Dierenportretten uit Paradisio

Enkele weken geleden moest ik naar mijn tandarts die ver achter Brussel woont. Het was een flinke hoofdpijndag en als ge dan ook nog anderhalf uur met uw bekske opengesperd moet liggen wordt dat er natuurlijk niet beter op... Maar naderhand ben ik even op mijn plooi gaan komen in een schitterend park! Het Provinciaal Domein van Huizingen.

Een enorm groot heuvelachtig terrein rond een waterkasteel met verscheidene hoogst originele speeltuinen, vijvers, dieren, een arboretum, een zwembad, sportvelden en een magnifieke alpiene tuin die nog dateert uit de tijd van de wereldtentoonstelling. De rotspartijen uit die tuin zijn allemaal overgebracht uit de Condroz en in mooie formaties samengesteld met allerhande bloemperken en watervalletjes ertussen. De buitenrand van het park bestaat uit een bos met wandelpaden waar je makkelijk enkele uren in kan rondwandelen. Vanzelfsprekend kan je er ook terrasjes doen en eten in diverse prijsklassen.



De restaurantzijde van het kasteel.



Enkele zichten uit de alpiene tuin.













De brasseriezijde van het kasteel met een heerlijk terras aan de vijver.
Hier kan ook geroeid en met pedalo's gevaren worden.



Zalige originele speeltuinen!







Meer foto's bekijken kan in mijn album :
http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/ProvinciaalDomeinHuizingen?authkey=Gv1sRgCKzMsYGTt-vGmgE#

Als ik in de hemel kom, dan wil ik daar graag een kat op schoot hebben.

Jan Wolkers (°26-10-1925) Nederlands schrijver en columnist.

Katten haten dichte deuren; het maakt niet uit aan welke kant ze staan.  Als ze buiten zijn willen ze naar binnen, en als ze binnen zijn willen ze naar buiten.

Lilian Jackson Braun (1916) Amerikaans schijfster

http://www.sonja227.com/dekatdie/

Laten we eerlijk blijven; de meesten van ons vinden het wel leuk als onze katten een tikje gemeen zijn.  Ik zou me in ieder geval niet echt op mijn gemak voelen in het gezelschap van een kat die in huis rondliep met een heilige uitdrukking op zijn snuit.  

Beverly Nichols (1898-1983) Engels Schrijfster

Eén kat leidt tot de volgende.

Anoniem

Katten bereiken moeiteloos wat wij mensen niet kunnen: door het leven gaan zonder lawaai te maken.
Ernest Hemingway (1898-1961) Amerikaans schrijver

Er zijn twee manieren om de ellende te ontvluchten: muziek en katten.
Albert Schweitzer (1875-1965) Theoloog, filosoof en dokter.

Katten schijnen uit te gaan van het principe dat het nooit kwaad kan om te vragen wat je wilt.

Anoniem

Katten zijn delicate wezens en ze kunnen de meest uiteenlopende kwalen krijgen, maar ik ben nog nooit een kat tegengekomen die aan slapeloosheid leed.
Joseph Wood Krutch (1893-1970) Amerikaans schrijver

Als u in een gracht valt kunt u best angstig miauwen, want een kat willen we wel eens redden.
Toon Verhoeven

’t Is genoeg, ik weet het maar nog ééntje om te eindigen ;-))))

Lang geleden werden de katten als goden gezien. Dit zijn ze nooit vergeten.

Anoniem

Zie ze daar staan als wiegende zeeën... die uiteindelijk, na enige bewerkingen, bijna dagelijks op uw tafel belanden onder een laagske confituur of een plakje kaas...



In dit seizoen zien ze nog groen, hun goudgele kleur krijgen de halmen pas net voor het oogsten in augustus. Dus vond ik het, nu ze nog een beetje mysterieus  groen zagen, wel hét moment om er een raadsel van te maken.



Enkel opgelost door Viva, Chrisje, Jan, Ron, Andromeda, Luk, Veveke, Dolfijn, Lange Lou, Yvette, Helena, Kathleen, Shajongen en Geert!
Dus de rest van mijn lezers eten geen brood?  Zijn dat dan aardappeleters, spagettivreters, müesli-kauwers?... Of. heu.. weten die niet meer waar ons dagelijks brood vandaan komt?
Alleszins, als "gemakkelijk" afscheidsraadsel kon dit weer tellen.
Ik zal na mijn thuiskomst maar weer iets "moeilijk" nemen zeker? Dan vinden misschien wat meer mensen de oplossing.

Tussen Aarschot en Tienen ligt het oude waterkasteel Ter Horst. Het is het kasteel dat model stond voor de stripverhalen van "De Rode Ridder". Een strip die vele jongens (en meisjes) van onze generatie bekoord heeft.
Het is mijn maatje Viva haar favoriete avondwandelingplekje. En nu begrijp ik waarom. 't Is een zalige plaats om te wandelen en nog leuker om "postkaartjes" te fotograferen... Er is ook een taverne lekkere gerechten en een heerlijk rustig terras.
Je kan ook het interieur van het kasteel bezoeken en in de toren klimmen.
Het domein is zéér de moeite om er een uurtje te gaan wandelen, 't mooist in de late namiddag.
Vanaf volgend jaar staat het kasteel in de steigers want het moet dringend gerestaureerd worden, dus als je 't nog in zijn oude schoonheid wil zien is deze zomer het ideale moment.










(foto Viva)







En we zijn weer zeer tevreden met onze foto-oogst. Dat verdient een flinke crème glace...



"Zeg heu... moet ik nog lang stilstaan? Neem inderdaad Irma maar weer als model. Die is geduldiger..."



Over enkele dagen de fotoreeks van het interieur van het kasteel en de mogelijkheid om het volledige fotoalbum te bekijken.

De foto van de laatste kans...



Enkel nog maar opgelost door Viva en Chrisje...
Allez, zo kunnen we 't fotoraadselseizoen toch niet afsluiten! 't Is zo simpel. Kijk eens goed rond u als ge buiten komt... 't Staat overal. Natuurlijk niet midden in 't stad.

Het reisverhaal van Thailand is verteld. Behalve de laatste week die we doorbrachten op 't eilandje Koh Ngai maar daar had ik in 't vorige reisverhaal al zoveel over verteld dat daar niets nieuws over te melden was. (Dat reisverhaal kunnen jullie trouwens herlezen en herbekijken door in de rechterkolom op "Mijn reisverhalen" te klikken.)
Ik heb dit jaar op Koh Ngai trouwens ook niet veel uitgericht behalve vissen gefotografeerd. Als ik later tijd heb dan zet ik die wel eens op mijn blog. Maar nu heb ik mijn handen vol... Uiteindelijk zit er hier een "logé-kater" die stilaan van status van "vondeling" naar "nieuwe bewoner" aan 't evolueren is.
Ondertussen is hij al gecastreerd. En nee, zijn ballekes staan hier niet op de kast, het is niet dat ik een verzamelaar ben.
De grootste problemen werden veroorzaakt door Mathurin die zijn positie van jongste en verwendste gezinslid niet graag op gaf. En dan zeker niet aan zo'n speels en lief dier. De senior-katten hadden minder problemen met mijn jongste telg.

Om de aanpassing een beetje te vergemakkelijken heb ik hen met Bach-bloesems behandeld en een verdamper van Feliway gekocht om de harmonisatie van mijn bende vlotter te laten verlopen. Met  goede resultaten. Ondertussen wordt er al door de twee jongste gespeeld en gerend dat het een lieve lust is en hoogst zelden mondt de stoeipartij nog maar uit in een grompartij.
Aangezien de vroeger eigenaar niet is opgedaagd gaat de jongen dus mijn roedel definitief vervoegen.
Nu zijn 't niet meer de "Zalige Zes" maar werden het de "Magnificent Seven".

Vanzelfsprekend is er al volop naar een naam gezocht.... En gevonden... Een zeer mooie en zeer betekenisvolle. Maar ik hou hem nog even geheim. (Voornamelijk omdat hij zo moeilijk is dat ik hem zelf altijd vergeet! ) Wat leidt tot hilarische situaties, ik wil hem dan opvoeden en hem iets verbieden en roep dan : "Néé, heu, heu, allez, néé, heu, verdomme hoe noemt ge nu toch weer! Néé "dinges"! Niet doen! Mo-, Mi,- No-, Meni-, allez vooruit "Poes" dan maar, néé dat mag niet! Paul hij springt op tafel! Hoe heb ik hem nu weer genoemd?!!"
Ik vrees dat ik 't op mijn voorarm ga moeten laten tatoeëren. Maar dan moet ik wel zien dat ik ondertussen niet in slaap val want anders wordt misschien heel de geschiedenis en de betekenis er ook nog bij getatoeëerd en dan sta ik wel volgekribbeld van mijn vooram over mijn schouder tot op mijn buik.

Vrijdag vertrekken we voor twee weken op vakantie, dus is er ook even overlegd met de huis-en de poespassers of die geen bezwaar hadden tegen deze vinnige zevende. Geen probleem, de reactie was direct : "Och wat is nu 't verschil? Zes of zeven! Laat dat beesteke toch blijven."
Ze zullen wel anders piepen eens ze moeten leren zijn naam te onthouden.

Ik hoop dat ik na de reis met een reisverhaal thuis kom. Maar ik weet het niet. Het wordt voor mijn doen een wel erg speciale trip. Iets wat ik nog nooit gedaan heb. Een regio van de wereld die ik nog nooit gezien heb en waarvan ik nog altijd twijfel of ik hem echt zo mooi ga vinden als Azië...
Maar in de tijd dat we onze winkel nog hadden was het niet mogelijk om tijdens de zomervakantie op reis te gaan omdat het dan hoogseizoen was. De kinderen met goede schooluitslagen kregen dan als kado dikwijls een gitaar, de vakantiewerkers kwamen met hun eerste verdiende loon hun keyboard kopen, en eind augustus moesten de muziekscholen bevoorraad worden en de blokfluiten aan de gewone scholen geleverd worden. Dus nu - voor 't eerst in 25 jaar - gaan we op "zomer"-vakantie.
Maar ik moet wel een muts en wanten meenemen...
En aangezien ik eigenlijk meer van pareo's en bikini's hou weet ik niet of deze bestemming wel zo'n goed idee was.
Momenteel zit ik een enorm gevecht te leveren want ik moet kleding meenemen die geschikt is voor temperaturen tussen de +25° en de -2°. Niet simpel...

Ondertussen blijft mijn blog gewoon doorlopen. (Mijn huispassers zullen wel zien dat de electriciteit niet uitvalt enzo ) Er zullen verschillende fotoreeksen komen van leuke uitstapplekken in België, dierenfoto's en af en toe gewoon een mopje. Kortom, ik heb mijn voorzieningen getroffen, ik laat mijn trouwe lezers niet in de steek.

Ge hebt ook wel een goede reden om na mijn vakantie zéker terug te komen kijken want dan ziet ge hopelijk de foto's van mijn ietwat "gewaagde" bestemming en wordt de onuitsprekelijke naam van de kater onthuld.
En geloof me, die wilt ge niet missen.



"Yeah! Ik mag blijven!..."



"... dus moet ik mij vooral nog tot vrijdagochtend héél braaf gedragen..."

Weet ge, bij gebrek aan fotoraadsel zal ik u een ander soort raadsel geven! Probeer uit te vinden wat het katertje zijn naam geworden is!...
Het is een Japanse naam. (Die bestaat uit een flink aantal lettergrepen die ik dus momenteel nog allemaal door elkaar haspel. ) Ik denk dat veel katten in Japan zo heten omdat hij ergens op één tempeltje afgebeeld staat. Hij is een soort beschermengel - uit de Shinto-godsdienst - die onheil afwendt en genezing brengt...
Dit zijn nu toch al veel tips die de speurneuzen onder jullie enkele weken kunnen zoet houden denk ik zo. Véél plezier! En als ge hem gevonden hebt probeer hem dan vooral te onthouden. 't Is een geweldig goede geheugentraining.

De eigenaar van de jonge kater is nog altijd niet opgedaagd... Ik vrees dat het beestje een van de talloze dieren is die net voor de vakantie zijn buitengezet...
Ik heb de jongen ondertussen al laten castreren en grondig door de dierenarts laten onderzoeken. Op een paar vlooien na was hij kerngezond maar wel superslank.

Mathurin, onze jongste nieuweling van vorig jaar, was niet bepaald gelukkig met de logé.
Er zijn de laatste dagen heel wat bilaterale onderhandelingen en veel liefde en geduld voor nodig geweest om een modus vivendi te vinden om de lucht niet vol plukken haar te laten zweven. Maar al die pogingen leiden tot een goed resultaat. Er wordt al samen gespeeld tussen de juniors.
De seniorenbende vindt het best leuk dat zij nu niet meer het doelwit zijn van de hyperactieve Mathurin, die kan nu zijn energie kwijt met de - zo mogelijk nog speelsere - jonge kater.



Links de logé, rechts Mathurin.



Mathurin gaat er ondertussen ook al mee akkoord dat de bezoeker met zijn speelgoed stoeit.
Met liefde, tijd, geduld, doorzettingsvermogen en aandacht is veel te bereiken in deze wereld...
Uiteindelijk kennen ze mekaar amper 4 dagen...
Ging het er in de grotemensenwereld ook maar zo aan toe...

Zo mooi, zo geliefd, zo noodzakelijk,...en toch door zo weinigen in deze fase herkend...



Alleen nog maar opgelost door Viva!
(Maar ik moet er wel eerlijkheidshalve aan toevoegen dat ze weer "de pieren uit mijn neus gevraagd heeft" (om 't eens op zijn Antwerps te zeggen) om de oplossing te vinden.

Oh? Heeft nog niemand dit zo noodzakelijke ding ooit eens van dichtbij bekenen?...
Volgende poging dan maar...

Deze week wordt het een kort en krachtig fotoraadsel, de oplossing zal reeds op donderdag verschijnen want vanaf vrijdag krijgen jullie ogen en hersenen even verlof en ga ik twee weken herbronnen en nieuwe inspiratie op doen.
Dus heb ik 't niet te moeilijk gemaakt, het is iets dat door iedereen welbekend is!



Veel succes maar nog veel meer plezier!

Een framboos! Beter nog : een zelfgekweekte framboos!! En dan nog eentje dat de vogels speciaal voor mij overgelaten hadden.



't Probleem met die slechte eerste foto van deze reeks was dat ik natuurlijk niet in dat kleine gaatje van die framboos kon met mijn lens... De volgende dag ging ik fotograferen aan 't kasteel van Horst, ik neem mijn apparaat uit Irma en opeens bemerk ik dat de wereld rood ziet als ik door mijn lens kijk! Grote paniek want ik dacht dat er iets roods in mijn arme witte (nouja "witte") Irma was uitgelopen. Gelukkig viel onmiddellijk mijn euroke dat heel de voorkant van mijn apparaat nog onder 't frambozensap zat door zondag een beetje van te dichtbij mijn raadselfoto te willen maken.



Na héél veel diverse soorten confituur maken is 't raadsel opgelost door Chrisje, Klaproosje, Mieke, Kathleen, Shajongen, Piet, Redpoppy, Ron, Jan, Opapat, Redpoppy, Andromeda, Nadine, Viva, Dolfijn, Lange Lou, Alida, Veveke, Kaatje, Marleen, Geert, Lisette en Fernanda!

En alleszins zeker en vast ook een "Eervolle Vermelding voor Doorzettingsvermogen, Moed, Eindeloze Energie en Volharding" voor Yvette.
Hoeveel soorten confituur ze momenteel in haar (grote) kast zal hebben staan weet ik niet, maar één soort zal beslist nog ontbreken. Frambozen.

Even tijd voor een verfrissing tijdens deze plakkerige dagen...

Paradisio (het natuurpark bij Ath in Wallonië) vangt veel dieren op die door hun eigenaars plots als ongewenst ervaren werden. Je vindt er dan ook een flinke kudde rood- en geelwangschildpadden die hier flink uit de kluiten wassen. Wat wil je? In België krijg je véél water...





Singing in the rain!





Cóóóóóóól...

Ik wil nu ook wel stilaan een druppeltje regen...