Breaking...

Tot hiertoe als eerste en als enige opgelost door mijn oudste lezeres : Moederke Melanie.
Als oogskes van 84 jaar het binnen de dag en zonder enige hulp kunnen herkennen dan zal het bij "de jongeren" ook wel lukken zeker?

Maar ik zal het voor "de jongeren" alweer iets makkelijker maken.

In het Thaise olifantenhospitaal gebeurt ondertussen natuurlijk ook vanalles. Ook daar is in mei een baby olifant geboren. Jammergenoeg is het niet zo mooi afgelopen als in de ZOO. Geboortefoto's vindt je op de site van FAE.

De geboorte vond plaats net na een hevige storm die de gebouwen van het hospitaal had beschadigd, er was zelfs geen electriciteit meer enkel nog water, water, water... De baby kreeg dan ook de naam "Namfon", wat "regenwater" betekend.



De bevalling van Boonpan...                          (Foto copyright FAE)

Na de bevalling wou moeder Boonpan - net zoals ze bij haar eerste baby deed - haar jong doden. Soraida en haar team hebben het kunnen jong redden door het bij de moeder weg te halen. Ma Boonpan kreeg een kalmeringsmiddel zodat de uiterst belangrijke eerste melk (waar veel anti-stoffen inzittten) kon afgetapt worden en het babytje tenminste dat broodnodige voedsel toch nog manueel kon gevoerd worden. De moeder en kind worden uit noodzaak van mekaar gescheiden gehouden. Het kleintje wordt nu met papflessen grootgebracht door het hospitaalteam.

Op de site van FAE (Friends of the Asian Elepant) kunnen jullie ook Mosha weer bewonderen - die jullie al zo goed kennen van op mijn blog - mooi poserend met haar nieuwe prothese.
Ik was heel vereerd toen ik daarnet zag dat Soraida een foto die ik in januari van Mosha genomen had (die waar ze half rechtop zittend op haar blauwe matrasjes poseert) op haar website gebruikt had.
Er staat  ook een boeiende reeks foto's op van hoe het zeven maanden oude diertje destijds in juni 2006 bij Soraida terecht kwam nadat het met haar voorpootje op een landmijn getrapt was. En hoe alles daarna geëvolueerd is. Je ziet de kleine Mosha knus in de armen van haar mama recuperen na de amputatie. Heel mooi.

Helemaal onderaan de site staan foto's van de grote, maar schuchtere, Motala met haar nieuwe prothese. Je kan hier ook zien hoe ze die prothese gemaakt hebben.

De tekst op de site van het FAE is in 't Engels, maar wees gerust de beelden spreken voor zich.
Het is een heel fijne site om af en toe op bezoek te gaan en daar al de avonturen te volgen.
Natuurlijk is het daar niet altijd de "good news show", de mensen daar moeten met veel primitievere middelen hulp zien te bieden aan de dieren in nood, en niet alle patiënten die binnenkomen overleven.

Soraida's site is een hartverwarmende plek, zonder gruwelbeelden, het is veeleer een ode aan het zegevieren van de liefde voor het dier, zelfs als de mens het ondertussen ook niet makkelijk heeft.
Liefde verzet bergen. Dus waarom niet olifanten?

http://animom.tripod.com/faepage3.html
Voor de dierenvrienden misschien een fijn adres om bij hun "favorieten" te zetten?

De eerste foto's van baby K!!!
Vanochtend een uur na de geboorte genomen!

http://www.zooantwerpen.be/BabyK/foto2.html

Dinsdag wordt haar naam bekend gemaakt en vanaf woensdag kan ze door 't publiek bezocht worden.

Als de olifant in de ZOO dan voor zó'n letterlijk breaking news" zorgt willen mijn dikkopjes vanzelfsprekend concureren... Dus...
Het eerste exemplaar met voorpootjes is opgedoken!!

Hij zit heel onwennig te kijken. Hij tracht op zijn achterste te zitten zoals een echte kikker maar nu zit die rotstaart weer in de weg. Ge ziet die sukkelaar denken : "Maar mens toch, wat gaat er nu nóg allemaal uit mijn lijfke beginnen groeien?!! Eerst die enorme staart vervolgens verschijnen er twee achterpoten en nu weer dit! Waar gaat dit eindigen?!!"





Ik heb ondertussen wel alle stadia op een rijtje.
Hopelijk in de loop van volgende week ook een paar redelijke foto's...



Mathurin : "Nu zit ons moeder al anderhalve nacht voor haar pc naar de poep van een vreemde olifant te kijken... Wat is er eigenlijk mis met die van mij?... Of misschien een betere vraag : wat is er mis met mijn moeder?... Want nu ik er over nadenk... ons moeder zit ook constant naar 't achterwerk van die dikkoppen te staren... En in de spiegel naar dat van haar eigen, en ondertussen maar mopperen en sakkeren dat dat te dik wordt. Ons ma heeft begot een poep-fixatie!!! Een verlate anale fase!!! Zou dat ook een onderdeel van de menopauze zijn?..."

We kennen het allemaal!



Veel succes maar nog veel meer plezier!
En zoals altijd, de juiste antwoorden mailen jullie me door, maar de rest van de onzin zet je maar onder reacties zodat de andere lezers mee kunnen genieten van jullie ongebreidelde fantasie!
Laat me lachen. Ik kan het gebruiken.

Dit is wat iedereen die live volgde te zien gekregen heeft! Een hoop gewoel en plots lag daar een olifantje! Terwijl 10 minuten ervoor nog aangekondigd was dat de weeën nog niet begonnen waren.
Van een snelle geboorte gesproken...

 http://www.youtube.com/watch?v=TrtNyuEEyno

Zuslief begint gelukkig een beetje te kalmeren, ma Phyo heeft al wat gegeten, Baby K snapt nog altijd dat ingewikkelde tepelsysteem niet Nochthans heeft ze maar de keuze uit twee, rijkgevulde, stuks. Haar piepkleine slurfje doet ook nog niet echt wat ze wil, ik denk dat ze eerst de handleiding van dat rare ding aan haar snuit moet gaan bestuderen
Later op de dag wordt Dumbo in de stal toegelaten om kennis te maken met de boreling.

Enorm veel trouwe kijkers die nachtenlang zijn opgebleven (zelfs medewerkers van de Zoo) hebben de geboorte gemist omdat het kleintje er totaal onverwacht na 1 wee reeds uitviel.
Ik ben volop op zoek naar een filmpje van de geboorte...
Wie er eentje vindt, plak de link aub hieronder bij "reactie" zodat zoveel mogelijk mensen er van kunnen meegenieten! Bedankt!

De oververmoeide Moeder Phyo Phyo krijgt de tijd niet om te rusten, ze moet haar kleintje blijven verdedigen tegen haar jaloers ander dochterje van 3 jaar. De bewakers kunnen momenteel niet ingrijpen om eventueel May Tagu even uit de stal te verwijderen want de moeder zou zich tegen hen kunnen keren om haar jong te beschermen.
Gelukkig is de moeder zo verstandig haar oudste dochter trachten te troosten en te kalmeren door haar nog te laten drinken.
Baby K is nog altijd vruchteloos op zoek naar een tepel, maar ze heeft al wel een klein mestbolletje geproduceerd en staat flink rechtop.
Gelukkig steekt "tante" Yu Yu momenteel ook een pootje toe om kleine baby K te beschermen.

beelden van vlak na de geboorte op You Tube
http://www.youtube.com/watch?v=3IPhEgbAp8U

't Is officieel : 't is een meisje! Dus ze mag in de ZOO blijven!!!!!!!!!

De baby van Phyo Phyo geboren! Supervlotte bevalling. Hij is volop pogingen aan 't doen om rechtop te gaan staan! Phyo Phyo en Yu Yu Yin beschermen het tegen May Tagu die erg jaloers is en het jong wil aanvallen. Maar de moeder beschermt het zo goed ze kan door er constant kleine rondjes rond te lopen. Yu Yu Yin blijft een beetje in gebreke.
Het zijn nog zeer spannende momenten.
Het kleintje staat  ondertussen al recht. Waarschijnlijk is het een meisje!
Ga snel kijken! Je ziet haar eerste stapjes!!!

http://www.baby-olifant.be/

Nee, ik was niet op de maan geland en had per toeval mijn fotoapparaat bij. Nee 't is geen vakantiekiekje vanop melaatseneiland Molokaï. Nee, mijn zelfgebakken brood ziet er veel smakelijker uit...
Maar écht heel moeilijk was het precies toch niet deze week.
't Was niet echt groot, 't was niet echt klein... 't Was een flinke knolselder!

  

      

Proficiat voor de oplossers : Helena, Viviane, Rudy, Vera, Marleen, Chrisje, Lisette, Mieke, Nadine, Dolfijn, Lange Lou, Piet, Ann, Jan, Andromeda, Ron, Mare, Ingrid, Irène, Klaproosje, Yvette, Steven, Moederke Melanie, Ritje, Fernanda en Vif!
Morgen... verse aanvoer!

Breaking News!  Breaking News!  Breaking News! Breaking News!  Breaking News!  Breaking News!

Gelukkig deze maal niet bij mij thuis.

Phyo Phyo, de zwangere olifant in de Antwerpse Zoo, gaat bevallen.
Hoogstwaarschijnlijk nog vannacht of morgenvroeg.
Je kan de geboorte live volgen op http://www.baby-olifant.be/
Soms valt het beeld uit omdat er teveel mensen aan 't kijken zijn maar dat zal je voor lief moeten nemen als je dit unieke gebeuren rechtstreeks wil meemaken.



In het atelier van de kunstenaar Gerard Di-Maccio toen we "Re-Naissance" kwamen ophalen.

Wat een méér dan heerlijk toeval!!! Net op de dag dat de baby-olifant in de Antwerpse Zoo zal geboren worden ben ik in mijn reisverhaal toe aan het hoofdstuk over ons bezoek aan het olifanten-hospitaal in Thailand!!!

Voor 't geval jullie dus momenteel zitten te wachten op de geboorte en mee zitten te kijken op het live-kanaal van de ZOO http://www.baby-olifant.be/ kan je ondertussen een verhaal over een ander klein olifantje lezen...

-------------------------------------------------------------------

Hoofdstuk 13.
Deel 2 : Zéér intieme momenten met een olifantje.

Na een uurtje trokken we onze schoenen weer aan, verlieten de fascinerende gebedsplaats en trokken verder. We waren hier maar 20 kilometer verwijderd van het olifantenhospitaal dat we mee gesponsord hebben door op de Elephant Parade-veiling de grote olifant “Renaissance” te kopen. Ik was al gewaarschuwd dat we goed moesten oppassen om het juiste hospitaal te vinden want oneerlijke buren hebben vlak ernaast eveneens een hospitaal opgericht om de bezoekers en de giften van het FAE,  “Friends of the Asian Elephant” van mevrouw Soraida trachten in te pikken. Ze verwijderen haar wegwijzers, hebben zelfs al een deel van haar ziekenhuis in brand gestoken en de politie grijpt niet in want de regering vindt Soraida maar een lastige dame omdat ze het land er met de neus opdrukt dat ze heel slecht met hun kostbare olifantenbestand omgaan.

Moeiteloos vonden we haar hospitaal, ze waren zelfs net een patiënt aan een infuus aan 't leggen. Nou ja, leggen... Zo'n olifant staat recht, er wordt een verrijdbare stelling naast gereden, de dokter kruipt daar op met alle instrumenten die ze nodig heeft en het infuus wordt achter het oor van het dier bevestigd. Het dier had kolieken en hij was al meer dan 60 jaar oud, het is dus niet eens zeker dat hij zal overleven.
Zo'n grappig zicht : de dokteres is een tenger meisje van amper anderhalve meter. Het contrast met de patiënt kon niet groter zijn.

We ontmoetten er ook een eigenaar en een mahout van een olifant die hun zieke een bezoekje kwamen brengen. Hun dier was enkele weken geleden gevallen en had zijn kaakbeen gebroken. Gelukkig was hij door een goede verzorging al flink aan de beterhand en mocht hij binnenkort weer naar huis om terug aan 't werk te gaan. De eigenaar had uit dankbaarheid een varken geslacht en had de kop meegebracht om te offeren in het kleine tempeltje van het hospitaal.

Wie ik natuurlijk zeker wou zien was de kleine Mosha die de aanleiding was geweest tot het starten van de Elephant Parade. Het diertje was een voorpootje verloren door op een landmijn te trappen (zoals zovele Birmese olifanten) en ze heeft als eerste olifant ter wereld een prothese gekregen.

Toen we aan haar domeintje kwamen lag ze te slapen en mocht niet gestoord worden. Als het dier zou schrikken kan ze opspringen en haar verder verwonden. We hebben dan tijdens haar dutje enkele andere patiënten bezocht. Onder andere Motala, een dier dat hier al bijna 10 jaar verblijft, die ook een stuk poot mist door dezelfde reden als Mosha en die aan de basis lag van het opstarten van dit hospitaal.



De 45-jarige Motala.

Al spoedig kwam de stichtster van de FAE aangewandeld. Mevrouw Soraida is een ranke klassedame met een wandelstok en een heel lief open gezicht. Ze vertelde ons waarom ze het hospitaal begonnen was terwijl ze met ons meewandelde naar Mosha.

Een hartverwarmende ontmoeting met Mevrouw Soraida.

In haar jeugd had ze een olifant door een truck zien aanrijden en niemand wou het gewonde dier helpen. Iets later vielen er in een nationaal park 4 olifanten van een klip en alweer kwam niemand in actie om de dieren uit hun lijden te verlossen. Al die steeds weerkeerde ellende en machteloosheid greep haar zo aan dat ze besloot een hospitaal voor deze zo misbruikte dieren te stichten. Ze zijn dan wel het nationaal symbool van haar land, maar hun verzorgen of een waardig bestaan geven is er niet bij. Ze vangen en exporteren hun olifanten nog altijd. De dieren komen dan terecht in Aziatische Zoo-tjes of bij privé-personen of bedrijven waar hun meestal een droevig lot wacht. Een olifant onderhouden is een kostelijke zaak. Er gaat 200 kilo voer per dag in zo'n beestje en ze kunnen makkelijk 70 jaar worden, dus reken maar uit. Een olifant houden is echt wel een "Bezint eer ge begint!"

Soraida vertelde hoe moeizaam het destijds gegaan was om Motala te helpen. Geen enkele dierenarts wou zich verwaardigen haar afgescheurde poot te opereren en te dichten, tot Soraida’s eigen dokter zo'n medelijden met haar kreeg dat hij voorstelde om zelf te proberen het dier te opereren. Zodra bekend werd dat een “mensen”-dokter zich inzette voor een verminkte olifant - dat het zelfs een item op het TV-nieuws werd - waren plots alle dierenartsen uit de omgeving ook bereid te helpen. Het gebeuren is zelfs nog in 't Guinness Book of Records opgenomen als “de operatie waar het meeste artsen tegelijk mee bezig waren”. Motala heeft tijdens de amputatie zoveel verdoving gekregen als nodig zou zijn om 70 mensen onder zeil te helpen…

In “het bureeltje” (alles in openlucht zoals overal) van het hospitaal hingen massa’s foto’s van allerhande olifanten die hier in de loop der jaren verzorgd waren en er lag ook een boek met afbeeldingen van de kunstwerken van de Elephant Parade in Antwerpen. Ik sla het boekje open en daar staat de foto van mijn Renaissance-ke!!

Ik werd er even emotioneel van. Zo midden in de pampa’s de foto zien van de grote olifant die nu bij mij thuis staat… Dat voelde echt heel vreemd. Ik was op dat moment nog véél gelukkiger dan ooit dat ik hem destijds op de veiling ten bate van dit schitterende hospitaal gekocht had. Mijn olifant krijgt er nu nog meer gevoelswaarde door.

Een foto van "Re-Naissance" zoals ze bij ons thuis staat...

Er hingen ook bedankingsplaatjes aan de muren met de vermelding van de bedragen die de Elephant Parades in Nederland en België opgebracht hadden. Eerlijk gezegd was dat wel een beetje teleurstellend aangezien ik wist hoeveel de veiling - al de andere merchandising niet eens meegerekend - had opgebracht. Maar ja, de pot was ook moeten verdeeld worden onder drie liefdadigheidsinstellingen en de kosten van zo’n Elephant Parade (verzekeringen, reclame, zaalhuur,…) zullen ook niet bepaald laag geweest zijn.

Officiëel heeft elke werkolifant in dit land een paspoort maar ook daar wordt mee gesjoemeld. Er was net een dier van 70 jaar oud in ’t hospitaal aangekomen dat helemaal onderkomen, overwerkt en totaal ondervoed was. Soraida was alleszins niet van plan hem te laten gaan voor hij helemaal hersteld en flink wat bijgekomen was.

Ondertussen waren we bij de wakkere Mosha aangekomen die in haar omheining aan 't ronddartelen was. Ze droeg geen prothese omdat ze uit de twee vorige reeds uitgegroeid is en nummer drie is momenteel in de maak. Ze kon zich echter prima behelpen op drie pootjes. Over de grond rollen en ravotten met haar dikke zachte matrasjes maar zo gauw ze Soraida zag kwam ze onmiddellijk aangehuppeld.

Het oneindig lief diertje - ze geeft kopjes als een poes!! - pakte me vast met haar slurfje, zat er mee in mijn haar te woelen, en bracht op de duur telkens mijn hand naar haar mond om er op te sabbelen. Een onbeschrijfelijk gevoel : een olifant die met haar tong - die dikker was dan mijn arm - aan uw hand zit te trekken en aan uw vingers begint te sabbelen!!! Een overheerlijk kippenvelmoment! Soraida en de mahout schrokken en eisten dat ze haar mond terug opende, ze waren bang dat ze zou bijten, maar dat was helemaal niet het geval. Hoewel ondertussen heel mijn onderarm in haar muil verdwenen was voelde ik niet eens veel tanden, alleen die dikke, zachte, sterke tong. Ondertussen staat ge dan ook nog oog in oog met mekaar want ze is nog maar zo groot als een mens. Echt, hier zijn geen woorden voor. Ik heb al wel wat olifanten bepoteld in mijn leven maar nog nooit of te nimmer op zo'n intense manier!





"Kijk eens! Ik heb al melkslagtandjes!!!"

Zo'n groot beest dat zó teder is dat ge denkt dat ge met een poezeke aan 't spelen zijt... Het dier zou me waarschijnlijk zonder moeite kunnen doden en toch voelt ge feilloos aan dat ze niet gaat doorbijten  en dat al dat gesabbel gewoon maar spelen is, haar unieke manier van knuffelen.

Later mocht ik haar wat banaantjes voeren. Ze nam ze aan met haar slurf en pelde ze voor ze ze opat. Maar wat ze nog veel interessanter vond was om met haar slurf te hengelen naar de volledige tros die ik net buiten haar bereik gelegd had.

Na haar maaltje begon ze een zanddouche te nemen. Ze grabbelde het zand met haar slurf en zwierde het over haar rugske, en over mijn fotoapparaat. Het dier amuseerde zich kostelijk en was duidelijk heel gelukkig. Ik had er uren naar kunnen staan kijken.





De te klein geworden protheses van Mosha.

Maar er waren nog andere patiënten het bekijken waard. Alles gebeurt hier in openlucht. De operatiekamers zijn grote overdekte hangars met stellingen en stevige palen om de patiënten aan vast te leggen. We zagen ook de enorme voedselvoorraden. Olifantengras met hopen en ladingen bananen om u tegen te zeggen. De trossen werden veilig in een gesloten hok gestapeld zodat er geen apen mee vandoor konden gaan.

Op de duur moesten we toch met veel spijt in ’t hart van Soraida en haar prachtige project afscheid nemen. Er stond ons nog een lange rit te wachten, en niet zo'n makkelijke.

Chiang Mai was inderdaad zoals gevreesd een heel grote stad (met een Carrefour, zelfs met een Makro) maar er lag een perfecte ringweg rond, dus zaten we al vlug op de kleinere weg waar onze rondrit door het noorden kon beginnen. Al na enkele kilometers zagen we de eerste Hmong-kinderen in traditionele klederdracht van school komen. Erg genoeg konden we er geen tijd aan besteden want tot Pai zouden we nog een bergweg met honderden haarspeldbochten moeten volgen en daar kruipt nu eenmaal veel tijd in want zoiets doet ge best langzaam én bij daglicht.

De kronkelweg door de bergen was nog mooier dan verwacht, alles is hier nog puur natuur op af en toe een klein dorpje na. Maar de weg is in perfecte staat. Overal waarschuwingsborden om in traagste versnelling te rijden, in de allersteilste bochten (soms hellingen van 20%!!!) zijn er vangrails aangebracht, kortom een klassebaan. Maar het blijft natuurlijk zeer geconcentreerd rijden want de Thai houden er de gewoonte op na zelfs op deze gevaarlijke wegen, waar ge meestal geen 50 meter rechte weg voor u ziet liggen, toch alle bochten af te snijden.

Het “Pai Hot Springs Spa Resort” vinden was niet zo simpel, zelfs ons Trees kende het ding niet. Maar kom, dat is niet erg, op zo’n momenten kan ik mij als convoyeur nog eens nuttig maken. Een mens zou zich nog overbodig gaan voelen met zo'n machientje. Alhoewel ik zéker niet klaag over ons Trees want nu ik niet meer moet kaartlezen heb ik alle tijd om van 't uitzicht te genieten.

De aankomst in de Lodge was niet leuk omdat we ’t nu zo lekker gewend waren om overal alleen te zijn en ineens vielen we aan de receptie middenin een groep Fransen die in konvooi (met maar liefst 13 jeep-achtigen!) achter een gids aan reden op een tocht door de bergdorpen. Ze zullen misschien wel meer afgelegen plekken zien dan wij maar ik vraag me wel af als ge als 3de in de rij rijdt hoeveel ge nog gaat zien buiten het losgereden en opgedwarreld zand van uw voorgangers, laat staan wat ge nog van de wereld merkt als ge de laatste van de rij zijt... En nooit eens op eigen initiatief kunnen stoppen om een foto te nemen of te gaan wandelen. Nee, dat systeem vind ik toch maar niks, dan liever maar wat minder zien en als eens verloren rijden. Trouwens wat is “verloren rijden”? Toch niks anders dan ongeplande dingen te zien krijgen?

Onze suite was heel groot met een gigantisch terras op poten dat uitkeek over een rivier die tussen weiden met klingelende koeien stroomde. Tot zover was alles in orde. Maar… onze privé-warmwaterbron had de geest gegeven. Het bad op ons terras was leeg en 't water dat uit de kraan kwam was koud. Ge moet het toch maar kunnen om een natuurlijke “hot spring” naar de bliksem te helpen?! Onze Thaise buurman was ook flink boos want die was speciaal met zijn lief naar hier gekomen om een weekendje romantisch met zijn lief in een warm bad te zitten. Onze reclamaties aan de receptie haalden ook niets uit want nu spraken ze natuurlijk helemaal geen Engels meer. Uiteindelijk hebben we dan Maritia opgebeld, de toffe receptioniste van Le Charme in Sukhothai en zij heeft een pootje toegestoken en belde even later terug dat onze bron morgen gaat gerepareerd zijn. We zullen dan maar even droog vanop ons reuzeterras naar de oneindige sterrenhemel boven ons kijken. Droog baden dus.

Héél veel meer foto's met uitleg - van deze voor mij onvergetelijk mooie dag - vinden jullie in mijn album :

http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/RondreisThailand13Deel2HetOlifantenziekenhuis?authkey=Gv1sRgCJzuvoT__ITplgE#

website van het olifantenhospitaal : http://animom.tripod.com/faepage3.html

Voor wie niet buiten kan, of geen zin heeft in dit weer buiten te komen...
Een kijkje in de natuur van Haspengouw. Het album van de foto's uit het parcours van de Bloesemroute, de streek tussen Sint-Truiden en Borgloon. Misschien kunnen de fruitbomen in bloei deze druilerige dag een beetje opfleuren?...

http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/Bloesemroute28April2009?authkey=Gv1sRgCPL6ueLVsMK1TA#

De foto van de laatste kans!



Reeds opgelost door Helena, Viviane, Rudy, Vera, Marleen, Chrisje, Lisette, Mieke, Nadine, Dolfijn, Lange Lou, Piet, Ann, Jan, Andromeda, Ron, Mare, Ingrid, Irène, Klaproosje, Yvette, Steven, Moederke Melanie, Ritje, Fernanda en Vif! 

Hier een paar - esthetisch meer verantwoorde - portretjes die ik gisterenochtend nam :
De eerste poten!



"Hm. Met die pootjes kan ik mijn staart vasthouden. Zouden ze nog voor iets anders nuttig zijn ook?..."



"Eten! Laat dat eten aanrukken zodat mijn poten eindelijk ook aanrukken!



Het diner komt er aan. Hij wrijft zich al in zijn pootjes



't Is tegenwoordig druk aan 't tafel...



De eerste poging tot schoolslag.



En maar grazen, in de hoop óók snel poten te krijgen...



Van heel dichtbij zie je de vingerkootjes in het frèle pootje. Sommige diertjes hun pootjes zijn al bijna 3 millimeter lang! Anderen hebben nog een kaal, maagdelijk buikske. En 't kakelnestje van de bende heeft zelfs nog niet eens een dikke kop... Die is nu wel zeer gegeneerd.

Meer doorkijkjes in hun mysterieuze wereld in mijn album :
http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/DeEerstePootjes11Mei2009?authkey=Gv1sRgCNv57ZWnk7mc-gE#

Tja, aangezien "de eerste poten" dringender waren (want die gaan vanaf nu flink groeien denk ik) krijgen jullie het vervolg van het Thailandreisverhaal - met het bezoek aan het olifantenhospitaal en Mosha - morgen te zien! First things first.

't Gaat vlot deze week!
Hier nog eens een ander gezichtspunt zodat je al een idee van de grootte krijgt!



Reeds opgelost door Helena, Viviane, Rudy, Vera, Marleen, Chrisje, Lisette, Mieke, Nadine, Dolfijn, Lange Lou, Piet, Ann, Jan, Andromeda, Ron, Mare, Ingrid, Irène, Klaproosje, Yvette, Steven en een speciale vermelding voor Moederke Melanie (mijn oudste lezeres, van 84, die na lange afwezigheid wegens pc-problemen, toch alweer van de eerste keer terug bij de oplossers terecht komt! Yés!!!)

Vrijdag, 30 januari 2009.
Pai Hot Springs Spa Resort, Pai.

13. De discipline van het olifantheffen.

Ons romantisch, maar o zo donker hutje...

Ons vertrek, na een heerlijk ontbijt (zalig zoete kokospuddingskes met pijpajuin!!! En ondertussen maar nep-zoetjes in de thee doen om niet nog dikker te worden...) met alweer een uitzicht over een rivier, was heel grappig. Op gelijke afstanden van mekaar lagen tegen de struiken die de oprit omzoomden gelukzalige poezen te zonnen. Het leek wel op een rij tuinornamentjes die ons uitgeleide deed maar dan levende en likkende exemplaren. Wat in dit land zo fijn is dat al die katten hier rond en gezond zijn. Op die kortere en kromme staarten na natuurlijk. Maar ze zijn gelukkig en lief, en voelen zich totaal niet opgejaagd of angstig zoals de sukkelaars in Sri Lanka, ge kunt ze pakken en knuffelen en ze genieten daar echt van. Ze lopen hier rond tussen honden en kippen en ge ziet dat ze niets te kort komen

Na 6 kilometer waren we al aan de Wat Pra That Lampang Luang, het doel wat we dus gisterenavond rijkelijk voorbij geschoten waren toen we daar aan de verkeerde tempel midden in Lampang arriveerden. Deze tempel is volgens de reisgidsen één van de meest opmerkelijke en best geconserveerde tempels van het land.
Hij was ook echt interessant en bovenal heel geestig, letterlijk en figuurlijk. De tempel zelf was ommuurd als een versterkte Middeleeuwse vesting, de ingang werd gevormd door een lange trap met draken als reling. Op de reusachtige binnenplaats stonden diverse gebouwen waarop nog zeer oude schilderingen op de houten wanden te zien waren. Overbodig te zeggen dat ze op die antieke oude panelen wel boudweg hun elektriciteitschakelaars gevezen hadden.



De aanzet van de trapleuning.

Mensen lopen biddend enkele rondjes rond de centrale stoepa.



Prachtig houtwerk!



Eeuwenoude houtschilderingen.



Er stonden naar goede gewoonte weer overal zeer veel en zeer oude Boeddhabeelden maar wat ik het plezantste vond was dat het nog een echt religieus centrum was, de mensen kwamen er van heinde en ver om te offeren en te bidden en allerhande vreemde rituelen op te voeren.

Buiten het kaarsjes branden - waar ze eerst hun naam en het doel opschreven - en de klassieke hopen wierrookstokskes aansteken, werden er ook kunstjes gedaan met een zware koperen olifant met een handvat aan. De bedoeling was te bidden, centjes in de pot te steken en dan het gewicht zo hoog mogelijk op te heffen. Een offer aan God Fitness vermoedelijk...

Enkele meters verder speelde zich er nog een veel boeiender en mysterieuzer schouwspel af. Hier pakte de pelgrim één van de lange houten latten uit een houder en nam de stok in beide handen. Het ene uiteinde moest juist in zijn linkerhandpalm passen en vervolgens verschoof een collega dan een elastiekje totaan de plaats waar de vingertoppen van zijn rechterhand reikten. De gelovige bad vervolgens met zijn handen zover mogelijk gespreid terwijl hij de stok vasthield en na het gebed werd er dan gekeken of zijn rechterhand nu verder kwam dan het elastiekje. Ge kon dus op twee minuten uw armen laten groeien!! Ik mag er niet aan denken moest Pfizer dat trukske hier ontdekken, dan is 't ineens gedaan met Viagra in pilvorm, dan brengen ze een duur apparaatje op de markt met een latje en een elastiekje…



Het "olifantgewichtheffen".



En het hoogst mysterieuze "verlengen van de armen"-ritueel...

Een offergave bestaande uit een enorme kudde minuskule diertjes.
Het witte beeldje achteraan moet waarschijnlijk de boer voorstellen.
Een gebed voor een grotere kudde? Een vraag om genezing van de dieren?...



Het personaliseren van de offerkaarsjes.

Ik geraakte maar niet uitgekeken, het “negerke-in-mij” genoot van de duizend kleurtjes en 't geflikker en geschitter van de zon in de met spiegeltjes bezette daken. En vanzelfsprekend waren er ook de klassieke rituelen van het luidden van de diverse bellen en klokken. Eén van die klokken was een uitermate geestig model. Het was een getande cirkelvormige bel... Als ge met een ijzeren staafje over de randen van de ring gleed dan produceerde het ding een speciaal soort gerinkel-geratel. Ge kunt misschien al raden wat deze heilige bel in een vorig leven geweest was?... Een groot tandwiel, de vijsgaten zaten er nog in! Van recyclage gesproken. Zelfs voor bellen en tempelklokken gaat de regel van het karma op, beginnen als tandrad uit een camion en, op voorwaarde dat ge een braaf leven geleid hebt, eindigen als heilige bel.



De deugdzame bel.

Ik veronderstel dat ge met het luiden van deze bel God Touring Wegenhulp behaagt en autopechloze ritten afsmeekt?

Klaarmaken van verse bloemen om te verkopen als offergave.

In een van de pagodes, hoog op een trapje, was stom genoeg de toegang verboden voor vrouwen. Jammer want het moet heel grappig geweest zijn, de grote tempel werd er op natuurlijke wijze (het systeem van de camera obscura) via een piepklein gaatje in de deur omgekeerd geprojecteerd op eenwitte doek. Op het laken was dan de tempel en de gelovigen die errond hun bedevaart liepen op zijn kop te zien! Waarom deze aanblik nu persé voor vrouwen verboden moet zijn mag joost weten. Paul heeft het dan maar gefilmd zo kon ik, 't tweederangswezen, ’t toch ook eens bekijken.



Het "Verboden-voor-vrouwen"-tempeltje. Pffft.

Zoals in elke tuin neemt de heilige Bodhi-boom een belangrijke plaats in.
Dit exemplaar zijn takken worden ondersteund door talloze stokken en mooi versierde latten.
Iedereen wil een deeltje van zijne heiligheid ondersteunen, alweer, in ruil voor...

Naast dit heiligdom lag nog een rood met gouden tempel volledig beschilderd met draken en bloemen. Steek het ding in een glazen visbakske met een spiegelwand achteraan en ik pak het mee voor Petit Pois. De kitsch van de kitsch maar tegelijk ook heel sprookjesachtig.







Detail van zijwand van de gouden tempel.



En dan trokken we onze schoenen weer aan, verlieten de heilige plaats, en togen alweer op pad...

Voor de liefhebbers... meer foto's van deze tempel op :
http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/RondreisThailandHoofdstuk13PhrathatAmpangLuang?authkey=Gv1sRgCOuEtr7h24TsuwE#


Maar morgen... morgen... of overmorgen - gesteld dat mijn puiten nog meer poten krijgen - bezoeken we eindelijk de kleine Mosja in het olifantenhospitaal!

O-o... Ik ben het te makkelijk aan 't maken precies...
Er zijn al maar liefst 18 oplossers :
Helena, Viviane, Rudy, Vera, Marleen, Chrisje, Lisette, Mieke, Nadine, Dolfijn, Lange Lou, Piet, Ann, Jan, Andromeda, Ron, Mare en Ingrid!

Maar 't is wel een plezant ding voor een raadsel, ge kunt het langs veel verschillende zijden fotograferenen en 't ziet er altijd anders uit...
Dus voor de mensen die 't nog niet geraden hebben : misschien herkennen jullie deze kant beter?