Vraagjes...

De laatste kans...
Ik kan 't ook natuurlijk ineens helemáál laten zien... maar néé, dat is pas voor morgen.



Reeds opgelost door Ron, Andromeda, Luk, Chrisje, Steven, Geert, Klaproosje, Nadine, Lisette, Wim en Sus!

Dit kan toch nog alleen maar de kopgroep zijn hé? Is 't peloton nu ng altijd niet in zicht...

En ik kan dus niet echt veel meer laten zien hé!!! Das nog 't ergste!
Kijk eens rond in de wereld, ge hebt er al minstens honderden (onbewust zo blijkt) gezien sedert het raadsel op mijn blog stond...



Reeds opgelost door Ron, Andromeda, Luk, Chrisje, Steven, Geert, Klaproosje, Nadine en Lisette!

De Cogels-Osylei met zijn prachtige Jugendstil huizen is zeer bekend, elke Antwerpenaar is er een beetje verliefd op. Ik wandel er ook graag door. Het lijkt wel een architecturale Disneyworld.
Ik laat jullie even mee dwalen door deze sprookjesachtige buurt op amper 100 meter van het station van Berchem. Voor liefhebbers van dit soort architectuur is een bezoek aan Antwerpen zonder een uurtje door deze straten te lopen niet volledig. Genieten maar... van de details, de kitsch, de vergane glorie, de restauraties (de ene al meer geslaagd dan de andere...), maar toch vooral van de sfeer... Je kan je zo inbeelden dat Harry Potter er een huisje bezit...



Komaan, droom mee weg, de tijd staat niet stil. Of hier soms wel?...







































En dan even rust op één van de vele terrasjes in de buurt...


(foto Jan)

Een uitgebreid bezoek aan deze buurt vind je op mijn album : http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/CogelsOsyleiAntwerpen17Mei2009?authkey=Gv1sRgCI7op7ONqJO5GQ#
Niet vergeten, als je op diavoorstelling klikt en dan op F11 krijg je alles op volledig scherm te zien, dat maakt het helemaal sprookjesachtig!

De kikkerdril waar ik, en hopelijk veel van mijn bloglezers, al zoveel plezier aan beleefd hebben komt uit deze mooie vijver van mijn jonge vriendin Amelie. Haar opa liet hem deze lente aanleggen en het leven in de vijver heeft ook Amelie al uren van plezier bezorgd.



Samen met de kikkers werd een nieuwe kikkervriendin geboren!



Gisteren vonden de buurkinderen tot hun grote vreugde en verrassing de eerste kikkertjes in hun eigen tuin. Tot ieders plezier werden ze even terug naar hun geboortevijver gebracht. Op familiebezoek dus. "Kikker-moeder" Amelie speelde de charmante gastvrouw.



Amelie's kikkers zijn een stuk dikker en groter dan de mijne!
De "keuken" moet daar beslist beter zijn... Maar dat is natuurlijk al lang geen geheim meer.



Hier zie je een kleintje (bijna anderhalve centimeter groot) de wereld bekijken vanop een jong waterlelieblaadje...



Als Amelie ze nu allemaal namen wil gaan geven zal ze wel even werk hebben...



Ook haar kroost zijn geboren fotomodelletjes!



Lekker in de zon op een kei in de waterval uitrusten van al 't rondgespring.



Deze jongen is nog maar net verkikkerd hij heeft nog een vrij lange staartrest. Over enkele dagen verdwijnt die ook wel.



Heerlijk zwemmen in wat voor zo'n klein diertje een enorme wildernis moet zijn.



Jammergenoeg overleven ze niet allemaal... Deze vond ik in de oeverrand. Hier zie je goed hoe mooi getekend zijn buikje was en wat een prachtige kikker hij had kunnen worden...



Maar niet getreurd lieve Amelie, Boeddha waakt over zijn dikkopje-zieltje...

Tja...en dan te bedenken dat ge er sinds zondag waarschijnlijk al honderden gezien hebt...



Dan hebben  Ron, Andromeda, Luk, Chrisje, Steven en Geert de laatste dagen toch béter uit hun ogen gekeken.

Reeds opgelost door Ron, Andromeda, Luk, Chrisje en Steven!
Waar blijft het peloton?....

De tweede kans...

De kopgroep bestaat uit drie mannen : Ron, Luk en Andromeda, onmiddellijk gevolgd door de eerste vrouw : Chrisje!

Onszelfde Chrisje dat vorige week zo ongeveer radeloos is geworden tijdens 't zoeken naar de emmer. Gelukkig kunnen haar ogen en hersenen nu totaal stressloos op vakantie vertrekken.

Ik vreesde al dat Mathurin enige bezwaren ging maken tegen het rennetje rond de vijver...

Mathurin : "Wel moeder... het moet mij van 't hart. Ge hebt al veel nuttige uitvindingen gedaan - de chauffe-chat vind ik een succes, die speelballetjes met kattekruid zijn heel leuk, en de drankfles voor onze Ming is inderdaad ook praktisch - maar wat ge nu gebricoleerd hebt... dat zogenaamde "vissenkraamafdelingshekje"... wel, daar heb ik toch mijn bedenkingen over..."

Mathurin : "Ziet ge dan niet hoe onpraktisch dit ding is?..."

Mathurin : "Ik krijg bijna een verschot door te proberen een vis te pakken te krijgen...."

Mathurin : "En gesteld dát ik er eentje zou vangen, hoe moet ik hem in godsnaam over dat hek sleuren? Mijn vis gaat gefileerd zijn alvorens ik hem kan gaan degusteren..."

Mathurin : "'t Ergste van al is dat ge uw constructie weer "voor de eeuwigheid" gemaakt hebt. Wat bezielt u toch? Waarom dat nu niet zo ontwerpen dat ik dat makkelijk terug opengeprutst krijg?..."

Mathurin : "Op de duur gaat ge me nog van de visvangst naar de jacht drijven hé! En daar gaat ge ook weer bezwaren tegen maken. Ik ken u zo onderhand. Ge moet wel eens stillekesaan beginnen weten wat ge wilt hé seg!"

Serendipity : "Mathurin ventje, stop eens met zagen. Eet eens vis zoals wij allemaal doen : schoon fijngeprakt in een bordje met een lekkere dikke saus van een of ander ultra-premium-super-merk van de Tom & Co. Trouwens ge zijt nog geen jaar oud, ge wilt u toch al niet beginnen gedragen als een bejaarde die met een vislijntje aan een vijverke zijn verveling zit te verdrijven?"

Mathurin : "Jamaar Dipity we moeten toch ook aan onze lichaamsbeweging geraken! En 't is toch ook gewoon zonde! Zie hier nu die klomp visseneieren liggen! Die zoudt ge toch kunnen bakken?! Als een omelet ofzo! Of dat ze ze desnoods verkoopt! 't Is begot kaviaar! Hier ligt gewoon een klomp goud weg te rotten!!!"

Mathurin : "Richard zegt gij toch ook eens iets jongen! Want gij zit hier nu toch ook precies opgesloten als in een kooitje in de ZOO!"

Mathurin : "'t Is al goed. Gij zijt ne plastieken en die hebben meestal niet veel te zeggen."

Mathurin : "Pfffft. Laat al maar, ik zoek me wel een sappige vogel - die zijn rond deze tijd van 't jaar nog lekker mals - dat is ook smakelijk en zo geraak ik ook aan mijn lichaamsbeweging."

Ming : "Laat het uit hé jongen!! Ge moet hier niet in bomen en struiken gaan springen want dan is dat hier weer een kabaal als ge naar beneden dondert en al dat paniekerig gestjilp van die vogels er dan nog bij... Ik lag hier wel een middagdutje te doen hé! En ik wil daar mee voortdoen. Ga binnen een bak Friskies met vissmaak of gevogelte vragen - die pottekes met 't purper etiket - en laat ons nu verder genieten van de rust. Trouwens waarom denkt ge dat God anders de Friskies zou geschapen hebben? Als katten geacht werden vogels te vangen dan zouden wij echt wel uitgerust geweest zijn met vleugels."

Tja, ik zou weer - net als bij de emmer van vorige week - kunnen zeggen dat bijna iedereen zo'n ding bezit... maar wat haalt dat uit?... Ge moet het nog herkennen ook hé?

Persoonlijk vind ik het moeilijker dan de emmer... maar jullie kennende zullen jullie dit nu weer veel makkelijker vinden. Alleszins veel succes maar nog veel meer plezier! Mail je mogelijke oplossingen maar naar laathi@hotmail.com.

Hoofdstuk 14.
Deel 4 : Welkom in Kloksaland.

Nog een berg verder (we zijn hier regelmatig boven de 2000 meter hoog) was er alweer een stammenfeestje aan de gang. De dag was ondertussen al verder gevorderd en de drankvoorraad duidelijk geslonken. De rondedans die we hier voor onze ogen zagen afspelen was al van een veel slordiger en rommeliger allooi dan die vorige. Er werd al flink gestruikeld, de belletjes op hun kleding rinkelden en tinkelden al een pak onregelmatiger, de snaarinstrumenten klonken vals, en de blaasinstrumentspeler keek ook niet meer zo nauw, de serieuze gezichten waren vervangen door wazige blikken, er werden zo te zien veel vettige moppen verteld (waarschijnlijk over ons) en hartelijk gelachen. En vanzelfsprekend werden we uitgenodigd om mee te feesten maar deze bende was nu toch een beetje teveel boven zijn theewater om op die uitnodiging in te gaan.

Naargelang de drank vloeit worden de schuifelpasjes iets slordiger.
Maar het blijft wel de "processie van Echternach".

En ik die bang was geweest om geen mensen in lokale klederdracht meer te zien. Ik dacht echt dat we die in de jungle gingen moeten gaan zoeken om ze dan niet te kunnen vinden. Ze lopen hier begot gewoon in kuddes los en dansen naast de baan! Maar ik denk wel dat het vandaag een feestdag is want voor een normaal 's zondags uitje lijkt iedereen me te veel opgetut en is de kleding te gesoigneerd. Jammer dat geen mens Engels spreekt - ze spreken trouwens niet eens Thai - want het zijn heel vriendelijke mensen en ik zou er graag meer over weten.

Genieten van de zon kan overal. Zelfs in een afvalbak.



Bergdorpje.

Onze volgende stop was aan het Nationaal Park waar zich de Fish Cave bevond. Een mooi park met een rivier die propvol karpers zit. De bedoeling is om naar een diepe grot in de berg te wandelen en de karpers die ge daar beneden ziet zwemmen te voeren met stukken papaya. Dat levert de gelovige veel "merit" op en de karpers verdorie een flinke cholesterol. Gesteld dat het niet waar zou zijn dat al dat “vissen voeren” hun karma terug wat op de rechte baan helpt, het vissenetenverkoopstertje en de karpers kunnen er maar goed mee varen. Ik ben al heel blij dat de ceremonie zich hier enkel tot “vissen voeren” beperkte en niet tot “vissen bevrijden uit plastic zakskes”.

De volgevreten karpers. Karma kan lekker zijn.



Het altaar in Fish Cave.
De heilige heeft een dekentje met tijgerprint rond zijn schouders gedrapeerd.
Ja, in een grot kan 't koud worden. Zeker 20°... Boven nul, welteverstaan.

De tijd van 't normaal poseren is definitief voorbij! Ik doe 't nu op zijn Japans! Véél leuker!

In Mae Hong Son aangekomen gingen we ijs en drank kopen in de 7/Eleven en daar kwamen we de Nederlanders weer tegen. Ze maakten ons flink bang voor het Fern-hotel waar we naar op weg waren. Zij hadden het bezocht en afgekeurd omdat ze het zo donker gevonden hadden, het publiek piepjong, en er veel teveel honden rond liepen... Ze hadden iets veel sjieker en betaalbaarder ontdekt, het Golden Pai Hotel. Een ding dat onze Trees niet eens kende. We zijn er dan toch maar eens naartoe gereden maar het stond ons helemaal niet aan. Zo doods, geen uitzicht, en droevige, donkere kamers. Aangezien nóg veel donkerder toch al niet kon besloten we maar naar onze eerste keuze, dat Fern Resort te rijden. En dat bleek een heel goeie beslissing te zijn.

Het ligt in een nauwe vallei hoog tussen enkele bergtoppen, midden in de natuur. Bossen en rijstveldjes. De hutjes staan in 't bos verspreid en daar doorheen kronkelen heel smalle beekjes. Hier en daar staat een bamboeklepper in 't water en als die volloopt en zich leegkiepert gaat het "klok". In de stilte van 't bos klinkt dat als "KLOK!!!" En er staan hier zo wel een paar “kabouters Klok”... maar voor de rest is de plek de rust zelve. Het hotel is eco, dus eenvoudig, geen ijskasten of tv's, één handdoek per persoon, maar wel een zwembadje. Het personeel bestaat uit mensen van de Shan en Karen-bergstammen die met vallen en opstaan, maar met veel liefde en plezier, hier hun kost verdienen en hun gasten verwennen.
Wat hier ook erg opvalt is dat ze aandacht besteden aan hun honden. Op bordjes staat dat we respect moeten hebben voor hun geliefde viervoeters omdat ze voor ons waken en gids spelen op de natuurwandelingen. Geestig! Als ge het uitgestippeld nature trail volgt gaat er een hond mee om u op 't goede pad te houden! Dat is pas origineel gevonden!

De kamer mag dan niet bepaald luxueus zijn, maar ze heeft alles wat we nodig hebben (behalve gsm-ontvangst door die hoge bergwanden), de omgeving is prachtig, de tuin is verlicht met kerstlampjes wat het zicht helemaal onaards maakt. En toen moest het eten nog komen! Dat was om helemaal lyrisch van te worden, toen ging de hemel pas écht open!
Knapperige groenten-tempura en gefrituurde pompoen, in reusachtige hoeveelheden... Gevolgd door zalige curry's, die we gelukkig konden delen met vier honden. De oudste is 12 jaar en ziet eruit als een husky-achtige, heel vreemd om zo'n dier op deze plek te zien, ik denk dat hij vooral 's nachts gelukkig is als 't afkoelt. Hij heeft de zachtste pels die ik ooit bij een hond gevoeld heb, nog zachter dan die van een poes!

Na het diner spraken we Toni, de receptionist, aan om nog eens te vragen juist uit te leggen hoe we morgen naar de “Karen langnek-dorpjes” moeten rijden. Vol goede wil, maar met zijn kop al in de alcoholische nevelen, begon hij eraan,... maar hij kon er ook niet meer mee stoppen. Na twintig minuten was hij nog altijd met evenveel enthousiasme dezelfde route aan ’t uitleggen… en wij ondertussen maar knikkebollen van de slaap en toch hartstochtelijk beleefd proberen blijven. Als we de girafvrouwen na deze uitleg nóg niet vinden dan zijn we echt wel uilen. Gelukkige uilen.

Het is hier zo'n rustige plek, er zijn hooguit nog een tiental andere gasten, en iedereen kruipt hier alweer lekker vroeg in zijn hutje. Dus ook voor ons tijd om de - stilaan sterkverdunde, haast homeopatische - slaapsokken aan te trekken en ons in slaap te laten kloppen door kabouter Klak, Klek en Klok.

Laathi :

Phineas : "Volgens mij toch een keer of twee, drie, misschien wel vier, want ze hebben hun badkamers en toiletten en keuken toch grondig doorzocht als ge al hun mailtjes zo leest...
Laathi : "'t Is maar te hopen dat er niemand in 't ziekenhuis beland is want anders gaat ma een pak minder lezers op haar blog hebben..."

Phineas : "Ja Laathi dat is dan haar eigen schuld hé! Moet ze maar niet zo'n lastige raadsels maken."
Mathurin : "Maar hoe komt het dan eigenlijk dat ons ma zélf nooit over zo'n emmer struikelt?..."

Laathi : "Omdat ons ma altijd in een veilig wijde boog om poetsproducten heen loopt Mathurintje..."

Mathurin : "Ah?! Ze is daar bang van? Straf! Ze wast een tijger en ze is bang van een borstel en een emmer?"
Phineas : "Euh ja ventje, beleefd uitgedrukt zoudt ge dat zo kunnen stellen ja..."

Proficiat Luk, Ron, Rudy, Klaproosje, Sus, Dolfijn, Lange Lou, Lisette, Opapat, Jan, Nilleke, Chrisje, Mieke, Mare, Yvette, Kaatje, Vera, Ann, Paul en Geert!

De beloofde extra foto van de allerallerlaatste kans...
Hoewel veel mensen ze al niet meer nodig zullen hebben!

Na deze week ettelijke keren over dit voorwerp gestruikeld te zijn hebben Luk, Ron, Rudy, Klaproosje, Sus, Dolfijn, Lange Lou, Lisette, Opapat, Jan, Nilleke, Chrisje, Mieke, Mare, Yvette, Kaatje, Vera, Ann en Geert het raadsel opgelost!

Zoals iedereen weet heeft onze Ming een "drankprobleem".

Zo ziet mijn lieverd er uit als hij gedronken heeft... (of hij "Allemaal beestjes" ziet of roze olifanten weet ik natuurlijk niet. Maar dat zal wel niet van puur leidingwater denk ik. )

Een andere kat die drinkt vouwt zijn tongetje dubbel om zo de druppels in te kunnen slikken maar Ming slobbert in 't wilde weg, spetst het water naar alle kanten, en moet minutenlang voor "alternatieve fontein" spelen alvorens hij genoeg water binnen gekregen heeft.

Dat "tongvouwen" heeft hij blijkbaar nooit geleerd. Ik heb hem dan ook als zeer prille baby aan de kant van de weg in Vietnam gevonden dus veel opvoeding heeft het diertje nooit gekend.

't Is natuurlijk wel een beetje vervelend als het behang, of al wat zich rond zijn drinkpot bevindt, kletsnat is na mijn lieverd zijn "teugje". Vandaar mijn oplossing : een speciale design-drinkpot voor katten met een drankprobleem.

Ik zet het op mijn blog, misschien zijn er nog andere kattenbezitters mee geholpen. Het is heel eenvoudig te maken. Ge neemt een oude frituuroliebus, liefst een vierkante, wast die grondig uit en snijdt vervolgens een zeer groot gat in een van de wanden dat doorloopt tot in de beide zijkanten. Maak de opening groot genoeg zodat de poes haar hoofd er moeiteloos in krijgt anders weigert ze hem toch te gebruiken. (Een rond gat in één wand volstaat écht niet. Niet proberen want de kat voelt zich dan gevangen met haar kop en wil vanaf dan het ding geen blik meer gunnen.)

Ming kan nu spetteren en plonzen zoveel hij wil, alle opspattende druppels komen toch tegen de binnenkant van de fles terecht en sijpelen terug naar beneden zonder schade aan te richten.

De vorm van het gat in de frituuroliebus.

Ming zijn "nacht"-drinkpot.

En de enige die nog nat wordt is... Ming!

En mijn eigen neus, als hij me vlak daarna een lief knuffeltje komt geven natuurlijk.

En iedereen zit maar op en onder en boven en achter zijn toilet te zoeken. WC-rolhouders, doortrekkers, buizen en leidingen van en naar wasmachines en toiletten. Ge zijt allemaal volleerde loodgieters begot! En toch vindt ge 't niet.

Nu, voor mijn part, als ge persé uw toilet hier mee wil doorsjassen voor mij niet gelaten hoor!   't Zou nog goed gaan ook. Maar ik ga dan wel serieus mijn bedenkingen krijgen over hoe de rest van uw huishouden eruit ziet...

Keep it simple!!! Less is more!!!  Echt waar.

Ondertussen toch al opgelost door Luk, Ron, Rudy, Klaproosje, Sus, Dolfijn, Lange Lou en Lisette! Die zich nu ondertussen wel een breuk zitten te lachen om zichzelf vrees ik. En waarschijnlijk niet eens op hun toilet...

Omdat het zó simpel is, en ge er allemaal overheen kijkt, geef ik vanavond nog een extra foto; want 't zou nu toch wel echt te gek zijn moest niet iedereen dit voorwerp herkennen...
Ik denk dat ge er tijdens uw zoektocht al een paar keer bijna over gestruikeld bent en 't zeker ook al eens opzij gezet hebt....

Ondertussen al de vijfde foto van dit alledaagse, onmisbare ding... Hoe is 't mogelijk dat nog altijd maar twee mensen het gevonden hebben?
En nee, 't is geen uitheems voorwerp dat ik van godweetwaar mee naar mijn hol gesleept heb. 't Is een inheems product. Meer nog, elke land heeft zo zijn inheems product in vergelijkbare vorm.
Ge zou nogal lijden en afzien moest ge dit ding niet bezitten.



Proficiat aan Luk en Ron. Twee mánnen die 't geraden hebben dan nog.
Moet ik dan toch gaan geloven in 't bestaan van de "nieuwe man"?

In 't water speelden een paar naakte jongetjes als wildemannen in de waterval. Ze lieten zich op de gladde rotsen vallen zoals onze kinderen op glijbanen spelen en roetsjten spetterend naar beneden. Het zag er heel plezant uit maar ’t bleef voor mij een raadsel dat ze niet vol blauwe plekken stonden. Hun oudere zus, in stamkostuum, moest duidelijk een oogje in 't zeil houden, maar hoe boos ze zich ook maakte, haar broertjes hadden veel te veel lol om zich iets van hun aangeklede zus aan te trekken. Ze kon hen toch niet bereiken daar lekker onderin hun waterpoeltjes.

Als we meer tijd zouden hebben, hadden we hier ook wel een verfrissend bad genomen, maar in plaats daarvan klauterden we terug naar boven en zetten onze weg verder. Door de heuvels en de dalen  vol groentenvelden en vooral langs heel veel bochten. Bovenop een berg stopten we aan een uitkijkpunt waar maïskolven en aardappels geroosterd werden. Ik kocht me ogenblikkelijk een portie van die laatste, en mijn geluk kon niet op toen ik beet en proefde dat het zoete aardappels waren. Alweer een van mijn geliefde - en o zo voedzame - lekkernijen. Ik had weeral eten voor een hele namiddag.

Meer foto's van de bergvolkeren vind je in mijn album over deze dag : Klik hier

Sommige mensen denken, heel verkeerdelijk, dat ik álles al heb meegemaakt omdat ik, tussen de soep en de patatten, al eens een olifantje of een tijgerke was. Maar dat is helemáál niet 't geval hoor!
Kijk maar, dat hieronder is mij nog nooit te beurt gevallen!
Volgende keer als ik in Thailand ben ga ik zéker de tour-operator opzoeken die deze unieke attractie aanbiedt.
En ik denk dat ik achteraf niet de olifant ga wassen maar mezelf.

Zó'n onmisbaar voorwerp! En nog maar 1 persoon die 't gevonden heeft?
Aiaiaiaiai dat zegt weer heel veel...



Dikke proficiat voor Luk, the one and only!

Doe jullie best, 't is echt poepsimpel en stuur je antwoorden naar laathi@hotmail.com
Het enige mailadres waarop ik momenteel nog bereikbaar ben.