Fotoraadsel 134 - foto 4

Waar zat Irma gisteren?... Jullie mogen alvast raden... Alle details van deze foto zijn belangrijk om 't antwoord te vinden...



Maar waar zaten wij gisteren???...



...Onder andere op plaatsen waar we in géén geval wilden blijven!
Maar ook op plekjes waar we liefst veel langer gebleven waren...
De volledige fotoreeks van deze knotsgekke dag krijgen jullie volgende week wel te zien...
Maar ik heb eerst nog zoveel andere dingen liggen waar ik jullie van wil laten meegenieten...

Onderweg van de luchthaven naar het zuiden hadden ze midden in een vijver een superhoge tsunami-boedha opgericht. Het was een geschenk van een Hongaarse NGO. Misschien nog maar best want hun eigen tsunami-monumenten zou zelfs Jan Hoet nog niet als kunst herkennen vrees ik, daar zitten echt  betonnen wangedrochtjes tussen.

         

          Een van de betere vele kleine tsunami-monumentjes...

         

          ...en het "ietwat grootschalerige" werk van de Hongaren...

Sri Lankanen houden zoals de meeste Aziaten van "groot, groter, grootst!" Hun nieuwste rage is overduidelijk reclameborden. Niet zomaar bescheiden plakkaatjes langs de baan maar gigantische plaveien van borden die echt heel de buurt ontsieren. Vijftien meter breed, tien meter hoog? Nee, dat kan beter! Dat zijn nog niet eens de grootste. Het zijn verschrikkingen en ze zijn alleszins veel groter dan de meeste gebouwen die hier staan. De fotomodellen zijn dan dikwijls ook nog Sri Lankanen met blond haar… Van een contradictio in terminis gesproken. Maar de opschriften zijn wel in feilloos Engels. Heel bevreemdend in dit land iets te lezen in écht bestaand Engels. Dat had ik eerlijk gezegd nooit meer verwacht. De gewone winkelier schrijft natuurlijk nog altijd in zijn “papadam-engels”. Hoeveel verschillende schrijfwijzen ik vandaag al van “Happy Valentine’s Day” heb zien hangen in winkeltjes…

         

          Een "bescheiden" reclamebord...

         

         Een ietwat beter uit de kluiten gewassen plakkaat...
         Maar zeker niet het grootste dat ik gezien heb.
         De kleine mormels onderaan die in 't niet verdwijnen ben ik en twee koeien.
        
         

Net voor Hikkaduwa stond op 't dak van een huis zo’n vrij groot bord met een magnifieke foto  met de tekst “No child sex!” Ik hoop dat het de pedofilie wat helpt indijken. Iedereen zegt dat het hier erg is, maar ik heb er in die 20 jaar dat ik hier zelf kom eigenlijk nooit iets van gemerkt. Tja, aan een koppel dat meestal in niet-toeristische delen rondloopt zullen ze waarschijnlijk niet snel een kind komen aanbieden…

Enkele zichtjes snel vanuit de rijdende auto genomen. Ze zijn van een slechte kwaliteit, maar 't geeft een idee van 't leven onderweg. Als ge van de luchthaven komt vind ik 't vooral zaak om zo snel mogelijk op uw bestemming te geraken en hebt ik nog geen zin in grootse foto-escapades...

         

          Speelgoed en plastic huishoudgerief kramen.

         

          Bezems en mattenverkopers.

         

          Een winkelstraat : de droogkuis, de fietsenreparateur en de garage.

         

In Galle zijn we enkele uurtjes gestopt om eerst “onze communicatie-afdeling" op poten te zetten, zodat we weer niet zoals andere jaren een week zitten sukkelen en uren met helpdesks moeten bellen alvorens we naar huis kunnen mailen. Als oude bekenden kwamen we Dialog binnen en Paul mocht direkt in ’t heilige der heiligen gaan zitten om mijn Pandorake zo in te stellen dat ik er mail mee kan ontvangen en verzenden. Onze Sri Lankaanse gsm-nummer en de GPRS werd ook terug in werking gesteld en we hebben het deze keer vertikt om ’t kantoor te verlaten alvorens ’t bewezen was dat alle aansluitingen effectief uitgevoerd waren. Een mens leert bij met de jaren. Ik ken dat hier al zo goed dat ik zelfs nog feilloos mijn weg naar het toilet achter de personeelskeuken vond…

         

          De "vlotte" toegang tot het kantoor van Dialog.

Ook dit Dialog-kantoor wordt gerund, net als dat in Trincomalee destijds (dat ondertussen door de oorlog alweer opgedoekt is), door wat ik de“gel-boys” noem. Van die knappe sexy jonge ventjes met gel in hun haar en strakke modieuze kostuumpjes. Onbegrijpelijk hoe die jongens hier zo smetteloos op hun werk kunnen aankomen… Als ge ziet hoe de straat er nog altijd bij ligt… nog even erg als twee jaar geleden. Niks dan putten en gaten en sleuven waar ooit dus die riolering in gaat komen te liggen. Zand, stof en brokstukken. Zwarte dieselwolken van de oude Tata-bussen… En de “gel-boys” staan daar te glimmen in hun witte hemdjes met elk glanzend haartje in de plooi. Volgens mij stapelen ze die ventjes hier ergens in een ingemaakte kast. Ofwel zijn dat robotjes. Die staan toch zo ver af van de modale Singalees. Allez, de mensen die bij ons bij Belgacom werken zien er toch niet zo kompléét anders uit dan pakweg een leraar op school of een winkelier?

Hier enkele foto's van Paul die onze laptop zit te updaten achter 't loket (neenee, niet ervóór, erachter. Zoals gewoonlijk. Ik ben trouwens een verzameing aan ’t aanleggen van Paul achter bureaus van Dialog. Ik heb al Kandy, Galle, Trinco...). Ik zie het hier bij ons bij Belgacom nog niet zo direkt gebeuren dat een klant wordt gevraagd : "Kom zet u hier efkes achter 't loket in mijne stoel en probeer het zelf op te lossen meneer."

         

         

Tijdens de noeste aktiviteiten van mijn echtgenoot ben ik wat op straat gaan rondwandelen om de Lumix van Nand te gaan uitproberen. Een ander fotoapparaat is toch altijd even wennen...

De resultaten zien jullie wel in de volgende aflevering!

Precies niet makkelijk? Toch wel hoor, ik zal nog eens een ander gezichtspunt laten zien!



Nog altijd alleen maar opgelost door Geert, Ritje, Luk, Steven, Chrisje, Paul, Andromeda en Walter!

We zullen het eens vanuit een andere gezichtshoek bekijken...



Hoewel dat voor Geert, Ritje, Luk, Steven, Chrisje, Paul, Andromeda en Walter al niet meer nodig is

Tangalle, donderdag 14 februari 2008.

2. Over linksrijdende olifanten en Romeinse Keizers.

Ik was eigenlijk heel blij dat we dit jaar voor een direkte vlucht gekozen hadden en er niet moest getankt worden in de Emiraten. Ik begin dat daar stilaan onsympathieke bazekes te vinden. Deze week stond er nog in de krant dat er al twee mensen onschuldig in de gevangenis verzeild zijn voor vier jaar. De eerste omdat hij 0,2 gram shit in de ribbels van zijn schoenen had hangen, en de tweede omdat ze enkele korrels maanzaad op zijn vest gevonden hadden. De sukkelaar had ocharme thuis ontbeten met een maanzaadpistoleeke… En ja, maanzaad is op de keper beschouwd opium-zaad…
Dus sinds die arabierkes hun superverfijnde detectiemachientjes in gebruik genomen hebben die de kleinste hoeveelheid drugs kunnen opsporen kan iedere onschuldige mens die per ongeluk naast iemand gestaan heeft die een jointje gerold heeft opgesloten worden. Ik vraag mij af hoe lang ze nog toeristen over de vloer gaan krijgen met deze regeling…
En wat met al die rijke beroemheden die huizen gekocht hebben op die nieuw aangelegde Palm-eilanden voor Dubai? Die kwieten hangen aan mekaar van de cocaïne! Naar schijnt zitten er op elk dollarbiljet sporen van die drug... Hoe gaan die jet-setters naar hun vakantie-villake geraken zonder eerst elke keer dat ze naar hun huis gaan een kort oponthoud van 4 jaar in de gevangenis door te brengen? Ik hoor het al gebeuren : “Schat ik ga dit weekend naar ’t verjaardagsfeestje van Madonna in Londen, dus ik ben over drie dagen en vier jaar terug hé!”
Maar soit ’t zal mij vandaag een zorg zijn, we maken deze keer geen tussenlanding in de Emiraten en in de ribbels van mijn schoenen hangt meestal alleen maar wat uitgeharde echte buffalo-shit, maar toch, een mens krijgt schrik om ooit eens zuiver per ongeluk serieus in de shit te geraken in zo’n overgecontroleerde wereld.

In de sjieke nieuwe luchthaven van Katunayake op mijn geliefd Sri Lanka, ging het er vrij rustig aan toe. Geen stressy gedoe. Amper soldaten en rond de luchthaven niet meer dan de duizenden en duizenden meters opgerolde prikkeldraad die dit droomeilandje al 25 jaar ontsieren. De chauffeur die ons kwam ophalen stond ons al netjes op te wachten en hij reed waarachtig een busje voor met ligzetels bekleed met rode pluche! Toch wel veel rustgevender dan zoals we 't vroeger jaren aanpakten : direkt vanaf de luchthaven doodmoe in onze eigen auto stappen en onmiddellijk zelf naar de andere kant van ’t eiland rijden. Met iets ouder te worden wordt ge blijkbaar toch ook iets wijzer. Want dat links rijden in zo'n chaotisch verkeer valt niet altijd mee, zeker niet als ge sterretjes ziet van de jetlag.
Door onze iets te late aankomst zaten we nu wel net in de ochtendspits… Elke koe, hond, bus, mens, auto, ossekar, camion, buffel en olifant moest op tijd op zijn werk geraken…

         

         

         

          Een winkelstraat : de droogkuis, de fietsenreparateur en de garage.

Gelukkig was onze chauffeur zo wijs om in een wijde boog rond het centrum van Colombo te rijden. Daar moet het pas de ware chaos zijn met al de veiligheidsmaatregelen na al de aanslagen van de laaste weken…
We kwamen pas aan de kust uit als we Mount Lavinia al voorbij waren! Was dat een leuke verrassing. Héél het hectisch gedoe van Colombo hadden we omzeild en plots zagen we de zee...

         

Buiten hier en daar wat soldaten, maar zeker niet meer dan andere jaren, en aan de luchthaven wat “Friese Ruiters” (die mijn rampzalig geheugen “Romeinse Keizers” noemde) - zo van die reuze "kraaiepoten" om de weg te barricaderen - was er niet veel te zien van extra veiligheidsmaatregelen. Onderweg hingen wel veel aanplakbiljetten met de afbeelding van Prabakharan, de leider van de Tamil-Tijgers. Beetje vreemd. Eerst dacht ik dat het aanplakbiljetten zoals in ’t Wilde Westen vroeger waren: “Wanted! Big reward!”. Maar het bleken affiches waarop men zich afvroeg of hij nu wel of niet nog leefde na het laatste bombardement op zijn kamp in Kilinochchi. Er is blijkbaar nog altijd de grootste onduidelijkheid over de stand van zaken.

         

         

Het was eigenlijk best eens prettig om na zoveel jaren nog eens bewust en wakker door die buurten gereden te worden. Zo ziet ge de veranderingen van de laatste jaren des te beter. Er zijn een paar grote dampende fabrieken verrezen en een heuse containeropslagplaats. Ik denk dat het ondertussen 5 jaar geleden is dat ik in dit land voor ’t eerst een camion met een container zag rijden. Ik dacht toen dat ik in een nachtmerrie over een tijdmachine was terechtgekomen. Erg genoeg was het de realiteit. En nu staan er hier al massa’s roestige blikken dozen op mekaar gestapeld…
Enfin, niet alles verandert kompleet, want al ’t verkeer passeert toch nog altijd tussen de honden, de koeien en de ossekarren. Jammer genoeg zijn er wel lijnen op de banen getrokken en beginnen ook de verkeerslichten welig te tieren. De meeste chauffeurs stoppen tegenwoordig al voor de rode lichten. Straf. Maar voor de rest geldt toch nog altijd “het recht van den dikste” en wordt er dapper in ’t midden van de baan gereden om toch maar zeker geen achterligger te laten passeren. Driedubbel voorbijsteken, waardoor twee auto’s spookrijden is ook nog altijd even normaal als vroeger. Daar hebben hun verkeerslessen op TV niet veel aan kunnen veranderen.

         

          Een kleine vinnige bajaj komt flink uit haar pijp om nog rap voorbij te steken.
          Langs de verkeerde kant. Maar daar ligt niemand hier van wakker.
          In geval van twijfel : rij gewoon in 't midden van de weg. Dat doet iedereen hier

Langs de kustweg naar Galle stonden nog altijd veel ruïnes van de tsunami. Het viel me ook op, dat ondanks dat er twee jaar geleden door de regering verorderd was dat er niet meer mocht gewoond worden in een zone van 200 meter naast de zee, er toch dapper, en waarschijnlijk stiekum, huisjes hersteld of bijgebouwd zijn.

         

          Ruïnes...

         

          Halve ruïnes...

         

         Gewone huisjes met de klassieke tuinafsluiting uit takjes...

         

         Grotere huizen met afsluiting van prikkeldraad en hopen vuilnis langs de baan...

         

         En, een eerder zeldzaam, supergroot huis, door een muur van de straat afgesloten...

Binnenkort rijden we verder!

De meeste mensen houden dit wel eens in handen, of laten het in handen houden... En bijna iedereen heeft dit voorwerp in huis.
Stuur je antwoord aub per mail en zet het niet op mijn blog om de anderen hun zoekplezier niet te ontnemen!



Veel succes, maar nog meer plezier! Jullie krijgen elke dag een foto vanuit een andere gezichtshoek...

Het uiteinde van een USB-stick!
Best mogelijk dat zelfs je PC-muis met dit soort stekker aan je klavier zit, hij wordt ook veel gebruikt om foto's op te laden, of om data met je mee te nemen naar een andere PC.
Ik hoop alleszins dat jullie tijdens de zoektocht om dit voorwerp te vinden niet teveel draden losgetrokken hebt anders zou het wel eens een computerloosweekend kunnen worden...
Maar geen paniek want het duurt alvast een uur korter dan anders. En zo'n "wind-en regenweekend" verdient het ook om een uur korter te duren.





Opgelost door : Luk, Dolfijn, Lange Lou, Kathleen, Shajongen, Nand, Walter, Steven, Jan, Redpoppy, Geert, Chrisje, Mare, Opapat,  Jenny, Andromeda, Mieke, Yvette, Crika en William!
Morgen verse aanvoer!

Nog een aflevering van onze fotowandeling door de Dam- en Seefhoekwijk.
 In deze buurt zijn niet allleen de mensen "veelkleurig". (Er wonen meer dan 100 nationaliteiten...) maar de buurt zelf is ook een kakafonie van kleurtjes...
Soms gepast, soms minder gepast..









Zelfs de oude "schoenschrapertjes" naast de voordeuren hebben hier verweerde kleurtjes.



En zonder twijfel is deze mensen hun lievelingskleur : blauw!



De sociale woningen zijn onterussen ook in een frisse tint gestoken...
Ooit komt dat hier wel goed...
-----------
En morgen wippen we weer van 't koude Noorden naar 't warme zuiden van Sri Lanka!
Op mijn blog althans

Nu moet het toch duidelijk zijn... Het voorwerpje ligt waarschijnlijk op minder dan een meter uit de buurt van waar ge nu zit... Kom doe uw best, wrijf eens in uw ogen, en laat de hersentjes eens spinnen want morgen plaats ik de oplossing!



Luk, Dolfijn, Lange Lou, Kathleen, Shajongen, Nand, Walter, Steven, Jan, Redpoppy, Geert, Chrisje, Mare, Opapat,  Jenny en Andromeda weten de klepel al hangen!

Ergens in de lucht onderweg naar Sri Lanka.
Woensdag 13 februari 2008.

1. Geef mij maar een heel rijtje.

De check-in op de luchthaven van Charles de Gaulle verliep vlekkeloos. Het ellendige busje om van ’t station naar terminals te rijden is vervangen door een treintje. Echt zo’n dingetje dat doet denken aan hoe de mens op Expo 58 zich het jaar 2000 voorstelde. Jammergenoeg is het ietwat anders gelopen en is van het beloofde comfort in de toekomst weinig in huis gekomen… We worden nog altijd als beesten in versleten en te kleine vliegtuigen gepropt in plaats van zelf in onze "automatisch gestuurde auto’s met vleugeltjes" rond te toeren…

De “vloeistoffen-in-plastic-zakskes”-ceremonie is stilaan door iedereen gekend. Bij ons werd er nog stomweg 1 klein flesje lenzenvloeistof ontdekt in de handbagage maar eens dat ook in ’t plastic zakje zat mocht het netjes terug… in de handbagage… Ongelofelijk maar waar, maar eigenlijk zijn ze met niks anders bezig dan het bekritiseren van “onzen inpak”. Mijn twee lege waterflesjes waren deze keer ook geen bezwaar. Kortom alles mag binnenkort blijkbaar gewoon terug rustig ontploffen. Het enige doel van de controle is precies om ons “ordelijk” onze handbagage te leren inpakken.

Waar het echt niet mee wou vlotten was met mijn geheugen. Ik heb zeker 10 keer gevraagd aan welke “gate” we nu eigenlijk moesten opstappen. Ik kon het nummer 3 geen halve minuut onthouden. Ik denk dat mijn korte termijn-geheugen nog iets van een twintigtal seconden bedraagt. Maximum. Het lijkt nog altijd of al de moeheid van de vorige 25 jaar er in enkele maanden tijd wil uitkomen. Ik wist niet dat een mens op zijn 50 zo oneindig moe kon zijn... En blijven...

De vluchtleiding bleek een stiptheidsaktie te houden waardoor het vertrek een uurtje vertraagd werd. Ik wou me nog even als vrijwillliger opgeven om een paar vliegtuigen te laten landen, maar gezien mijn beperkte kennis van links en rechts en de huidige capaciteit van mijn geheugen denk ik toch niet dat ze op mijn vriendelijk aanbod zouden ingegaan zijn. Maar daar kon ik echt niet om treuren want er waren in de wachtruimte bureautjes voorzien om de laptops op aan te sluiten en ’t wachten leverde nog een lekker broodje op ook. En met eten en mogen schrijven krijgt ge mij meestal wel zoet.

Eens aan boord werd het nóg beter! Wat een beetje slechte berichtgeving in de Westerse media toch kan veroorzaken… Ge toont een paar ontploffingeskes op ’t nieuws en geen kat vertrekt nog naar dat land in kwestie. Alsof ge in Londen of Madrid niet even goed in de lucht kunt geblazen worden?!

         

Dus was ’t vliegtuig half leeg en kon ik over een hele middenrij - zijnde vier zetels -  “beschikken”. Ik kon me er languit over draperen!!! Dat was jaren geleden! De volgende 13 uur zagen er opeens al helemaal niet meer zo vreselijk uit.

         

Ik zette mijn vier TV-kes elk op een andere zender en kon tegelijk met de neuscamera van ’t vliegtuig meekijken, met de buikcamera en daarnaast kon ik ook nog ’t vluchtschema volgen. Van comfort gesproken. Dat hebt ge zelfs in business-class niet.
Mijn vier miezerige mini-kussentjes pakte ik in in één van mijn vier dekentjes zodat ik een lekker dik kopkussen kon boetseren. Nog twee opgerolde dekentjes onder de taille, alle veiligheidsriemen goed weggefoeffeld tussen de zetels, zodat ik op geen ijzeren spullen moest liggen, en mijn bedje was gespreid.

         

Na een inleidend dutje werden we vriendelijk wakker gemaakt en kregen een heerlijke bloemkool- en boontjescurry geserveerd. Onmiddellijk Sri Lankaanse kost ook al! Mijn geluk kon niet op! Mét ongelofelijk chocolade toetje na…
Daarna mijn wasbollen gekneed en in mijn oren geduwd, mijn oogmasker opgezet, mijn sjaal rond mijn kop gewikkeld en de mummie kon aan de échte dut beginnen.
Het werd een van de meest comfortabele vluchten van mijn leven! Volle vijf uur heb ik liggen pitten. Tot de volgende maaltijd in feite. Ja, voor eten moogt me natuurlijk altijd wakker maken natuurlijk. En alweer was ’t lekker. Helemaal geen "plastieken ei" zoals anders maar weer een heus lekker warm Sri Lankaans avondmaal. Tja, avondmaal… hoewel het toen al donderdagochtend 1 uur was in feite. Maar kom, mijn maag heeft geen horloge, die past zich wel aan als ’t lekker is.

         

Overmorgen een verslag over de aankomst in Colombo en de rit naar 't zuiden!

En? Helpt deze foto beter?... Zoek het vooral niet te ver!!!



Al opgelost door : Luk, Dolfijn, Lange Lou, Kathleen, Shajongen, Nand, Walter, Steven, Jan, Redpoppy,  Geert, Chrisje en Mare!

En weer wordt er een zeer typisch onderdeeltje meer zichtbaar...



Reeds opgelost door : Luk, Dolfijn, Lange Lou, Kathleen, Shajongen, Nand, Walter, Steven, Jan, Redpoppy en Geert!

Tijdens onze foto-uitstapjes mag de "inwendige mens" ook nooit vergeten worden.



En zeker niet de "inwendige hond".



Nand en Mare tonen mekaar wat ze al allemaal "gevangen" hebben...



En François legt zoals steeds met hand en tand uit hoe we 't nog beter zouden kunnen doen.
Heerlijke momenten om even warm binnen te zitten en wat "bespiegelingen" te kunnen maken over wat we al allemaal gezien hebben....







Weerkaatsing van de blauwe lucht in de moskee op het Stuyvenbergplein.



Niet alleen de lucht wordt er in weerspiegeld. Ook heelder bosjes schotelantennes...

Hoe ziet een rantsoen eten voor een week er uit voor een gemiddeld gezin in diverse landen?


Duitsland: The Melander family of Bargteheide     Food expenditure for one week: 375.39 Euros or $500.07


United States: The Revis family of North Carolina (Sure hope most American families eat more fresh fruits
and vegetables and less junk food than this family.)     Food expenditure for one week $341.98


Italie: The Manzo family of Sicily     Food expenditure for one week: 214.36 Euros or $260.11


Mexico: The Casales family of Cuernavaca     Food expenditure for one week: 1,862.78 Mexican Pesos or $189.09


Polen: The Sobczynscy family of Konstancin-Jeziorna     Food expenditure for one week: 582.48 Zlotys or $151.27


Egypte: The Ahmed family of Cairo     Food expenditure for one week: 387.85 Egyptian Pounds or $68.53


Ecuador: The Ayme family of Tingo     Food expenditure for one week: $31.55


Bhutan: The Namgay family of Shingkhey Village     Food expenditure for one week: 224.93 ngultrum or $5.03


Chad: The Aboubakar family of Breidjing Camp     Food expenditure for one week: 685 CFA Francs or $1.23

Al een stuk duidelijker...



Maar dat was alweer niet meer nodig voor :
Luk, Dolfijn, Lange Lou, Kathleen, Shajongen, Nand en Walter!

Over enkele maanden krijgen de kinderen van Antwerpen Noord een groot park tot hun beschikking. Maar dat houdt hen niet tegen om zich ondertussen al flink te amuseren op het speelplein van Stuyvenberg, op de super-skatebaan en gewoon op straat.





Met de bal spelen aan "De Trappekes". Een heel oud plekje Antwerpen aan 't stationnetje van Den Dam, middenin de volksbuurt.



Het Stuyvenbergplein is de laatste jaren omgetoverd tot een echt speelplein.







Maar voor de grotere jongens gaat er natuurlijk niets boven de skatebaan...







En hier komt moet over enkele maanden het park verrijzen...
Met sporthallen, wandelpaden, hangplekken en zitplaatsen...
Nog even geduld, want eerst moet er nog wat afgebroken worden.
Dat zien jullie wel in mijn volgende reeks foto's over "Den Dam".