lentedag...

Phineas begroette vanmiddag met open armen de zon...

Ik kan echt niet veel meer laten zien want dan wordt het plots wel héél eenvoudig...



 Luk, Steven, Klaproosje, Chrisje, Opapat, Geert, Lange Lou, Dolfijn, Speelster, Kathleen, Shajongen, Nilleke, Ryntje, Walter, Vifke, Fernanda en Mieke
vinden het ondertussen spotgemakkelijk natuurlijk

Weer iets meer...



Maar alvast niet meer nodig voor : Luk, Steven, Klaproosje, Chrisje, Opapat, Geert, Lange Lou, Dolfijn, Speelster, Kathleen, Shajongen, Nilleke, Ryntje, Walter, Vifke, Fernanda en Mieke!

4. Gebroken levens aan een gebroken kust.

De straat oversteken is hier altijd ’t moeilijkste moment. Zeker omdat de auto’s, koeien, driewielers, brommers, en de razendsnelle Tata-bussen links rijden… Ik kijk altijd vier maal om me heen voor ik oversteek, dus het duurt altijd wel even en nog word ik regelmatig op vijf centimeter van mijn bloes voorbijgezoefd. Maar vijf centimeter vinden ze hier ruim.

Er stonden nog ruïnes genoeg om ongestoord wat foto’s in te gaan nemen. (Alhoewel ongestoord in Sri Lanka een onbestaand begrip is, er duikt altijd wel iemand op vanachter een struikske, een rotske of een muurke… Als ik nog denk aan de jaren dat ik enkel mijn plasje dierf doen als er niemand in de buurt was! Hoe ik aan die periode geen gesprongen blaas heb overgehouden weet ik nog altijd niet. ) 

         

         

          Visser aan de gebroken kust van Galle.

         

Dorst, dus even een kokosnoot kopen.
Ik betaal met een briefje gelijkwaardig aan iets meer dan een halve euro en nog is het te groot
en moet er elders wisselgeld gehaald worden... Dus koop ik nog maar wat meer

Sommige huizen staan er nog voor de helft. De rest is weggezakt in zee. Ik was nog geen uur op pad of ik was al door twee madammen in hun huizen uitgenodigd geweest. Trots werden buiten de ravage, de gigantische kalenders (een gegeerd verzamelobject hier. Hoe groter hoe liever, en pas écht waardevol als er iets kompleet exotisch op afgebeeld staat, zoals de bergen van Zwitserland. Sneeuw!!!!), ook de foto’s van de kinderen getoond. Wat natuurlijk weer tot de meest warrige misverstanden leidde door hun totaal gebrek aan kennis van ‘t  Engels.
Zat die kleine van de foto nu op dit moment op school of was die ook verdronken in de tsunami? Oh God, hoe zat het nu weer?… OK dan stellen we maar weer wat vragen in "Papadam-Engels"  :

“Is this son? Son who is now at school?”
“No. Is his father on the picture.”
“Ah! His father when he was still a very young boy! Very nice photo.”
“No not father, is son of father.”
“Who is also killed in the tsunami?”
“No. Father dead. Son at school.”
“So the boy on the picture is the son who is now at school?”
“No, is his brother.”
“The brother of the father, when they were both young?”
“No is child. Is son. Of father.”
“Who is at school now?...”
“No. Died with father in tsunami.”

En dan komen ze uit de slaapkamer met alweer een volgende foto aandragen….
Soit, het eindigt altijd hetzelfde: dat geen van beide partijen nog weet waar we eigenlijk over staan te zwetsen, wat doelloos naar mekaar staan te grijnzen, de ene partij dan toch nog wat centjes of minstens een bic uit het gedoe weet te slepen en dat vervolgens beide partijen het dan maar voor bekeken houden en met een brede smile afscheid nemen. In communicatie zijn ze niet echt straf. Niet met buitenlanders maar ook niet onderling. “Direktheid” en "duidelijkheid" zijn nu eenmaal geen Aziatische karaktertrekken en dat durft dan ook wel eens voor misverstanden zorgen. Al dan niet gewapende...

         

          Drie generaties vrouwen. Let op de kalender aan de muur.
          Dit is een kleintje, er bestaan er van meer dan anderhalve meter lengte!

Het door heel de wereld gekende busstation van Galle, waar tijdens de tsunami de beelden geschoten werden van mensen die zich aan ’t dak vasthielden om niet weggespoeld te worden is helemaal terug in orde. Meer zelfs, het lijkt 1 gigantisch oranje reclamepaneel. Het is van top tot teen vol reclame geschilderd en is een, zo mogelijk, nog lelijker gedrocht dan het vroeger al was.

           

Wij sakkeren dan wel dikwijls op onze bouwverorderingen maar een land waar alles, maar dan ook álles, toegelaten is begint er op den duur toch ook wel heel raar uit te zien moet ik zeggen. Zeker als er enige mate van welstand begint te komen want dan willen ze een nóg opvallender, nóg schreeuweriger huis dan de buren. Het komt de esthetiek niet echt ten goede : wonen in een blinkend knalgroen betegeld huis naast een buurman met een voorliefde voor blauwe pleister en tegenover een reclamebord dat zo groot is als beide huizen samen. Schoon is anders. Waar is de tijd van de bruine en okerkleurige hutten met de palmbladeren daken, organisch verscholen in ’t groen?… 20 jaar geleden… onherroepelijk voorbij dus.
Ik zal in een van de volgende afleveringen eens wat "ultra-moderne" gebouwen laten zien. Ge zou vergeten dat ge in Sri Lanka zit en per ongeluk op Saturnus geland zijt

         

         Op de markt van Galle even wat banaantjes kopen want onze laatste maaltijd
         is ondertussen toch al weer meer dan 10 geleden verorberd...

          

         

De staat van de weg bleef heel goed tot in het diepe zuiden, maar vanaf daar kon zelfs Paul niet meer op zijn zetelke blijven dutten want zijn kop botste als een superballeke tegen de hoofdsteun. Ik was echt blij dat stilaan ons hotel in zicht kwam want ik zag bollekes, sterrekes en over en weer rollende kokosnoten voor mij ogen van moeheid. Enfin, die kokosnoten waren wel echt natuurlijk.
-----------------------------------------------------------------------------------------
Ik probeer om over enkele dagen weer een stukje van mijn reisverhaal te bewerken en er enkele foto's bij te zoeken, maar 't vlot niet goed. Door de oorlogsituatie was het moeilijk om over grappige dingen te schrijven en de meeste delen van mijn verhaal zijn te somber, te emotioneel, te persoonlijk of te politiek. 't Is deze keer echt moeilijk om uit mijn schrijfsels iets luchtigs voor mijn op blogje te distilleren... Maar ik blijf mijn best doen

Wow! Al na 1 foto gevonden door zoveel mensen!!!
Luk, Steven, Klaproosje, Chrisje, Opapat, Geert, Lange Lou, Dolfijn, Speelster, Kathleen, Shajongen, Nilleke, Ryntje, Walter en Vifke wisten het van het eerste ogenblik. Straffe mannen en vrouwen vind ik dat!
Voor de anderen een iets ruimer beeld :

De laatste reeks foto's van de reportage die ik over het nieuwe park in 't noorden van de stad maakte...



En er zal ook nog wat geëgaliseerd en bijgebouwd moeten worden...
Maar diep onder de grond raast al wel de TGV...





Die je vanuit deze patrijspoortjes onder je door kan zien zoeven.



Maar kinderen hebben geen hi-tech-toestanden nodig om zich te amuseren. Die zijn al meer dan gelukkig als ze met hun feestkleding op bermen kunnen klimmen en zich daar af kunnen laten glijden. En ja, dat het misschien slecht voor de schoenen en de kleren is... wie maalt daar nu op dit moment om?
Dat zullen straks ma en pa misschien wel doen. Maar dat ogenblik is nog ver af.



De kleurige huizen van meestal kleurijke gezinnen...



De oude wateropslagkokers voor de stoomlocomotieven van destijds.
Die mogen gelukkig blijven staan.



De winter is voorbij. Hij heeft lang genoeg geduurd.



Kom, laat de zomer voor deze wijk nu eindelijk maar beginnen...

Iedereen kent dit voorwerp! Zet je antwoord aub niet op mijn blog maar stuur het per mail. Jullie krijgen elke dag een ruimere foto te zien... Veel succes en nog meer plezier!

egen

onze magazijnmuur groeit een lekker dikke klimop. Het is een echt flatgebouw van vogeltjes.

Een tondeuse, een "grasmachien voor smoelekes of poepekes", een lady-shave, een scheerapparaat...
Al die antwoorden had ik goed gerekend.
Maar dus niet : een mesje om boterkrullen mee te maken (zou pijn doen als ge dat hiervoor gebruikt! ), een rasp (amai! Zou nóg meer pijn doen! ), een mes met karteltjes (jawadde, zijn dat hier een bende sadisten seg!! ), een ijskrabber (Brrrr! Ai! Ik mag er niet aan denken!... ), een zaag (waarom niet ineens een kettingzaag?!!!  )





De mensen zonder sadistische intenties én met goeie ogen zijn deze week :
Geert, Ritje, Luk, Steven, Chrisje, Paul, Andromeda, Walter, Ron, Nand, Fijntje, Lou, Opapat, Ann, Nilleke, Speelster, Maria, Kathleen en Shajongen!

En morgen is er verse aanvoer!

En waar hing Irma gisteren nu weer uit?!!!



Ze zal in de loop van de volgende weken nog veel te vertellen hebben....

De foto van de laatste kans! Morgen verschijnt de oplossing!



Dit verzorgde groepje heeft de oplossing al gevonden
Geert, Ritje, Luk, Steven, Chrisje, Paul, Andromeda, Walter, Ron, Nand, Fijntje, Lou, Opapat, Ann, Nilleke, Speelster, Maria, Kathleen en Shajongen!

Het park in het noorden van Antwerpen wordt een kanjer... Met ruimte voor alles en iedereen. Althans dat is toch wat beloofd wordt. Het zou wel eens perfect kunnen worden... Maar momenteel zijn de contrasten hier nog heel mooi.



"Nog kapot", naast "al prachtig gerestaureerd"...



Sjieke balkons...



...op nog geen 50 meter van tunnels vol grafitti.
(Deze foto maakte ik met een beeld van de film "Clockwork Orange" in mijn achterhoofd.)



Er is veel grijs...



Maar sommige mensen nemen blijkbaar de taak op zich het "grijs" wat kleur te geven



Er moet nog volop gesloopt en gerestaureerd worden...





(Met slopen wil Irma altijd wel een pootje toesteken! )

Binnenkort de laatste foto's uit de reeks over deze wijk.

OK, ik zal maar een tandje bijsteken, dan ziet ge 't misschien wèl...



Al opgelost door Geert, Ritje, Luk, Steven, Chrisje, Paul, Andromeda, Walter, Ron, Nand, Fijntje, Lou, Opapat Ann, Nilleke en Speelster!

Elk mens heeft zijn waarde in het geheel. Ieder mens maakt een verschil uit in het leven van iemand anders. Vandaar dit filmpje "Who I am makes a difference." Ik kreeg het toegezonden van een vriend en misschien brengt het jullie ook wel op ideëen om de mensen die echt iets voor je betekenen te laten weten dat ze belangrijk voor je zijn, want al te vaak stappen we daaraan voorbij, denkende "hij of zij weet wel dat ik hem graag zie, ik hoef dat niet te zeggen".
Het enige jammere aan 't filmpje (het duurt een 10-tal minuten denk ik) is dat het alweer gevolgd wordt door reclame.... Op tijd afzetten dus Maar toch vind ik het zeker de moeite om te bekijken. http://www.blueribbonmovie.com/
Het kan je op ideëen brengen.

Ik draag mijn blauwe lintje met de tekst "Who I Am Makes A Difference" alleszins op aan de lezers van mijn blog. Want jullie maken inderdaad een groot verschil in mijn leven. Zonder jullie was ik hier al lang mee gestopt.

Toen ik terug kwam van mijn reis heb ik overwogen om mijn blog niet meer bij te werken (er zijn toch zoveel andere boeiende dingen te beleven op de wereld, en mijn kijkcijfertjes zijn trouwens ook nog maar de helft van vroeger) maar omdat ik na mijn thuiskomst verscheidene mails had gekregen waarin mensen schreven dat ze blij waren dat het fotoraadsel terug was, sommigen vertelden dat ze echt uitkeken naar foto's over Sri Lanka omdat ze wisten dat ze er zelf nooit zouden geraken, en anderen vroegen waar de nieuwe grappen van Irma en mijn katten bleven, wist ik weer dat er verscheidene mensen mijn blog wèl de moeite vinden. Ze blijven komen lezen (sommigen al bijna drie jaar) ondanks het feit dat ze goed weten dat ik zelf geen blogrondes maak en niet in gastenboeken schrijf.
Die mails leerden me dat ik voor dat kleine groepje mensen wel degelijk een klein verschil maak in hoe zij hun dag doorbrengen, en voor hen besloot ik dan ook door te gaan. Ondertussen heb ik ook geleerd dat het veel leuker is om te schrijven voor een klein publiek, dat ondertussen meer een vriendenkring geworden is, dan voor een grote hoop onbekenden.

Dus mijn lieve lezers : voor jullie een denkbeeldig blauw lintje met de tekst : "Who I Am Makes A Difference." Want jouw bestaan op deze planeet maakt voor mij inderdaad een verschil uit.