Fotoraadsel 192 - foto 3

Ge kent het allemaal! Erewoord!
Allez! Go for it!



Zoals Wim, Luk, Rudy, Kathleen, Geert en Lisette al gedaan hebben!

Hoofdstuk 15.
Deel 2 : Achter de façades.

Ge kunt wel met die mensen praten - velen spreken zelfs beter Engels dan de Thai - maar ze dreunen lesjes op, ze hebben hun trieste vluchtelingenervaringen al te vaak verteld, het is amper nog hun eigen verhaal. Het wordt pas boeiend als ge weg komt van de tafels vol souvenirs en ge achter de façades kunt gaan kijken. Zowel van de mensen als van de huizen.



Spinnen, weven, handtasjes en kleding ontwerpen... Deze mensen maken erg mooie zaken.



Af en toe viel er een huiselijk tafereeltje te bespeuren...



Het comfort van een lekker grote badhanddoek op uw hoofd. In 38°.



Main Street.



Toen we achter de huizen door begonnen te lopen kregen we toch iets te zien van hun echte manier van leven. Houten huizen op palen, met posters van popsterren tegen de wanden van de kamer geplakt, en kalenders natuurlijk, véél kalenders, de kleding (veelal Westerse) over rekken gedrapeerd onder de huizen of onder afdakjes, plastic kinderspeelgoed.
Sommige woningen waren echte rommelhopen, andere hadden prachtig opgeblonken teaken vloeren. Zoals altijd waren meubelen zeer schaars. Enkel de plastic tuinstoel lijkt in Azië een succes te zijn. Voor de rest zit iedereen 't liefst op de grond of op de plankenvloer.
Tussen de huizen, naar pijnlijk goede gewoonte, hopen afval.
Omringd door kippen en katten wandelden we de heuvel op en vonden daar waarachtig een houten kerkje! Ze hadden godbetert geprobeerd de Karen te bekeren!! De Karen hadden er zich echter gene choco van aangetrokken. De tekst boven het altaar was ronduit eng, nochtans was hij door een Engelse missionaris geschreven : "Hide me within Thy wounds". Stel u voor! Voor een mens met een beetje fantasie is zoiets toch gruwelijk! Gelukkig dat niemand dat hier zal kunnen lezen, laat staan begrijpen...



Het houten kerkje.



Een gezellig intiem babbelmoment : mekaar knus ontluizen.
Je kan ook mooi zijn zónder halsringen. Dan draag je toch gewoon oorringen!
Zolang 't allemaal maar groot is. "Less is more" is nog niet tot hier doorgedrongen.



Hier zie je goed het kleurige lapje, tussen hals en ringen geklemd,
dat de huid tegen irritatie moet beschermen.



Eén van de grappigste foto's is misschien nog die van een fel opgemaakt klein longneck-madammeke dat rondloopt in een veel te groot t-shirt van de hardrockgroep ‘Slipknot’. Hilarisch en droef tegelijk. Ge weet niet of ge moet beginnen schateren of tranen met tuiten huilen.





Als folkloristische klederdracht kan dit tellen...
Probeer hier maar eens poëtische foto's te nemen...



Ook deze mensen worden door eindeloos doormalende administratieve molens gedraaid...
Officiële papieren invullen in een taal die ge niet begrijpt... het wordt er niet simpeler op...

Toen we terug via de tunnel van kraampjes naar onze auto liepen kwamen we de Westerse rugzakkers weer tegen. Ze vroegen ons of het de moeite waard geweest was wat we gezien hadden, en of het moreel verantwoord was, en of het zin had - die voor hen wel echt dure - inkom van 250 baht te betalen. Wat moet ge daar nu op antwoorden?...

Tja wat is nu 't beste? De longnecks betalen om hen te mogen zien en te fotograferen en hun zo een inkomen te verschaffen? Of hen weigeren geld te geven in de hoop dat ze stoppen met die ringen rond hun nekken te doen? Het is uiteindelijk een manier om aan de kost te komen als een andere en 't moet gezegd, het brengt goed op. Ze kunnen ook ten allentijde de ringen rond hun nek verwijderen en zonder door het leven gaan. We hebben verschillende vrouwen gezien die ze niet meer droegen en toch gewoon deel uitmaakten van de maatschappij.
Ik denk niet dat het prettig is dat oprecht zware gewicht rond je nek te dragen (hier moet serieus wat hoofdpijn geleden worden) maar aan de andere kant is het voor veel van die vrouwen ook een schoonheidsideaal. (Trouwens hoe prettig en comfortabel moet het zijn om een superboezem te laten inplanteren? Toch ook een gewichtige aangelegenheid voor rug en schouders zou ik zo denken?)
Die halsringen zíjn ook elegant én... het is die mensen hun traditie. Ik ben al lang blij dat ze tenminste de keuze hebben om de hals- en knieringen of de oorringen over de haag te zwieren als ze dat willen.
Deze longnecks leven tenminste nog in familieverband én in hun natuurlijke omgeving, terwijl de ontelbare Birmezen die overal in Thaise steden als poetslui of als prostituées werken er dikwijls helemaal alleen voor staan want ze spreken geen Thais... Dat vind ik een veel gruwelijker lot dan hier die paar uur per dag in een folkloristisch outfitje uw knutselwerkjes in een kraampje voor uw deur trachten te verkopen aan toeristen, en zo snel die weer weg zijn u terug onder te dompelen in uw familieleven. In een comfortabel westers t-shirtje.



Dame die er voor gekozen had zonder de halsringen verder door het leven te gaan.

Zondag, 1 februari 2009.
Fern Rim Than Resort, Mae Hong Son.

15. De Giraffennek- en de Apenarmvrouwen.



Het avondmaal omringd door de honden.



En een paar uur later... een origineel ontbijtje!

Tijdens een rijkelijk en hoogst origineel ontbijt waren we alweer omringd door dikke bundeltjes sherpa waaronder zich telkens een warmbloedige aziaat zou bevinden. Om die te ontdekken moesten er dan eerst wel enkele lagen kleding afgepeld worden. Maar lang duurt dat hier niet, in vier of vijf uur tijd evolueert de temperatuur van 12° naar 37°. Ik start de dag met sokken, een lange broek, een t-shirt, een sweater, een jeanshemd en een poncho en een uur later heb ik enkel nog een rok en topje aan. Weer iets later loop ik rond in een doorweekte rok en topje. Best plezant klimaat voor Belgen : zomer en winter op 1 dag en dan nog perfect voorspelbaar ook.



Het zwembad in het park-bos van het Fern Hotel.

Vandaag gingen we de “langnekvrouwen” zoeken, het bleek helemaal niet zo moeilijk. De lieve kerel van ons eco-resort (dat gerund wordt door mensen uit de bergstammen) had ons gisteren tijdens 't diner een schitterende uitleg gegeven.
"After bridge you take left. Second road left."
"OK, bridge and second left."
"Nononono! First bridge than street and than second road left."
"Yes second road."
"No. First pass bridge and then one road, that is not the good one. The right one is the second one."
En zo bleef dat maar doorgaan, die ‘second road’ leek wel zijn mantra. Na 't eten kwam hij alweer aangelopen, met ondertussen duidelijk nog een biertje extra achter zijn kiezen :
"I forgot to tell you! You cross bridge and then you take the second road, not the first on the left."
"Yes, we know, the second road on the left."
"No! The first road is not the good one, first you pass the bridge and than you count, the first road, the second road,.. The second road you must take."
Wij durfden al niet meer knikken om aan te geven dat we 't begrepen hadden uit vrees dat hij nóg een keer zou beginnen.

's Morgens bleek de uitleg dan ook nog volslagen overbodig want ge kunt de naam van 't dorp gewoon in onze Trees intikken. Met modern comfort op zoek naar een eeuwenoude stam... Ik had voor die mensen nieuwe tandenborstels meegebracht, zoals ik vroeger naar de afgelegen dorpjes van Sri Lanka deed, maar die heb ik maar al terug beschaamd weggestopt. Elk lid van de Chan, de Karen, de Padaung, de Hmong, of hoe die stammen nog allemaal mogen heten, loopt hier met een gsm aan zijn oor geplakt, dus die mensen zijn mijn “missioneringswerk met den tandenborstel” al héél lang voorbij. Ik zal ze wel gebruiken om al de rode en groene curry-smosvlekskes uit Paul zijn t-shirts te schrobben.

Het was een plezante weg, we moesten wel door een 10-tal fordjes rijden. Leuk, spetterdespetter met onze auto door de rivieren. Eindelijk was die 4X4 (pro forma, want 't water was nog geen 15cm diep) dan toch eens nuttig, alleen almaar omdat hij zo hoog op zijn pootjes staat.

In Ban Huai Deau, het bewuste Karen-dorp, stond er midden in de hoofdstraat een tafeltje met daarop een verfomfaaid papier in 't Engels dat uitlegde dat er eerst 250 baht moest betaald worden alvorens het wandelpaadje naar de nederzetting van de longnecks in te mogen slagen. De bedoeling is die mensen wat centen te verschaffen aangezien het eigenlijk Birmese vluchtelingen zijn en ze geen officiëel inkomen hebben. Het geeft natuurlijk een vreemd gevoel om inkom te moeten betalen voor een dorp maar mijn hart gaat nu eenmaal naar Birmezen uit dus kan ik er best begrip voor opbrengen. Sommige rugzaktoeristen die ook rond dat papier stonden te drentelen konden dat niet. Voor hun is 't vanzelfsprekend een dagbudget dat ze kwijtraken. Ze kozen er dan ook voor om hun weg verder te zetten zonder de longnecks te gaan bekijken. Begrijpelijk, ik ben ook ooit rugzaktoerist geweest en dan moet ge inderdaad goed op de kleintjes letten.



Ik heb deze reis toch al zo dikwijls aan mijn geliefd Birma moeten denken. Wat een schrijnend verschil van leven dat de Birmezen moeten leiden in vergelijking met de Thai. Dít land heeft haast alles : rijkdom, eten, vrijheid, een redelijk politiek klimaat, en hiernaast in Birma wonen mensen in dezelfde prachtige natuur die hun evenveel zou kunnen opbrengen maar daar zijn ze arm, doodsbang voor de terreur van de overheid, lijden ze honger, moeten ze dwangarbeid verrichten, zelfs vluchten voor de militaire junta, zit Aung San Suy Chi nog altijd met huisarrest, durven ze niet met mekaar praten uit angst voor verraad, ligt de natuur vol landmijnen...
Gelukkig is er sinds kort een nieuwe Thaise Eerste Minister, die eindelijk hardop durft zeggen dat er in Birma toch wel iets zou moeten veranderen. Logisch want Thailand krijgt de meeste van de Birmese vluchtelingen over zich heen en moet daardoor zijn grens grondig bewaken. Een dure affaire want het is een lange grens.

Als ge betaald hebt en het paadje naar het dorp inslaat loopt ge een honderdtal meter door een enge tunnel van kraampjes met handwerk van de Karen. Er liggen best mooie zaken tussen maar op deze manier aankomen zorgt er wel helemaal voor dat ge u in een toeristisch soort "Bokrijk met mensen" voelt binnenstappen. Maar het wordt nog erger.

Achter een bruggetje begint het echte dorp van houten paalwoningen... en voor elk huis staan tafels met handicrafts met daarachter inderdaad een langnek die aan 't weven, aan 't spinnen of aan 't naaien is. Telkens ge een stap verzet naar het volgende huis vliegt de vrouw recht, strikes the pose, wacht als een standbeeld tot de obligate foto gemaakt is en vraagt als dank iets van haar stalletje te kopen... Oeverloos onnatuurlijk.





Ze zijn inderdaad netjes uitgedost in hun stamkostuum maar probeer maar een foto te maken als er op de voor- en achtergrond altijd toeristische paraphernalia in beeld komen. Och, ze zijn zo vriendelijk dat ge best zou kunnen vragen om een beetje opzij te gaan staan om een betere foto te nemen met een neutralere achtergrond, maar het hoeft opeens niet meer voor mij. Het is allemaal een beetje te gemaakt, te geforceerd, te commerciëel. Ik begin me zelfs vragen te stellen over die ringen rond die nekken. Ja, ze zijn echt, het is een lange metalen spiraal die rond de nek gewonden zit, maar er is nog veel plaats, ze kunnen hun hals goed bewegen, het is ook niet zozeer de nek die opgerekt wordt als wel de schouders die naar beneden geduwd worden door het loodzware metaal. Maar het zit dus helemaal niet strak rond de hals, en om het toch wat comfortabeler te maken hangen ze een soort stoffen slabbetje tussen metaal en huid, wat het geheel nu niet bepaald esthetischer maakt…

Eén van de meisjes is een zangeres en heeft zelfs enkele cd’s op haar naam staan, ze heeft dan ook een liedje gezongen. Paul heeft natuurlijk het kind al haar plaatjes gekocht om haar te steunen. De titels staan er in een erbarmelijk soort Engels op en elk liedje gaat over het droeve lot vluchteling te zijn. De zangeres woont al meer dan 10 jaar hier in dit dorpje in Thailand. Overbodig te zeggen dat de drie andere Karen-dorpen hier in de buurt (die een felle concurentie voeren om de toeristen naar hun eigen nederzetting te lokken) nu ook allemaal een madam met een lange nek hebben leren zingen zodat ze mekaars klandizie kunnen afpakken. Elk dorp zijn eigen langnekzangeres… Mekaar vliegen afvangen... Een klassiek Thais gebruik blijkbaar, zie maar naar wat Soraida van het olifantenhospitaal met haar buren meemaakt.



De zangeres en Paul.

De Karen hebben ook speciale nepringen ontworpen (die achteraan open zijn en met een lint kunnen dichtgebonden worden) die ze dan pardoes rond de nek van de argeloze toerist ploffen om zo een foto te laten nemen. Dat is mij dus ook overkomen. Dán voelt ge u pas helemaal onnozel... Ondertussen draperen ze dan ook nog razendsnel wat bloemen over uw hoofd, gaan snel naast u op de bank zitten en de foto wordt genomen… Ge voelt u op dat moment een bleke opgebonden struik in vroegtijdige lentebloei! Hilarisch! Enfin, ik laat het allemaal maar gebeuren, dan kan er toch eens gelachen worden.



Oh nééééé....



Oh jawèèèèèl...

Buiten ons twee waren er nog enkele Aziatische toeristen, meer volk liep er niet rond.. Ik voelde me dus wel verplicht om van elke vrouw die ik gefotografeerde iets te kopen, bij voorkeur een armbandje, dus op de duur rammelde ik zelf als een stamhoofd. Nog een uurke langer met dat gewicht rond mijn polsen en ik kan hier een nieuwe stam beginnen : de Laathi's, de Apenarmvrouwen.

Om half drie had ik nog steeds geen raadsel dus ik hoopte dat de "stembusgang" mij op een ideetje ging brengen. En dat is gelukt! Ik ben met een raadsel teruggekomen. Een heel dankbaar dan nog want ik kan in de loop van de week verschillende foto's vanuit andere invalshoeken tonen! 
 


Veel succes maar nog veel meer plezier!

Vorige zondagmiddag had ik nog helemaal geen fotoraadsel in zicht en mijn voorraadje is al lang opgebruikt. Het was een drukke en stresserende week geweest zonder tijd of inspiratie om iets leuks te bedenken. Onverwacht kwamen vrienden me uit mijn hobbithol lokken in de hoop mijn kop eens te laten uitwaaien met een fikse boswandeling. Zoals altijd zat mijn camera in Irma.
We reden naar een bos, ik was nog geen 5 minuten uit de auto gestapt en zag daar midden in 't gras plots 'mijn toekomstig fotoraadsel' voor mijn voeten liggen!! Een afgevallen reflector van een fiets! Het lot was me dus even héél erg behulpzaam geweest anders was het deze week niks geworden met het raadsel.

Het enige antwoord dat ik van jullie verwachtte was de naam van een voorwerp waarin een reflector zit, dus dat mocht evengoed fiets- als autolamp zijn, als katoog, of zelfs het materiaal waar een verkeersbord uit gemaakt is. Veeleisend was ik niet. Maar 't mocht niet baten. Zelfs niet toen ik al van in 't begin op 'fietsen' en 'koersen' alludeerde : het peloton, de kopgroep... Maar nee hoor, het peloton zou nog dágen op zich laten wachten.

Mijn lezers zaten met hun hoofd in bijenkorven, allerhande roosters, tot zelfs in de motor van hun auto te zoeken. Zelfs mijn hint om gewoon de kop door 't raam te steken en eens goed rond te kijken (in elke straat staan toch fietsen, auto's, verkeersborden...) haalde niet veel uit.
Het lot had mij dus een echt goed moeilijk raadsel in handen gespeeld. Merci Lot! Ge moogt dat morgen nog een keer doen!

In vele streken in Vlaanderen noemden wij vroeger zo'n reflecterend dingetje achter op onze fiets "een katoog". Omdat die net als de ogen van poezen het licht weerkaatsen in de duisternis.
En hier ligt hij dan, zoals ik hem vond, verloren in 't bos, een design-katoog. Waarschijnlijk een exemplaar dat van een fietsspaak of een auto afgevallen is....







Mathurin : "Een katoog?! Een katoog?! Heeft ons ma dan nog nooit mijn prachtige kijkers bezien? Als dit een katoog is dan toch van een vierkantige robotkat! Er is iets zwaar mis met ons ma haar ogen, of met haar geheugen,... Als ze nu al niet meer weet hoe een kattenoog eruitziet terwijl ze omringd is door 12 stuks..."



Serendipity : "Laat haar toch!... Als zij dit ding nu zo wil noemen... 't Is een oud mens aan 't worden, heb er een beetje begrip voor..."



Mathurin : "Jaja, maar ik begin mij wel serieus zorgen te maken hoor Serendip! Als ze kattenogen gaat beginnen verzamelen!... Niet vergeten : mijn ballekes staan hier ook in een glazen potteke in haar curiositeiten-kastje hé!"



Serendipity : "Maar dat spul ruikt wel vreemd hé?... Naar Irma natuurlijk, ook een beetje naar bos... en naar nog iets... Maar naar wat?..."



Mathurin : "Nu ge 't zegt! Dat ruikt naar... hond!!! Naar hondenpis volgens mij! Oh nee, godweet houdt ze hier ergens een hond verborgen?!!!"
Serendipity : "Maar nee Mathurin, dan had ze dat ding toch geen katoog maar een hondenoog genoemd!"

Proficiat aan de mensen met de arendsogen : Ron, Andromeda, Luk, Chrisje, Steven, Geert, Klaproosje, Nadine, Lisette, Wim, Sus, Redpoppy, Marleen, Rikavensis, Fred, Mieke, Kaat, Veveke en Jan, (de rode lantaarndrager in deze koers )!

O lief Lot, ik aanroep u, leg morgen een even spannend fotoraadselvoorwerp op mijn pad!

De meeste mensen zijn, naar ik lees in mails, blij met de sobere achtergrond van mijn blog. Ik vind hem ook prachtig en ben Viva heel dankbaar dat ze deze mooie kleur grijs met een subtiele textuur voor me heeft weten te vinden. In de loop van volgende weken wordt er ook nog aan de kantlijn gewerkt en hoop ik tijd te vinden om het macrofoto-blogje in werking te stellen.
Maar ik heb eerst enkele vragen :

Sinds mjn blog in een nieuwe kleedje steekt laad ik ook mijn foto's in een groter formaat op én op een iets hogere resolutie zodat jullie ze scherper kunnen zien. Dit vertraagt blijkbaar het openen van het blog op sommige schermen nogal veel ...
Dus ik zal moeten kiezen :
Dít formaat van foto's en een trager blog? Of terug naar kleinere foto's van iets mindere kwaliteit zodat het blog even snel open gaat als vroeger? (De grijze achtergrond blijft sowieso.)
Ik zou liefst kiezen wat mijn lezers het prettigst vinden. Dus laat me aub uw mening eens weten.

En daar komt dan vraag 2. Ik heb al verschillende mails gekregen van mensen die heel veel moeite doen om een reactie onder een van mijn artikels te zetten maar die steeds de verwittiging krijgen dat ze de veiligheidscode (de vier vervormde letters) verkeerd ingetikt hebben. Ze blijven dan drie, vier keer proberen, krijgen steeds een andere code, maar hoe goed ze ze ook overnemen, de reactie blijft geweigerd worden...
Wel jammer, zowel voor hen als voor mij.

Als het jullie lukt hieronder op mijn vragen te reageren, dan doe je me daar zeker een plezier mee. En anders is zoals steeds jullie mening per mail even welkom natuurlijk!
laathi@hotmail.com

Begot ja! Dat brengt me plots op nog een derde vraag!! Werkt mijn "e-mail"-button die in de marge van mijn blog staat? Want die schijnt bij veel mensen ook niet te reageren...

Dus even recapituleren :

vraag 1 : voorkeur voor een snel blog met minder fijne, kleinere foto's of voor een zich trager openend blog met betere kwaliteitsfoto's?
vraag 2 : werkt bij u de "reageer"-functie onder mijn berichten?
vraag 3 : werkt bij u mijn emailknop?

Aan iedereen die iets wil laten weten alvast op voorhand bedankt voor jullie hulp!

De laatste kans...
Ik kan 't ook natuurlijk ineens helemáál laten zien... maar néé, dat is pas voor morgen.



Reeds opgelost door Ron, Andromeda, Luk, Chrisje, Steven, Geert, Klaproosje, Nadine, Lisette, Wim en Sus!

Dit kan toch nog alleen maar de kopgroep zijn hé? Is 't peloton nu ng altijd niet in zicht...

En ik kan dus niet echt veel meer laten zien hé!!! Das nog 't ergste!
Kijk eens rond in de wereld, ge hebt er al minstens honderden (onbewust zo blijkt) gezien sedert het raadsel op mijn blog stond...



Reeds opgelost door Ron, Andromeda, Luk, Chrisje, Steven, Geert, Klaproosje, Nadine en Lisette!

De Cogels-Osylei met zijn prachtige Jugendstil huizen is zeer bekend, elke Antwerpenaar is er een beetje verliefd op. Ik wandel er ook graag door. Het lijkt wel een architecturale Disneyworld.
Ik laat jullie even mee dwalen door deze sprookjesachtige buurt op amper 100 meter van het station van Berchem. Voor liefhebbers van dit soort architectuur is een bezoek aan Antwerpen zonder een uurtje door deze straten te lopen niet volledig. Genieten maar... van de details, de kitsch, de vergane glorie, de restauraties (de ene al meer geslaagd dan de andere...), maar toch vooral van de sfeer... Je kan je zo inbeelden dat Harry Potter er een huisje bezit...



Komaan, droom mee weg, de tijd staat niet stil. Of hier soms wel?...







































En dan even rust op één van de vele terrasjes in de buurt...


(foto Jan)

Een uitgebreid bezoek aan deze buurt vind je op mijn album : http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/CogelsOsyleiAntwerpen17Mei2009?authkey=Gv1sRgCI7op7ONqJO5GQ#
Niet vergeten, als je op diavoorstelling klikt en dan op F11 krijg je alles op volledig scherm te zien, dat maakt het helemaal sprookjesachtig!

De kikkerdril waar ik, en hopelijk veel van mijn bloglezers, al zoveel plezier aan beleefd hebben komt uit deze mooie vijver van mijn jonge vriendin Amelie. Haar opa liet hem deze lente aanleggen en het leven in de vijver heeft ook Amelie al uren van plezier bezorgd.



Samen met de kikkers werd een nieuwe kikkervriendin geboren!



Gisteren vonden de buurkinderen tot hun grote vreugde en verrassing de eerste kikkertjes in hun eigen tuin. Tot ieders plezier werden ze even terug naar hun geboortevijver gebracht. Op familiebezoek dus. "Kikker-moeder" Amelie speelde de charmante gastvrouw.



Amelie's kikkers zijn een stuk dikker en groter dan de mijne!
De "keuken" moet daar beslist beter zijn... Maar dat is natuurlijk al lang geen geheim meer.



Hier zie je een kleintje (bijna anderhalve centimeter groot) de wereld bekijken vanop een jong waterlelieblaadje...



Als Amelie ze nu allemaal namen wil gaan geven zal ze wel even werk hebben...



Ook haar kroost zijn geboren fotomodelletjes!



Lekker in de zon op een kei in de waterval uitrusten van al 't rondgespring.



Deze jongen is nog maar net verkikkerd hij heeft nog een vrij lange staartrest. Over enkele dagen verdwijnt die ook wel.



Heerlijk zwemmen in wat voor zo'n klein diertje een enorme wildernis moet zijn.



Jammergenoeg overleven ze niet allemaal... Deze vond ik in de oeverrand. Hier zie je goed hoe mooi getekend zijn buikje was en wat een prachtige kikker hij had kunnen worden...



Maar niet getreurd lieve Amelie, Boeddha waakt over zijn dikkopje-zieltje...

Tja...en dan te bedenken dat ge er sinds zondag waarschijnlijk al honderden gezien hebt...



Dan hebben  Ron, Andromeda, Luk, Chrisje, Steven en Geert de laatste dagen toch béter uit hun ogen gekeken.

Reeds opgelost door Ron, Andromeda, Luk, Chrisje en Steven!
Waar blijft het peloton?....

De tweede kans...

De kopgroep bestaat uit drie mannen : Ron, Luk en Andromeda, onmiddellijk gevolgd door de eerste vrouw : Chrisje!

Onszelfde Chrisje dat vorige week zo ongeveer radeloos is geworden tijdens 't zoeken naar de emmer. Gelukkig kunnen haar ogen en hersenen nu totaal stressloos op vakantie vertrekken.

Ik vreesde al dat Mathurin enige bezwaren ging maken tegen het rennetje rond de vijver...

Mathurin : "Wel moeder... het moet mij van 't hart. Ge hebt al veel nuttige uitvindingen gedaan - de chauffe-chat vind ik een succes, die speelballetjes met kattekruid zijn heel leuk, en de drankfles voor onze Ming is inderdaad ook praktisch - maar wat ge nu gebricoleerd hebt... dat zogenaamde "vissenkraamafdelingshekje"... wel, daar heb ik toch mijn bedenkingen over..."

Mathurin : "Ziet ge dan niet hoe onpraktisch dit ding is?..."

Mathurin : "Ik krijg bijna een verschot door te proberen een vis te pakken te krijgen...."

Mathurin : "En gesteld dát ik er eentje zou vangen, hoe moet ik hem in godsnaam over dat hek sleuren? Mijn vis gaat gefileerd zijn alvorens ik hem kan gaan degusteren..."

Mathurin : "'t Ergste van al is dat ge uw constructie weer "voor de eeuwigheid" gemaakt hebt. Wat bezielt u toch? Waarom dat nu niet zo ontwerpen dat ik dat makkelijk terug opengeprutst krijg?..."

Mathurin : "Op de duur gaat ge me nog van de visvangst naar de jacht drijven hé! En daar gaat ge ook weer bezwaren tegen maken. Ik ken u zo onderhand. Ge moet wel eens stillekesaan beginnen weten wat ge wilt hé seg!"

Serendipity : "Mathurin ventje, stop eens met zagen. Eet eens vis zoals wij allemaal doen : schoon fijngeprakt in een bordje met een lekkere dikke saus van een of ander ultra-premium-super-merk van de Tom & Co. Trouwens ge zijt nog geen jaar oud, ge wilt u toch al niet beginnen gedragen als een bejaarde die met een vislijntje aan een vijverke zijn verveling zit te verdrijven?"

Mathurin : "Jamaar Dipity we moeten toch ook aan onze lichaamsbeweging geraken! En 't is toch ook gewoon zonde! Zie hier nu die klomp visseneieren liggen! Die zoudt ge toch kunnen bakken?! Als een omelet ofzo! Of dat ze ze desnoods verkoopt! 't Is begot kaviaar! Hier ligt gewoon een klomp goud weg te rotten!!!"

Mathurin : "Richard zegt gij toch ook eens iets jongen! Want gij zit hier nu toch ook precies opgesloten als in een kooitje in de ZOO!"

Mathurin : "'t Is al goed. Gij zijt ne plastieken en die hebben meestal niet veel te zeggen."

Mathurin : "Pfffft. Laat al maar, ik zoek me wel een sappige vogel - die zijn rond deze tijd van 't jaar nog lekker mals - dat is ook smakelijk en zo geraak ik ook aan mijn lichaamsbeweging."

Ming : "Laat het uit hé jongen!! Ge moet hier niet in bomen en struiken gaan springen want dan is dat hier weer een kabaal als ge naar beneden dondert en al dat paniekerig gestjilp van die vogels er dan nog bij... Ik lag hier wel een middagdutje te doen hé! En ik wil daar mee voortdoen. Ga binnen een bak Friskies met vissmaak of gevogelte vragen - die pottekes met 't purper etiket - en laat ons nu verder genieten van de rust. Trouwens waarom denkt ge dat God anders de Friskies zou geschapen hebben? Als katten geacht werden vogels te vangen dan zouden wij echt wel uitgerust geweest zijn met vleugels."

Tja, ik zou weer - net als bij de emmer van vorige week - kunnen zeggen dat bijna iedereen zo'n ding bezit... maar wat haalt dat uit?... Ge moet het nog herkennen ook hé?

Persoonlijk vind ik het moeilijker dan de emmer... maar jullie kennende zullen jullie dit nu weer veel makkelijker vinden. Alleszins veel succes maar nog veel meer plezier! Mail je mogelijke oplossingen maar naar laathi@hotmail.com.

Hoofdstuk 14.
Deel 4 : Welkom in Kloksaland.

Nog een berg verder (we zijn hier regelmatig boven de 2000 meter hoog) was er alweer een stammenfeestje aan de gang. De dag was ondertussen al verder gevorderd en de drankvoorraad duidelijk geslonken. De rondedans die we hier voor onze ogen zagen afspelen was al van een veel slordiger en rommeliger allooi dan die vorige. Er werd al flink gestruikeld, de belletjes op hun kleding rinkelden en tinkelden al een pak onregelmatiger, de snaarinstrumenten klonken vals, en de blaasinstrumentspeler keek ook niet meer zo nauw, de serieuze gezichten waren vervangen door wazige blikken, er werden zo te zien veel vettige moppen verteld (waarschijnlijk over ons) en hartelijk gelachen. En vanzelfsprekend werden we uitgenodigd om mee te feesten maar deze bende was nu toch een beetje teveel boven zijn theewater om op die uitnodiging in te gaan.

Naargelang de drank vloeit worden de schuifelpasjes iets slordiger.
Maar het blijft wel de "processie van Echternach".

En ik die bang was geweest om geen mensen in lokale klederdracht meer te zien. Ik dacht echt dat we die in de jungle gingen moeten gaan zoeken om ze dan niet te kunnen vinden. Ze lopen hier begot gewoon in kuddes los en dansen naast de baan! Maar ik denk wel dat het vandaag een feestdag is want voor een normaal 's zondags uitje lijkt iedereen me te veel opgetut en is de kleding te gesoigneerd. Jammer dat geen mens Engels spreekt - ze spreken trouwens niet eens Thai - want het zijn heel vriendelijke mensen en ik zou er graag meer over weten.

Genieten van de zon kan overal. Zelfs in een afvalbak.



Bergdorpje.

Onze volgende stop was aan het Nationaal Park waar zich de Fish Cave bevond. Een mooi park met een rivier die propvol karpers zit. De bedoeling is om naar een diepe grot in de berg te wandelen en de karpers die ge daar beneden ziet zwemmen te voeren met stukken papaya. Dat levert de gelovige veel "merit" op en de karpers verdorie een flinke cholesterol. Gesteld dat het niet waar zou zijn dat al dat “vissen voeren” hun karma terug wat op de rechte baan helpt, het vissenetenverkoopstertje en de karpers kunnen er maar goed mee varen. Ik ben al heel blij dat de ceremonie zich hier enkel tot “vissen voeren” beperkte en niet tot “vissen bevrijden uit plastic zakskes”.

De volgevreten karpers. Karma kan lekker zijn.



Het altaar in Fish Cave.
De heilige heeft een dekentje met tijgerprint rond zijn schouders gedrapeerd.
Ja, in een grot kan 't koud worden. Zeker 20°... Boven nul, welteverstaan.

De tijd van 't normaal poseren is definitief voorbij! Ik doe 't nu op zijn Japans! Véél leuker!

In Mae Hong Son aangekomen gingen we ijs en drank kopen in de 7/Eleven en daar kwamen we de Nederlanders weer tegen. Ze maakten ons flink bang voor het Fern-hotel waar we naar op weg waren. Zij hadden het bezocht en afgekeurd omdat ze het zo donker gevonden hadden, het publiek piepjong, en er veel teveel honden rond liepen... Ze hadden iets veel sjieker en betaalbaarder ontdekt, het Golden Pai Hotel. Een ding dat onze Trees niet eens kende. We zijn er dan toch maar eens naartoe gereden maar het stond ons helemaal niet aan. Zo doods, geen uitzicht, en droevige, donkere kamers. Aangezien nóg veel donkerder toch al niet kon besloten we maar naar onze eerste keuze, dat Fern Resort te rijden. En dat bleek een heel goeie beslissing te zijn.

Het ligt in een nauwe vallei hoog tussen enkele bergtoppen, midden in de natuur. Bossen en rijstveldjes. De hutjes staan in 't bos verspreid en daar doorheen kronkelen heel smalle beekjes. Hier en daar staat een bamboeklepper in 't water en als die volloopt en zich leegkiepert gaat het "klok". In de stilte van 't bos klinkt dat als "KLOK!!!" En er staan hier zo wel een paar “kabouters Klok”... maar voor de rest is de plek de rust zelve. Het hotel is eco, dus eenvoudig, geen ijskasten of tv's, één handdoek per persoon, maar wel een zwembadje. Het personeel bestaat uit mensen van de Shan en Karen-bergstammen die met vallen en opstaan, maar met veel liefde en plezier, hier hun kost verdienen en hun gasten verwennen.
Wat hier ook erg opvalt is dat ze aandacht besteden aan hun honden. Op bordjes staat dat we respect moeten hebben voor hun geliefde viervoeters omdat ze voor ons waken en gids spelen op de natuurwandelingen. Geestig! Als ge het uitgestippeld nature trail volgt gaat er een hond mee om u op 't goede pad te houden! Dat is pas origineel gevonden!

De kamer mag dan niet bepaald luxueus zijn, maar ze heeft alles wat we nodig hebben (behalve gsm-ontvangst door die hoge bergwanden), de omgeving is prachtig, de tuin is verlicht met kerstlampjes wat het zicht helemaal onaards maakt. En toen moest het eten nog komen! Dat was om helemaal lyrisch van te worden, toen ging de hemel pas écht open!
Knapperige groenten-tempura en gefrituurde pompoen, in reusachtige hoeveelheden... Gevolgd door zalige curry's, die we gelukkig konden delen met vier honden. De oudste is 12 jaar en ziet eruit als een husky-achtige, heel vreemd om zo'n dier op deze plek te zien, ik denk dat hij vooral 's nachts gelukkig is als 't afkoelt. Hij heeft de zachtste pels die ik ooit bij een hond gevoeld heb, nog zachter dan die van een poes!

Na het diner spraken we Toni, de receptionist, aan om nog eens te vragen juist uit te leggen hoe we morgen naar de “Karen langnek-dorpjes” moeten rijden. Vol goede wil, maar met zijn kop al in de alcoholische nevelen, begon hij eraan,... maar hij kon er ook niet meer mee stoppen. Na twintig minuten was hij nog altijd met evenveel enthousiasme dezelfde route aan ’t uitleggen… en wij ondertussen maar knikkebollen van de slaap en toch hartstochtelijk beleefd proberen blijven. Als we de girafvrouwen na deze uitleg nóg niet vinden dan zijn we echt wel uilen. Gelukkige uilen.

Het is hier zo'n rustige plek, er zijn hooguit nog een tiental andere gasten, en iedereen kruipt hier alweer lekker vroeg in zijn hutje. Dus ook voor ons tijd om de - stilaan sterkverdunde, haast homeopatische - slaapsokken aan te trekken en ons in slaap te laten kloppen door kabouter Klak, Klek en Klok.

Laathi :

Phineas : "Volgens mij toch een keer of twee, drie, misschien wel vier, want ze hebben hun badkamers en toiletten en keuken toch grondig doorzocht als ge al hun mailtjes zo leest...
Laathi : "'t Is maar te hopen dat er niemand in 't ziekenhuis beland is want anders gaat ma een pak minder lezers op haar blog hebben..."

Phineas : "Ja Laathi dat is dan haar eigen schuld hé! Moet ze maar niet zo'n lastige raadsels maken."
Mathurin : "Maar hoe komt het dan eigenlijk dat ons ma zélf nooit over zo'n emmer struikelt?..."

Laathi : "Omdat ons ma altijd in een veilig wijde boog om poetsproducten heen loopt Mathurintje..."

Mathurin : "Ah?! Ze is daar bang van? Straf! Ze wast een tijger en ze is bang van een borstel en een emmer?"
Phineas : "Euh ja ventje, beleefd uitgedrukt zoudt ge dat zo kunnen stellen ja..."

Proficiat Luk, Ron, Rudy, Klaproosje, Sus, Dolfijn, Lange Lou, Lisette, Opapat, Jan, Nilleke, Chrisje, Mieke, Mare, Yvette, Kaatje, Vera, Ann, Paul en Geert!

De beloofde extra foto van de allerallerlaatste kans...
Hoewel veel mensen ze al niet meer nodig zullen hebben!

Na deze week ettelijke keren over dit voorwerp gestruikeld te zijn hebben Luk, Ron, Rudy, Klaproosje, Sus, Dolfijn, Lange Lou, Lisette, Opapat, Jan, Nilleke, Chrisje, Mieke, Mare, Yvette, Kaatje, Vera, Ann en Geert het raadsel opgelost!