Goed nieuws!!!!

Hier is 't nieuwe raadsel! Een gemakkelijk! Om deze toch al zware dagen niet nog moeilijker te maken



En voor 't geval ge toch niet zo héél simpel zou vinden... toon ik elke dag een ander gezichtspunt van het voorwerp! Zet je oplossing niet op mijn blog om de anderen hun pret niet te bederven aub.
Veel succes maar nog véél meer plezier!
Als eersten opgelost door Ryntje, Jan, Kathleen, Shajongen, Amber, François, Nand, Luk, Lilith, Fernanda, Klaproosje, Speelster, Chenling, Geert, Vera en  Opapat!
--------------
Ik zal mijn lezers die op Oudejaarsavond alleen zitten, en niet feesten, niet vergeten! (Trouwens ik ga ook maar gewoon voor mijn tv in slaap vallen. En laat die feestdagen nu maar snel voorbij zijn. Dan krijg ik tenminste misschien weer terug wat bezoekers op mijn blog... )
Dus ben je straks wat triest of eenzaam, kom dan maar langs. Mijn poezenstrip zal jullie wel opvrolijken. En op nieuwjaarsdag laat ik Irma voor de positieve noot zorgen. Nou ja, Irma en "positief"... Enfin, ge zult wel zien.

Een nagelvijltje! Dat hebben de meeste mensen voor de feestdagen toch allemaal wel eens in de hand gehad dacht ik zo...



Toch zeker : Chrisje, Luk, Lilith, Nand, Vifke, Ron, François, Opapat, Rikavensis, Nilleke, Speelster,  Geert, Fernanda, Ritje, Dolfijn, Lange Lou, Red Poppy, Steven, Jan, Paul, Ryntje, Kathleen, Shajongen en Vera!
Hoe de anderen hun nagels er nu uitzien weet ik niet...
Waarschijnlijk in een even erge toestand als de mijne...

De achterzijde...



Chrisje, Luk, Lilith, Nand, Vifke, Ron, François, Opapat, Rikavensis, Nilleke, Speelster,  Geert, Fernanda, Ritje, Dolfijn, Lange Lou, Red Poppy, Steven, Jan, Paul, Ryntje, Kathleen, Shajongen en Vera!

... of liever "een flinke poot toesteken" want het gaat over een nogal grote jongen.
Normaal plaats ik deze berichten niet op mijn blog, maar voor zo'n groot ras is het moeilijk een thuis te vinden, dus help ik toch maar even op deze manier...

   

"Zaion", een vriendelijke en speelse Berner Sennen hond is door het overlijden van zijn baasje zijn thuis kwijtgeraakt... Kennen jullie eventueel een nieuw adoptiegezin?  
Kijk eens mee rond in je (dierenvrienden)-vriendenkring aub. Ik weet het, hij is nogal groot om aan de kerstboom te hangen, maar eronder liggen zal hij zeker wel willen.
Komaan, laten we allemaal samen ons best doen om hem zo snel mogelijk een nieuwe warme thuis te bezorgen! Alvast bedankt.

Onlangs was ik met Mare op bezoek in het schitterend gerenoveerde Operagebouw van Antwerpen.
Voor mij was het meer dan 20 jaar geleden dat ik er nog geweest was...
Het gebouw is precies een stuk jonger geworden, ik een een pak ouder....



Mare met een oude vriend, de directeur van de "Opera voor Vlaanderen", Marc Lémeur, voor de trappen van de ingang van het gebouw.



De majestueuze inkomhal... Het lijkt alsof je terug in 't roemrijke verleden van de Opera stapt...



Onze plaatsen bleken helemaal boven in de schouwburg gelegen. Wat we niet op voorhand wisten. Dus wij elke keer maar een verdieping hoger klimmen in de hoop onze plekjes te vinden...



De trappenzaal. En maar rennen... Altijd maar hoger...
Op de duur hebben we nog moeten sprinten en zijn we super-elegant over de rijen zeteltjes beginnen klauteren en om net op tijd onze plaatsen te bereiken.



Uiteindelijk kwamen we helemaal bovenaan op "Den Uil" of in "Den Engelenbak" (zoals ze dat hier in Antwerpen noemen) terecht.
Mare's rugzak "Wannes" was voor de eerste keer mee op pad.
't Was liefde op 't eerste zicht met ons Irma...

Wannes : "Moeder, ik wil naast die sjieke, zachte, stralend witte sjakos van Tante Laathi zitten!"
Mare : "Maar Wanneske, vanop mijn plaats ziet ge 't podium beter, ge zijt al zo klein! Trouwens, Irma is helemaal zo zacht niet. Toch niet van karakter....En morgen maak ik voor u een afspraak met de oogarts. Want "Irma" én "wit"????"
Wannes : "Wat weet gíj daar nu van??? Gij ziet haar toch niet door mijn ogen zeker?! Nee moeder, ik wil geen balletdansers zien, ik wil Irma haar aura voelen, haar uitstraling in me opnemen, haar parfum ruiken, misschien zelfs per ongeluk een plukje pels tegen mijn krullen voelen ritselen..."

Irma : "Ma, nee, ik wissel niet van plaats. Stop met zagen. Gíj hebt al dikwijls genoeg naast Tante Mare kunnen zitten. Ik wil naast haar zwarte beer zitten. Wat interesseren mij die stomme spichtige balletdansers nu! Toch niet als ge naast zo'n bonk van een beer kunt zitten zeker?!!! Snapt gij nu echt niks van een schapenziel?!!!"
Laathi : "OK, 't is al goed, dan wisselen we niet van plaats...Ik zal hem zeggen dat ge persé naast hem wil zitten."
Irma : "Kieken! In géén geval! Het moet op een "toeval" lijken!..."





Mare was dolblij dat ze nog eens op deze, door haar zo goed gekende plek, terug kon zitten. Ze plooide zich in alle bochten (ze zat met haar kop bijna tot in de ingewanden van Irma ) om foto's te nemen.

Het stuk dat opgevoerd werd was "Impressing the Czar" van Willliam Forsythe.









Hier kan je alvast een stukje van 't ballet bekijken
http://www.youtube.com/watch?v=vJTS0Igx7LI

Morgen het tweede deel en laatste deel van mijn fotoreeks over dit prettig uitje!
Met een zeer gelukkige Irma

Het uiteinde... Of 't begin. 't Is maar hoe je 't wil bezien. Zoals alles in 't leven.



Al opgelost door : Chrisje, Luk, Lilith, Nand, Vifke, Ron, François, Opapat, Rikavensis, Nilleke, Speelster,  Geert, Fernanda, Ritje, Dolfijn, Lange Lou, Red Poppy, Steven, Jan en Paul!

Eindelijk heb ik de tijd gevonden om de foto's tussen het allerlaatste deel van mijn Egypte reisverhaal te plakken. Dus kan ik in 't nieuwe jaar opnieuw aan "Mijn jeugdherinneringen" beginnen schrijven!
Voor wie de voorgaande afleveringen wil herlezen ga naar
http://www.bloggen.be/laathi_reisverhaal_egypte/


24. Iedereen kan de pot op, behalve de pot, want die is onmisbaar...

Zaterdag, 23 juni 2007.

Hotel Club Fanara, Sharm El Sjeikh.

Paul heeft de nacht doorgebracht op de toilet. Hij heeft diarrhee en 38.5° koorts.

Hij heeft het grootste deel van de dag in zijn bed gelegen. Om alleen te gaan snorkelen had ik ook geen zin dus heb ik maar wat gelezen (in mijn nieuw faraoboek!) en geschreven en aan ’t zwembad gelegen. Dan heb ik ook wat kleur, want door zo’n kompleet duikpak bruint ge natuurlijk niet….

Stel u voor dat we mijn idee uitgevoerd hadden en die 23 uren durende excursie naar Jerusalem geboekt hadden! Dan had die sukkelaar nu de “Hof van Olijven” zitten bemesten, en hij zou ook zeker wat te sakkeren gehad hebben tegen de Klaagmuur. Hij is echt zo ziek als een hond...

         

'k Ben dan altijd maar alleen gaan eten. In goed gezelschap natuurlijk.
Van mijne rosse, en mijn vogeltjes...

         

         

         

In de vooravond zijn we even tot op het punt van ons schiereiland gestrompeld waar de vuurtoren staat. Vlakbij de zee staat een heel mooi en sfeervol monument voor de slachtoffers van een vliegtuigramp in 2004. Het is een vlucht aluminiumvogels die opstijgen. Tegen de knalblauwe lucht hier zijn die blinkende vogels echt prachtig.

Spijtiggenoeg lag er vlak naast, ook pal aan zee dus alweer een openlucht discotheek.

Paul is niet mee kunnen gaan eten, die geraakte zelfs nog amper terug tot aan ’t hotel na dat korte wanelingetje. Ik heb gelukkig onze kamer kunnen huren tot morgenavond zodat we niet al op de middag buiten moeten.

         

's Avonds ben ik nog wat alleen door 't hotelterrein gaan wandelen om afscheid te nemen. Dan ziet alles er toch zo rustig en vredig uit... althans voor de allesoverheersende lawaai-shows beginnen...

         

         

         

         

         

         

         

         

Dus dit was onze laatste avond in dit heerlijke oord... Rest morgen alleen nog de terugvlucht...
Ik had best nog wat willen blijven want ik kijk ontzettend op tegen de drukke en emotionele tijd die ons nu te wachten staat... de definitieve uitverkoop van onze winkel.
Goddank dat we even dit reisje hebben kunnen maken om wat op krachten te komen voor wat ons te wachten staat...

Laathi, Sharm El Sjeikh, 24 juni 2007.

PS. Als laatste foto toch nog een doopvontschelpje. Sorry, ik kon 't echt niet laten
 
         

Maar nu zou ik toch wel willen dat jullie je eens terug op dat fotoraadsel concentreren...
Want er komt niet veel van oplossingen binnen vind ik.
Komaan we zullen eens een ander gezichtspunt proberen...



Al opgelost door : Chrisje, Luk, Lilith, Nand, Vifke, Ron, François, Opapat, Rikavensis, Nilleke, Speelster, Geert, Fernanda, Ritje, Dolfijn, Lange Lou, Red Poppy en Steven!

Aangezien Geert onder het vorige bericht schreef dat een foto van "de andere Laathi in de winterzon" méér geapprecieerd zou worden...
Hier is ze dan : de andere Laathi in de ochtendzon van de Maldiven in januari 2006.
Voor een volbloed naturist als ik is dit echt geen uitdaging hoor Geert.
Is 't zo winters genoeg?




Ge weet ik doe alles om mijn lezers hun eindejaars-blues als sneeuw voor de zon te laten verdwijnen hé?!

Op een grauwe dag enkele warme foto's...
Laathi in de winterzon.

Aiaiaiai... Ik was vandaag van plan iets moois op mijn blog te zetten. Ik had zoveel gedachten. Over die "gedwongen" feestdagen op 't einde van 't jaar, overal vanalles...Maar ik ben alweer - plof - in slaap gevallen. Zoals de laatste weken altijd en overal gebeurt. Ik zit blijkbaar met een enorme kater. Nee, niet van 't drinken want dat doe ik niet, maar wel van de sluiting van onze winkel. Het valt me emotioneel heel veel zwaarder dan ik verwacht had.
Om heel eerlijk te zijn,... ik heb zelfs deze laatste zaterdagnamiddagen de winkel nog open gehouden.  Zogezegd om de klanten de kans te geven om nog spullen op te halen die besteld waren, maar diep in mijn hart weet ik dat 't is omdat ik er niet echt goed afscheid van kan nemen.

Op 2 december, de dag na onze officiële sluiting, wou ik over de winkelperiode van 24 jaar een hele tekst op mijn blog schrijven, ook om mijn bloglezers te bedanken voor de steun tijdens dit laatste moeilijke half jaar, maar die tekst is er nog altijd niet gekomen. Gewoon omdat ik er nog niet over kón schrijven omdat het leek alsof alles nog niet afgesloten was... En dat is ook zo gebleken. Die periode ís in mijn hart ook nog niet afgesloten, laat staan verwerkt. Dus hou ik het nu maar even simpel en krijgen jullie gewoon de volgende foto van 't raadsel. De rest komt later wel als ik er klaar voor ben.
Nog een fijne Kerstavond. Ik ga een beetje inventariseren. Gesteld dat ik ondertussen niet weer in slaap donder.

Hier is een iets groter stukje van de foto...
Ja, ik maak het deze week maar niet te moeilijk want jullie zullen al dubbel genoeg zien deze dagen.



Chrisje, Luk, Lilith, Nand, Vifke, Ron, François, Opapat, Rikavensis, Speelster,  Geert, Fernanda en Ritje!

Deze tekst schreef ik voor mijn vrienden.
Kinderen schrijven met Nieuwjaar een nieuwjaarsbrief voor hun ouders, peters en meters.
Van mij krijgen mijn maatjes een "Kerstbrief".

Mijn tranen en snottebellen bevlekken je trui. Ik jank op je hemd, en je knuffelt me weer blij.

Jij huilt tegen mijn schouder, ik verpletter je in mijn armen, en maak je weer aan’t lachen.

Is je wasmachine stuk? Dan doe ik je was wel.

Ik hoef niet te speuren naar onbekende kleuren lipstick op je kraag, want ik ken al jaren alle kleuren en geuren die rond jou hangen. En ik hoop altijd dat je van je intieme momenten genoten hebt.

Ben ik ziek of klagerig, kom jij me genezen met woorden en een warme kruik. Mijn hoofdpijnpillen zitten ook in jouw jaszak. Hoewel jij die zelf nooit gebruikt.

Je hoort me over mijn pijntjes en verdrietjes niet eens zagen en zeuren. En toch heb je goede oren. Je luistert enkel naar wat ik voel.

Ik paradeer door je huis op mijn sloefkes, met ongekamde haren, zonder make-up, gekleed in vloekende kleurencombinaties. Je hebt oog voor detail, bent kunstzinnig. Maar je schakelt die gave op die momenten gewoon even uit.

Ik zie je rimpels en neushaartjes, jij wast mijn haren en ziet niet eens de grijze strepen. En toch zijn we niet blind.

Mijn halve huisraad staat bij jou. We weten niet eens meer wat van wie is. Alles verhuist constant over en weer, en samen hebben we toch altijd alles.

Onze huissleutels klingelen lieflijk tegen mekaar aan dikke sleutelbossen. Ze rinkelen het lied van vriendschap en vertrouwen.

Raak je de weg kwijt, dan lees ik je landkaart. Stuur ik je verkeerd, dan maken we ’t op die plek wel fijn. We troosten ons met “’t Is de reis die telt.” Het doel is dan al lang vergeten.

Je draagt mijn boodschappen, ik adviseer jou wat te kopen.

Onze lievelingskoekjes zijn trouwens al lang dezelfde geworden.

Je sleept eindeloos bh-tjes naar ‘t pashokje tot er me eindelijk eentje past waarvan de baleintjes geen pijn doen.

Ik richt mee je huis in omdat je denkt dat je ’t zelf niet zo goed kan.

We meten samen, ik hou de plank vast, jij zaagt.

Ik verwond je, je voelt niet eens de pijn. Je voelt alleen de tederheid waarmee ik het bloeden stelp.

Je hoort mijn onzin en luistert. Meer nog, je begrijpt hem zelfs. En toch ben jij heel intelligent.

Jij mag met mijn gekke invallen hartelijk lachen. Jij incasseert  mijn impulsiefste ongepolijste gedachten zonder je gekwetst te voelen. Er moet niet geëditeerd of gecensureerd te worden. Klinkt het niet dan botst het, maar ’t voelt altijd eerlijk en goed.

Jij zorgt voor mijn katten, mijn planten en mijn huis terwijl ik aan de andere kant van de wereld hemel en aarde verzet om je vanop mijn primitieve eiland toch maar een mailtje te kunnen sturen.

Je hebt geen schrijftalent, maar toch stuur je me post. Ik kan goed lezen, ik lees wel tussen de regels van je onmogelijke zinnen.

Jij maakt de melodie, ik zoek de woorden, en dan zingen we. Ik vooral vals.

Maar dat hoor je niet. Je hebt nochtans een heel muzikaal gehoor.

We dragen dezelfde sjaals en rugzakken en voelen ons daardoor nog meer verbonden. We wisselen juwelen uit alsof het gedachten zijn.

In je logeerbed wacht jouw oude lievelingsknuffel me op, tussen de gebloemde lakentjes van je zus. Een vergeelde Tolkien-poster aan de muur getuigt nog van onze gezamelijke tienerjaren. Jouw tafelkleed is nog een erfenis van mijn ma.

Je bereidt mijn favoriete soep, soms te pikant, of soms te vreemd, maar het blijft mijn lievelingsvoedsel. En als ik eens voor je kook eet je ’t nog op ook. De wonderen zijn de wereld niet uit.

Jouw vrienden zijn de mijne. Als ze dat wensen. Maar ’t moet niet. Want al krijg ik er nog duizend vrienden bij, je zal jouw plekje in mijn hart altijd behouden. Dat heb ik jaren geleden al gereserveerd voor jou.

We maken onszelf met zijn allen elk jaar weer wijs dat we niet geven om Kerstmis, maar op ’t allerlaatste moment nestelen we ons die avond dan toch maar allemaal op een gezelig hoopje.

We ergeren ons aan “de platte commerce” van de feestdagen, maar we gaan wel samen mekaars kado’s kopen en spelen dan brullend van ’t lachen op Kerstavond alsof we toch “o zo verrast zijn door die wonderlijk gepaste geschenken”.

We kunnen samen werken, winkelen, koken, fotograferen. De resultaten zijn soms dramatisch.

Maar we hebben dat resultaat dan wel samen bereikt.

We maken blutsen in mekaars auto’s, laten het niet eens repareren want we vinden het best een grappige herinnering.

We staan mekaar bij in ziekenhuizen en bij dokters. We komen voor mekaar op in probleemsituaties. We behoeden mekaar voor gevaren, valstrikken en pc-virussen. We bekommeren ons om elkaars oude moeders en vaders.

We lachen, we vertellen, we treuren, we filosoferen, en gieren alweer.

Sommigen roken, sommige niet, sommigen drinken, sommige niet. We vullen mekaars glazen en hebben aanstekers op zak die we zelf nooit nodig hebben.

Twee dansen op tafels, eentje drinkt en danst later, enkelen dansen niet en genieten in een hoekje van de zotte streken van de anderen.

De ene begrijpt iets van economie, de andere kan schrijven, nog eentje kan tekenen, weer een andere kan musiceren. Dat we samen alles kunnen… daar kunnen we op rekenen.

We kieperen al onze talenten in één pot en ze rijzen tot een perfect uitvoerbare idee.

We lezen mekaars boeken. En blijken allemaal iets anders gelezen te hebben! Tot we er over praten… dan wordt het plots opnieuw hetzelfde boek.

We “midlife-crisissen” en “menopauzeren” er allemaal gezellig op los maar vergeten “vroeger” niet.

We vinden “nu” zelfs béter dan “vroeger”. En toch zijn we nog niet helemaal dement. Hoewel we dat soms wel eens denken. En de omstaanders zeker.

We genieten. Ondanks onze rammelende knoken, onverwachte lekkages, stramme spieren, hangende buikjes en groeiende kale plekken.

De ene houdt van balletmuziek, weer eentje van rock, nog een andere van minimalistische ondingen. Maar zelfs voor “cruiseboten-bar-muziek” is er evengoed plaats als onze oren samen in een zetel zitten. Als ’t maar eentje van ons is die ’t op de piano speelt.

We fotograferen mekaar alsof we elkaar misschien nooit meer zouden weerzien. En met uren van tederheid photoshoppen we er voor de liefhebbers wel een tandje bij of  een rimpeltje af.

De warmbloedigen masseren de eeuwig koude voeten van de anderen. Ze zweten, trekken hun jassen uit en duffelen de anderen in. Maar zetten de verwarming toch niet lager.

Als we alleen zijn blijven we omringd door mekaars foto’s, mails, lievelingsmuziekjes en de - voor buitenstaanders onbegrijpelijk onbenullige - prullaria die onze bureau’s en kamers bevolken.

We weten waar we van houden, we kennen mekaars smaak, en slepen als onvermoeibare hamsters die lievelingsspullen van over heel de wereld naar mekaars hol.

Er zijn ochtendmensen en nachtraven, maar onze helpdesk is 24 op 24, 7 op 7, geopend.

Geen weer is te guur, geen autostrade te lang, geen auto te krakkemikkig. “Onbereikbaar” staat niet in ons woordenboek. En toch horen of zien we mekaar soms weken niet. We zijn al lang blij dat we van mekaar weten dat we bestaan.

We zijn een vreemd conglomeraat. Voor sommige mensen een onbegrijpelijke combinatie.

Geen eentje van ons is hetzelfde. Er is zelfs geen bloedband. De verschillen op sommige vlakken zijn enorm. Maar een ongrijpbaar aura schijnt ons te verbinden en bij mekaar te houden.

De buitenwereld ziet een hoopje "vermoedelijke" gekken. Alleen wij weten dat we echt gek zijn.

Van vriendschap. Gloeiende, bloeiende vriendschap.

Liliane.
25 december 2007.

Fijne feestdagen voor iedereen! Ik wens jullie vrede, liefde en veel gezelligheid op Kerstavond!
En dat er ook eens goed gelachen mag worden natuurlijk!





Voor de mensen die alleen zitten op kerstavond zal ik wel zorgen dat er iets op mijn blog te beleven valt. Niet iedereen feest of houdt van de feestdagen. (Net als ikzelf trouwens, die met een superkater zit over het sluiten van mijn winkel...)
Die "Niet-Feest-Mensen" mogen we ook niet vergeten.
Dus... voel je je op kerstavond een beetje eenzaam of heb je een dipje kom dan maar eens langs.
Ik probeer wel terug een smile op je snuit te toveren.

Mijn hobbithol in de sneeuw. Merk de ijshekken op die over de vijver liggen zodat de poezen niet door 't ijs kunnen zakken en verdrinken.

De meesten hebben dit in huis! Als je 't herkend hebt zet je oplossing niet op mijn blog maar stuur ze me per mail om de anderen hun pret niet te bederven!



Veel succes maar nog veel meer plezier!
-------
Reeds opgelost door Chrisje, Luk, Lilith, Nand, Vifke, Ron, François, Opapat, Rikavensis, Speelster en  Geert!