Mare moet voor haar cursus fotografie een werk maken rond angst, vereenzaming en vrijheid. De opgave luidde : "Als de angst voor de toekomst wegvalt kan "vrijheid" pas echt vrijheid worden en wordt liefde liefde". Of zoiets. Kortom een onmogelijke opdracht. We zaten echt met onze handen in ons haar... Onverrichterzake hebben we die daar maar uitgehaald en ze in mekaar geslagen om samen haar opdracht tot een "goed" einde te brengen
Voor al die "angst"-foto's hadden we een grijs decor nodig en zeker en vast een dreigende grijze lucht.
Het eerste was geen probleem want toen we enkele weken geleden de fotowandeling door Antwerpen Noord maakten had Mare al een leuke setting gezien aan 't stationnetje van den Dam. En een grijze lucht was het minste van onze zorgen want we wonen in België en we hebben de laatste week nog niet veel anders dan grijs gezien. Dus togen we op pad. Mare als fotograaf, Paul als assistent en drager, en ik als model. Hilárische toestanden zijn dat geworden... Ik mocht dan nog nooit voor model gespeeld hebben maar van slechte wil gaan ze mij nooit kunnen betichten
Eindelijk kwamen we op onze "setting" aan, na veel zoeken want vorige keer hadden we die buurt te voet bezocht en met de auto bleek dat helemaal niet zo simpel te vinden, en net op dat moment... begint de zon te schijnen!!! Veel open café's zijn er in die buurt niet dus van pure wanhoop zijn we dan maar in een frituurke een cola gaan drinken. Heel romantisch. Zitten wachten op de regen...
En eens de eerste druppels vielen en 't lekker grijs werd vond Mare het hèt moment om aan de slag te gaan.
Laathi : "Weet ge Mare ik zal mijn handen goed samenballen dan worden mijn knokkels wit, dan zie ik er nog bangelijker uit!"
Mare : "Laathike, forceer u niet kind, ge ziet er al meer dan bangelijk genoeg uit..."
Maar eigenlijk was 't niet makkelijk. Voor Mare moest ik altijd heel triest en angstig kijken en onze Paul verveelde zich ondertussen dus die wou ook foto's maken, maar die vroeg altijd "lach eens lief!".
Ja, tegelijkertijd twee bazen dienen is dus niet simpel. Meer dan regelmatig trok ik de verkeerde snuit naar de verkeerde fotograaf wat voor heel plezante situaties zorgde. "Amai, is dat zo dat gij lief kijkt?" "Jawadde, ik zou u niet graag kwaad meemaken..."
Laathi : "Mare is dat triestig genoeg?"
Mare : "Uwe permanent al zeker wel."
Laathi : "Oh ja, das echt heel triestig. Ik krijg begot compassie met mijn eigen... Maar ik kan nóg beter zenne!"
Mare : "Ongetwijfeld, maar ik moet wel zien dat de leraar van mijne cursus niet in tranen uitbarst als hij mijn foto's ziet hé."
Laathi : "Ja, maar dan gaat dat toch aan u liggen en niet aan mij zenne!"
Paul : "Allez staat nu eens stil en lacht ne keer! En Irma stop met bengelen!"
Ja, dit is echt de houding van de betere fotograaf. Een handtas, een klerenzak en drie paraplu's in uw hand en dan verwachten dat ge de camera stabiel kunt houden... Een zalige momentopname die Mare hier gemaakt heeft!
Laathi : "Vooruit, 't is al goed. Voor diegenen met den bibber onder u zal ik hier wat heel braaf stil gaan zitten."
Laathi : "Sorry ik ben geen beroepsmodel hé, ik ben een beginnerke, ik kan nog niet lang stilzitten."
Trouwens ge moet u maar eens serieus - erger nog "heel angstig" - proberen te houden als ge zoiets voor uw neus ziet gebeuren...
Paul : "Nu vallen er toch geen druppelkes meer op uw lens hé Mare?"
Mare : "Zolang als gij geen niesbui krijgt niet nee..."
Over enkele dagen nog wat meer van deze waanzinnige "Trieste Mary Poppins"-sessie, en na Mare's expositie, de échte foto's.
Enig stukje ballet....
), een mes met karteltjes (jawadde, zijn dat hier een bende sadisten seg!!
), een ijskrabber (Brrrr! Ai! Ik mag er niet aan denken!...
1 reactie op dit bericht
Ballet