde ons enkele maanden geleden omdat hij een winkelier zocht die bereid was om gratis een goedkope Epiphone gitaar (een kopie van de echte Elvis-gitaar) ter beschikking te stellen voor Michiel.
Wij hebben toegezegd omdat we vonden dat Michiel door zijn gezondheidsproblemen zeker de moeite waard was om hem dat plezier te doen - temeer omdat de jongen dan ook weer de kans kreeg om zijn idool James Burton te ontmoeten - en ook om onze winkel voor de laatste maal van zijn bestaan op een fijne manier in de kijker te zetten.
We vonden dit een mooi einde van onze carrière.
De betreffende gitaar is ook niet, zoals geschreven wordt, een "peperduur" exemplaar.
Het is helemaal geen Gibson, ze is van het ondermerk Epiphone. Zij het wel een perfekte kopie van Elvis zijn gitaar. Het is een relatief goedkope gitaar ze kost ocharme 400 euro.
Indien ze ons gevraagd hadden om een echte Gibson gratis weg te geven hadden we nooit op hun voorstel kunnen ingaan, dat had veel te duur geweest.
Om alle misverstanden uit te sluiten. Michiel kent álles - tot en met de schoenmaat - van zijn geliefde Elvis dus die kent ook perfect het verschil tussen een Gibson en een Epiphone, dus het is niet dat hij de dupe is van dit alles.
De gitaar van Michiel is dus niet geschonken door James Burton, noch door de concertorganisator, noch door de Elvis fanclub. Dat is allemaal maar schijn zodat zij er beter uit zouden komen.
De factuur zit hier gewoon in onze klasseur. Betaald door ons.
Maar dat neemt niet weg dat de gitaar nog altijd met evenveel liefde aan Michiel gegeven is en dat we hopen dat hij er dolgelukkig mee zal zijn! Dát is voor ons de beloning. En laat de pers er maar van maken wat ze willen.
Maar ik vond dat ik dit toch even moest schrijven. De waarheid heeft ook zijn rechten.
Met dank aan de concertorganisator om ons hier zo glad in te luizen.
Geen wonder dat de echt grote muziekwinkels hier niet ingetrapt zijn.
Hierbij besluit ik heel 't gedoe als... "kortgesloten".
Morgen houden we ons hier terug bezig met leukere dingen. Zoals de oplossing van 't fotoraadsel en enkele foto's van Pascal!
Het klinkt toch zóveel beter dat een beroemdheid in zijn zak tast om een kado te geven dan een simpel winkeliertje...
Dus hier even de eenvoudige waarheid :
De concertorganisator (Mister 1000 Volt, die met zijn "kortsluitingen", uit mijn vorig bericht) contacteerde ons enkele maanden geleden omdat hij een winkelier zocht die bereid was om gratis een goedkope Epiphone gitaar (een kopie van de echte Elvis-gitaar) ter beschikking te stellen voor Michiel.
Wij hebben toegezegd omdat we vonden dat Michiel door zijn gezondheidsproblemen zeker de moeite waard was om hem dat plezier te doen - temeer omdat de jongen dan ook weer de kans kreeg om zijn idool James Burton te ontmoeten - en ook om onze winkel voor de laatste maal van zijn bestaan op een fijne manier in de kijker te zetten.
We vonden dit een mooi einde van onze carrière.
De betreffende gitaar is ook niet, zoals geschreven wordt, een "peperduur" exemplaar.
Het is helemaal geen Gibson, ze is van het ondermerk Epiphone. Zij het wel een perfekte kopie van Elvis zijn gitaar. Het is een relatief goedkope gitaar ze kost ocharme 400 euro.
Indien ze ons gevraagd hadden om een echte Gibson gratis weg te geven hadden we nooit op hun voorstel kunnen ingaan, dat had veel te duur geweest.
Om alle misverstanden uit te sluiten. Michiel kent álles - tot en met de schoenmaat
- van zijn geliefde Elvis dus die kent ook perfect het verschil tussen een Gibson en een Epiphone, dus het is niet dat hij de dupe is van dit alles.De gitaar van Michiel is dus niet geschonken door James Burton, noch door de concertorganisator, noch door de Elvis fanclub. Dat is allemaal maar schijn zodat zij er beter uit zouden komen.
De factuur zit hier gewoon in onze klasseur. Betaald door ons.
Maar dat neemt niet weg dat de gitaar nog altijd met evenveel liefde aan Michiel gegeven is en dat we hopen dat hij er dolgelukkig mee zal zijn! Dát is voor ons de beloning. En laat de pers er maar van maken wat ze willen.
Maar ik vond dat ik dit toch even moest schrijven. De waarheid heeft ook zijn rechten.
Met dank aan de concertorganisator om ons hier zo glad in te luizen.
Geen wonder dat de echt grote muziekwinkels hier niet ingetrapt zijn.
Hierbij besluit ik heel 't gedoe als... "kortgesloten".
Morgen houden we ons hier terug bezig met leukere dingen. Zoals de oplossing van 't fotoraadsel en enkele foto's van Pascal!
Vrijdag 21 september 2007
Het bezoek van James Burton en Co.
Net een tip gekregen van Lange Lou!
Het filmpje van het avondnieuws van RTV is te bekijken op hun website :
http://www.rtv.be/online_kempen.html
Merci Louke! Ge zijt toch altijd nog iets slimmer dan ik hé
Maar geloof niet alles wat ge ziet... zoals steeds op TV of in de kranten
Zoals ge merkt komen Paul en ik in 't filmpje amper voor. Ik vind het niet erg tof van RTV dat ze ons volledig uit de film weggeknipt hebben. Noch dat ze niet eens de naam van onze winkel noemen. Wij hebben zélf de gitaar betaald die we aan de jongen kado gaven, James Burton mocht ze gewoon overhandigen om het voor Michiel nog toffer te maken, maar desalniettemin lijkt het op TV alsof wij er totaal niks mee te maken hebben... Wij blijken nog minder interessant dan onze half dode kamerplant. Kijk gewoon al maar naar 't begin van hun filmke : Paul overhandigt de gitaar aan James, maar Paul blijft onzichtbaar. Het lijkt wel of James die gitaar aangereikt krijgt van een onzichtbare engel uit een wolkske!
Als we toch onzichtbaar moeten zijn waarom hebben ze dan de moeite genomen om ons beiden te interviewen? Als tijdverdrijf?
Echt heel eerlijk vind ik deze manier van monteren toch niet.
De cameraman maakt zijn opstelling.
Pascal Vyncke - ja ons aller Pascal!!! - had mij deze week gevraagd of hij eens foto's van muziekinstrumenten mocht komen maken omdat hij die nodig had voor een project. Ik had hem gezegd om eventueel donderdag te komen zodat hij misschien een interview kon afnemen van James Burton. Dat leek me leuk voor Pascal's nieuwe tijdschrift : een gesprek met een 68-jarige super-actieve senior!
Om half elf was Pascal al aanwezig en de nieuwsploeg van RTV ook. Aangezien er toch nog moest gewacht worden op onze voorname gast vroeg ik of de reporters niet eerst even met Pascal wilden praten over de lancering van zijn nieuw magazine, waarop ik botweg het antwoord kreeg : "Oh nee, dat doen wij niet. Wij zijn gekomen voor James Burton, en wij doen maar 1 item per keer."
En dat was het dan.
Stel u voor dat wij ook zo ons werk zouden doen!!! Er komt iemand binnen om nieuwe snaren op zijn gitaar te laten zetten en wij antwoorden hem ijskoud : "Ah nee, dat doen wij niet. Wij zetten er maar één tegelijk op."
Toen James aan kwam begon Michiel te stralen! Hij kende James reeds van in Amerika waar hij dankzij de fanclub Graceland had mogen bezoeken.
James met Michiel en zijn ouders.
James test de gitaar alvorens ze aan Michiel te overhandigen.
En ja, toch wel, het is net dezelfde als die waarop Elvis destijds speelde!
James geeft de gitaar aan Michiel...
... die spontaan begint te stralen als een zonneke!
James speelde dan ook nog een liedje voor hem op zijn gitaar...
ondertussen belegerd door een regiment camera's ...
Van achter de plant sta ik ook stiekum een fototje te nemen met mijn klein T1-tje
De overhandiging van de gitaar was heel tof. De oprechte vreugde straalde van Michiel en zijn ouders hun gezichten. Zijn ma en pa waren dolgelukkig dat hun zoon dit nog allemaal had kunnen zien voor hij binnen afzienbare tijd waarschijnlijk volledig blind zal worden.
Ik wens uit 't diepste van mijn hart dat de jongen nog heel lang naar zijn gitaar mag kijken die hij gaat koesteren in een glazen kastje.
Na de overhandiging van de echte Elvis-gitaar aan de lieve en dolgelukkige Michiel, moest onze technicus de gitaar van James Burton even afstellen. Aangezien dat een kwartiertje ging duren zag ik mijn kans schoon om Pascal aan James voor te stellen voor een gesprekje.
Pascal en ik met James.
Ik was nog geen drie zinnen ver of de manager kwam tussen ons in staan, onderbrak me, voerde James af, en berispte mij : "Dat was níet afgesproken! Hier mag over niets anders dan James en Michiel gepraat worden. Als u dat had gewild dan had u dat maar eerst met onze organisatie moeten "kortsluiten"!
Zelfs toen ik zei dat ik pas van vannacht wist dat Pascal vandaag aanwezig ging zijn, was er nog geen lievemoederen aan. Het mocht níet. Want het was "niet op voorhand kortgesloten met de organisatie".
En daar stond ik.
Bij mensen die zinnen gebruiken als "iets kortsluiten" heb ik altijd zin om hun vingers in een stopkontakt te steken zodat ze zelf even een kortsluiting aan de lijve ondervinden en hun hersenen misschien terug op de juiste plaats terecht komen. Gesteld dat ze die bezitten.
Toen vroeg ik of François - die er ook bij was om foto's te nemen voor een reeks die hij aan 't maken is over imitatie-Elvissen in België - even met James op de foto mocht.
François had per ongeluk een magazine van een andere Elvis-fanclub in zijn hand en dat werd onmiddelijk uit zijn hand gerukt want "dat is van 'de concurrentie'!!! en dat mag zeker niet op een foto!"
Jongens, jongens, jongens, in wat voor een tijd leven wij toch? Waar is de spontaniteit naar toe?...
Wat een triestige figuren lopen er tegenwoordig toch rond...
Wat zitten ze ons trouwens via de media toch allemaal wijs te maken dat maar "halve", of zelfs misschien niet eens, waarheden zijn? Wat voeren kranten en TV ons toch voor schijnvoorstellingen...
Ik was er echt mottig van.
Gelukkig hebben François en Pascal deze toestanden al dikwijls meegemaakt en bleven zij daar zeer koelbloedig en rustig onder.
Ik daarentegen heb echt het alleronderste uit mijn "diplomatieke ziel" moeten krabben om daar niet zelf een "kortsluitingske" te veroorzaken!
RTV interviewt een zenuwachtige, maar dappere Michiel.
Origineel was afgesproken dat James Burton zijn handtekening op de gitaar die we de jongen schonken ging plaatsen. Op het laatste moment werd ook dát nog afgeblazen onder het mom van "zoiets weigert James nog te doen want er zijn al te veel van de gitaren die door hem gesigneerd zijn voor veel geld verder verkocht."
OK. Alle begrip daarvoor, maar beloof het dan ook niet eerst. Ik dacht trouwens toch dat dat op voorhand met "de organisatie" "kortgesloten" was?
Maar misschien geldt iets "kortsluiten" maar voor één partij van een overeenkomst...
Ja, ge weet, ik ben in die mannekes hun "New-Speak" niet zo thuis nietwaar.
Gelukkig was James wel zo lief om een handtekening op Michiels T-shirt te zetten! De jongen was de koning te rijk en het kledingsstuk ging hij nooit meer dragen maar netjes ophangen in zijn kamer.
James geeft zijn gitaar aan Steward om haar laten af te stellen
want hij moest 's avonds in Nederland optreden.
Steward was heel blij dat hij James' gitaar mocht vasthouden...
maar toen hij er aan moest beginnen werken kreeg hij toch wel kippevel...
Steward kreeg voor het afstellen van zijn gitaar een handtekening op een oude LP die hij al jaren koesterde, dus die was ook gelukkig.
En James was heel blij met zijn goed afgestelde gitaar!
Hij leerde Steward en Paul spontaan enkele gitaarkneepjes!
Een zeer emotionele Michiel en zijn mama.
Michiel heel trots met zijn gitaar op zijn rug.
Op de achtergrond zie je, discreet als altijd, Pascal staan.
De ouders en Michiel en wij gaan Vip-tickets voor het optreden toegestuurd krijgen. Ik had graag een extra kaart gehad om aan Ritje te geven. Dat is een Elvis-fan in hart en nieren en omdat ze zo droef is over haar overleden poes had ik me voorgenomen dat te regelen om haar toch een beetje afleiding te bezorgen. Overbodig er bij te vertellen dat dat ook niet mocht zijn natuurlijk...
Ah ja, want dat was ook niet "op voorhand met 'de organisatie' kortgesloten" waarschijnlijk.
Toen ik tijdens een rustig momentje gezellig wat met James over zijn kinderen stond te praten, stond de electricien - sorry, de manager - me vanuit de achtergrond als een havik in de gaten te houden zodat ik toch zeker geen verkeerde vragen zou stellen! Stel u voor, misschien wel over dingen waarover niets kortgesloten was... Hilarisch gewoon!
Weet ge, ik ben voor verschillende aspecten blij dat ik met de winkel kan stoppen, en dit is was er weer zo eentje van.
De rest van de namiddag was gelukkig wél heel stressloos en fijn. We hebben Pascal de accoustic room tot zijn beschikking gesteld om die om te bouwen tot fotostudio en ik heb de gekste instrumentjes bovengehaald zodanig dat hij tot 8 uur 's avonds in de weer is geweest met alles te fotograferen wat hij nodig had voor zijn project.
Pascal is een zalige kerel! Echt iemand die is zoals hij er uit ziet. Een mens. En geen poppetje van plastic. Een verademing in deze wereld... Morgen laat ik er foto's van zien.
'k Ben trouwens eens benieuwd wat er morgen in de kranten gaat staan... Ik hou mijn hart al vast...
Alleszins, François, bedankt dat ik uw foto's mag gebruiken want om zelf te fotograferen had ik vandaag geen tijd!
Maar alvast ere wie ere toekomt : objectieve en waarheidsgetrouwe info stond op Thals FM 105.7.
De website van de regionale radiozender :
Voilà. Dit was het relaas van deze ochtend. Het moest me even van 't hart.
"Klinkt het niet dan botst het"...
En veroorzaakt het hier en daar maar een "kortsluitingske".
Maar één ding weet ik zeker : míj gaan ze na mijn laatste schrijfsels nooit bij geen enkele gazet van heel Vlaanderen nog als journalist aannemen!
Dit artikel verscheen over Michiel in april het magazine "Joepie"
Het filmpje van het avondnieuws van RTV is te bekijken op hun website :
http://www.rtv.be/online_kempen.html
Merci Louke! Ge zijt toch altijd nog iets slimmer dan ik hé
Maar geloof niet alles wat ge ziet... zoals steeds op TV of in de kranten
Zoals ge merkt komen Paul en ik in 't filmpje amper voor. Ik vind het niet erg tof van RTV dat ze ons volledig uit de film weggeknipt hebben. Noch dat ze niet eens de naam van onze winkel noemen. Wij hebben zélf de gitaar betaald die we aan de jongen kado gaven, James Burton mocht ze gewoon overhandigen om het voor Michiel nog toffer te maken, maar desalniettemin lijkt het op TV alsof wij er totaal niks mee te maken hebben... Wij blijken nog minder interessant dan onze half dode kamerplant. Kijk gewoon al maar naar 't begin van hun filmke : Paul overhandigt de gitaar aan James, maar Paul blijft onzichtbaar. Het lijkt wel of James die gitaar aangereikt krijgt van een onzichtbare engel uit een wolkske!
Als we toch onzichtbaar moeten zijn waarom hebben ze dan de moeite genomen om ons beiden te interviewen? Als tijdverdrijf?
Echt heel eerlijk vind ik deze manier van monteren toch niet.
De cameraman maakt zijn opstelling.
Pascal Vyncke - ja ons aller Pascal!!! - had mij deze week gevraagd of hij eens foto's van muziekinstrumenten mocht komen maken omdat hij die nodig had voor een project. Ik had hem gezegd om eventueel donderdag te komen zodat hij misschien een interview kon afnemen van James Burton. Dat leek me leuk voor Pascal's nieuwe tijdschrift : een gesprek met een 68-jarige super-actieve senior!
Om half elf was Pascal al aanwezig en de nieuwsploeg van RTV ook. Aangezien er toch nog moest gewacht worden op onze voorname gast vroeg ik of de reporters niet eerst even met Pascal wilden praten over de lancering van zijn nieuw magazine, waarop ik botweg het antwoord kreeg : "Oh nee, dat doen wij niet. Wij zijn gekomen voor James Burton, en wij doen maar 1 item per keer."
En dat was het dan.
Stel u voor dat wij ook zo ons werk zouden doen!!! Er komt iemand binnen om nieuwe snaren op zijn gitaar te laten zetten en wij antwoorden hem ijskoud : "Ah nee, dat doen wij niet. Wij zetten er maar één tegelijk op."
Toen James aan kwam begon Michiel te stralen! Hij kende James reeds van in Amerika waar hij dankzij de fanclub Graceland had mogen bezoeken.
James met Michiel en zijn ouders.
James test de gitaar alvorens ze aan Michiel te overhandigen.
En ja, toch wel, het is net dezelfde als die waarop Elvis destijds speelde!
James geeft de gitaar aan Michiel...
... die spontaan begint te stralen als een zonneke!
James speelde dan ook nog een liedje voor hem op zijn gitaar...
ondertussen belegerd door een regiment camera's ...
Van achter de plant sta ik ook stiekum een fototje te nemen met mijn klein T1-tje
De overhandiging van de gitaar was heel tof. De oprechte vreugde straalde van Michiel en zijn ouders hun gezichten. Zijn ma en pa waren dolgelukkig dat hun zoon dit nog allemaal had kunnen zien voor hij binnen afzienbare tijd waarschijnlijk volledig blind zal worden.
Ik wens uit 't diepste van mijn hart dat de jongen nog heel lang naar zijn gitaar mag kijken die hij gaat koesteren in een glazen kastje.
Na de overhandiging van de echte Elvis-gitaar aan de lieve en dolgelukkige Michiel, moest onze technicus de gitaar van James Burton even afstellen. Aangezien dat een kwartiertje ging duren zag ik mijn kans schoon om Pascal aan James voor te stellen voor een gesprekje.
Pascal en ik met James.
Ik was nog geen drie zinnen ver of de manager kwam tussen ons in staan, onderbrak me, voerde James af, en berispte mij : "Dat was níet afgesproken! Hier mag over niets anders dan James en Michiel gepraat worden. Als u dat had gewild dan had u dat maar eerst met onze organisatie moeten "kortsluiten"!
Zelfs toen ik zei dat ik pas van vannacht wist dat Pascal vandaag aanwezig ging zijn, was er nog geen lievemoederen aan. Het mocht níet. Want het was "niet op voorhand kortgesloten met de organisatie".
En daar stond ik.
Bij mensen die zinnen gebruiken als "iets kortsluiten" heb ik altijd zin om hun vingers in een stopkontakt te steken zodat ze zelf even een kortsluiting aan de lijve ondervinden en hun hersenen misschien terug op de juiste plaats terecht komen. Gesteld dat ze die bezitten.
Toen vroeg ik of François - die er ook bij was om foto's te nemen voor een reeks die hij aan 't maken is over imitatie-Elvissen in België - even met James op de foto mocht.
François had per ongeluk een magazine van een andere Elvis-fanclub in zijn hand en dat werd onmiddelijk uit zijn hand gerukt want "dat is van 'de concurrentie'!!! en dat mag zeker niet op een foto!"
Jongens, jongens, jongens, in wat voor een tijd leven wij toch? Waar is de spontaniteit naar toe?...
Wat een triestige figuren lopen er tegenwoordig toch rond...
Wat zitten ze ons trouwens via de media toch allemaal wijs te maken dat maar "halve", of zelfs misschien niet eens, waarheden zijn? Wat voeren kranten en TV ons toch voor schijnvoorstellingen...
Ik was er echt mottig van.
Gelukkig hebben François en Pascal deze toestanden al dikwijls meegemaakt en bleven zij daar zeer koelbloedig en rustig onder.
Ik daarentegen heb echt het alleronderste uit mijn "diplomatieke ziel" moeten krabben om daar niet zelf een "kortsluitingske" te veroorzaken!
RTV interviewt een zenuwachtige, maar dappere Michiel.
Origineel was afgesproken dat James Burton zijn handtekening op de gitaar die we de jongen schonken ging plaatsen. Op het laatste moment werd ook dát nog afgeblazen onder het mom van "zoiets weigert James nog te doen want er zijn al te veel van de gitaren die door hem gesigneerd zijn voor veel geld verder verkocht."
OK. Alle begrip daarvoor, maar beloof het dan ook niet eerst. Ik dacht trouwens toch dat dat op voorhand met "de organisatie" "kortgesloten" was?
Maar misschien geldt iets "kortsluiten" maar voor één partij van een overeenkomst...
Ja, ge weet, ik ben in die mannekes hun "New-Speak" niet zo thuis nietwaar.
Gelukkig was James wel zo lief om een handtekening op Michiels T-shirt te zetten! De jongen was de koning te rijk en het kledingsstuk ging hij nooit meer dragen maar netjes ophangen in zijn kamer.
James geeft zijn gitaar aan Steward om haar laten af te stellen
want hij moest 's avonds in Nederland optreden.
Steward was heel blij dat hij James' gitaar mocht vasthouden...
maar toen hij er aan moest beginnen werken kreeg hij toch wel kippevel...
Steward kreeg voor het afstellen van zijn gitaar een handtekening op een oude LP die hij al jaren koesterde, dus die was ook gelukkig.
En James was heel blij met zijn goed afgestelde gitaar!
Hij leerde Steward en Paul spontaan enkele gitaarkneepjes!
Een zeer emotionele Michiel en zijn mama.
Michiel heel trots met zijn gitaar op zijn rug.
Op de achtergrond zie je, discreet als altijd, Pascal staan.
De ouders en Michiel en wij gaan Vip-tickets voor het optreden toegestuurd krijgen. Ik had graag een extra kaart gehad om aan Ritje te geven. Dat is een Elvis-fan in hart en nieren en omdat ze zo droef is over haar overleden poes had ik me voorgenomen dat te regelen om haar toch een beetje afleiding te bezorgen. Overbodig er bij te vertellen dat dat ook niet mocht zijn natuurlijk...
Ah ja, want dat was ook niet "op voorhand met 'de organisatie' kortgesloten" waarschijnlijk.
Toen ik tijdens een rustig momentje gezellig wat met James over zijn kinderen stond te praten, stond de electricien - sorry, de manager - me vanuit de achtergrond als een havik in de gaten te houden zodat ik toch zeker geen verkeerde vragen zou stellen! Stel u voor, misschien wel over dingen waarover niets kortgesloten was... Hilarisch gewoon!
Weet ge, ik ben voor verschillende aspecten blij dat ik met de winkel kan stoppen, en dit is was er weer zo eentje van.
De rest van de namiddag was gelukkig wél heel stressloos en fijn. We hebben Pascal de accoustic room tot zijn beschikking gesteld om die om te bouwen tot fotostudio en ik heb de gekste instrumentjes bovengehaald zodanig dat hij tot 8 uur 's avonds in de weer is geweest met alles te fotograferen wat hij nodig had voor zijn project.
Pascal is een zalige kerel! Echt iemand die is zoals hij er uit ziet. Een mens. En geen poppetje van plastic. Een verademing in deze wereld... Morgen laat ik er foto's van zien.
'k Ben trouwens eens benieuwd wat er morgen in de kranten gaat staan... Ik hou mijn hart al vast...
Alleszins, François, bedankt dat ik uw foto's mag gebruiken want om zelf te fotograferen had ik vandaag geen tijd!
Maar alvast ere wie ere toekomt : objectieve en waarheidsgetrouwe info stond op Thals FM 105.7.
De website van de regionale radiozender :
| Lokaal Nieuws | ||||||||
|
Elvis-fan Michiel krijgt gitaar van James Burton in de Limit
Voilà. Dit was het relaas van deze ochtend. Het moest me even van 't hart.
"Klinkt het niet dan botst het"...
En veroorzaakt het hier en daar maar een "kortsluitingske".
Maar één ding weet ik zeker : míj gaan ze na mijn laatste schrijfsels nooit bij geen enkele gazet van heel Vlaanderen nog als journalist aannemen!
Dit artikel verscheen over Michiel in april het magazine "Joepie"
Vrijdag 21 september 2007
Fotoraadsel 110 - foto 5
OK. Belofte maakt schuld : hier is de achterkant van 't voorwerp...
En u moet iedereen het weten!
Net zoals :
Lilith, Kathleen, Sha-jongen, Ritje, Vifke, Luk, Chrisje, Mare, Wim, Francois, Nand, Steven, Geert, Luc, Nilleke, Jan, Fernanda, Jenny, Cooltje, Mieke R., Vera, Ryntje, Lou, Dolfijn, Ann en Ron!
Donderdag 20 september 2007
Fotoraadsel 110 - foto 4
Komaan! Nu is 't toch niet moeilijk meer!
Ge hebt het waarschijnlijk, als goede Belg, dagelijks in uw handen!
Ik niet de laatste weken. Ik gebruik een schaartje... 
Lilith, Kathleen, Sha-jongen, Ritje, Vifke, Luk, Chrisje, Mare, Wim, Francois, Nand, Steven, Geert, Luc, Nilleke, Jan, Fernanda, Jenny, Cooltje, Mieke R., Vera en Ryntje weten het al. Maar voor diegenen die het nog niet kunnen vinden zal ik morgen eens een foto van de achterzijde van het voorwerp laten zien!
Geschreven door Laathi om 00:58
Reageer op dit bericht
Donderdag 20 september 2007
De gitarist van Elvis...
Vandaag was James Burton bij ons bezoek.
Deze 68-jarige man was destijds de gitarist van Elvis Presley en de Everly Brothers. 
Er was nogal wat pers aanwezig, dus morgen zien jullie 't misschien in de krant.
Wie RTV kan ontvangen kan alvast vanavond eens kijken, er komt een item van in hun nieuws...
De anderen krijgen later op mijn blog het verslag te zien en te lezen.
En... er was vandaag nóg een "mystery guest" aanwezig...
Iemand die de seniorennetters nog vééééééééééééééééééél nauwer aan 't hart ligt...
Zo rap ik de tijd heb komen jullie er alles over te weten!
Woensdag 19 september 2007
Kiri van Ritje is niet meer...
Lieve vrienden, een van ons heeft het vandaag heel erg moeilijk.
Ritje heeft gisterenavond onverwacht haar poes moeten afgeven.
Ze kan nu elk woordje van troost gebruiken...
Ga misschien eens even langs haar blogje, er staat zo'n mooi gedicht op.
https://blog.seniorennet.be/ritje/
Geschreven door Laathi om 15:48
Reageer op dit bericht
Woensdag 19 september 2007
Fotoraadsel 110 - foto 3
Oh, wat verraadt dit fotoraadsel toch weer veel over de taakverdeling in huis... 
In de gezinnen van Lilith, Kathleen, Sha-jongen, Ritje, Vifke, Luk, Chrisje, Mare, Wim, Francois, Nand, Steven, Geert, Luc, Nilleke, Jan, Fernanda, Jenny, Cooltje, Mieke R. en Vera weet ik ondertussen al hoe 't er aan toe gaat!
3 reacties op dit bericht
Niet opgeven!
Ja, ik was het noorden ook even kwijt, soms dwaalt een mens te ver af en zoekt men op verkeerde plaatsen maar plots zat ik weer op het juiste pad en toen wist ik het! Joepie! Doel bereikt voor deze week!
Viva xxx
...
Ik ga in het klooster.
ooo
Ik geef het op, ik zoek in alle hoeken en gaten..en ...noppes...
Niets lijkt er op..
Misschien wil Laathi nog een tip geven, waar we moeten zoeken..
Ik hoop het dat ik het dan kan vinden voor Zaterdag..
Groetjes Maria..