De oplossing voor een drankprobleem

En iedereen zit maar op en onder en boven en achter zijn toilet te zoeken. WC-rolhouders, doortrekkers, buizen en leidingen van en naar wasmachines en toiletten. Ge zijt allemaal volleerde loodgieters begot! En toch vindt ge 't niet.

Nu, voor mijn part, als ge persé uw toilet hier mee wil doorsjassen voor mij niet gelaten hoor!   't Zou nog goed gaan ook. Maar ik ga dan wel serieus mijn bedenkingen krijgen over hoe de rest van uw huishouden eruit ziet...

Keep it simple!!! Less is more!!!  Echt waar.

Ondertussen toch al opgelost door Luk, Ron, Rudy, Klaproosje, Sus, Dolfijn, Lange Lou en Lisette! Die zich nu ondertussen wel een breuk zitten te lachen om zichzelf vrees ik. En waarschijnlijk niet eens op hun toilet...

Omdat het zó simpel is, en ge er allemaal overheen kijkt, geef ik vanavond nog een extra foto; want 't zou nu toch wel echt te gek zijn moest niet iedereen dit voorwerp herkennen...
Ik denk dat ge er tijdens uw zoektocht al een paar keer bijna over gestruikeld bent en 't zeker ook al eens opzij gezet hebt....

Ondertussen al de vijfde foto van dit alledaagse, onmisbare ding... Hoe is 't mogelijk dat nog altijd maar twee mensen het gevonden hebben?
En nee, 't is geen uitheems voorwerp dat ik van godweetwaar mee naar mijn hol gesleept heb. 't Is een inheems product. Meer nog, elke land heeft zo zijn inheems product in vergelijkbare vorm.
Ge zou nogal lijden en afzien moest ge dit ding niet bezitten.



Proficiat aan Luk en Ron. Twee mánnen die 't geraden hebben dan nog.
Moet ik dan toch gaan geloven in 't bestaan van de "nieuwe man"?

In 't water speelden een paar naakte jongetjes als wildemannen in de waterval. Ze lieten zich op de gladde rotsen vallen zoals onze kinderen op glijbanen spelen en roetsjten spetterend naar beneden. Het zag er heel plezant uit maar ’t bleef voor mij een raadsel dat ze niet vol blauwe plekken stonden. Hun oudere zus, in stamkostuum, moest duidelijk een oogje in 't zeil houden, maar hoe boos ze zich ook maakte, haar broertjes hadden veel te veel lol om zich iets van hun aangeklede zus aan te trekken. Ze kon hen toch niet bereiken daar lekker onderin hun waterpoeltjes.

Als we meer tijd zouden hebben, hadden we hier ook wel een verfrissend bad genomen, maar in plaats daarvan klauterden we terug naar boven en zetten onze weg verder. Door de heuvels en de dalen  vol groentenvelden en vooral langs heel veel bochten. Bovenop een berg stopten we aan een uitkijkpunt waar maïskolven en aardappels geroosterd werden. Ik kocht me ogenblikkelijk een portie van die laatste, en mijn geluk kon niet op toen ik beet en proefde dat het zoete aardappels waren. Alweer een van mijn geliefde - en o zo voedzame - lekkernijen. Ik had weeral eten voor een hele namiddag.

Meer foto's van de bergvolkeren vind je in mijn album over deze dag : Klik hier

Sommige mensen denken, heel verkeerdelijk, dat ik álles al heb meegemaakt omdat ik, tussen de soep en de patatten, al eens een olifantje of een tijgerke was. Maar dat is helemáál niet 't geval hoor!
Kijk maar, dat hieronder is mij nog nooit te beurt gevallen!
Volgende keer als ik in Thailand ben ga ik zéker de tour-operator opzoeken die deze unieke attractie aanbiedt.
En ik denk dat ik achteraf niet de olifant ga wassen maar mezelf.

Zó'n onmisbaar voorwerp! En nog maar 1 persoon die 't gevonden heeft?
Aiaiaiaiai dat zegt weer heel veel...



Dikke proficiat voor Luk, the one and only!

Doe jullie best, 't is echt poepsimpel en stuur je antwoorden naar laathi@hotmail.com
Het enige mailadres waarop ik momenteel nog bereikbaar ben.

Teveel werk, teveel miserie. Ik laat het bloggen even over aan mijn natte kroost!



"Aan tafel!!!"



En dat geldt ook voor de slakken!



"Ik vind het vreselijk om in een refter te moeten eten, geef mij maar een picknick in de natuur."



"Wow! De Sinksenfoor is nog niet eens open en ik heb al een smoutebol gekregen! Spijtig dat ik hem niet in mijn voorpoten kan houden... stomweg omdat ik nog altijd geen voorpoten heb pedoemme!"



"Ow! Wacht op mij! Ik kom eraan! Ik weet alleen nog niet goed hoe..."



"Wacht jongen, ik zal voordoen hoe ge moet zwemmen, ik mijn heb poten al een dag langer."



"Ik mag wel efkes rusten onderweg naar de kantine hé?"



"Ah ja! Maar das juist! Ik zou daar ook al springend naartoe kunnen gaan natuurlijk!!! Dat ik dáár nog niet aan gedacht had!"

Hier weer een beetje meer duidelijkheid... Hoop ik...



Als enige opgelost door Luk!

Jammer. De persoon die op mijn blog was toen de teller 222.222 aangaf heeft zich niet gemeld. Gelukkig kreeg ik wel een "spijtig-maar-ik-was-net-te-laat"-mail van diegene die op 222.223 aanwezig was! Ik wacht nog tot vanavond en anders gaat de prijs naar deze laatste.

Maar allez?! Waar blijft ge met de antwoorden? 't Is zo'n alledaags voorwerp!!!
Bezie het eens een keer van een andere kant...

Hoofdstuk 14.
Deel 2 : Dansen tussen de lampenkappen en een broek als een valies.

Iets verder langs de baan kwamen we per héél gelukkig toeval terecht op een stammenfeestje! Wat er juist aan de hand was weet ik niet, het bleek een soort verjaardag te zijn. Iedereen danste hand in hand in een rondedans rond een tafel waarop allerlei cadeaus lagen in prullige plastic zakjes verpakt en heel slordig op een hoop gestapeld. Een eenzame muzikant gaf midden in de cirkel de danspasjes aan terwijl hij op een heel speciale fluit voor de, vrij eentonige, muziek zorgde.





De kadootjestafel.





Het waren duidelijk mensen van verschillende stammen want er zaten minstens vier verschillende klederdrachten tussen. Eén van de vrouwen kwam naar me toe, nam mijn hand en trok me mee in de cirkel. En daar gingen we weer... Ondertussen stond Paul te filmen, dus ik was weer de paljas van dienst. Gelukkig waren er geen andere blanken te zien. De danskes duurden héél lang. Het werd een eindeloos geschuifel, een soort muzikale processie van Echternach, maar ondertussen had ik wel de kans om hun schitterende kostuums met de vele kleurtjes en glittertjes goed te bekijken.



Mijn lieve danspartner.

En schuifelen maar...

Een bepaalde stam had fijn uitgewerkte zilveren ornamenten in de vorm van vissen en vlinders op zijn rug hangen. Andere mensen droegen brede hoofddeksels met heel lange, fijne bengelende franjes. Het leken wel dansende lampenkappen uit een Walt Disney-tekenfilm. De mensen van nog een andere stam hadden dan weer allemaal 't zelfde kostuum aan, maar met een driehoek op de borst genaaid, die bij iedereen uit een ander stuk stof in een andere kleur bestond. Dat was hun schamel stukje persoonlijke bijdrage aan hun uniform. Het naaiwerk was opvallend verzorgd afgewerkt en de kleding heel proper.



Toch wel echt een dans van lampekappen uit een Disney-film?

Bij sommigen stammen droegen de mannen gigantisch wijde broeken waarvan het kruis maar 20cm van de grond hing, de stof is bestikt met heel mooi uitgewerkte cirkels. Magnifiek en volgens mij ook een heel gerieflijk kledingstuk, hoewel ik er dan wel een stuk of 20 zakken in zou maken aangezien ge toch plaats genoeg hebt. Geef mij zo'n broek en ik heb geen valies meer nodig.

Terwijl er steeds nieuwe stammen aankwamen werd er vrolijk (nou ja, vrolijk... uitbundig kunt ge ze zeker niet noemen als ze nog nuchter zijn) verder gerondedanst terwijl de meeste mannen toekeken vanop plastic stoelen onder plastic zeilen genietend van grote flessen bier en Fanta.
Achteraan waren dames groenten aan 't schoonmaken, kippen aan 't plukken en dat alles in reuze potten aan 't koken en op vuurtjes aan 't roosteren. Een kip bakken is trouwens heel gemakkelijk want ge gebruikt de poten als handvat om ze te draaien. Kinderen werden ondertussen aan de borst gelegd, er werd gelachen en bijgepraat, en vooral veel getelefoneerd... In al die schitterende kostuums zit tegenwoordig altijd wel ergens een zakje voor een gsm ingenaaid.

De keukenbrigade in actie :



De groentenschoonmaaksters...



De kippenpluksters...



De plongeurs...



De... euh,... smosserkes?...



De chef, de demi-chef en de sous-chefs.



En ondertussen schuifelt iedereen vrolijk verder...



... en verder... en verder... met steeds meer volk maar op 't zelfde muziekske...



... van 't gitaarke met vier snaren.



Om van in slaap te vallen...



Of uit verveling een stuk in uw voeten te drinken...
De heren der schepping zitten uiteindelijk al uren te wachten op hun diner...

In 't volgende deel komen we plots terecht in een kompleet andere wereld. Een Chinese nederzetting!

Wie op mijn blog aanwezig is als de teller op 222.222 springt heb ik een verrassing!
Die lezer mag een foto kiezen - van mijn blog of uit een van de albums - die ik voor hem op A4 formaat afdruk!

Veel geluk!!!

Vorig jaar legden mijn vissen eitjes op 26 mei dus eergisteren was ik al volop mijn vijvertje in orde aan 't maken. Zoveel mogelijk ongerechtigheden eruit halen zodat ik een goed overzicht had om de bevruchtje eitjes bijtijds te redden. Het vooruitzicht op een hele winter plezier met 't zien opgroeien van mijn kroost in 't aquarium in mijn hobbithol maakte me al blij. Jammergenoeg heeft het niet mogen zijn...

Zaterdagochtend lag mijn moedervis dood naast de vijver... In de woeste pogingen om haar duizenden eitjes gelegd te krijgen was ze over de rand gesprongen. Ze was al dood toen we haar vonden. Dus keer moesten we de Nautilus-truuk zelfs niet eens proberen. Die jongen hebben we vorige zomer wel een keer of zeven terug tot leven kunnen wekken maar met dit meisje waren we hopeloos te laat.

Ik vond het zo droevig want het was een vrouwtje dat hier 15 jaar geleden geboren was. Toen Paul haar opnam bleek ze vol eitjes te zitten. In de hoop daar nog iets van te kunnen redden heeft hij de eitjes uit haar buikje gewreven en hebben we die in grote brokken overal in de oeverrand gelegd in de hoop dat een van de mannetjes ze nog zou willen bevruchten. Ook dat heeft niets uitgehaald. Ik denk dat vissen alleen kuit schieten onmiddellijk nadat ze een wijfje hebben zien leggen.
Zo jammer toch, mijn vrouwtje dood, duizenden eitjes heeft ze voor niks gedragen, en ze is dan nog een vreselijke dood gestorven ook.



Deze maal was het te laat voor de kunstmatige ademhaling...



Een poging om althans de eitjes nog te redden. De gele vlek onder haar buikje is een klomp eitjes.



Drie zo'n gigantische hoeveelheden eitjes zaten er in 't diertje...



De anderen bleven maar gek doen en ik had nog altijd hoop dat er nog iemand anders zou beginnen leggen.
Vroeger had ik al voorgesteld om tijdens de paartijd een rennetje rond de vijver te zetten om hen te verhinderen er uit te springen, maar dat botste op weerstand omdat het niet esthetisch was... En ja, dat is ook wel zo. Maar toch liever een week een draad rond mijn vijver dan mijn vis dood.
Dus zoals meestal, "als 't kalf verdronken is dempt men de put" (hoewel dat spreekwoord in dit geval wel heel vreemd overkomt...) zijn we een hekje beginnen maken.



Binnen 't half uur stond er stuk kippendraad van ongeveer 30cm hoog rond het water.



Al maar goed ook want zoals je aan de waterspetters ziet gaan ze behoorlijk wild tekeer als ze gaan leggen.



Ondanks de drukte is er toch niets meer van gekomen... De grote eierkoeken van het dode vrouwtje werden veroberd maar niemand heeft nog eitjes bijgelegd.
Dus... dit jaar geen broeikas met baby-visjes om te zien opgroeien en te fotograferen. Jammer wel.
Ik laat het draadje nog een week staan, godweet zit er toch nog een vrouwtje tussen die eitjes draagt. Uiteindelijk zijn ze nog altijd flink aan 't harrewarren.
Ik vind het al net zo spannend als de geboorte van de olifant in de ZOO. Ik zit hier op een bank naast mijn vijver te wachten om toe te slaan en eventuele eitjes in veiligheid te brengen...



Over enkele dagen de commentaren van Mathurin over dat draadje...
En ze zullen niet mals zijn...



Mathurin : "Richard! Kom zien! Ons moeder is helemaal zot geworden! Omdat ze eieren leggen denkt ze dat 't kippen zijn en maakt ze een kippenren!!!"

Akkoord, niet iedereen heeft een tuin en ook niet iedereen heeft een wingerd tegen zijn muur groeien. En als ge op een café-terras zit kijkt ge misschien ook liever naar de kortgerokte passanten of naar uw pintje dan naar de planten achter uw rug... Excuses aanvaard dus.
Maar deze week zal 't niet pakken! Dit voorwerp kent iedereen en we hebben er ook allemaal zeker eentje in huis! Komaan! Laat u niet kennen!

Deze smeekbede zat gisteren in mijn mailbox. Ik zet ze even op mijn blog.
Wie ze wil kopïeren en naar zijn vrienden doormailen mag dat altijd doen...
Elke diertje die door deze mail gered wordt is er eentje!



Ik kom je even vragen om voorzichtig te zijn op de weg



omdat het de tijd is van de jonge egeltjes.



Je gaat mij toch niet doodrijden hè!



Kijk eens hoe schattig ik ben.



Dankuwel uit naam van al mijn broers en zusjes om voorzichtig te zijn!

Een magere oogst deze week. Al net zo'n magere als wanneer ik die plakvoetjes van mijn klimop te lijf ga en ze van de muren tracht te verwijderen. Onbegonnen werk. Als een klimop zijn voetafdrukken nalaat blijken die voor de eeuwigheid te zijn... Maar ik moet wel toegeven, ze zorgen voor decoratieve tekeningen.
Ondertussen ben ik ook al met een van de oplossers in een discussie verwikkeld of het nu voetjes van een "wingerd" dan wel van een "klimop" zijn. Eén ding weet ik zeker, 't is alvast geen "trek-af". Want als ge die plant wil verwijderen zijt ge wel even een paar uur bezig... Dus... krijgen die plantenrestjes bij mij een "decoratieve functie" en 't probleem is ook weeral opgelost.





Maar wat is 't nu??? Klimop, wingerd of klimaf?

Proficiat voor Moederke Melanie, Ron, Luk, Geert, Helena, Mieke, Andromeda, Vera, Vivane, Kathleen, Rudy, Chrisje,  Nilleke.

En een brede grijns naar de persoon hier in huis die me dit raadsel zag maken en tussen neus en lippen mompelde : "Maar schatteke toch, das een véél te makkelijk raadsel, dat moet ge niet gebruiken want dan heeft iedereen 't van de tweede foto al geraden! Zelfs ík heb 't al herkend!"
(Niet moeilijk trouwens, als al de foto's - tot en met de oplossing - op mijn scherm openstonden toen hij "achteloos" voorbij kwam gewandeld... )

Vreemd, ik dacht dat al vele lezers een verwoede worsteling met dit ding zouden gevoerd hebben.Of het toch minstens eens zouden bekeken hebben als ze op een tuinterras zaten te genieten.
Hopelijk trekt "de foto van de laatste kans" nog enkele mensen over de streep...



Alleszins, als ge ooit eens wil oefenen in 't de strijd aanbinden met dit ding, zijt ge welkom bij mij. Ge krijgt er zelfs een pintje of een glaasje wijn bij als ge merkbare resultaten boekt. Of een anti-allergie-pil.

Tot hiertoe enkel opgelost door Moederke Melanie, Ron, Luk, Geert, Helena, Mieke en Andromeda.

Zaterdag, 31 januari 2009.
Fern Rim Than Resort, Mae Hong Son.

14. Een hernia van geluk.

Gisterenavond was ik plots zo oneindig moe, nog steeds wat emotioneel van 't bezoek aan Mosha, dizzy van die honderden haarspeldbochten, zenuwachtig door ineens tussen zo'n hoop drukke toeristen beland te zijn, behoorlijk pissig dat die dure suite zijn thermaalbad kapot bleek te zijn (de reden waarom we nu net díe kamer geboekt hadden nota bene) en koppijnerig van het gezeik aan de receptie, dat ik 't ineens kotsbeu was en gewoon zonder eten in bed ben gestapt met een dikke slaappil. Af en toe moet er ook eens bijgeslapen worden, de toerist kan niet altijd gespannen staan.

’s Morgens vroeg hoorde ik een gebroebel en gekletter onder onze paalwoning maar ik sliep lekker voort. Bleek dat de bron gerepareerd was en dat Paul om half vijf begonnen was met ons reuzebad op 't terras te laten vollopen. Toen ik wakker werd stond dat bad te dampen en had Paul verse thee gezet. Het ging op slag een stuk beter met me. Lekker in de zwavel zitten sudderen met zicht op... niks... aangezien alles nog in de mist zat. Heel mysterieus. We zaten daar echt allebei als 't orakel van Pai, want veel zinnigs komt er 's morgens vroeg uit master Danssews en haar begeleider niet uit. Wel grappig, in Sri Lanka wordt Paul altijd als “the master” bezien en behandeld en hier ben ik het aan wie al de vragen gesteld worden en op wiens naam (nou ja, op een paar verkeerde medeklinkers na toch) alles geregistreerd wordt.

A bath with a view. Tenminste als de damp en de mist opgetrokken zijn...



Optrekkende ochtendnevel gezien vanop ons zalige terras..

Op 't ontbijtterras zaten alle Thai warm ingeduffeld met truien, mutsen en sjaals. Het leken wel sherpa's! 't Was fris, maar toch nog zeker 12° of 15°. Het was zo mooi om de mist stilaan te zien optrekken boven de rivier en de weiden, zeker toen de zon vanachter de berg kwam en alles plots in kleur begon te baden. Een madam bracht haar koe vrolijk bellend naar de oever om aan de dagelijkse graaspartij te beginnen. Pastorale in winters Thailand.



Het ontbijt was verzorgd maar er lag enkel aardbeienconfituur tussen de boterkes, allemaal in van die kleine plastic potjes, dus vroeg Paul naar de klassieke appelsienenconfituur en kreeg totaal onverwacht, in vlekkeloos Engels het magische antwoord : "We only have two kinds of marmelade sir : strawberry and butter." Vorm en inhoud zijn hier niet altijd in evenwicht. Telkens mijn dag met zo’n onsterfelijk onlogisch zinnetje ingeleid wordt kan hij niet meer stuk.



Genieten van de eerste stralen zon.

Aangezien hier veel gidsen en chauffeurs van toeristen logeren die redelijk goed Engels spreken heb ik weer eens een poging gedaan om te weten te komen wat dat zalig gekke wezentje is dat ik sinds Bangkok rond mijn nek heb hangen. Het koperen dikbuikige beestje reikt met zijn voorpoot in de lucht naar iets... Als in Azië mensen iemand wenken dan doen ze dat anders dan wij. Europeanen maken een wuivend, grijpend, zijdelings handgebaar, Aziaten houden hun handpalm naar onder gericht en maken dan een wenkende, een soort van krabbende, beweging. Dit diertje blijkt dus naar het geluk te wenken om het naar zich toe te halen. Zijn naam is Noe Noei en de tekst op zijn rug blijkt te luiden : "Laat het geluk tot mij komen."
Het blijkt een figuurtje uit het schaduwtheater van het zuiden van Thailand en niet zo heel bekend hier in ’t noorden, maar ik had in de loop van vorige week toch al opgemerkt dat vele Thai die het de laatste week rond mijn nek zagen bengelen beginnen te lachen en teken doen dat het iets heel positiefs is. Een gelukbrengende amulet dus.
Thailand is echt het thuisland van magische prullaria, ze zouden aan elke steentje, elk beeldje een betekenis geven. Als ’t maar voorspoed of geld brengt. Gelukkig dat het Boeddhisme zo soepel is dat het al dat bijgeloof vrolijk tolereert. Hier mag gebeden worden voor alles en iedereen. Moest ik alle geluksbrengers die ik tijdens deze reis al verzameld had rond mijn nek hangen dan liep ik al rond met een hernia. Een hernia van geluk.

        

Mijn geliefde Noe Noei!



Heetwaterbronnen.

Op weg naar Pai ontdekten we een wegeltje dat leidde naar een heuse mini-canyon! Allemaal bergruggetjes van een halve meter breed waar ge over kon wandelen, als ge tenminste geen hoogtevrees had want aan beide kanten naast u was 't wel pal bergaf voor tientallen meters. Ge zag terwijl ge de zigzaggende paadjes volgde hoe die richels zich als de tentakels van een inktvis kronkelig steeds verder en verder door het landschap uitstrekten. Ik denk dat ge er uren mee zoet zou kunnen zijn door ze allemaal af te wandelen. Maar daar is natuurlijk geen tijd voor. We hebben voor dit noordelijk rondreisje maar drie nachten en vier dagen en dat is al veel meer dan de gemiddelde toerist er voor uittrekt.







In de verte een klooster...



Het dorpje Pai bleek een heel leuk nest te zijn, een soort kruising tussen een hippie-hangout en een trendy design nederzetting. De bergvolkeren komen hier hun groenten naar de markt brengen en hun naaiwerk aan de bezoekers verkopen. 
De hoofdstraat bestaat voornamelijk uit toeristenwinkeltjes die zich toespitsen op Thaise toeristen die het noorden van hun land werkelijk het einde vinden. Lekker koel! En cool! Ze kopen hier - heel sjieke en goed gefotografeerde - postkaarten en beginnen die dan te schrijven, te bewerken met een speciaal stempeltje en ze te posten in de speciale brievenbusjes van Pai. Al die acties moeten ondertussen door hun vriendjes gefotografeerd worden want iedereen zal geweten hebben dat ze in Pai geweest zijn. Ze poseren alsof ze filmsterren zijn en trekken vaak de meest dramatische snuiten. Heerlijk om zien.







Huisvlijt van de bergvolkeren die ze op straat mogen zitten verkopen.
De regering stimuleert die mensen hun nijverheid met alle mogelijke middelen.



Hippe winkels in de hoofdstraat van Pai.



En als contrast tussen al het trendy-gedoe : een oud huis, eveneens in de hoofdstraat van Pai...

In de volgende aflevering trekken we verder door de prachtige natuur van het Noorden op zoek naar de bergvolkeren. En we zullen ze vinden ook!

Er komt toch een beetje schot in de zaak! Ondertussen hebben al vijf mensen het ding gevonden : Moederke Melanie, Ron, Luk, Geert en Helena.
Maar eigenlijk verwacht ik nu toch veel meer goede antwoorden want het is een overbekend iets!
Dus weer een duidelijkere foto. Omdat het een feestdag is krijgt ge er zelfs twee