Fotoraadsel 134 - foto 2

Tangalle, donderdag 14 februari 2008.

2. Over linksrijdende olifanten en Romeinse Keizers.

Ik was eigenlijk heel blij dat we dit jaar voor een direkte vlucht gekozen hadden en er niet moest getankt worden in de Emiraten. Ik begin dat daar stilaan onsympathieke bazekes te vinden. Deze week stond er nog in de krant dat er al twee mensen onschuldig in de gevangenis verzeild zijn voor vier jaar. De eerste omdat hij 0,2 gram shit in de ribbels van zijn schoenen had hangen, en de tweede omdat ze enkele korrels maanzaad op zijn vest gevonden hadden. De sukkelaar had ocharme thuis ontbeten met een maanzaadpistoleeke… En ja, maanzaad is op de keper beschouwd opium-zaad…
Dus sinds die arabierkes hun superverfijnde detectiemachientjes in gebruik genomen hebben die de kleinste hoeveelheid drugs kunnen opsporen kan iedere onschuldige mens die per ongeluk naast iemand gestaan heeft die een jointje gerold heeft opgesloten worden. Ik vraag mij af hoe lang ze nog toeristen over de vloer gaan krijgen met deze regeling…
En wat met al die rijke beroemheden die huizen gekocht hebben op die nieuw aangelegde Palm-eilanden voor Dubai? Die kwieten hangen aan mekaar van de cocaïne! Naar schijnt zitten er op elk dollarbiljet sporen van die drug... Hoe gaan die jet-setters naar hun vakantie-villake geraken zonder eerst elke keer dat ze naar hun huis gaan een kort oponthoud van 4 jaar in de gevangenis door te brengen? Ik hoor het al gebeuren : “Schat ik ga dit weekend naar ’t verjaardagsfeestje van Madonna in Londen, dus ik ben over drie dagen en vier jaar terug hé!”
Maar soit ’t zal mij vandaag een zorg zijn, we maken deze keer geen tussenlanding in de Emiraten en in de ribbels van mijn schoenen hangt meestal alleen maar wat uitgeharde echte buffalo-shit, maar toch, een mens krijgt schrik om ooit eens zuiver per ongeluk serieus in de shit te geraken in zo’n overgecontroleerde wereld.

In de sjieke nieuwe luchthaven van Katunayake op mijn geliefd Sri Lanka, ging het er vrij rustig aan toe. Geen stressy gedoe. Amper soldaten en rond de luchthaven niet meer dan de duizenden en duizenden meters opgerolde prikkeldraad die dit droomeilandje al 25 jaar ontsieren. De chauffeur die ons kwam ophalen stond ons al netjes op te wachten en hij reed waarachtig een busje voor met ligzetels bekleed met rode pluche! Toch wel veel rustgevender dan zoals we 't vroeger jaren aanpakten : direkt vanaf de luchthaven doodmoe in onze eigen auto stappen en onmiddellijk zelf naar de andere kant van ’t eiland rijden. Met iets ouder te worden wordt ge blijkbaar toch ook iets wijzer. Want dat links rijden in zo'n chaotisch verkeer valt niet altijd mee, zeker niet als ge sterretjes ziet van de jetlag.
Door onze iets te late aankomst zaten we nu wel net in de ochtendspits… Elke koe, hond, bus, mens, auto, ossekar, camion, buffel en olifant moest op tijd op zijn werk geraken…

         

         

         

          Een winkelstraat : de droogkuis, de fietsenreparateur en de garage.

Gelukkig was onze chauffeur zo wijs om in een wijde boog rond het centrum van Colombo te rijden. Daar moet het pas de ware chaos zijn met al de veiligheidsmaatregelen na al de aanslagen van de laaste weken…
We kwamen pas aan de kust uit als we Mount Lavinia al voorbij waren! Was dat een leuke verrassing. Héél het hectisch gedoe van Colombo hadden we omzeild en plots zagen we de zee...

         

Buiten hier en daar wat soldaten, maar zeker niet meer dan andere jaren, en aan de luchthaven wat “Friese Ruiters” (die mijn rampzalig geheugen “Romeinse Keizers” noemde) - zo van die reuze "kraaiepoten" om de weg te barricaderen - was er niet veel te zien van extra veiligheidsmaatregelen. Onderweg hingen wel veel aanplakbiljetten met de afbeelding van Prabakharan, de leider van de Tamil-Tijgers. Beetje vreemd. Eerst dacht ik dat het aanplakbiljetten zoals in ’t Wilde Westen vroeger waren: “Wanted! Big reward!”. Maar het bleken affiches waarop men zich afvroeg of hij nu wel of niet nog leefde na het laatste bombardement op zijn kamp in Kilinochchi. Er is blijkbaar nog altijd de grootste onduidelijkheid over de stand van zaken.

         

         

Het was eigenlijk best eens prettig om na zoveel jaren nog eens bewust en wakker door die buurten gereden te worden. Zo ziet ge de veranderingen van de laatste jaren des te beter. Er zijn een paar grote dampende fabrieken verrezen en een heuse containeropslagplaats. Ik denk dat het ondertussen 5 jaar geleden is dat ik in dit land voor ’t eerst een camion met een container zag rijden. Ik dacht toen dat ik in een nachtmerrie over een tijdmachine was terechtgekomen. Erg genoeg was het de realiteit. En nu staan er hier al massa’s roestige blikken dozen op mekaar gestapeld…
Enfin, niet alles verandert kompleet, want al ’t verkeer passeert toch nog altijd tussen de honden, de koeien en de ossekarren. Jammer genoeg zijn er wel lijnen op de banen getrokken en beginnen ook de verkeerslichten welig te tieren. De meeste chauffeurs stoppen tegenwoordig al voor de rode lichten. Straf. Maar voor de rest geldt toch nog altijd “het recht van den dikste” en wordt er dapper in ’t midden van de baan gereden om toch maar zeker geen achterligger te laten passeren. Driedubbel voorbijsteken, waardoor twee auto’s spookrijden is ook nog altijd even normaal als vroeger. Daar hebben hun verkeerslessen op TV niet veel aan kunnen veranderen.

         

          Een kleine vinnige bajaj komt flink uit haar pijp om nog rap voorbij te steken.
          Langs de verkeerde kant. Maar daar ligt niemand hier van wakker.
          In geval van twijfel : rij gewoon in 't midden van de weg. Dat doet iedereen hier

Langs de kustweg naar Galle stonden nog altijd veel ruïnes van de tsunami. Het viel me ook op, dat ondanks dat er twee jaar geleden door de regering verorderd was dat er niet meer mocht gewoond worden in een zone van 200 meter naast de zee, er toch dapper, en waarschijnlijk stiekum, huisjes hersteld of bijgebouwd zijn.

         

          Ruïnes...

         

          Halve ruïnes...

         

         Gewone huisjes met de klassieke tuinafsluiting uit takjes...

         

         Grotere huizen met afsluiting van prikkeldraad en hopen vuilnis langs de baan...

         

         En, een eerder zeldzaam, supergroot huis, door een muur van de straat afgesloten...

Binnenkort rijden we verder!

De meeste mensen houden dit wel eens in handen, of laten het in handen houden... En bijna iedereen heeft dit voorwerp in huis.
Stuur je antwoord aub per mail en zet het niet op mijn blog om de anderen hun zoekplezier niet te ontnemen!



Veel succes, maar nog meer plezier! Jullie krijgen elke dag een foto vanuit een andere gezichtshoek...

Het uiteinde van een USB-stick!
Best mogelijk dat zelfs je PC-muis met dit soort stekker aan je klavier zit, hij wordt ook veel gebruikt om foto's op te laden, of om data met je mee te nemen naar een andere PC.
Ik hoop alleszins dat jullie tijdens de zoektocht om dit voorwerp te vinden niet teveel draden losgetrokken hebt anders zou het wel eens een computerloosweekend kunnen worden...
Maar geen paniek want het duurt alvast een uur korter dan anders. En zo'n "wind-en regenweekend" verdient het ook om een uur korter te duren.





Opgelost door : Luk, Dolfijn, Lange Lou, Kathleen, Shajongen, Nand, Walter, Steven, Jan, Redpoppy, Geert, Chrisje, Mare, Opapat,  Jenny, Andromeda, Mieke, Yvette, Crika en William!
Morgen verse aanvoer!

Nog een aflevering van onze fotowandeling door de Dam- en Seefhoekwijk.
 In deze buurt zijn niet allleen de mensen "veelkleurig". (Er wonen meer dan 100 nationaliteiten...) maar de buurt zelf is ook een kakafonie van kleurtjes...
Soms gepast, soms minder gepast..









Zelfs de oude "schoenschrapertjes" naast de voordeuren hebben hier verweerde kleurtjes.



En zonder twijfel is deze mensen hun lievelingskleur : blauw!



De sociale woningen zijn onterussen ook in een frisse tint gestoken...
Ooit komt dat hier wel goed...
-----------
En morgen wippen we weer van 't koude Noorden naar 't warme zuiden van Sri Lanka!
Op mijn blog althans

Nu moet het toch duidelijk zijn... Het voorwerpje ligt waarschijnlijk op minder dan een meter uit de buurt van waar ge nu zit... Kom doe uw best, wrijf eens in uw ogen, en laat de hersentjes eens spinnen want morgen plaats ik de oplossing!



Luk, Dolfijn, Lange Lou, Kathleen, Shajongen, Nand, Walter, Steven, Jan, Redpoppy, Geert, Chrisje, Mare, Opapat,  Jenny en Andromeda weten de klepel al hangen!

Ergens in de lucht onderweg naar Sri Lanka.
Woensdag 13 februari 2008.

1. Geef mij maar een heel rijtje.

De check-in op de luchthaven van Charles de Gaulle verliep vlekkeloos. Het ellendige busje om van ’t station naar terminals te rijden is vervangen door een treintje. Echt zo’n dingetje dat doet denken aan hoe de mens op Expo 58 zich het jaar 2000 voorstelde. Jammergenoeg is het ietwat anders gelopen en is van het beloofde comfort in de toekomst weinig in huis gekomen… We worden nog altijd als beesten in versleten en te kleine vliegtuigen gepropt in plaats van zelf in onze "automatisch gestuurde auto’s met vleugeltjes" rond te toeren…

De “vloeistoffen-in-plastic-zakskes”-ceremonie is stilaan door iedereen gekend. Bij ons werd er nog stomweg 1 klein flesje lenzenvloeistof ontdekt in de handbagage maar eens dat ook in ’t plastic zakje zat mocht het netjes terug… in de handbagage… Ongelofelijk maar waar, maar eigenlijk zijn ze met niks anders bezig dan het bekritiseren van “onzen inpak”. Mijn twee lege waterflesjes waren deze keer ook geen bezwaar. Kortom alles mag binnenkort blijkbaar gewoon terug rustig ontploffen. Het enige doel van de controle is precies om ons “ordelijk” onze handbagage te leren inpakken.

Waar het echt niet mee wou vlotten was met mijn geheugen. Ik heb zeker 10 keer gevraagd aan welke “gate” we nu eigenlijk moesten opstappen. Ik kon het nummer 3 geen halve minuut onthouden. Ik denk dat mijn korte termijn-geheugen nog iets van een twintigtal seconden bedraagt. Maximum. Het lijkt nog altijd of al de moeheid van de vorige 25 jaar er in enkele maanden tijd wil uitkomen. Ik wist niet dat een mens op zijn 50 zo oneindig moe kon zijn... En blijven...

De vluchtleiding bleek een stiptheidsaktie te houden waardoor het vertrek een uurtje vertraagd werd. Ik wou me nog even als vrijwillliger opgeven om een paar vliegtuigen te laten landen, maar gezien mijn beperkte kennis van links en rechts en de huidige capaciteit van mijn geheugen denk ik toch niet dat ze op mijn vriendelijk aanbod zouden ingegaan zijn. Maar daar kon ik echt niet om treuren want er waren in de wachtruimte bureautjes voorzien om de laptops op aan te sluiten en ’t wachten leverde nog een lekker broodje op ook. En met eten en mogen schrijven krijgt ge mij meestal wel zoet.

Eens aan boord werd het nóg beter! Wat een beetje slechte berichtgeving in de Westerse media toch kan veroorzaken… Ge toont een paar ontploffingeskes op ’t nieuws en geen kat vertrekt nog naar dat land in kwestie. Alsof ge in Londen of Madrid niet even goed in de lucht kunt geblazen worden?!

         

Dus was ’t vliegtuig half leeg en kon ik over een hele middenrij - zijnde vier zetels -  “beschikken”. Ik kon me er languit over draperen!!! Dat was jaren geleden! De volgende 13 uur zagen er opeens al helemaal niet meer zo vreselijk uit.

         

Ik zette mijn vier TV-kes elk op een andere zender en kon tegelijk met de neuscamera van ’t vliegtuig meekijken, met de buikcamera en daarnaast kon ik ook nog ’t vluchtschema volgen. Van comfort gesproken. Dat hebt ge zelfs in business-class niet.
Mijn vier miezerige mini-kussentjes pakte ik in in één van mijn vier dekentjes zodat ik een lekker dik kopkussen kon boetseren. Nog twee opgerolde dekentjes onder de taille, alle veiligheidsriemen goed weggefoeffeld tussen de zetels, zodat ik op geen ijzeren spullen moest liggen, en mijn bedje was gespreid.

         

Na een inleidend dutje werden we vriendelijk wakker gemaakt en kregen een heerlijke bloemkool- en boontjescurry geserveerd. Onmiddellijk Sri Lankaanse kost ook al! Mijn geluk kon niet op! Mét ongelofelijk chocolade toetje na…
Daarna mijn wasbollen gekneed en in mijn oren geduwd, mijn oogmasker opgezet, mijn sjaal rond mijn kop gewikkeld en de mummie kon aan de échte dut beginnen.
Het werd een van de meest comfortabele vluchten van mijn leven! Volle vijf uur heb ik liggen pitten. Tot de volgende maaltijd in feite. Ja, voor eten moogt me natuurlijk altijd wakker maken natuurlijk. En alweer was ’t lekker. Helemaal geen "plastieken ei" zoals anders maar weer een heus lekker warm Sri Lankaans avondmaal. Tja, avondmaal… hoewel het toen al donderdagochtend 1 uur was in feite. Maar kom, mijn maag heeft geen horloge, die past zich wel aan als ’t lekker is.

         

Overmorgen een verslag over de aankomst in Colombo en de rit naar 't zuiden!

En? Helpt deze foto beter?... Zoek het vooral niet te ver!!!



Al opgelost door : Luk, Dolfijn, Lange Lou, Kathleen, Shajongen, Nand, Walter, Steven, Jan, Redpoppy,  Geert, Chrisje en Mare!

En weer wordt er een zeer typisch onderdeeltje meer zichtbaar...



Reeds opgelost door : Luk, Dolfijn, Lange Lou, Kathleen, Shajongen, Nand, Walter, Steven, Jan, Redpoppy en Geert!

Tijdens onze foto-uitstapjes mag de "inwendige mens" ook nooit vergeten worden.



En zeker niet de "inwendige hond".



Nand en Mare tonen mekaar wat ze al allemaal "gevangen" hebben...



En François legt zoals steeds met hand en tand uit hoe we 't nog beter zouden kunnen doen.
Heerlijke momenten om even warm binnen te zitten en wat "bespiegelingen" te kunnen maken over wat we al allemaal gezien hebben....







Weerkaatsing van de blauwe lucht in de moskee op het Stuyvenbergplein.



Niet alleen de lucht wordt er in weerspiegeld. Ook heelder bosjes schotelantennes...

Hoe ziet een rantsoen eten voor een week er uit voor een gemiddeld gezin in diverse landen?


Duitsland: The Melander family of Bargteheide     Food expenditure for one week: 375.39 Euros or $500.07


United States: The Revis family of North Carolina (Sure hope most American families eat more fresh fruits
and vegetables and less junk food than this family.)     Food expenditure for one week $341.98


Italie: The Manzo family of Sicily     Food expenditure for one week: 214.36 Euros or $260.11


Mexico: The Casales family of Cuernavaca     Food expenditure for one week: 1,862.78 Mexican Pesos or $189.09


Polen: The Sobczynscy family of Konstancin-Jeziorna     Food expenditure for one week: 582.48 Zlotys or $151.27


Egypte: The Ahmed family of Cairo     Food expenditure for one week: 387.85 Egyptian Pounds or $68.53


Ecuador: The Ayme family of Tingo     Food expenditure for one week: $31.55


Bhutan: The Namgay family of Shingkhey Village     Food expenditure for one week: 224.93 ngultrum or $5.03


Chad: The Aboubakar family of Breidjing Camp     Food expenditure for one week: 685 CFA Francs or $1.23

Al een stuk duidelijker...



Maar dat was alweer niet meer nodig voor :
Luk, Dolfijn, Lange Lou, Kathleen, Shajongen, Nand en Walter!

Over enkele maanden krijgen de kinderen van Antwerpen Noord een groot park tot hun beschikking. Maar dat houdt hen niet tegen om zich ondertussen al flink te amuseren op het speelplein van Stuyvenberg, op de super-skatebaan en gewoon op straat.





Met de bal spelen aan "De Trappekes". Een heel oud plekje Antwerpen aan 't stationnetje van Den Dam, middenin de volksbuurt.



Het Stuyvenbergplein is de laatste jaren omgetoverd tot een echt speelplein.







Maar voor de grotere jongens gaat er natuurlijk niets boven de skatebaan...







En hier komt moet over enkele maanden het park verrijzen...
Met sporthallen, wandelpaden, hangplekken en zitplaatsen...
Nog even geduld, want eerst moet er nog wat afgebroken worden.
Dat zien jullie wel in mijn volgende reeks foto's over "Den Dam".

In Thailand of Indonesië wordt dit vervoermiddel de "tuktuk" genoemd omdat het tweetakt motortje van ding dit soort geluid voortbrengt. In Sri Lanka noemt men dit (zeer milieuvervuilend) mormeltje een "bajaj". Het is eigenlijk een uitgebouwd brommertje. Vooraan zit de chauffeur en achteraan is plaats voor twee personen. In normale omstandigheden. Maar regelmatig zie je wel 5 of 6 Sri Lankanen in zo'n ding zitten. Soms stappen er heelder families uit en blijven er maar kinderen uit tevoorschijn komen. Dan lijkt zo'n bajaj wel op de hoed van een goochelaar.
Toen wij 20 jaar geleden nog met zo'n dingen rondsnorden omdat we er nog niet zelf met een auto durfden rijden kwamen wij altijd vies, stoffig en plakkerig uit zo'n ding gestrompeld. Het vreemde is dat dat bij Sri Lankanen niet het geval is. Die gaan zelfs naar trouwfeesten met dit vervoermiddel! En die komen dan ongekreukt en fris uit die bajaj gekropen alsof ze net uit een limousine stappen... Raar maar waar... Maar die foto's zullen jullie later wel te zien krijgen!     
   




Vier chauffeurs zijn gezellig bij mekaar gekropen om een babbeltje te doen terwijl ze op klanten wachten.

 



Overal in de stad snorren de handige, en uiterst wendbare bajaj-kes rond en wriemelen zich als eersten overal doorheen. Het is altijd wel verstandig om je knieën en je ellebogen binnenboord te houden als je aan die ledematen gehecht bent.

Voor iedereen een fijne en vrolijke Paasdag! Ik wens jullie veel eitjes en een goed gebit.
Wat van mij niet kan gezegd worden want ik heb deze middag bij de tandarts doorgebracht.
En nee, 't kwam niet door bevroren paas-eieren in de tuin te vinden en er mijn tanden in te zetten.
Op een feestdag maken ik 't niet te moeilijk, dus koos ik voor een voorwerp waar jullie je warme nestje niet voor moeten verlaten en dat al mijn lezers zeker in huis hebben!



Voor diegenen die 't moeilijk vinden... elke dag een grotere foto!
Zet je antwoord aub niet op mijn blog maar stuur het per mail!
Veel succes en nog veel meer plezier!

********
Reeds opgelost door : Luk, Dolfijn, Lange Lou, Kathleen en Shajongen!

Prikkeldraad! Sri Lanka ligt er vol mee... Rond elk legerkamp liggen duizenden meters in spiralen uitgerold... Maar de draad waar ik een foto van nam was bestemd voor een beter doel. Hij lag in de opslagplaatsen van World Concern, waar mijn vriendin Selina werkt, klaar om aan boeren overhandigd te worden wiens rijstveldje anders leeggepeuzeld wordt door wilde dieren.





Opgelost door : Luk, Ron, Andromeda, Chrisje, Kathleen, Shajongen, Klaproosje, Walter, Jan, Lilith, Speelster, Mieke, Ritje, Opapat, Nand, Steven, Dolfijn, Lange Lou, Fernanda, Nilleke, Moeder Melanie en Marro!

Het beste middeltje tegen grote dorst is het drinken van een jonge kokosnoot. Ze worden gewoon op straat verkocht. De kop wordt er af gehakt, je steekt een strootje in de vrucht en slurpen maar. Een heerlijke en gezonde dorstlesser! Lekker koel maar nooit ijskoud.



Heel mijn vakantie drink ik die "tambili's". We hebben altijd wel een tros in onze auto liggen.
Het kokoswater is zeer gezond voor de nieren. Het heeft ongeveer dezelfde samenstelling als bloed. In noodgevallen kan je iemand zelfs redden door hem intravereneus dit vocht toe te dienen als er geen bloed voor handen is.
De tambili is een echt geschenk van de natuur. Hij levert drinken, eten (de harde witte kokosnoot eens de vrucht rijp is), en ook nog eens touw. De bast van de noot (die hier jong is en oranje ziet) wordt in zeewater geweekt en eens enkel nog de vezels overblijven worden daar touwen uit "gesponnen". De bruine sterke kokoskoord die wij allemaal nog van vroeger kennen.



De kop is erafgehakt, er wordt een gaatje gesneden waar het drinkrietje in past en je drankje is klaar. Je hebt er niet eens een glas voor nodig.



Dit is het binnenzicht van deze dame haar winkeltje. Let op het pakje sigaretten dat rechts naast het blauwe mandje ligt. Ook dat is koopwaar, maar niet in zijn geheel. De sigaretten worden er per stuk uit verkocht.



Vanzelfsprekend moest ook dit vrouwtje me door de smalle straatjes meetronen naar haar huisje...



Morgen enkele foto's van vervoermiddelen...

Nog meer...



Reeds opgelost door :
Luk, Ron, Andromeda, Chrisje, Kathleen, Shajongen, Klaproosje, Walter, Jan, Lilith, Speelster, Mieke, Ritje, Opapat, Nand, Steven, Dolfijn, Lange Lou, Fernanda, Nilleke Moeder Melanie en Marro!