Fotoraadsel 189 - foto 5

Eén van mijn twee kleine kikkertjes plakte vanmorgen tegen de binnenwand van zijn aquarium. Ik had nochthans verschillende dun gesneden plaatjes kurk in zijn woning gelegd zodat hij eilandjes had om op te rusten. Blijkbaar snapte hij dat niet goed. Dus heb ik het hem even uitgelegd.

'k Heb hem heel voorzichtig zo'n schijf kurk onder zijn poepeke gehouden en hem zo zachtjes naar boven laten komen. Hij vond zijn vlot blijkbaar maar eng want hij sprong direkt terug in 't water. Ik heb hem dan even op mijn hand laten zitten en dat ging na enkele keren heel vlot. Ik kon hem makkelijk fotograferen met mijn andere hand.
Toen ik vijf minuten later terug naar zijn aquarium kwam kijken zat hij dapper midden op één van de kurkeilandjes te genieten van het net ontdekte comfort. Binnenkort vraagt hij misschien nog om een zeteltje en een parasol. Geef toe, 't is een knappe leerling.  



Hij is al bijna een centimeter groot!

42. Moemoe en ik in actie!

Elke namiddag liet ma moemoe en ik een dutje doen. Waarschijnlijk niet met ónze rust in haar achterhoofd maar wel met de háre. Op zo’n momenten kon ze dan even ongestoord in de keuken werken.
In de zomer was het altijd heel druk. Pa oogstte dan allerlei groenten en ons ma legde die op in grote bokalen die daarna in de kelder werden gezet zodat we ook ‘s winters tomatensoep en boontjes konden eten. Dat was altijd een heel werk. Om nog te zwijgen van de “krieken op jenever” voor het nieuwjaarsfeest en de eindeloze reeksen potten confituur die ma maakte van het fruit uit de tuin. (Al de appels die ik dus niet in ’t zwembad van de buurman gezwierd had). De appels die niet in ’t zwembad of de confituurpotten beland waren werden netjes uitgespreid op de zoldervloer. Rij aan rij lagen ze daar op oude kranten te wachten tot het winter werd.

De oplegbokalen moesten eerst gesteriliseerd worden in reuzegrote ketels alvorens de groenten er in konden gedaan worden en dan was ’t best dat ik uit de buurt was. Kwestie dat mijn grijpgrage vingers niet in de groenten van de steriele bokalen begonnen rond te woelen.

Ook konijnen werden klaargemaakt. Die sukkelaars zaten ergens achter ’t magazijn in konijnenhokken. Ik werd er zover mogelijk uit de buurt gehouden om er toch maar zeker geen affectieve band mee op te kunnen bouwen want anders had er natuurlijk nooit meer konijn kunnen gegeten worden. Zo slim waren ze wel. Gelukkig verdween dat droeve gebruik nadat de eerste oom zijn geest gegeven had. De arme konijnen vertrokken samen met hem naar de eeuwige jachtvelden. Die oom natuurlijk naar de hel. Zoveel was voor mij wel duidelijk.

Om mij en moemoe tijdens haar kookwerk op een menslievende manier uit te rangeren, stopte ma ons altijd net na de middag in bed. Samen stapten moemoe en ik dan de paar treden op naar de “kellekamer” en kropen gemoedelijk samen onder de dekens.

We lagen dan gewoon gezellig wat te praten over de belangrijke dingen des levens - op ons beider niveau dus, 6 jaar en 96 jaar maken op die leeftijden heel weinig verschil - en soezelden uiteindelijk ook meestal knus tegen mekaar weg. Al dan niet met een nest jonge poezen tussen ons in.

Een uurtje later kwam de “crème-glace”-kar en ma wekte ons dan met twee ijsjes die we in bed mochten oppeuzelen. Héérlijke momenten waren dat! We kregen dan beiden een plastic potje met daarin twee bolletjes vanille, mijn portie overgoten met grenadine-siroop. Smullend lepelden we onze potjes leeg.

Een extra fijn aspect aan de dagelijkse crème-glace traktatie waren de plastic lepeltjes! Elk seizoen had de ijskar andere modellen. Ze verschilden ook allemaal zodat ge ze kon verzamelen. De bedoeling was om het uiteinde van het lepeltje af te breken en die bij te houden tot ge de hele serie bezat. Soms waren de uiteinden van de lepeltjes verkeersbordjes. Soms wegwijzers. Soms letters. Heel boeiend voor de verzamelaar in mij!

Aangezien moemoe niet zo’n grote eetlust meer had besloot ons ma op een dag om voor moemoe, in plaats van een plastic potje, een hoorntje te kopen. Dan had ze tenminste toch ook al een voedzaam koekje binnen. Zusterlijk zaten we half rechtop in bed rustig te genieten. Ik lepelde mijn potje leeg en moemoe likte van haar hoorntje.

Tot ze plots opmerkte : “Ja, gij hebt het wel makkelijk! Gij hebt een lepeltje, maar ik kan niet meer aan de crème-glace aan want die zit diep in dit bruine ding en mijn tong is niet lang genoeg!” Educatief als altijd antwoordde ik haar : “Jamaar moemoe, dat bruin ding is een koekske en ge moogt dat mee opeten!”  Waarop ze vliegensvlug het hoorntje in haar twee handen nam en het fluks doormidden brak! Heel ons bed en haar blouse zaten onder het ijs en de koekkruimels! Alwéér gedaan met ons ma haar rust want die zag zich ineens voor een berg was geplaatst.

Al de volgende dagen van de vakantie kreeg moemoe terug haar ijsje uit een plastic bakje.

Soms deed moemoe nog brei-pogingen. Ze wilde altijd maar sokjes breien voor “haar zoontjes” (stevige 50- en 60-plussers). Ons ma zette dan een breiwerkje op en moemoe mocht “broddelen” en prutsen naar hartenlust. Steevast viel ze toch na een kwartierje in slaap en tijdens dat dutje puzzelde ons ma het breiwerk dan terug uit mekaar en zette het opnieuw netjes op de priemen.

Op een namiddag vond ik haar in de veranda weggedut boven haar breiwerk. Ik nam de priemen uit haar handen, tilde de rok van haar schort omhoog, trok die over haar gezicht, en maakte de stof over haar gezicht vast met de breinaalden die ik kruiselings door haar haardotje stak. Moemoe zag er volgens mij zo heel geestig uit en ze zou beslist met mijn grapje kunnen lachen. Moemoe dutte tijdens mijn creatie vredig verder.

Ik verstopte mij achter de zetel om haar reactie af te wachten. Pijnlijk genoeg kwam ons ma toen net de veranda binnen. Ze schrok zich een ongeluk bij ’t zien van de moemoe uitgedost als een buitenaards wezen met twee priemen door haar hoofd, bevrijdde het menske en gaf mij een fikse uitbrander. En ik die dacht dat mijn ma zin voor humor had…

Ja, als kind ziet ge dementie wel door een héél ander paar ogen dan als volwassene...



Met ma, moemoe en pa achter in de tuin. Vanzelfsprekend met een poes in mijn armen.

Wil je de voorgaande afleveringen lezen klik dan op :
http://www.bloggen.be/laathi/

De lezers van mijn reisverhalen zullen zeker al weten hoeveel moeilijkheden de complexe Thaise taal oplevert. We krijgen ze niet tegoei uitgesproken, altijd ligt de klemtoon verkeerd, de toonhoogte is mis. Kortom geen kat verstaat onze dappere pogingen. 't Schrijven levert ook weinig resultaten op want 1 lettertje te veel of te weinig en ge krijgt iets totaal anders dan wat ge gevraagd hebt...
Vandaar dat de programmatie van een GPS in Thailand ook zo moeilijk is. Er bestaat geen eenvormige translatie van hun rijkere alfabet naar het onze. Zolang dat er niet komt zullen er altijd misverstanden blijven bestaan.
Maar wij zijn duidelijk niet de enigen die met deze perikelen te maken krijgen...
Dit artikeltje stond vanochtend in de krant. Het verhaal kwam me toch ó zo bekend voor...

Nog altijd enkel Moederke Melanie en Ron die het geraden hebben...
Blijkbaar gaan de anderen nooit in de clinch met dit ding?...
En nee 't zijn écht geen versteende dikkoppen of verbrande lucifers.
Een duidelijkere foto dan maar :

Tja, deze keer is 't wel écht "breaking" news!
De enige kikkervis die al vier pootjes heeft zijn staartje is afgebroken...
't Is de normale gang van zaken maar hij vind het toch maar vreemd.







Een slechte foto maar een goed bovenaanzicht waarop ge kunt zien wat er nog maar overschiet van die sierlijke staart...



Hij gedraagt zich echt als Bambi op glad ijs, of als een pasgeboren olifantje...
Onzekerheid troef! Hij weet blijkbaar nog niet goed hoe hij nu moet zwemmen zonder staart.
Hij is duidelijk zijn roer kwijt en maakt de gekste capriolen in een poging zich van een soort schoolslag meester te maken. Maar zoals ge op de foto ziet, hij kan er nog wel mee lachen.



Zitten gaat zonder die lange staart veel makkelijker, maar zwemmen...
Hij zakt naar beneden en slaat met alles wat hij heeft naar alle kanten om dan, bots, met zijn neus op de bodem te belanden.



Hij zit niet liever dan op een takje. Lekker veel houvast voor al die nieuwe poten.
Op de kurkeilandjes gaat hij nog niet zitten, ik denk dat dat nog een te zware opgave is.



Al de andere collega's zitten nog in een of andere staartfase, sommigen hebben al flinke achterpoten maar de voorpootjes laten op zich wachten. Dus nog maar even pronken met die mooie staart...

Komaan! 't Is zoiets gekend! Bijna iedereen heeft er al wel eens mee geworsteld...
Maar ge hebt het waarschijnlijk nog nooit van zó dichtbij bekeken...



Opgelost door Moederke Melanie en Ron!

Morgen zal ik het eens een heel stuk makkelijker maken want anders word dit raadsel weer een olifantsdracht.

Later op de dag gaan we van groot naar klein... Van de olifanten naar de dikkopjes.
Want ook hier is weer "breaking news". "Breaking" in de meest letterlijke zin van 't woord.
Waarom zal je straks op de eerste foto's wel zien...

Tot hiertoe als eerste en als enige opgelost door mijn oudste lezeres : Moederke Melanie.
Als oogskes van 84 jaar het binnen de dag en zonder enige hulp kunnen herkennen dan zal het bij "de jongeren" ook wel lukken zeker?

Maar ik zal het voor "de jongeren" alweer iets makkelijker maken.

In het Thaise olifantenhospitaal gebeurt ondertussen natuurlijk ook vanalles. Ook daar is in mei een baby olifant geboren. Jammergenoeg is het niet zo mooi afgelopen als in de ZOO. Geboortefoto's vindt je op de site van FAE.

De geboorte vond plaats net na een hevige storm die de gebouwen van het hospitaal had beschadigd, er was zelfs geen electriciteit meer enkel nog water, water, water... De baby kreeg dan ook de naam "Namfon", wat "regenwater" betekend.



De bevalling van Boonpan...                          (Foto copyright FAE)

Na de bevalling wou moeder Boonpan - net zoals ze bij haar eerste baby deed - haar jong doden. Soraida en haar team hebben het kunnen jong redden door het bij de moeder weg te halen. Ma Boonpan kreeg een kalmeringsmiddel zodat de uiterst belangrijke eerste melk (waar veel anti-stoffen inzittten) kon afgetapt worden en het babytje tenminste dat broodnodige voedsel toch nog manueel kon gevoerd worden. De moeder en kind worden uit noodzaak van mekaar gescheiden gehouden. Het kleintje wordt nu met papflessen grootgebracht door het hospitaalteam.

Op de site van FAE (Friends of the Asian Elepant) kunnen jullie ook Mosha weer bewonderen - die jullie al zo goed kennen van op mijn blog - mooi poserend met haar nieuwe prothese.
Ik was heel vereerd toen ik daarnet zag dat Soraida een foto die ik in januari van Mosha genomen had (die waar ze half rechtop zittend op haar blauwe matrasjes poseert) op haar website gebruikt had.
Er staat  ook een boeiende reeks foto's op van hoe het zeven maanden oude diertje destijds in juni 2006 bij Soraida terecht kwam nadat het met haar voorpootje op een landmijn getrapt was. En hoe alles daarna geëvolueerd is. Je ziet de kleine Mosha knus in de armen van haar mama recuperen na de amputatie. Heel mooi.

Helemaal onderaan de site staan foto's van de grote, maar schuchtere, Motala met haar nieuwe prothese. Je kan hier ook zien hoe ze die prothese gemaakt hebben.

De tekst op de site van het FAE is in 't Engels, maar wees gerust de beelden spreken voor zich.
Het is een heel fijne site om af en toe op bezoek te gaan en daar al de avonturen te volgen.
Natuurlijk is het daar niet altijd de "good news show", de mensen daar moeten met veel primitievere middelen hulp zien te bieden aan de dieren in nood, en niet alle patiënten die binnenkomen overleven.

Soraida's site is een hartverwarmende plek, zonder gruwelbeelden, het is veeleer een ode aan het zegevieren van de liefde voor het dier, zelfs als de mens het ondertussen ook niet makkelijk heeft.
Liefde verzet bergen. Dus waarom niet olifanten?

http://animom.tripod.com/faepage3.html
Voor de dierenvrienden misschien een fijn adres om bij hun "favorieten" te zetten?

De eerste foto's van baby K!!!
Vanochtend een uur na de geboorte genomen!

http://www.zooantwerpen.be/BabyK/foto2.html

Dinsdag wordt haar naam bekend gemaakt en vanaf woensdag kan ze door 't publiek bezocht worden.

Als de olifant in de ZOO dan voor zó'n letterlijk breaking news" zorgt willen mijn dikkopjes vanzelfsprekend concureren... Dus...
Het eerste exemplaar met voorpootjes is opgedoken!!

Hij zit heel onwennig te kijken. Hij tracht op zijn achterste te zitten zoals een echte kikker maar nu zit die rotstaart weer in de weg. Ge ziet die sukkelaar denken : "Maar mens toch, wat gaat er nu nóg allemaal uit mijn lijfke beginnen groeien?!! Eerst die enorme staart vervolgens verschijnen er twee achterpoten en nu weer dit! Waar gaat dit eindigen?!!"





Ik heb ondertussen wel alle stadia op een rijtje.
Hopelijk in de loop van volgende week ook een paar redelijke foto's...



Mathurin : "Nu zit ons moeder al anderhalve nacht voor haar pc naar de poep van een vreemde olifant te kijken... Wat is er eigenlijk mis met die van mij?... Of misschien een betere vraag : wat is er mis met mijn moeder?... Want nu ik er over nadenk... ons moeder zit ook constant naar 't achterwerk van die dikkoppen te staren... En in de spiegel naar dat van haar eigen, en ondertussen maar mopperen en sakkeren dat dat te dik wordt. Ons ma heeft begot een poep-fixatie!!! Een verlate anale fase!!! Zou dat ook een onderdeel van de menopauze zijn?..."

We kennen het allemaal!



Veel succes maar nog veel meer plezier!
En zoals altijd, de juiste antwoorden mailen jullie me door, maar de rest van de onzin zet je maar onder reacties zodat de andere lezers mee kunnen genieten van jullie ongebreidelde fantasie!
Laat me lachen. Ik kan het gebruiken.

Dit is wat iedereen die live volgde te zien gekregen heeft! Een hoop gewoel en plots lag daar een olifantje! Terwijl 10 minuten ervoor nog aangekondigd was dat de weeën nog niet begonnen waren.
Van een snelle geboorte gesproken...

 http://www.youtube.com/watch?v=TrtNyuEEyno

Zuslief begint gelukkig een beetje te kalmeren, ma Phyo heeft al wat gegeten, Baby K snapt nog altijd dat ingewikkelde tepelsysteem niet Nochthans heeft ze maar de keuze uit twee, rijkgevulde, stuks. Haar piepkleine slurfje doet ook nog niet echt wat ze wil, ik denk dat ze eerst de handleiding van dat rare ding aan haar snuit moet gaan bestuderen
Later op de dag wordt Dumbo in de stal toegelaten om kennis te maken met de boreling.

Enorm veel trouwe kijkers die nachtenlang zijn opgebleven (zelfs medewerkers van de Zoo) hebben de geboorte gemist omdat het kleintje er totaal onverwacht na 1 wee reeds uitviel.
Ik ben volop op zoek naar een filmpje van de geboorte...
Wie er eentje vindt, plak de link aub hieronder bij "reactie" zodat zoveel mogelijk mensen er van kunnen meegenieten! Bedankt!

De oververmoeide Moeder Phyo Phyo krijgt de tijd niet om te rusten, ze moet haar kleintje blijven verdedigen tegen haar jaloers ander dochterje van 3 jaar. De bewakers kunnen momenteel niet ingrijpen om eventueel May Tagu even uit de stal te verwijderen want de moeder zou zich tegen hen kunnen keren om haar jong te beschermen.
Gelukkig is de moeder zo verstandig haar oudste dochter trachten te troosten en te kalmeren door haar nog te laten drinken.
Baby K is nog altijd vruchteloos op zoek naar een tepel, maar ze heeft al wel een klein mestbolletje geproduceerd en staat flink rechtop.
Gelukkig steekt "tante" Yu Yu momenteel ook een pootje toe om kleine baby K te beschermen.

beelden van vlak na de geboorte op You Tube
http://www.youtube.com/watch?v=3IPhEgbAp8U

't Is officieel : 't is een meisje! Dus ze mag in de ZOO blijven!!!!!!!!!

De baby van Phyo Phyo geboren! Supervlotte bevalling. Hij is volop pogingen aan 't doen om rechtop te gaan staan! Phyo Phyo en Yu Yu Yin beschermen het tegen May Tagu die erg jaloers is en het jong wil aanvallen. Maar de moeder beschermt het zo goed ze kan door er constant kleine rondjes rond te lopen. Yu Yu Yin blijft een beetje in gebreke.
Het zijn nog zeer spannende momenten.
Het kleintje staat  ondertussen al recht. Waarschijnlijk is het een meisje!
Ga snel kijken! Je ziet haar eerste stapjes!!!

http://www.baby-olifant.be/

Nee, ik was niet op de maan geland en had per toeval mijn fotoapparaat bij. Nee 't is geen vakantiekiekje vanop melaatseneiland Molokaï. Nee, mijn zelfgebakken brood ziet er veel smakelijker uit...
Maar écht heel moeilijk was het precies toch niet deze week.
't Was niet echt groot, 't was niet echt klein... 't Was een flinke knolselder!

  

      

Proficiat voor de oplossers : Helena, Viviane, Rudy, Vera, Marleen, Chrisje, Lisette, Mieke, Nadine, Dolfijn, Lange Lou, Piet, Ann, Jan, Andromeda, Ron, Mare, Ingrid, Irène, Klaproosje, Yvette, Steven, Moederke Melanie, Ritje, Fernanda en Vif!
Morgen... verse aanvoer!

Breaking News!  Breaking News!  Breaking News! Breaking News!  Breaking News!  Breaking News!

Gelukkig deze maal niet bij mij thuis.

Phyo Phyo, de zwangere olifant in de Antwerpse Zoo, gaat bevallen.
Hoogstwaarschijnlijk nog vannacht of morgenvroeg.
Je kan de geboorte live volgen op http://www.baby-olifant.be/
Soms valt het beeld uit omdat er teveel mensen aan 't kijken zijn maar dat zal je voor lief moeten nemen als je dit unieke gebeuren rechtstreeks wil meemaken.



In het atelier van de kunstenaar Gerard Di-Maccio toen we "Re-Naissance" kwamen ophalen.