Fotoraadsel 190 - foto 4

Teveel werk, teveel miserie. Ik laat het bloggen even over aan mijn natte kroost!



"Aan tafel!!!"



En dat geldt ook voor de slakken!



"Ik vind het vreselijk om in een refter te moeten eten, geef mij maar een picknick in de natuur."



"Wow! De Sinksenfoor is nog niet eens open en ik heb al een smoutebol gekregen! Spijtig dat ik hem niet in mijn voorpoten kan houden... stomweg omdat ik nog altijd geen voorpoten heb pedoemme!"



"Ow! Wacht op mij! Ik kom eraan! Ik weet alleen nog niet goed hoe..."



"Wacht jongen, ik zal voordoen hoe ge moet zwemmen, ik mijn heb poten al een dag langer."



"Ik mag wel efkes rusten onderweg naar de kantine hé?"



"Ah ja! Maar das juist! Ik zou daar ook al springend naartoe kunnen gaan natuurlijk!!! Dat ik dáár nog niet aan gedacht had!"

Hier weer een beetje meer duidelijkheid... Hoop ik...



Als enige opgelost door Luk!

Jammer. De persoon die op mijn blog was toen de teller 222.222 aangaf heeft zich niet gemeld. Gelukkig kreeg ik wel een "spijtig-maar-ik-was-net-te-laat"-mail van diegene die op 222.223 aanwezig was! Ik wacht nog tot vanavond en anders gaat de prijs naar deze laatste.

Maar allez?! Waar blijft ge met de antwoorden? 't Is zo'n alledaags voorwerp!!!
Bezie het eens een keer van een andere kant...

Hoofdstuk 14.
Deel 2 : Dansen tussen de lampenkappen en een broek als een valies.

Iets verder langs de baan kwamen we per héél gelukkig toeval terecht op een stammenfeestje! Wat er juist aan de hand was weet ik niet, het bleek een soort verjaardag te zijn. Iedereen danste hand in hand in een rondedans rond een tafel waarop allerlei cadeaus lagen in prullige plastic zakjes verpakt en heel slordig op een hoop gestapeld. Een eenzame muzikant gaf midden in de cirkel de danspasjes aan terwijl hij op een heel speciale fluit voor de, vrij eentonige, muziek zorgde.





De kadootjestafel.





Het waren duidelijk mensen van verschillende stammen want er zaten minstens vier verschillende klederdrachten tussen. Eén van de vrouwen kwam naar me toe, nam mijn hand en trok me mee in de cirkel. En daar gingen we weer... Ondertussen stond Paul te filmen, dus ik was weer de paljas van dienst. Gelukkig waren er geen andere blanken te zien. De danskes duurden héél lang. Het werd een eindeloos geschuifel, een soort muzikale processie van Echternach, maar ondertussen had ik wel de kans om hun schitterende kostuums met de vele kleurtjes en glittertjes goed te bekijken.



Mijn lieve danspartner.

En schuifelen maar...

Een bepaalde stam had fijn uitgewerkte zilveren ornamenten in de vorm van vissen en vlinders op zijn rug hangen. Andere mensen droegen brede hoofddeksels met heel lange, fijne bengelende franjes. Het leken wel dansende lampenkappen uit een Walt Disney-tekenfilm. De mensen van nog een andere stam hadden dan weer allemaal 't zelfde kostuum aan, maar met een driehoek op de borst genaaid, die bij iedereen uit een ander stuk stof in een andere kleur bestond. Dat was hun schamel stukje persoonlijke bijdrage aan hun uniform. Het naaiwerk was opvallend verzorgd afgewerkt en de kleding heel proper.



Toch wel echt een dans van lampekappen uit een Disney-film?

Bij sommigen stammen droegen de mannen gigantisch wijde broeken waarvan het kruis maar 20cm van de grond hing, de stof is bestikt met heel mooi uitgewerkte cirkels. Magnifiek en volgens mij ook een heel gerieflijk kledingstuk, hoewel ik er dan wel een stuk of 20 zakken in zou maken aangezien ge toch plaats genoeg hebt. Geef mij zo'n broek en ik heb geen valies meer nodig.

Terwijl er steeds nieuwe stammen aankwamen werd er vrolijk (nou ja, vrolijk... uitbundig kunt ge ze zeker niet noemen als ze nog nuchter zijn) verder gerondedanst terwijl de meeste mannen toekeken vanop plastic stoelen onder plastic zeilen genietend van grote flessen bier en Fanta.
Achteraan waren dames groenten aan 't schoonmaken, kippen aan 't plukken en dat alles in reuze potten aan 't koken en op vuurtjes aan 't roosteren. Een kip bakken is trouwens heel gemakkelijk want ge gebruikt de poten als handvat om ze te draaien. Kinderen werden ondertussen aan de borst gelegd, er werd gelachen en bijgepraat, en vooral veel getelefoneerd... In al die schitterende kostuums zit tegenwoordig altijd wel ergens een zakje voor een gsm ingenaaid.

De keukenbrigade in actie :



De groentenschoonmaaksters...



De kippenpluksters...



De plongeurs...



De... euh,... smosserkes?...



De chef, de demi-chef en de sous-chefs.



En ondertussen schuifelt iedereen vrolijk verder...



... en verder... en verder... met steeds meer volk maar op 't zelfde muziekske...



... van 't gitaarke met vier snaren.



Om van in slaap te vallen...



Of uit verveling een stuk in uw voeten te drinken...
De heren der schepping zitten uiteindelijk al uren te wachten op hun diner...

In 't volgende deel komen we plots terecht in een kompleet andere wereld. Een Chinese nederzetting!

Wie op mijn blog aanwezig is als de teller op 222.222 springt heb ik een verrassing!
Die lezer mag een foto kiezen - van mijn blog of uit een van de albums - die ik voor hem op A4 formaat afdruk!

Veel geluk!!!

Vorig jaar legden mijn vissen eitjes op 26 mei dus eergisteren was ik al volop mijn vijvertje in orde aan 't maken. Zoveel mogelijk ongerechtigheden eruit halen zodat ik een goed overzicht had om de bevruchtje eitjes bijtijds te redden. Het vooruitzicht op een hele winter plezier met 't zien opgroeien van mijn kroost in 't aquarium in mijn hobbithol maakte me al blij. Jammergenoeg heeft het niet mogen zijn...

Zaterdagochtend lag mijn moedervis dood naast de vijver... In de woeste pogingen om haar duizenden eitjes gelegd te krijgen was ze over de rand gesprongen. Ze was al dood toen we haar vonden. Dus keer moesten we de Nautilus-truuk zelfs niet eens proberen. Die jongen hebben we vorige zomer wel een keer of zeven terug tot leven kunnen wekken maar met dit meisje waren we hopeloos te laat.

Ik vond het zo droevig want het was een vrouwtje dat hier 15 jaar geleden geboren was. Toen Paul haar opnam bleek ze vol eitjes te zitten. In de hoop daar nog iets van te kunnen redden heeft hij de eitjes uit haar buikje gewreven en hebben we die in grote brokken overal in de oeverrand gelegd in de hoop dat een van de mannetjes ze nog zou willen bevruchten. Ook dat heeft niets uitgehaald. Ik denk dat vissen alleen kuit schieten onmiddellijk nadat ze een wijfje hebben zien leggen.
Zo jammer toch, mijn vrouwtje dood, duizenden eitjes heeft ze voor niks gedragen, en ze is dan nog een vreselijke dood gestorven ook.



Deze maal was het te laat voor de kunstmatige ademhaling...



Een poging om althans de eitjes nog te redden. De gele vlek onder haar buikje is een klomp eitjes.



Drie zo'n gigantische hoeveelheden eitjes zaten er in 't diertje...



De anderen bleven maar gek doen en ik had nog altijd hoop dat er nog iemand anders zou beginnen leggen.
Vroeger had ik al voorgesteld om tijdens de paartijd een rennetje rond de vijver te zetten om hen te verhinderen er uit te springen, maar dat botste op weerstand omdat het niet esthetisch was... En ja, dat is ook wel zo. Maar toch liever een week een draad rond mijn vijver dan mijn vis dood.
Dus zoals meestal, "als 't kalf verdronken is dempt men de put" (hoewel dat spreekwoord in dit geval wel heel vreemd overkomt...) zijn we een hekje beginnen maken.



Binnen 't half uur stond er stuk kippendraad van ongeveer 30cm hoog rond het water.



Al maar goed ook want zoals je aan de waterspetters ziet gaan ze behoorlijk wild tekeer als ze gaan leggen.



Ondanks de drukte is er toch niets meer van gekomen... De grote eierkoeken van het dode vrouwtje werden veroberd maar niemand heeft nog eitjes bijgelegd.
Dus... dit jaar geen broeikas met baby-visjes om te zien opgroeien en te fotograferen. Jammer wel.
Ik laat het draadje nog een week staan, godweet zit er toch nog een vrouwtje tussen die eitjes draagt. Uiteindelijk zijn ze nog altijd flink aan 't harrewarren.
Ik vind het al net zo spannend als de geboorte van de olifant in de ZOO. Ik zit hier op een bank naast mijn vijver te wachten om toe te slaan en eventuele eitjes in veiligheid te brengen...



Over enkele dagen de commentaren van Mathurin over dat draadje...
En ze zullen niet mals zijn...



Mathurin : "Richard! Kom zien! Ons moeder is helemaal zot geworden! Omdat ze eieren leggen denkt ze dat 't kippen zijn en maakt ze een kippenren!!!"

Akkoord, niet iedereen heeft een tuin en ook niet iedereen heeft een wingerd tegen zijn muur groeien. En als ge op een café-terras zit kijkt ge misschien ook liever naar de kortgerokte passanten of naar uw pintje dan naar de planten achter uw rug... Excuses aanvaard dus.
Maar deze week zal 't niet pakken! Dit voorwerp kent iedereen en we hebben er ook allemaal zeker eentje in huis! Komaan! Laat u niet kennen!

Deze smeekbede zat gisteren in mijn mailbox. Ik zet ze even op mijn blog.
Wie ze wil kopïeren en naar zijn vrienden doormailen mag dat altijd doen...
Elke diertje die door deze mail gered wordt is er eentje!



Ik kom je even vragen om voorzichtig te zijn op de weg



omdat het de tijd is van de jonge egeltjes.



Je gaat mij toch niet doodrijden hè!



Kijk eens hoe schattig ik ben.



Dankuwel uit naam van al mijn broers en zusjes om voorzichtig te zijn!

Een magere oogst deze week. Al net zo'n magere als wanneer ik die plakvoetjes van mijn klimop te lijf ga en ze van de muren tracht te verwijderen. Onbegonnen werk. Als een klimop zijn voetafdrukken nalaat blijken die voor de eeuwigheid te zijn... Maar ik moet wel toegeven, ze zorgen voor decoratieve tekeningen.
Ondertussen ben ik ook al met een van de oplossers in een discussie verwikkeld of het nu voetjes van een "wingerd" dan wel van een "klimop" zijn. Eén ding weet ik zeker, 't is alvast geen "trek-af". Want als ge die plant wil verwijderen zijt ge wel even een paar uur bezig... Dus... krijgen die plantenrestjes bij mij een "decoratieve functie" en 't probleem is ook weeral opgelost.





Maar wat is 't nu??? Klimop, wingerd of klimaf?

Proficiat voor Moederke Melanie, Ron, Luk, Geert, Helena, Mieke, Andromeda, Vera, Vivane, Kathleen, Rudy, Chrisje,  Nilleke.

En een brede grijns naar de persoon hier in huis die me dit raadsel zag maken en tussen neus en lippen mompelde : "Maar schatteke toch, das een véél te makkelijk raadsel, dat moet ge niet gebruiken want dan heeft iedereen 't van de tweede foto al geraden! Zelfs ík heb 't al herkend!"
(Niet moeilijk trouwens, als al de foto's - tot en met de oplossing - op mijn scherm openstonden toen hij "achteloos" voorbij kwam gewandeld... )

Vreemd, ik dacht dat al vele lezers een verwoede worsteling met dit ding zouden gevoerd hebben.Of het toch minstens eens zouden bekeken hebben als ze op een tuinterras zaten te genieten.
Hopelijk trekt "de foto van de laatste kans" nog enkele mensen over de streep...



Alleszins, als ge ooit eens wil oefenen in 't de strijd aanbinden met dit ding, zijt ge welkom bij mij. Ge krijgt er zelfs een pintje of een glaasje wijn bij als ge merkbare resultaten boekt. Of een anti-allergie-pil.

Tot hiertoe enkel opgelost door Moederke Melanie, Ron, Luk, Geert, Helena, Mieke en Andromeda.

Zaterdag, 31 januari 2009.
Fern Rim Than Resort, Mae Hong Son.

14. Een hernia van geluk.

Gisterenavond was ik plots zo oneindig moe, nog steeds wat emotioneel van 't bezoek aan Mosha, dizzy van die honderden haarspeldbochten, zenuwachtig door ineens tussen zo'n hoop drukke toeristen beland te zijn, behoorlijk pissig dat die dure suite zijn thermaalbad kapot bleek te zijn (de reden waarom we nu net díe kamer geboekt hadden nota bene) en koppijnerig van het gezeik aan de receptie, dat ik 't ineens kotsbeu was en gewoon zonder eten in bed ben gestapt met een dikke slaappil. Af en toe moet er ook eens bijgeslapen worden, de toerist kan niet altijd gespannen staan.

’s Morgens vroeg hoorde ik een gebroebel en gekletter onder onze paalwoning maar ik sliep lekker voort. Bleek dat de bron gerepareerd was en dat Paul om half vijf begonnen was met ons reuzebad op 't terras te laten vollopen. Toen ik wakker werd stond dat bad te dampen en had Paul verse thee gezet. Het ging op slag een stuk beter met me. Lekker in de zwavel zitten sudderen met zicht op... niks... aangezien alles nog in de mist zat. Heel mysterieus. We zaten daar echt allebei als 't orakel van Pai, want veel zinnigs komt er 's morgens vroeg uit master Danssews en haar begeleider niet uit. Wel grappig, in Sri Lanka wordt Paul altijd als “the master” bezien en behandeld en hier ben ik het aan wie al de vragen gesteld worden en op wiens naam (nou ja, op een paar verkeerde medeklinkers na toch) alles geregistreerd wordt.

A bath with a view. Tenminste als de damp en de mist opgetrokken zijn...



Optrekkende ochtendnevel gezien vanop ons zalige terras..

Op 't ontbijtterras zaten alle Thai warm ingeduffeld met truien, mutsen en sjaals. Het leken wel sherpa's! 't Was fris, maar toch nog zeker 12° of 15°. Het was zo mooi om de mist stilaan te zien optrekken boven de rivier en de weiden, zeker toen de zon vanachter de berg kwam en alles plots in kleur begon te baden. Een madam bracht haar koe vrolijk bellend naar de oever om aan de dagelijkse graaspartij te beginnen. Pastorale in winters Thailand.



Het ontbijt was verzorgd maar er lag enkel aardbeienconfituur tussen de boterkes, allemaal in van die kleine plastic potjes, dus vroeg Paul naar de klassieke appelsienenconfituur en kreeg totaal onverwacht, in vlekkeloos Engels het magische antwoord : "We only have two kinds of marmelade sir : strawberry and butter." Vorm en inhoud zijn hier niet altijd in evenwicht. Telkens mijn dag met zo’n onsterfelijk onlogisch zinnetje ingeleid wordt kan hij niet meer stuk.



Genieten van de eerste stralen zon.

Aangezien hier veel gidsen en chauffeurs van toeristen logeren die redelijk goed Engels spreken heb ik weer eens een poging gedaan om te weten te komen wat dat zalig gekke wezentje is dat ik sinds Bangkok rond mijn nek heb hangen. Het koperen dikbuikige beestje reikt met zijn voorpoot in de lucht naar iets... Als in Azië mensen iemand wenken dan doen ze dat anders dan wij. Europeanen maken een wuivend, grijpend, zijdelings handgebaar, Aziaten houden hun handpalm naar onder gericht en maken dan een wenkende, een soort van krabbende, beweging. Dit diertje blijkt dus naar het geluk te wenken om het naar zich toe te halen. Zijn naam is Noe Noei en de tekst op zijn rug blijkt te luiden : "Laat het geluk tot mij komen."
Het blijkt een figuurtje uit het schaduwtheater van het zuiden van Thailand en niet zo heel bekend hier in ’t noorden, maar ik had in de loop van vorige week toch al opgemerkt dat vele Thai die het de laatste week rond mijn nek zagen bengelen beginnen te lachen en teken doen dat het iets heel positiefs is. Een gelukbrengende amulet dus.
Thailand is echt het thuisland van magische prullaria, ze zouden aan elke steentje, elk beeldje een betekenis geven. Als ’t maar voorspoed of geld brengt. Gelukkig dat het Boeddhisme zo soepel is dat het al dat bijgeloof vrolijk tolereert. Hier mag gebeden worden voor alles en iedereen. Moest ik alle geluksbrengers die ik tijdens deze reis al verzameld had rond mijn nek hangen dan liep ik al rond met een hernia. Een hernia van geluk.

        

Mijn geliefde Noe Noei!



Heetwaterbronnen.

Op weg naar Pai ontdekten we een wegeltje dat leidde naar een heuse mini-canyon! Allemaal bergruggetjes van een halve meter breed waar ge over kon wandelen, als ge tenminste geen hoogtevrees had want aan beide kanten naast u was 't wel pal bergaf voor tientallen meters. Ge zag terwijl ge de zigzaggende paadjes volgde hoe die richels zich als de tentakels van een inktvis kronkelig steeds verder en verder door het landschap uitstrekten. Ik denk dat ge er uren mee zoet zou kunnen zijn door ze allemaal af te wandelen. Maar daar is natuurlijk geen tijd voor. We hebben voor dit noordelijk rondreisje maar drie nachten en vier dagen en dat is al veel meer dan de gemiddelde toerist er voor uittrekt.







In de verte een klooster...



Het dorpje Pai bleek een heel leuk nest te zijn, een soort kruising tussen een hippie-hangout en een trendy design nederzetting. De bergvolkeren komen hier hun groenten naar de markt brengen en hun naaiwerk aan de bezoekers verkopen. 
De hoofdstraat bestaat voornamelijk uit toeristenwinkeltjes die zich toespitsen op Thaise toeristen die het noorden van hun land werkelijk het einde vinden. Lekker koel! En cool! Ze kopen hier - heel sjieke en goed gefotografeerde - postkaarten en beginnen die dan te schrijven, te bewerken met een speciaal stempeltje en ze te posten in de speciale brievenbusjes van Pai. Al die acties moeten ondertussen door hun vriendjes gefotografeerd worden want iedereen zal geweten hebben dat ze in Pai geweest zijn. Ze poseren alsof ze filmsterren zijn en trekken vaak de meest dramatische snuiten. Heerlijk om zien.







Huisvlijt van de bergvolkeren die ze op straat mogen zitten verkopen.
De regering stimuleert die mensen hun nijverheid met alle mogelijke middelen.



Hippe winkels in de hoofdstraat van Pai.



En als contrast tussen al het trendy-gedoe : een oud huis, eveneens in de hoofdstraat van Pai...

In de volgende aflevering trekken we verder door de prachtige natuur van het Noorden op zoek naar de bergvolkeren. En we zullen ze vinden ook!

Er komt toch een beetje schot in de zaak! Ondertussen hebben al vijf mensen het ding gevonden : Moederke Melanie, Ron, Luk, Geert en Helena.
Maar eigenlijk verwacht ik nu toch veel meer goede antwoorden want het is een overbekend iets!
Dus weer een duidelijkere foto. Omdat het een feestdag is krijgt ge er zelfs twee

Eén van mijn twee kleine kikkertjes plakte vanmorgen tegen de binnenwand van zijn aquarium. Ik had nochthans verschillende dun gesneden plaatjes kurk in zijn woning gelegd zodat hij eilandjes had om op te rusten. Blijkbaar snapte hij dat niet goed. Dus heb ik het hem even uitgelegd.

'k Heb hem heel voorzichtig zo'n schijf kurk onder zijn poepeke gehouden en hem zo zachtjes naar boven laten komen. Hij vond zijn vlot blijkbaar maar eng want hij sprong direkt terug in 't water. Ik heb hem dan even op mijn hand laten zitten en dat ging na enkele keren heel vlot. Ik kon hem makkelijk fotograferen met mijn andere hand.
Toen ik vijf minuten later terug naar zijn aquarium kwam kijken zat hij dapper midden op één van de kurkeilandjes te genieten van het net ontdekte comfort. Binnenkort vraagt hij misschien nog om een zeteltje en een parasol. Geef toe, 't is een knappe leerling.  



Hij is al bijna een centimeter groot!

42. Moemoe en ik in actie!

Elke namiddag liet ma moemoe en ik een dutje doen. Waarschijnlijk niet met ónze rust in haar achterhoofd maar wel met de háre. Op zo’n momenten kon ze dan even ongestoord in de keuken werken.
In de zomer was het altijd heel druk. Pa oogstte dan allerlei groenten en ons ma legde die op in grote bokalen die daarna in de kelder werden gezet zodat we ook ‘s winters tomatensoep en boontjes konden eten. Dat was altijd een heel werk. Om nog te zwijgen van de “krieken op jenever” voor het nieuwjaarsfeest en de eindeloze reeksen potten confituur die ma maakte van het fruit uit de tuin. (Al de appels die ik dus niet in ’t zwembad van de buurman gezwierd had). De appels die niet in ’t zwembad of de confituurpotten beland waren werden netjes uitgespreid op de zoldervloer. Rij aan rij lagen ze daar op oude kranten te wachten tot het winter werd.

De oplegbokalen moesten eerst gesteriliseerd worden in reuzegrote ketels alvorens de groenten er in konden gedaan worden en dan was ’t best dat ik uit de buurt was. Kwestie dat mijn grijpgrage vingers niet in de groenten van de steriele bokalen begonnen rond te woelen.

Ook konijnen werden klaargemaakt. Die sukkelaars zaten ergens achter ’t magazijn in konijnenhokken. Ik werd er zover mogelijk uit de buurt gehouden om er toch maar zeker geen affectieve band mee op te kunnen bouwen want anders had er natuurlijk nooit meer konijn kunnen gegeten worden. Zo slim waren ze wel. Gelukkig verdween dat droeve gebruik nadat de eerste oom zijn geest gegeven had. De arme konijnen vertrokken samen met hem naar de eeuwige jachtvelden. Die oom natuurlijk naar de hel. Zoveel was voor mij wel duidelijk.

Om mij en moemoe tijdens haar kookwerk op een menslievende manier uit te rangeren, stopte ma ons altijd net na de middag in bed. Samen stapten moemoe en ik dan de paar treden op naar de “kellekamer” en kropen gemoedelijk samen onder de dekens.

We lagen dan gewoon gezellig wat te praten over de belangrijke dingen des levens - op ons beider niveau dus, 6 jaar en 96 jaar maken op die leeftijden heel weinig verschil - en soezelden uiteindelijk ook meestal knus tegen mekaar weg. Al dan niet met een nest jonge poezen tussen ons in.

Een uurtje later kwam de “crème-glace”-kar en ma wekte ons dan met twee ijsjes die we in bed mochten oppeuzelen. Héérlijke momenten waren dat! We kregen dan beiden een plastic potje met daarin twee bolletjes vanille, mijn portie overgoten met grenadine-siroop. Smullend lepelden we onze potjes leeg.

Een extra fijn aspect aan de dagelijkse crème-glace traktatie waren de plastic lepeltjes! Elk seizoen had de ijskar andere modellen. Ze verschilden ook allemaal zodat ge ze kon verzamelen. De bedoeling was om het uiteinde van het lepeltje af te breken en die bij te houden tot ge de hele serie bezat. Soms waren de uiteinden van de lepeltjes verkeersbordjes. Soms wegwijzers. Soms letters. Heel boeiend voor de verzamelaar in mij!

Aangezien moemoe niet zo’n grote eetlust meer had besloot ons ma op een dag om voor moemoe, in plaats van een plastic potje, een hoorntje te kopen. Dan had ze tenminste toch ook al een voedzaam koekje binnen. Zusterlijk zaten we half rechtop in bed rustig te genieten. Ik lepelde mijn potje leeg en moemoe likte van haar hoorntje.

Tot ze plots opmerkte : “Ja, gij hebt het wel makkelijk! Gij hebt een lepeltje, maar ik kan niet meer aan de crème-glace aan want die zit diep in dit bruine ding en mijn tong is niet lang genoeg!” Educatief als altijd antwoordde ik haar : “Jamaar moemoe, dat bruin ding is een koekske en ge moogt dat mee opeten!”  Waarop ze vliegensvlug het hoorntje in haar twee handen nam en het fluks doormidden brak! Heel ons bed en haar blouse zaten onder het ijs en de koekkruimels! Alwéér gedaan met ons ma haar rust want die zag zich ineens voor een berg was geplaatst.

Al de volgende dagen van de vakantie kreeg moemoe terug haar ijsje uit een plastic bakje.

Soms deed moemoe nog brei-pogingen. Ze wilde altijd maar sokjes breien voor “haar zoontjes” (stevige 50- en 60-plussers). Ons ma zette dan een breiwerkje op en moemoe mocht “broddelen” en prutsen naar hartenlust. Steevast viel ze toch na een kwartierje in slaap en tijdens dat dutje puzzelde ons ma het breiwerk dan terug uit mekaar en zette het opnieuw netjes op de priemen.

Op een namiddag vond ik haar in de veranda weggedut boven haar breiwerk. Ik nam de priemen uit haar handen, tilde de rok van haar schort omhoog, trok die over haar gezicht, en maakte de stof over haar gezicht vast met de breinaalden die ik kruiselings door haar haardotje stak. Moemoe zag er volgens mij zo heel geestig uit en ze zou beslist met mijn grapje kunnen lachen. Moemoe dutte tijdens mijn creatie vredig verder.

Ik verstopte mij achter de zetel om haar reactie af te wachten. Pijnlijk genoeg kwam ons ma toen net de veranda binnen. Ze schrok zich een ongeluk bij ’t zien van de moemoe uitgedost als een buitenaards wezen met twee priemen door haar hoofd, bevrijdde het menske en gaf mij een fikse uitbrander. En ik die dacht dat mijn ma zin voor humor had…

Ja, als kind ziet ge dementie wel door een héél ander paar ogen dan als volwassene...



Met ma, moemoe en pa achter in de tuin. Vanzelfsprekend met een poes in mijn armen.

Wil je de voorgaande afleveringen lezen klik dan op :
http://www.bloggen.be/laathi/

De lezers van mijn reisverhalen zullen zeker al weten hoeveel moeilijkheden de complexe Thaise taal oplevert. We krijgen ze niet tegoei uitgesproken, altijd ligt de klemtoon verkeerd, de toonhoogte is mis. Kortom geen kat verstaat onze dappere pogingen. 't Schrijven levert ook weinig resultaten op want 1 lettertje te veel of te weinig en ge krijgt iets totaal anders dan wat ge gevraagd hebt...
Vandaar dat de programmatie van een GPS in Thailand ook zo moeilijk is. Er bestaat geen eenvormige translatie van hun rijkere alfabet naar het onze. Zolang dat er niet komt zullen er altijd misverstanden blijven bestaan.
Maar wij zijn duidelijk niet de enigen die met deze perikelen te maken krijgen...
Dit artikeltje stond vanochtend in de krant. Het verhaal kwam me toch ó zo bekend voor...

Nog altijd enkel Moederke Melanie en Ron die het geraden hebben...
Blijkbaar gaan de anderen nooit in de clinch met dit ding?...
En nee 't zijn écht geen versteende dikkoppen of verbrande lucifers.
Een duidelijkere foto dan maar :

Tja, deze keer is 't wel écht "breaking" news!
De enige kikkervis die al vier pootjes heeft zijn staartje is afgebroken...
't Is de normale gang van zaken maar hij vind het toch maar vreemd.







Een slechte foto maar een goed bovenaanzicht waarop ge kunt zien wat er nog maar overschiet van die sierlijke staart...



Hij gedraagt zich echt als Bambi op glad ijs, of als een pasgeboren olifantje...
Onzekerheid troef! Hij weet blijkbaar nog niet goed hoe hij nu moet zwemmen zonder staart.
Hij is duidelijk zijn roer kwijt en maakt de gekste capriolen in een poging zich van een soort schoolslag meester te maken. Maar zoals ge op de foto ziet, hij kan er nog wel mee lachen.



Zitten gaat zonder die lange staart veel makkelijker, maar zwemmen...
Hij zakt naar beneden en slaat met alles wat hij heeft naar alle kanten om dan, bots, met zijn neus op de bodem te belanden.



Hij zit niet liever dan op een takje. Lekker veel houvast voor al die nieuwe poten.
Op de kurkeilandjes gaat hij nog niet zitten, ik denk dat dat nog een te zware opgave is.



Al de andere collega's zitten nog in een of andere staartfase, sommigen hebben al flinke achterpoten maar de voorpootjes laten op zich wachten. Dus nog maar even pronken met die mooie staart...