Help het Atomium verdwijnen!

Iedereen kent dit voorwerp! Zet je antwoord aub niet op mijn blog maar stuur het per mail. Jullie krijgen elke dag een ruimere foto te zien... Veel succes en nog meer plezier!

egen

onze magazijnmuur groeit een lekker dikke klimop. Het is een echt flatgebouw van vogeltjes.

Een tondeuse, een "grasmachien voor smoelekes of poepekes", een lady-shave, een scheerapparaat...
Al die antwoorden had ik goed gerekend.
Maar dus niet : een mesje om boterkrullen mee te maken (zou pijn doen als ge dat hiervoor gebruikt! ), een rasp (amai! Zou nóg meer pijn doen! ), een mes met karteltjes (jawadde, zijn dat hier een bende sadisten seg!! ), een ijskrabber (Brrrr! Ai! Ik mag er niet aan denken!... ), een zaag (waarom niet ineens een kettingzaag?!!!  )





De mensen zonder sadistische intenties én met goeie ogen zijn deze week :
Geert, Ritje, Luk, Steven, Chrisje, Paul, Andromeda, Walter, Ron, Nand, Fijntje, Lou, Opapat, Ann, Nilleke, Speelster, Maria, Kathleen en Shajongen!

En morgen is er verse aanvoer!

En waar hing Irma gisteren nu weer uit?!!!



Ze zal in de loop van de volgende weken nog veel te vertellen hebben....

De foto van de laatste kans! Morgen verschijnt de oplossing!



Dit verzorgde groepje heeft de oplossing al gevonden
Geert, Ritje, Luk, Steven, Chrisje, Paul, Andromeda, Walter, Ron, Nand, Fijntje, Lou, Opapat, Ann, Nilleke, Speelster, Maria, Kathleen en Shajongen!

Het park in het noorden van Antwerpen wordt een kanjer... Met ruimte voor alles en iedereen. Althans dat is toch wat beloofd wordt. Het zou wel eens perfect kunnen worden... Maar momenteel zijn de contrasten hier nog heel mooi.



"Nog kapot", naast "al prachtig gerestaureerd"...



Sjieke balkons...



...op nog geen 50 meter van tunnels vol grafitti.
(Deze foto maakte ik met een beeld van de film "Clockwork Orange" in mijn achterhoofd.)



Er is veel grijs...



Maar sommige mensen nemen blijkbaar de taak op zich het "grijs" wat kleur te geven



Er moet nog volop gesloopt en gerestaureerd worden...





(Met slopen wil Irma altijd wel een pootje toesteken! )

Binnenkort de laatste foto's uit de reeks over deze wijk.

OK, ik zal maar een tandje bijsteken, dan ziet ge 't misschien wèl...



Al opgelost door Geert, Ritje, Luk, Steven, Chrisje, Paul, Andromeda, Walter, Ron, Nand, Fijntje, Lou, Opapat Ann, Nilleke en Speelster!

Elk mens heeft zijn waarde in het geheel. Ieder mens maakt een verschil uit in het leven van iemand anders. Vandaar dit filmpje "Who I am makes a difference." Ik kreeg het toegezonden van een vriend en misschien brengt het jullie ook wel op ideëen om de mensen die echt iets voor je betekenen te laten weten dat ze belangrijk voor je zijn, want al te vaak stappen we daaraan voorbij, denkende "hij of zij weet wel dat ik hem graag zie, ik hoef dat niet te zeggen".
Het enige jammere aan 't filmpje (het duurt een 10-tal minuten denk ik) is dat het alweer gevolgd wordt door reclame.... Op tijd afzetten dus Maar toch vind ik het zeker de moeite om te bekijken. http://www.blueribbonmovie.com/
Het kan je op ideëen brengen.

Ik draag mijn blauwe lintje met de tekst "Who I Am Makes A Difference" alleszins op aan de lezers van mijn blog. Want jullie maken inderdaad een groot verschil in mijn leven. Zonder jullie was ik hier al lang mee gestopt.

Toen ik terug kwam van mijn reis heb ik overwogen om mijn blog niet meer bij te werken (er zijn toch zoveel andere boeiende dingen te beleven op de wereld, en mijn kijkcijfertjes zijn trouwens ook nog maar de helft van vroeger) maar omdat ik na mijn thuiskomst verscheidene mails had gekregen waarin mensen schreven dat ze blij waren dat het fotoraadsel terug was, sommigen vertelden dat ze echt uitkeken naar foto's over Sri Lanka omdat ze wisten dat ze er zelf nooit zouden geraken, en anderen vroegen waar de nieuwe grappen van Irma en mijn katten bleven, wist ik weer dat er verscheidene mensen mijn blog wèl de moeite vinden. Ze blijven komen lezen (sommigen al bijna drie jaar) ondanks het feit dat ze goed weten dat ik zelf geen blogrondes maak en niet in gastenboeken schrijf.
Die mails leerden me dat ik voor dat kleine groepje mensen wel degelijk een klein verschil maak in hoe zij hun dag doorbrengen, en voor hen besloot ik dan ook door te gaan. Ondertussen heb ik ook geleerd dat het veel leuker is om te schrijven voor een klein publiek, dat ondertussen meer een vriendenkring geworden is, dan voor een grote hoop onbekenden.

Dus mijn lieve lezers : voor jullie een denkbeeldig blauw lintje met de tekst : "Who I Am Makes A Difference." Want jouw bestaan op deze planeet maakt voor mij inderdaad een verschil uit.

Komaan, poging 4!



Opgelost door :
Geert, Ritje, Luk, Steven, Chrisje, Paul, Andromeda, Walter, Ron, Nand, Fijntje, Lou en Opapat!

Waar zat Irma gisteren?... Jullie mogen alvast raden... Alle details van deze foto zijn belangrijk om 't antwoord te vinden...



Maar waar zaten wij gisteren???...



...Onder andere op plaatsen waar we in géén geval wilden blijven!
Maar ook op plekjes waar we liefst veel langer gebleven waren...
De volledige fotoreeks van deze knotsgekke dag krijgen jullie volgende week wel te zien...
Maar ik heb eerst nog zoveel andere dingen liggen waar ik jullie van wil laten meegenieten...

Onderweg van de luchthaven naar het zuiden hadden ze midden in een vijver een superhoge tsunami-boedha opgericht. Het was een geschenk van een Hongaarse NGO. Misschien nog maar best want hun eigen tsunami-monumenten zou zelfs Jan Hoet nog niet als kunst herkennen vrees ik, daar zitten echt  betonnen wangedrochtjes tussen.

         

          Een van de betere vele kleine tsunami-monumentjes...

         

          ...en het "ietwat grootschalerige" werk van de Hongaren...

Sri Lankanen houden zoals de meeste Aziaten van "groot, groter, grootst!" Hun nieuwste rage is overduidelijk reclameborden. Niet zomaar bescheiden plakkaatjes langs de baan maar gigantische plaveien van borden die echt heel de buurt ontsieren. Vijftien meter breed, tien meter hoog? Nee, dat kan beter! Dat zijn nog niet eens de grootste. Het zijn verschrikkingen en ze zijn alleszins veel groter dan de meeste gebouwen die hier staan. De fotomodellen zijn dan dikwijls ook nog Sri Lankanen met blond haar… Van een contradictio in terminis gesproken. Maar de opschriften zijn wel in feilloos Engels. Heel bevreemdend in dit land iets te lezen in écht bestaand Engels. Dat had ik eerlijk gezegd nooit meer verwacht. De gewone winkelier schrijft natuurlijk nog altijd in zijn “papadam-engels”. Hoeveel verschillende schrijfwijzen ik vandaag al van “Happy Valentine’s Day” heb zien hangen in winkeltjes…

         

          Een "bescheiden" reclamebord...

         

         Een ietwat beter uit de kluiten gewassen plakkaat...
         Maar zeker niet het grootste dat ik gezien heb.
         De kleine mormels onderaan die in 't niet verdwijnen ben ik en twee koeien.
        
         

Net voor Hikkaduwa stond op 't dak van een huis zo’n vrij groot bord met een magnifieke foto  met de tekst “No child sex!” Ik hoop dat het de pedofilie wat helpt indijken. Iedereen zegt dat het hier erg is, maar ik heb er in die 20 jaar dat ik hier zelf kom eigenlijk nooit iets van gemerkt. Tja, aan een koppel dat meestal in niet-toeristische delen rondloopt zullen ze waarschijnlijk niet snel een kind komen aanbieden…

Enkele zichtjes snel vanuit de rijdende auto genomen. Ze zijn van een slechte kwaliteit, maar 't geeft een idee van 't leven onderweg. Als ge van de luchthaven komt vind ik 't vooral zaak om zo snel mogelijk op uw bestemming te geraken en hebt ik nog geen zin in grootse foto-escapades...

         

          Speelgoed en plastic huishoudgerief kramen.

         

          Bezems en mattenverkopers.

         

          Een winkelstraat : de droogkuis, de fietsenreparateur en de garage.

         

In Galle zijn we enkele uurtjes gestopt om eerst “onze communicatie-afdeling" op poten te zetten, zodat we weer niet zoals andere jaren een week zitten sukkelen en uren met helpdesks moeten bellen alvorens we naar huis kunnen mailen. Als oude bekenden kwamen we Dialog binnen en Paul mocht direkt in ’t heilige der heiligen gaan zitten om mijn Pandorake zo in te stellen dat ik er mail mee kan ontvangen en verzenden. Onze Sri Lankaanse gsm-nummer en de GPRS werd ook terug in werking gesteld en we hebben het deze keer vertikt om ’t kantoor te verlaten alvorens ’t bewezen was dat alle aansluitingen effectief uitgevoerd waren. Een mens leert bij met de jaren. Ik ken dat hier al zo goed dat ik zelfs nog feilloos mijn weg naar het toilet achter de personeelskeuken vond…

         

          De "vlotte" toegang tot het kantoor van Dialog.

Ook dit Dialog-kantoor wordt gerund, net als dat in Trincomalee destijds (dat ondertussen door de oorlog alweer opgedoekt is), door wat ik de“gel-boys” noem. Van die knappe sexy jonge ventjes met gel in hun haar en strakke modieuze kostuumpjes. Onbegrijpelijk hoe die jongens hier zo smetteloos op hun werk kunnen aankomen… Als ge ziet hoe de straat er nog altijd bij ligt… nog even erg als twee jaar geleden. Niks dan putten en gaten en sleuven waar ooit dus die riolering in gaat komen te liggen. Zand, stof en brokstukken. Zwarte dieselwolken van de oude Tata-bussen… En de “gel-boys” staan daar te glimmen in hun witte hemdjes met elk glanzend haartje in de plooi. Volgens mij stapelen ze die ventjes hier ergens in een ingemaakte kast. Ofwel zijn dat robotjes. Die staan toch zo ver af van de modale Singalees. Allez, de mensen die bij ons bij Belgacom werken zien er toch niet zo kompléét anders uit dan pakweg een leraar op school of een winkelier?

Hier enkele foto's van Paul die onze laptop zit te updaten achter 't loket (neenee, niet ervóór, erachter. Zoals gewoonlijk. Ik ben trouwens een verzameing aan ’t aanleggen van Paul achter bureaus van Dialog. Ik heb al Kandy, Galle, Trinco...). Ik zie het hier bij ons bij Belgacom nog niet zo direkt gebeuren dat een klant wordt gevraagd : "Kom zet u hier efkes achter 't loket in mijne stoel en probeer het zelf op te lossen meneer."

         

         

Tijdens de noeste aktiviteiten van mijn echtgenoot ben ik wat op straat gaan rondwandelen om de Lumix van Nand te gaan uitproberen. Een ander fotoapparaat is toch altijd even wennen...

De resultaten zien jullie wel in de volgende aflevering!

Precies niet makkelijk? Toch wel hoor, ik zal nog eens een ander gezichtspunt laten zien!



Nog altijd alleen maar opgelost door Geert, Ritje, Luk, Steven, Chrisje, Paul, Andromeda en Walter!

We zullen het eens vanuit een andere gezichtshoek bekijken...



Hoewel dat voor Geert, Ritje, Luk, Steven, Chrisje, Paul, Andromeda en Walter al niet meer nodig is

Tangalle, donderdag 14 februari 2008.

2. Over linksrijdende olifanten en Romeinse Keizers.

Ik was eigenlijk heel blij dat we dit jaar voor een direkte vlucht gekozen hadden en er niet moest getankt worden in de Emiraten. Ik begin dat daar stilaan onsympathieke bazekes te vinden. Deze week stond er nog in de krant dat er al twee mensen onschuldig in de gevangenis verzeild zijn voor vier jaar. De eerste omdat hij 0,2 gram shit in de ribbels van zijn schoenen had hangen, en de tweede omdat ze enkele korrels maanzaad op zijn vest gevonden hadden. De sukkelaar had ocharme thuis ontbeten met een maanzaadpistoleeke… En ja, maanzaad is op de keper beschouwd opium-zaad…
Dus sinds die arabierkes hun superverfijnde detectiemachientjes in gebruik genomen hebben die de kleinste hoeveelheid drugs kunnen opsporen kan iedere onschuldige mens die per ongeluk naast iemand gestaan heeft die een jointje gerold heeft opgesloten worden. Ik vraag mij af hoe lang ze nog toeristen over de vloer gaan krijgen met deze regeling…
En wat met al die rijke beroemheden die huizen gekocht hebben op die nieuw aangelegde Palm-eilanden voor Dubai? Die kwieten hangen aan mekaar van de cocaïne! Naar schijnt zitten er op elk dollarbiljet sporen van die drug... Hoe gaan die jet-setters naar hun vakantie-villake geraken zonder eerst elke keer dat ze naar hun huis gaan een kort oponthoud van 4 jaar in de gevangenis door te brengen? Ik hoor het al gebeuren : “Schat ik ga dit weekend naar ’t verjaardagsfeestje van Madonna in Londen, dus ik ben over drie dagen en vier jaar terug hé!”
Maar soit ’t zal mij vandaag een zorg zijn, we maken deze keer geen tussenlanding in de Emiraten en in de ribbels van mijn schoenen hangt meestal alleen maar wat uitgeharde echte buffalo-shit, maar toch, een mens krijgt schrik om ooit eens zuiver per ongeluk serieus in de shit te geraken in zo’n overgecontroleerde wereld.

In de sjieke nieuwe luchthaven van Katunayake op mijn geliefd Sri Lanka, ging het er vrij rustig aan toe. Geen stressy gedoe. Amper soldaten en rond de luchthaven niet meer dan de duizenden en duizenden meters opgerolde prikkeldraad die dit droomeilandje al 25 jaar ontsieren. De chauffeur die ons kwam ophalen stond ons al netjes op te wachten en hij reed waarachtig een busje voor met ligzetels bekleed met rode pluche! Toch wel veel rustgevender dan zoals we 't vroeger jaren aanpakten : direkt vanaf de luchthaven doodmoe in onze eigen auto stappen en onmiddellijk zelf naar de andere kant van ’t eiland rijden. Met iets ouder te worden wordt ge blijkbaar toch ook iets wijzer. Want dat links rijden in zo'n chaotisch verkeer valt niet altijd mee, zeker niet als ge sterretjes ziet van de jetlag.
Door onze iets te late aankomst zaten we nu wel net in de ochtendspits… Elke koe, hond, bus, mens, auto, ossekar, camion, buffel en olifant moest op tijd op zijn werk geraken…

         

         

         

          Een winkelstraat : de droogkuis, de fietsenreparateur en de garage.

Gelukkig was onze chauffeur zo wijs om in een wijde boog rond het centrum van Colombo te rijden. Daar moet het pas de ware chaos zijn met al de veiligheidsmaatregelen na al de aanslagen van de laaste weken…
We kwamen pas aan de kust uit als we Mount Lavinia al voorbij waren! Was dat een leuke verrassing. Héél het hectisch gedoe van Colombo hadden we omzeild en plots zagen we de zee...

         

Buiten hier en daar wat soldaten, maar zeker niet meer dan andere jaren, en aan de luchthaven wat “Friese Ruiters” (die mijn rampzalig geheugen “Romeinse Keizers” noemde) - zo van die reuze "kraaiepoten" om de weg te barricaderen - was er niet veel te zien van extra veiligheidsmaatregelen. Onderweg hingen wel veel aanplakbiljetten met de afbeelding van Prabakharan, de leider van de Tamil-Tijgers. Beetje vreemd. Eerst dacht ik dat het aanplakbiljetten zoals in ’t Wilde Westen vroeger waren: “Wanted! Big reward!”. Maar het bleken affiches waarop men zich afvroeg of hij nu wel of niet nog leefde na het laatste bombardement op zijn kamp in Kilinochchi. Er is blijkbaar nog altijd de grootste onduidelijkheid over de stand van zaken.

         

         

Het was eigenlijk best eens prettig om na zoveel jaren nog eens bewust en wakker door die buurten gereden te worden. Zo ziet ge de veranderingen van de laatste jaren des te beter. Er zijn een paar grote dampende fabrieken verrezen en een heuse containeropslagplaats. Ik denk dat het ondertussen 5 jaar geleden is dat ik in dit land voor ’t eerst een camion met een container zag rijden. Ik dacht toen dat ik in een nachtmerrie over een tijdmachine was terechtgekomen. Erg genoeg was het de realiteit. En nu staan er hier al massa’s roestige blikken dozen op mekaar gestapeld…
Enfin, niet alles verandert kompleet, want al ’t verkeer passeert toch nog altijd tussen de honden, de koeien en de ossekarren. Jammer genoeg zijn er wel lijnen op de banen getrokken en beginnen ook de verkeerslichten welig te tieren. De meeste chauffeurs stoppen tegenwoordig al voor de rode lichten. Straf. Maar voor de rest geldt toch nog altijd “het recht van den dikste” en wordt er dapper in ’t midden van de baan gereden om toch maar zeker geen achterligger te laten passeren. Driedubbel voorbijsteken, waardoor twee auto’s spookrijden is ook nog altijd even normaal als vroeger. Daar hebben hun verkeerslessen op TV niet veel aan kunnen veranderen.

         

          Een kleine vinnige bajaj komt flink uit haar pijp om nog rap voorbij te steken.
          Langs de verkeerde kant. Maar daar ligt niemand hier van wakker.
          In geval van twijfel : rij gewoon in 't midden van de weg. Dat doet iedereen hier

Langs de kustweg naar Galle stonden nog altijd veel ruïnes van de tsunami. Het viel me ook op, dat ondanks dat er twee jaar geleden door de regering verorderd was dat er niet meer mocht gewoond worden in een zone van 200 meter naast de zee, er toch dapper, en waarschijnlijk stiekum, huisjes hersteld of bijgebouwd zijn.

         

          Ruïnes...

         

          Halve ruïnes...

         

         Gewone huisjes met de klassieke tuinafsluiting uit takjes...

         

         Grotere huizen met afsluiting van prikkeldraad en hopen vuilnis langs de baan...

         

         En, een eerder zeldzaam, supergroot huis, door een muur van de straat afgesloten...

Binnenkort rijden we verder!

De meeste mensen houden dit wel eens in handen, of laten het in handen houden... En bijna iedereen heeft dit voorwerp in huis.
Stuur je antwoord aub per mail en zet het niet op mijn blog om de anderen hun zoekplezier niet te ontnemen!



Veel succes, maar nog meer plezier! Jullie krijgen elke dag een foto vanuit een andere gezichtshoek...