Fotoraadsel 194 - Oplossing

Echt waar, ik dacht dat 't makkelijker was... temeer omdat ik iets soortgelijks al ooit eens als raadsel gebruikt heb...
(Tja, na 194 raadsels uit mijn duim gezogen te hebben, die dan ook nog voor iedereen herkenbaar moeten zijn, is mijn fantasie ook niet meer onuitputtelijk natuurlijk! )



Wie komt Luk, Chrisje, Jan, Steven, Ryntje, Marleen, Dolfijn, Lange Lou, Viva en Nicole nog vervoegen?...

Dinsdag, 3 februari 2009.
Mai Chang, Airport Nim Wang Godwetwa Hotel.

17. Een wandelend souvenirstalletje.

We worden echt goed in 't slapen op een plank. Maar een miserabel ontbijt verwerken - geserveerd door enkele norse Thaise madammen - dat gaat ons nog niet zo vlot af. Het hotel was 's morgens een puinhoop: alle zooi van het feestje van een motorbende van de vorige avond stond nog op de tafels, maar de Finse hotelhouder trekt zich dat precies allemaal niet meer aan. Ik vind dat als ge dan toch persé met een Thaise wilt trouwen dat ge er maar voor moet zorgen dat ze 's avonds 't kot opruimt en 's morgens haar humeur, anders vind ik dat ge er niet bepaald een zaak aan gedaan hebt. Kortom we waren blij dat we er konden vertrekken. Jammergenoeg voor ons laatste dag op 't Thaise vasteland...

Voor vandaag hadden we het bezoek aan de Doi Inthanon, de hoogste berg van Thailand gepland, hij is 2.565 meter hoog, dus dachten we enkele leuke uitzichtpunten te vinden en vooral veel watervallen.

De eerste was de Huaing Saai Leung Waterval, een hond wandelde vrolijk mee met ons naar 't water. Ze lag ook niet zo ver van de baan dus ik had ik mijn berentas meegenomen om wat foto's te maken. Er zijn nog niet veel berenfoto's gemaakt deze reis, gewoon geen tijd gehad. Straks heb ik een berenreisverhaal zonder foto’s, dat zou pas een ramp zijn.

Ondertussen loop ik rond als een kerstboom opgetuigd met souvenirs...
Ik ben eigenlijk al meer een wandelend souvenirkraampje.
Noenoei bengelt vrolijk rond mijn hals, het t-shirt van het Olifanten Hospitaal is lekker zacht,
en mijn armen hangen vol met heelder reeksen armbanden die ik bij de langnekken kocht...

Heel in de verte zie je in deze indrukwekkende natuur de tempel van Koning Bhoemibol liggen.

Bovenaan de Doi Inthanon zijn 20 jaar geleden twee moderne tempels ter gelegenheid van de 60ste verjaardag van Koning Bhoemibol gebouwd. Zielloze grijspaarse dingen die meer weg hebben van communistische mausolea dan van romantische tempels. Ze hebben zelfs roltrappen aangelegd. Wat een contrast met de fleurige, oude en drukversierde tempels zonder confort die je overal op ’t platteland vindt. Rondom de kille bouwsels liggen bloemperken, een soort van botanische tuinen met planten die alleen in de koelte van deze hoogte kunnen groeien. De Aziatische toeristen worden hier wild van. Heelder kuddes staan met de gekste smoelekes te poseren in bij de bloemperkjes. Bij momenten lijken er meer mensen te groeien dan planten. Ik heb geen bloemen gefotografeerd ik heb poserende (en dus springende!) en fotograferende Japanners getrokken. Véél amusantere onderwerpen. Voor een Belg waren de planten die daar groeiden trouwens heel gewoon. De Aziaten vonden natuurlijk een Westerling dan weer een exotische diersoort en dus moesten wij weer mee als curiositeit op hun fotootjes komen mee poseren. Maar ik weet ondertussen hoe dat moet.

En maar poseren...

Holland zijn tulpenbollen, België zijn "Manneken Pis"...
Elk land is trots op iets anders...

Mooie moderne kunstwerken uit tegels op de zijwanden van de tempel.



Toch maar een extra trui aantrekken op deze hoogte... Of mij eens goed laten vastpakken.

Luk, Chrisje, Jan, Steven, Ryntje, Marleen, Dolfijn, Lange Lou, Viva en Nicole hebben het reeds opgelost!
Waar wacht ú nog op? Ah, op de volgende foto! Voilà, hier is ze!

Het gaat de goede richting uit! Luk, Chrisje, Jan, Steven, Ryntje, Marleen, Dolfijn en Lange Lou hebben de oplossing al gevonden!

Een stukje meer...



Nog alleen maar opgelost door Luk en Chrisje...

Hoofdstuk 16.
Deel 2 : De norm van beschaving.

Omdat de wegen in zo'n perfecte staat zijn, en er ook veel meer zijn dan er op de landkaart vermeld staan, hebben we besloten om niet langer de grote baan te volgen en die onnodige reuze omweg te maken via Mae Sariang naar Chiang Mai, uiteindelijk hebben we daar niks te zoeken. We gaan dwars door het binnenland rijden en we zullen dan wel zien waar we eventueel stranden. Uiteindelijk hebben we nog twee dagen alvorens we aan de luchthaven moeten zijn en kunnen we beter rustig van 't landschap genieten dan langs hoofdbanen te rijden.

Tja, onze Trees weet natuurlijk niet álles... Maar onze Paul ook niet...



Rijstvelden in verschillende stadia van groei.









Piepjonge rijst...

Uren later en vele kilometers verder, langs hoge en verdraaid steile kronkelwegen met schitterende uitzichten, kwamen we in het dorpje Mae Chaem. Het bleek zelfs uiterst geciviliseerd te zijn, toch als ge als norm van beschaving de aanwezigheid van een 7/11 hanteert. Ik trakteerde mezelf maar onmiddellijk op Paul's eigen uitvinding : de smos-dog. Want ge weet toch maar nooit of er 's avonds nog iets deftigs te bikken valt… Een goed-doorvoedde vrouw is er twee waard.

Achterin een pick-up truck is plaats voor vanalles. Vooral voor bomma's.

Die rustig hun diner verorberen terwijl de kinderen shoppen in de 7/Eleven.



Nee, die is niet vastgebonden die stond daar volledig los op te dansen...

Onverwacht vonden we iets later zelfs nog een heel degelijk hotel eigendom van een Fin die met een Thaise getrouwd was en nu Engels op zijn Thais sprak. Héérlijk, alleen jammer dat ge geen woord meer van de mens zijn polyglotte gebrabbel kon verstaan, maar zijn drinkgewoonten hadden daar misschien ook wel iets mee te maken. Het "resort" (alles noemt hier resort, het is een zeer rekbaar begrip, ze kunnen die dingen hier misschien beter "ressorts" noemen dan rekken ze nog beter) lag lekker buiten het dorpje, op een heuvel met een mooi zicht op de hoogste berg van 't land, de Doi Inthanon. We geraakten er zelfs nog aan een chaotisch maar toch degelijk maaltje. Een driedubbel doorvoedde vrouw is er drie waard.

Hoe klein het detail dat ik liet zien weer was... twee mensen met haviksogen hebben toch weeral ontdekt wat het is : Luk en Chrisje!



Vergeet de luidsprekers waar ge allemaal mee in uw hoofd zit want daar heeft het niets maar dan ook niets mee te maken...

Sommige mensen houden veel van macro- en dierenfoto's, anderen zegt dit onderwerp totaal niets.
Maar misschien is onbekend wel onbemind en raak je door de foto's te bekijken wel even gefascineerd door het onderwerp als ik?...
Met de hulp van Viva heb ik een blog aangemaakt waarin ik al deze foto's bij mekaar kan zetten. Vanaf nu kan je dus telkens je zelf zin hebt in "mijn wereld van 't allerkleinste leven" binnenduiken...
Druk op de button "Mijn fotoblog Macro" in de linkermarge en ga rustig grasduinen. Je kan er de foto's stuk per stuk bekijken maar ook als diavoorstelling. Je kan je nog meer in die kleine wereld onderdompelen als je op toets F11 klikt want dan krijg je de beelden op volledig scherm te zien.

Sommige buttons op het Macro-blog werken al, sommige nog niet, de bedoeling is dat het blog blijft groeien... Binnenkort komt er ook nog een afdeling dierenportretten. Ik hoop dat jullie evenveel plezier zult beleven aan 't bekijken van de foto's als ik er plezier aan heb ze te nemen.
Dat ik daarvoor regelmatig met mijn neus tegen de grond moet zitten en er zelf al eens als een mestkever begin uit te zien, of wat spierkramp krijg in een spier waarvan ik 't bestaan niet wist, of al eens een verkoudheid oploop omdat ik een uur in de regen heb liggen wachten op het juiste moment om te fotograferen kan mijn pret alleszins niet drukken.

Alom bekend maar daarom niet alom geliefd...



Wil je meespelen? Stuur je antwoord dan aub per mail naar laathi@hotmail.com en zet het niet op mijn blog om de andere spelers hun plezier niet te ontnemen. Alvast bedankt!
Veel succes maar nog veel meer plezier!

Vreemd, of toch niet? Maar bij 't fotograferen van dit ding bleven alle katten op een veilige afstand.

Niet meer dan een eenvoudige handhaardroger... die gevonden werd door Luk, Piet, Moederke Melanie, Steven, Chris, Marleen, Kathleen, Shajongen, Redpoppy, Ron, Lisette, Marro, Andromeda, Nand, Mieke, Fernanda, Minor, Opapat, Klaproosje, Vif, Kaatje, Jan, Dolfijn, Lange Lou en Veveke!

Ja, echt waar, als ge door dat rooster bij de mijne naar binnen gluurt ziet ge deze fascinerende wereld!...

Maandag, 2 februari 2009.
Mae Chaem, Phongsara Resort.

16. Achter elke stam een nieuwe stam.

Vanmorgen vertrokken uit ons varenbos. Onze eerste doel van de dag was de Surin waterval, maar eerst moest er heel dringend getankt worden. In ’t tankstation kwamen we tot een vreemde ontdekking : we zijn er in geslaagd een volledige tank diesel op te rijden in wat eigenlijk een benzineauto blijkt te zijn. En die vriendelijke auto die heeft ons desalniettemin braaf bergop, bergaf en door 2000 bochtjes geloodsd. Onbegrijpelijk.

Een vogelverschrikker.

Een echte boer.

Onderweg naar de waterval passeerden we een heel groot veld waar mensen van de stam met de "matrozenkraagjes" en die met de cirkels op hun kleding dikke wortelen aan 't plukken waren. Zo raakte ik alweer aan een gezonde lunch : lekkere sappige wortelen met veel meer smaak dan de Belgische. Op deze hoogte zouden ook grote zonnebloemenvelden in bloei staan in de maanden november en december, dan zien de bergen knalgeel wat een prachtig zicht moet zijn. Maar dat is het nu ook al, met al de vergezichten op de lege rijstvelden, herfstbossen met de reuze teakbomen en de mini-huisjes tegen de bergwanden. Vandaag hadden we 't gevoel dat we 't land helemaal voor ons alleen hadden.

Het wortelenplukken. Een familieaangelegenheid.

Bij de Surin waterval van wel 100 meter hoogte - een hele sappige ondanks het droge seizoen - kwamen we 1 romantisch koppeltje tegen. Hij hoorde tot de cirkeltjesstam en zij was van de concurrentie. We hebben er lekker in alle rust gepicknickt met een zak mangosteens, sesamkoekjes, gedroogde bessen, vanzelfsprekend knapperige, sappige wortelen, en liters verdunde ice-tea.
En iedereen die me zo bang had gemaakt voor de drukte in Thailand... we zijn bijna overal alleen, we hebben buiten Sukhothai geen enkele touringcar met toeristen gezien.

Gisteren moesten we na 15 jaar afscheid nemen van Pluschke, de poes van Moederke Melanie.
Pluschke - die eigenlijk beter Plusch geheten had met zijn stoere, stevige uiterlijk van een Noorse boskat en zijn gewicht van 10 kilo - was het zoontje van een zwarte kortharige vondelingpoes.
Vijftien jaar geleden nam Moederke Melanie een gewonde poes in huis en na enkele weken beviel ze van 7 kleintjes. Vijf overleefden en eentje van hen was niet kortharig zoals zijn mama.... Die ene bengel had duidelijk de aard naar zijn vader, een Noorse Boskat die enkele huizen verderop woonde.
Pluschke is dan ook opgegroeid tot een enorme bol wol. Zijn karakter was even zacht als zijn pels.



De laatste jaren had hij wat moeilijkheden om zijn vacht zelf te onderhouden. Het was dan ook een dier met zeer lange haren en een dichte onderpels. Ik werd zijn persoonlijke coiffeuse. Nog nooit had ik zo'n lieve en geduldige klant. Terwijl ik met schaar en kam in de weer was om klitten te verwijderen bleef hij zelfs geduldig spinnen. Gelukkig keek hij achteraf nooit in de spiegel want nadat ik gepasseerd was zag hij er soms nogal punk uit...



Sinds enkele weken leed het dier aan geelzucht en op zijn leeftijd is hem dat fataal geworden.
Net toen we besloten de dierenarts te laten komen om hem te laten inslapen is hij vredig overleden. Liggend in de zon, in de armen van de kleindochter en in 't gezelschap van Moederke Melanie en haar zoon verliet hij stil deze wereld. Een vredig, zacht heengaan omringd door zijn geliefde huisgenoten.



Pluschke met enkele foto's die getuigen van zijn gelukkige, rijke leven...

Misschien vraag je je af welke boodschap hebben wij aan dit triest nieuws?
Heel eenvoudig, ik heb iets bijgeleerd vandaag en misschien kan dat voor nog anderen nuttig zijn.

Na de dood van een huisdier stelt zich onvermijdelijk de vraag wat met het stoffelijk overschot te doen?...
Begraven in eigen tuin is eigenlijk wettelijk niet toegestaan en voor appartementsbewoners geen optie. Je kan een dier laten cremeren of begraven op een dierenbegraafplaats maar dit zijn allemaal vrij dure keuzes die het verdriet in zekere zin nog langer laten naleven.
Het dier bij de dierenarts achterlaten?... Maar wat gebeurt er dan mee? Ik vond het een eng idee want ik wist nog dat vroeger die dieren tot lijm, beendermeel en veevoeder verwerkt werden...
Ik heb dan ook de nodige uitleg aan de dierenarts gevraagd en die kon me geruststellen.

Sinds de dioxine-crisis is op dit gebied verandering ingetreden. U kan nu rustig uw dier bij de dierenarts achterlaten, hij bewaart het in een koelcel tot alle overleden dieren samen worden opgehaald om dan gezamelijk te worden gecremeerd. Er gebeurd dus tegenwoordig niets griezeligs meer met uw geliefde vriend.
Vanzelfsprekend zijn hier kosten aan verbonden (ongeveer 35 euro) maar dat is nog altijd goedkoper dan een individuele crematie waarbij je de as mee naar huis krijgt om ze in een urne te bewaren.

Wie toch graag een tastbare herinnering behoudt kan dat ook anders en veel eenvoudiger oplossen.
Wij hebben zorgvuldig twee snorhaartjes afgeknipt, een zwart en een wit, samen met een plukje van zijn prachtige pels. Ze steken in een klein envelopje dat we discreet achter een foto kleven die genomen werd in Pluschkes gloriedagen. Een mooie foto op de kast, met een geheimpje erachter, is toch zeker zo fijn als een urne?
Maar de mooiste herinneringen aan uw vriend bljiven toch altijd diegenen die in uw hoofd en uw hart geprent zijn.

Als eerbetoon aan je dier kan je eventueel ook een tekst en/of een foto op de sjieke site http://www.afscheidvanmijnvriend.be/ plaatsen. Voor sommige mensen biedt dit ook troost.

Persoonlijk geef ik nog altijd de voorkeur aan 't maken van mijn hartenmandje...
Daarover kan je meer lezen op mijn poezenblog http://www.bloggen.be/laathi_poezenverhalen/ in mijn artikel "Afscheid van Tabitha".



En Pluschke, hij leeft vooral verder in de harten en de geheugens van iedereen die hem gekend heeft.

Als laatste foto, een heel ander onderdeel, én nog een tip : vrouwen gebruiken het maar mannen herkennen het makkelijker waarschijnlijk omdat zij 't ding moeten repareren. ;-) 
Nu moet iedereen het toch kunnen raden?...

Reeds opgelost door Luk, Piet, Moederke Melanie, Steven, Chris, Marleen, Kathleen, Shajongen, Redpoppy, Ron, Lisette, Marro, Andromeda, Nand, Mieke en Fernanda!

Een fijne uitstap voor jong en oud (dus ook voor Irma. ). Hoewel je best goed ter been kan zijn want het terrein is enorm groot, mooi heuvelachtig en er zijn veel trappen : het natuurpark Paradisio in de buurt van Ath in Henegouwen. Chris had onmiddellijk geraden waar Irma uithing, nu kunnen jullie er ook eens een kijkje nemen...
Vroeger bestond Paradisio voornamelijk uit een vogeltentoonstelling met roofvogelshows nu is het een sjiek aangelegd park met vele soorten dieren. Je kan er uren wandelen door de prachtigste bloementuinen, kuieren over eindeloze Japanse bruggen, een heel goed gekopiëerde hindoe-tempel bezoeken, rusten in Aziatische huisjes, slingeren over hangbruggen, rustig met een treintje rond de enorme vijver rijden en als 't even regent schuilen in een reuze ark van Noach waar een grote verzameling reptielen huist of het aquarium bezoeken...







Zicht over het meer naar de nieuwe hindoetempelcomplex van Ganesha.



Vele dieren zitten in vrijheid op eilanden waar je gewoon op kan rondwandelen. Een droom voor fotografen.







Een groot schip dat de uitgebreide verzameling reptielen huisvest.



Jullie krijgen de volgende dagen nog verschillende glimpen, per thema, van dit verzorgde park te zien...

Ik zal er nog een extra tip bij doen : mannen herkennen het sneller hoewel zij het meestal niet gebruiken...



Toch reeds opgelost door : Luk, Piet, Moederke Melanie, Steven, Chris, Marleen, Kathleen, Shajongen, Redpoppy, Ron en Lisette!

Gisteren in een wel héél rustige Zoo ongestoord foto's kunnen maken van de baby-olifant.
Groetjes van Kai Mook uit de Antwerpen!

Sinds de geboorte reeds 40 kilo bijgekomen en 20cm gegroeid!
Maar nog steeds overdekt met heerljke babydons die haar een donkerblauw aura geeft!

Ze eet nog bij ma maar lust ook al wel een groen blaadje, dus de kilo's zullen er wel verder aanvliegen!