Fotoraadsel 114 - foto 3

Mijn 50ste verjaardag.
Deel 3 : Het nooit-verwachte kado!!!



Bij 't ontdekken van Fernanda's kado gaf ik een gil die ze tot in Antwerpen konden horen.
De tranen sprongen in mijn ogen want wat zag ik daar zitten???
Een perfecte kopie van Irma!!!! Een sneeuwwitte, propere, identieke Irma!!!
Al mijn vrienden wisten dat ik heel bezorgd was dat er ooit iets met Irma zou gebeuren en dat ik er dan geen strips meer over zou kunnen maken. Iedereen had al alle rommelmarkten afgezocht in de hoop nog zo'n identiek rugzakje op de kop te kunnen tikken. 't Was echter nooit gelukt.
Eénmaal heb ik een soortgelijke rugzak gezien, op een foto in een brochure van de Mercedes Vito Campingcar. Misschien herinneren jullie je dat artikel nog wel? Maar nooit ben ik er in geslaagd een "reserve-exemplaar" op de kop te tikken.
Speurneus Fernanda dus wel! Via Spotter heeft ze 't rugzakje kunnen kopen van een meisje van 19 jaar die op kot ging wonen en haar oud speelgoed op die site te koop aanbood. Van een mirakel gesproken...
Ja, bij 't zien van dit kadootje dacht ik even dat de wereld stil stond.
In 't vervolg ga ik Irma dus wel durven wassen en er nog veel dollere avonturen mee durven beleven. Ik weet nu, dat ik in 't slechtste geval, een dubbelganger tot mijn beschikking heb en altijd kan verder gaan met mijn strips van mijn geliefde handtasje.





De dubbelganger is zelfs zo wit dat ze moeilijk te fotograferen blijkt.
Toch maar even wachten met Irma te wassen dus. Trouwens misschien is Irma écht wel beige van kleur? Ze zag er al ietwat groezelig uit toen ik haar destijds op de rommelmarkt kocht...



Zo gelukkig als een kind van 50 jaar!









En maar verder kaarten lezen en uitpakken. We vertrokken een uur te laat naar 't restaurant!

Die foto's zijn voor de volgende reeks!
-----------------
Als jullie 't waanzinnige verhaal over de schapenrugzak uit de Mercedes-brochure willen herlezen klik dan op onderstaande foto, dan komen jullie automatisch opnieuw terecht op de berichten die ik schreef op 25 april 2007. Tijdreizen via 't internet... Wie had ook gedacht dat het ging kunnen...



Morgen plaats ik ter attentie van Fernanda een zeer speciaal Irma-stripke...

Mijn 50ste verjaardag.
Deel 2 : De kadootjes worden hoe langer hoe waanzinniger...



Toen arriveerde Fernanda met een super bos bloemen en een zakje dat ze discreet in een hoek zette. Ik dacht even dat ze haar vuile was bij had dus ik vroeg maar niks.Ze had ook Fleurtje haar hondje bij, maar dat wist ik al dat dat geen kado ging zijn. 



Mare kwam ook aandragen met een mand met zéér uiteenlopende inhoud...



... en een prachtige kaart met een zelfgemaakt gedicht!
Net als de zak van Lilith bleek de mand van Mare bodemloos...
Omdat ik in mijn jeugdverhalen mijn "slapvallend hondje" beschreven had kreeg ik nu een "slapvallend bloemeke". Ja, Mare kan zeer symbolische kado's geven







En alweer... het obligate paar... sokken!!!



Ondertussen lag die beangstigend grote kado van Jan nog altijd te wachten...
Zelfs onze Hanuman was nieuwsgierig...
Toch nog even uitstellen...



... Tot Mare er haar lusten op botgevierd heeft...
Nadat ze zich voldoende met de buis geamuseerd had zijn we er dan maar aan 't uitpakken begonnen...



Eerst verscheen er een purperen olifantje. Hij noemde Ganesha, naar aanleiding van mijn reportage over het hindoefeest. Maar waarom had Ganesha een frietvorkje vast?...



Omdat hoe langer ik trok er hoe langer hoe meer zakjes spekjes uitkwamen!!!



En die bleven maar komen...



...tot ik als een volgehangen kerstboom vol zakjes snoep hing!
Er is mij wel beloofd dat ik volgend jaar een weegschaal kado krijg
En toen... toen... viel mijn oog op iets dat ik nooit meer verwacht had te krijgen...
Wat er had uitgezien als "de vuile was" van Fernanda bleek iets totaal anders te zijn...



Ik stond aan de grond genageld, slaakte een gil, en de tranen sprongen in mijn ogen...

Maar dat is voor de volgende fotoreeks

Dit is een soortgelijk voorwerp in 't wit. Misschien is 't zo makkelijker te herkennen?
En nee, ge moogt met stoppen met zoeken in uw "martelwerktuigen-schuif". Het is echt geen maliënkolder of iets waar ge "u héél veel pijn mee kunt doen"



Opgelost door Jan, François, Rikavensis en Luc!

Mijn 50ste verjaardag.
Deel 1 : Het aperitiefje en alvast "enkele" kadootjes

De zondagnamiddag van mijn 50ste verjaardagsfeestje begon heel rustig...Nilleke, Bieke, Lilith, Jan, Nand en Luk kwamen als eersten aan. We konden ons totaal onverwacht lekker op 't terras installeren want het was 21°!!!
Van een kado van "Onzelievenheer" gesproken!



Nilleke gaf me een kader met een foto die zelf had genomen in Istanbul. Haar geboortestad.
Het was een vogeltje dat net leerde vliegen. Hoe symbolisch... Net nu ik ook ga "uitvliegen"...



Dit is een van de mooie wenskaarten die Bieke zelf maakt ten voordele van "Den Dierenvriend". 
De kaart hoorde bij deze reuze doos pralines!



Lilith leest haar schitterende handgeschreven brief voor waarin ze al haar kadootjes voorstelt.
Ze had zich geïnspireerd op mijn jeugdverhalen en mijn reisverhalen.
Dus er zat, onder andere, een schildpadje bij naar aanleiding van de waterschildpadjes die ik als kind als "troostprijs-huisdieren" van ons ma kreeg alvorens ik eindelijk mijn eerste poes mocht houden.
Een zak met berensnoepjes voor "het kind dat nooit beren kreeg". Een presse-papier voor een weegschaal. Een zeteltje voor een beer. Echt teveel om allemaal op te noemen...
Maar ook een paar sokken... Het éérste paar sokken! Naar aanleiding van wat ik schreef over de versleten sokken in een van mijn reisverhaaltjes natuurlijk... Als je niet meer weet waarover het gaat kan je 't terugvinden in de marge van mijn blog door op "Reisverhaal Thailand" te klikken, geduld te hebben, en naar beneden te scrollen tot hoofdstuk 24  : "De tragedie van de sokken".
(Néé, ik ga die bangelijke foto hier niet nóg eens op mijn blog zetten )



Het "hulpje voor als de katten niet op de juiste plaats krabben" kwam ook uit de onuitputtelijke zak.
Een uitschuifbaar rugkrabbertje dus. Past perfect in Irma trouwens!



Ondertussen bezorgde de aankomst van Jan met zijn kado me wel bijna een hartstilstand.
Waar moest ik die "balatum" of die "superposter" in godsnaam ooit nog kwijt kunnen in mijn toch al volle hobbitholletje?...



Rob en Mieke kwamen aan met alweer een propvolle zak vanalles...



...met onder andere een maandvoorraad van mijn lievelingskoekjes. De juiste!!!
Ze hadden ze gezien op een foto van Irma bovenop een vol winkelkarretje die ik een tijd geleden op mijn blog had gezet.



Het gezelschap groeide aan, Jan, Rob en Mieke zaten er ondertussen ook bij.



Laat meer glazen aanrukken!
Want 't gezelschap is nog niet voltallig...
-----------------
Er komen in de loop van volgende dagen nog foto's. Véél...

Deze week ga ik het anders aanpakken. Aangezien we wel allemaal - jong en oud - zo'n ding in huis hebben kan het toch zijn dat de kleur van het voorwerp bij iedereen anders is. Dus laat ik het voorwerp ook in verschillende kleuren en vanuit andere invalshoeken zien. Het is iets heel gekends, en 't is niet moeilijk.
Maar ja, dat dacht ik van die veiligheidsgordel ook natuurlijk



Zet het juiste antwoord niet op mijn blog om de pret van de andere zoekers niet te ontnemen aub. Jullie knotsgekke, fantasierijke antwoorden zijn natuurlijk op 't blog wél meer dan welkom!
Veel plezier!!!
--------------
Als eerste, én met hun eerste gok, opgelost door Jan, Francçois en Rikavensis!!!
---------------
En deze week... eindelijk... enkele reeksen foto's van mijn verjaardag waarin het "ongelofelijke" kado opduikt!!!

De clips waar ge uw veiligheidsgordel in moet vastklikken!!!
OK, niet iedereen heeft zelf een auto, maar iedereen rijdt toch wel eens met iemand mee nietwaar, of maakt eens een uitstap met een touring-car?! Dus zo onoverkomelijk moeilijk was het nu toch niet...
Alleszins niet voor
Viva, Dolfijn, Lange Lou, Geert, Opapat, Luc, Redpoppy, Steven, Fernanda, Wim, Sha Jongen, Kathleen, Vifke, Melanie, Nand, Luk, Huismusje, Speelster, Ritje, François, Cooltje, Ryntje, Ann, Vera, Rikavensis,  Mieke, Jan en Paul!



Een bijzonder eervolle vermelding gaat naar Moederke Melanie. Aan 't oplossen van 't raadsel zijn geen beloningen of prijzen verbonden. Maar ik denk dat iedereen in dit geval me wel gelijk zal geven dat ik voor één keer die regel eens doorbreek...
Ik vermoed dat Melanie, met haar 80 jaar, mijn oudste medespeelster is. En als we dan ook nog in acht nemen dat ze enkele weken geleden nog nooit een computer van dichtbij gezien had en nu al moeiteloos haar weg vindt naar mijn blog vind ik dat ze wel een beloning verdient heeft.
Ze mag zich dinsdag dus aan een kleine verrassing verwachten...

Ik kán echt geen grotere foto laten zien want dan ziet ge het volledige voorwerp!
Maar waarom denkt ge dat ik al van in 't begin schrijf : ge moet het gebruiken?
Omdat het verdorie iets is dat, als het zich in uw buurt bevindt, ge ook wettelijk verplicht zijt het te gebruiken!!! Niemand verplicht u toch een accordeon of een mondharmonika te gebruiken als ge die naast u ziet liggen?
Dit ding is dus nuttig. Ge kunt er misschien zelfs langer door leven...
Komaan, nooit opgeven, nu moet ge 't zeker vinden!

Al opgelost door Viva, Dolfijn, Lange Lou, Geert, Opapat, Luc, Redpoppy, Steven, Fernanda, Wim, Sha Jongen, Kathleen, Vifke, Melanie, Nand (ja, als uw moeder het influistert is 't gemakkelijk hé maat   ), Luk, Huismusje, Speelster, Ritje, François (onze snelle jongen geklopt door zijn eigen moeder van 80 jaar. Héérlijk vind ik dat ), Cooltje, Ryntje, Ann en Vera!

Morgen de oplossing en zondag verse aanvoer!

Effe snel tussendoor : Wie heeft er sinds eergisteren al gezien wat het voorwerp op het fotoraadsel is?...
Moederke Melanie!!!!
80 jaar, nog maar twee weken aan de computer, en niet eens zelf in 't bezit van zo'n voorwerp...

Haar zoon ging haar vandaag halen om boodschappen met haar te doen en ze vertelde het hem terloops...
Zoon Nand kreeg natuurlijk rode wangetjes. Want hij zit zich al van zondagmiddag suf te piekeren wat de oplossing toch wel kan zijn (hoewel hijzelf 't ding dagelijks minstens twee keer in zijn handen heeft)...
Melanie kan natuurlijk nog niet mailen of reageren op berichten. Ze kan alleen nog maar blogs bekijken, vandaar dat ze haar antwoord niet had kunnen inzenden.
Dus vind ik wel dat ze deze aparte eervolle vermelding verdient!
Vanavond maak ik tijd om al de andere inzendingen te lezen!

Komaan, nu moet iedereen dit ding toch herkennen?...
Ge ziet bijna heel de foto!!!



Viva, Dolfijn, Lange Lou, Geert, Opapat, Luc, Redpoppy, Steven, Fernanda, Wim, Sha Jongen, Kathleen en Vifke zijn al aangekomen!

Sorry lieve spelers om jullie zo in spanning te houden. Ik ben vandaag gecrasht. Figuurlijk en ook een paar keer bijna letterlijk.
Ik heb vannacht niet geslapen omdat het door verschillende redenen echt niet ging. Aangezien ik toch om half zes uit de veren moest schoot er ook niet meer genoeg tijd over om er nog in te kruipen...
In 't ziekenhuis waar de oogoperatie van mijn kameraad moest gebeuren liep een en ander grondig mis. Plots bleek dat alle testen opnieuw moesten gebeuren en werden er "rare vragen" gesteld.

"Is zijn eerste oog eigenlijk al geopereerd?"
"Ja, twee weken geleden."
"Ah zo."
"En weet u nog wanneer de eerste testen gebeurd zijn?"
"Een paar maand geleden. Kan u dat niet zien op zijn dossier?"
"Euh, nee,... want dat dossier hebben we hier nu niet..."
"Hoezo u hebt dat dossier niet? Hij moet over een uur geopereerd worden!!! Is het dan verloren gegaan?!!"
"Nee, verloren zeker niet. Hier gaat niets verloren."
"Ja, maar waar is het dan? Er zijn vorige donderdag nog aantekeningen bijgezet die heel belangrijk waren voor de operatie van vandaag! Omdat er toen zaken misgelopen zijn."
"Jaja, 't is daarom dat we even alle metingen nu opnieuw gaan doen..."
"Is het dossier dan misschien 'mislegd'?"
"Ja, inderdaad, het is momenteel niet te vinden. We zullen seffens nog eens in de operatiezaal gaan zien of het daar toch zeker niet ligt. Maar we kunnen beter alles opnieuw even testen dat er zeker de juiste lens in zijn oog geplaatst wordt."
"En hoe zit het dan met die belangrijke nota's van vorige donderdag?"
"Die kennen we nog uit ons hoofd. Dat komt wel in orde."

Ge begrijpt dat ik niet echt gelukkig was met die gang van zaken. Zeker toen het dossier ook in de operatiezaal niet te vinden bleek.
Na lang aarzelen en overleggen hebben we de operatie toch laten uitvoeren omdat inderdaad uit de nieuwe tests bleek dat die uitzonderlijk speciale lens toch de juiste bleek voor de juiste persoon. Griezelig gewoon. We waren echt kapot van deze gang van zaken.

Het is de derde keer dit jaar dat ik in een ziekenhuis zoiets tegen kom. Een dossier is nooit "verloren", maar altijd "mislegd". Ja, in deze tijd moet ge heel goed uw woordenschat kennen.
Morgenvoormiddag moeten we terug op controle om te zien of de operatie gelukt is. Want die van het eerste oog was niet bepaald een succes, dus mijn maat kan nu zelf helemaal niet meer autorijden.

Toen ik na de middag thuis kwam ben ik van stress en vermoeidheid ineengeklapt en heb geslapen tot vanavond. Vandaar dat ik de vele inzendingen voor 't fotoraadsel snel doorgelezen heb en niet persoonlijk beantwoord. Hier dus even de opsomming van diegenen die het juiste antwoord al gevonden hebben. De dringende mails, felicitaties voor mijn verjaardag, en hartekreetjes, zal ik vannacht wel proberen te beantwoorden. Maar ik wou jullie niet langer in spanning houden.
Mijn blog gaat vannacht even op automatische piloot tot ik mijn leven terug wat in rechte banen heb. Dus schakel ik even over op "Irma als chirurg", de strip die ik vorige week maakte na de eerste oogoperatie. Straks het tweede deel.
Maar nu even foto 5 en de voorlopige winnaars :



Viva, Dolfijn, Lange Lou, Geert, Opapat, Luc, Redpoppy, Steven, Fernanda en Wim.

Tja, ik had jullie vandaag willen trakteren op een eerste reeks foto's met onderschriften van mijn knotsgek verjaardagsfeestje. Maar dat is niet gelukt. Iedereen heeft een boel leuke foto's gemaakt maar ik heb de tijd niet gehad om ze al te bekijken. Laat staan er enkele te verkleinen voor 't blog. Een paar mensen die me nauw aan 't hart liggen hebben gisteren een zware tegenslag gehad en ik zit momenteel van 't ene ziekenhuis naar 't andere te rijden. Ook de volgende dagen. Dus zult ge nog even geduld moeten uitoefen. Schone deugd trouwens.
Maar in ruil daarvoor krijgt ge dan maar het eerste deel van een andere Irma strip. Diegene die ik u al lang beloofd had : "Irma, de chirug".

Ik heb vandaag een schitterend cadeau gekregen van mijn echtgenoot! Een nieuw cd-spelerke voor in de auto!!! Dat was al jaren kapot en dat vond ik heel erg. Maar aangezien mijn Renault Safranneke zo'n speciaal geval is - ge weet het, hij spréékt, niet in tekstballonnekes, maar in 't écht!!! - en om in zo'n model een nieuwe cd-speler in te bouwen kostte dat ongeveer evenveel als een goedkoop tweehands autoke... Dus had ik dat maar nooit laten doen. Voor zo'n oude auto vond ik die kosten niet meer de moeite.
Maar nu is er een cd-spelerke in de handel gekomen dat in mijn Safranneke past en niet zo duur is! Dus vanaf donderdag rijd ik terug in een auto met muziek!!! En kan ik eindelijk al die cd-kes die mijn echtgenoot mij kado gaf voor al mijn vorige verjaardagen, zélf draaien. (In plaats van dat hij die altijd kado geeft en ze dan maar "noodzakelijkerwijze" mee naar zijn bureau neemt omdat ik in mijn hobbithol liever in stilte zit.)
Ja, mijn echtgenoot heeft zich nu echt wel een pad in de korf gezet. Nu is hij al "zijn"/"mijn" cd-kes vanaf overmorgen terug kwijt
De wijze les die we hieruit moeten leren : denk eerst goed na over de gevolgen alvorens ge iemand een kado geeft.

Ik dacht ik zal de beestenbende voor mijn verjaardag eens een lekkere gezamelijk maaltijd geven, dat is toch wat feestelijker dan zoals gewoonlijk hun voer elk in hun eigen potje te serveren...

En de oplossers tot hiertoe zijn : ....
Geen mens. Geen kat. Niemand. Noppes. Nobody.



Ik word wanhopig. Zo wanhopig als jullie waarschijnlijk...
Al de mensen die zondag op mijn feestje waren hebben het 100% zeker in hun handen gehad die dag.
De meeste mensen gebruiken het ding meermaals per dag. Maar terwijl ze 't gebruiken bekijken ze 't niet eens omdat ze 't ding zo gewoon zijn...
Kijk naar de kleur!!!!!

Och, omdat het mijn verjaardag is zal ik mijn goed hart eens boven halen en een extra tip kado doen. Want ge brengt er deze week precies niet veel van terecht?...
(Ge probeert mij allemaal af te leiden met verjaardagswensen zodanig dat ge hoopt dat het niet opvalt dat ge 't raadsel niet opgelost krijgt. Zijt maar eerlijk!!! )
Maar toch, mijn "oneindige goedertierenheid" gaat u alleszins wat zoekwerk besparen.
Ge vindt het niet in de keuken, de badkamer, de living, de slaapkamer of in uw bureau.
----------------------------
En jongens, wie denkt er nu in godsnaam dat een "mondharmonika" of een "accordeon" voor de meeste mensen een gebruiksvoorwerp is dat ze dagelijks moeten gebruiken???
Jenny Speelster heeft zoiets misschien wel elke dag in haar handen, maar als dat voor de rest van de wereld een verplicht nummer was om zo'n ding te bezitten dan was ik al lang supermiljonair geweest en maakte ik dit blog vanuit een zetelke op mijn paradijselijk privé-eiland in de Stille Zuidzee. Zeker weten!

PS. En 't is ook niet schoon dat ge denkt dat het een haarborstel of een ander toiletartikel is, want ik ben er écht van overtuigd dat zelfs senioren nog meer dan 1 keer per week hun haar kammen

Een dagelijks gebruiksvoorwerp voor mij....
Misschien voor andere "senioren" een wekelijks nuttig gebruiksvoorwerp?...
(jaja, vanaf dit moment mag ik mij nu ook met recht en reden "senior" noemen hé!)



Nog altijd niemand???...

En de arme Irma had nog zo goed trachten te voorzien dat er niks ging mislopen tijdens het etentje van zondagavond...



Om de plaatsen voor de genodigden aan tafel aan te duiden had ze deze kaartjes met "heel duidelijke aanwijzingen voor een vlot verloop" voor hun bord gezet :



























En toen gebeurde dit...





Maar wat er vóór deze foto's gemaakt werden gebeurde was nog véééééél erger...

't Kan niet meer op precies!!! Zie wat een kunststuk Yvette gemaakt heeft!
Het lijkt wel of die tekst echt op 't papier gedrukt is in plaats van er op gephotoshopt...
Jongens, jongens, jongens, wat heb ik nog véél te leren.
En daar ga ik binnenkort de tijd voor krijgen



En zie hier! Als je op onderstaande kaart klikt dan verschijnt de PPS die Rina voor me gemaakt heeft.
Ik mag er niet aan denken hoeveel uren werk hierin steekt... En ze heeft die ocharme al drie weken geleden gemaakt en dat met héél veel moeite geheim gehouden. Sukkeltje toch, ik weet hoe erg zo iets is...
Vanzelfsprekend kreeg ik die PPS niet zelf op mijn blog gezet, vandaar dat Katrien een pootje toegestoken heeft zodat jullie hem ook kunnen bewonderen. Ja, op 't seniorennet leiden de lammen de blinden, en zo moet dat Zet zeker de muziek op!

Wow! Bedankt meiskes, maar al die moeite heb ik echt niet verdiend...