Volzet

O zo veel mensen zijn warm. Héél warm zelfs. In diverse betekenissen van 't woord.
Maar de meesten zien het te klein. Ja sorry, deze keer moet ge maar eens in de tegenovergestelde richting denken...
Als laatste foto laat ik eens een kompleet ander onderdeel zien, misschien helpt dat jullie terug op 't juiste pad...



Toch is 't reeds opgelost door Ritje, Ron, Luk, Nand, Lenie, Piet, Kaatje, Lange Lou, Wim, Kathleen, Shajongen, Geert, Nicole, Klaproosje, Mieke, Opapat, Erna, Derktje en Yvette!

De Samsara-kajuiten bevinden zich op de 8^ste verdieping helemaal voorin de boot. Ons Samsara privé-restaurant ligt op de 2^de verdieping aan de achtersteven… Een flinke 250 meter stappen. En zes verdiepingen zakken. Maar kom, een mens moet meestal wel iets van sport doen om niet bolvormig van boord te gaan na een cruise.

Onderweg kwamen we verschillende eetplekken tegen variërend van pizzeria’s tot snack-bars tot het echte grote restaurant waar 1200 plaatsen zijn. Grote gruwel. Speciaal om daaraan te ontsnappen heb ik die kajuit in de Samsara-afdeling geboekt want alleen die passagiers mogen in een klein intiemer restaurantje eten.



Een bar voor aperitiefjes.



Een héél klein glimpje van slechts één verdieping van 't reuzerestaurant...
De glimmer-refter...



Ons knusse kleine Samsara-restaurantje.

De boot is weliswaar nieuw maar alweer zeer kitscherig ingericht. Dat lijkt wel een must bij cruiseboten. Soberheid is uit den boze. Spiegelende zuilen en 37.000 gekleurde lichtjes schijnen nog altijd wel ergens in ’t toch al zo drukke interieur toegevoegd te moeten worden. En aangezien deze de “Luminosa” heet, de boot van licht,… is hier niet op een gekleurd led-je meer of minder gekeken…

Het Samsara-restaurant telt een zestigtal plaatsen, heeft grote ramen en heeft iets van de kruising tussen een Chinees en een Indisch restaurant en een bordeeltje. Een smakeloos bastaardje dus. Het eten viel flink tegen. Wel vers maar even smakeloos als ‘t interieur… De mensen hier waren iets meer opgekleed dan die in de andere restaurants maar niemand zat er echt heel erg opgetut bij. Dat was ook wat die hostess (het enige Nederlandssprekende wezen op heel dit schip) verteld had : draag wat je wil, zolang je maar niet met een schort aan ’t diner komt. Soit, ik heb mijn mooie kleedjes nu toch bij, ik ga ze dragen ook. Hier zullen er alvast geen tijgers - laat staan ijsberen - mijn broeken aan flarden komen scheuren…



Genieten van 't uitvaren uit Amsterdam vanop mijn eigen terrasje.

We waren al gewaarschuwd dat er zwaar weer op komst was en dat de zeeziektepillen aan de receptie verkrijgbaar waren, en die opkomende storm bleek al duidelijk aan de moeilijkheden die de loodsboot had om de loods van ons schip te halen eens we de Noordzee bereikt hadden. Dat bootje was een Bobbejaanland-attractie op zich.



Het loodsbootje komt de loods oppikken voor het strand van Nederland.

We zwalpten naar ’t bovendek om eens een kijkje te gaan nemen naar de ondergaande zon maar daar ben ik in mijn licht kleedje bijna spontaan tot Spitsbergen gevlogen…

Een zéér frisse ervaring. Maar mooi! Die donkergrijze lucht tegen dat witte dek!! Dat spookachtige licht… En in de verte grote windmolenvelden afgewisseld met af en toe een boorplatform.



Voor 't restaurant en achter glas was dat best een geschikt kleedje...



Voor aan dek was 't een klein beetje minder geschikt...
Zeker bij een opkomende storm...

Door de koude en de wind terug naar binnengejaagd en maar vanachter een raam met een hete tas thee naar ’t vallen van de avond zitten kijken. We zaten haast helemaal alleen op het (nu overdekte) zwembadterras! De helft van ‘t grootste deel van de kudde lemmingen zat in ’t reuze restaurant te eten en de andere helft was in ’t theater een show aan ’t volgen. Hoe veel volk er hier ook is, ik denk dat er altijd wel ergens een rustige plek zal te vinden zijn, zeker in onze exclusieve Samsara-afdeling.



De lobby met drie glazen liften tot op de 10de verdieping.



In dezelfde ruimte bevinden zich enkele van de ontelbare bars...

’t Was zalig om vanavond vanop mijn pikdonkere privé-terraske te zitten schrijven met onder me de verlichte klotsende witte schuimgolven. Ik moest alleen oppassen dat Pandorake niet van mijn schoot schommelde. Nu liggen we in ons confortabel warm bed onder een donsdeken te wiebelen en stevenen misschien wel af op 't Kattegat? Wie weet? Hopelijk wordt het morgen geen kattekots.

Wil je het volledige fotoalbum van dag 1 - met veel interieurfoto's van 't schip - bekijken? Klik dan op :

http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/NoorwegenHoofdstuk1Amsterdam?authkey=Gv1sRgCJmD0pDYv5vaoQE#

Please... vergeet nu alstublieft eens al die boten en vliegtuigen.
Als ge 't nu zeker op één plaats NIET gaan vinden is 't wel daar.



Ritje, Ron, Luk, Nand, Lenie, Piet, Kaatje, Lange Lou, Wim, Kathleen, Shajongen, Geert, Nicole, Klaproosje, Mieke, Opapat!

In die zogenaamde "vliegtuigneus "hadt ge toch niet mogen intrappen?... Dat was toch te simpel geweest...  Allez, kijk nog eens heel goed...



Alvast bravo voor Ritje, Ron, Luk, Nand, Lenie, Piet, Kaatje, Lange Lou, Wim, Kathleen en  Shajongen!

Hoofdstuk 1. Deel 2.

Met een zwemvest naar 't theater.

Na de vlotte uitpak was het tijd voor de obligate reddingsoefening… Daar gingen we dus met zijn allen met onze zwemvestjes netjes op onze plaatsen aan de reddingsboten staan. Eerst werd van iedereen de cruisepas ingescand. Ik zie ’t in een noodsituatie al gebeuren : “Ah zo, gij hebt uw paske in uw kamer laten liggen?... Tja, gaat dat dan maar eerst terug halen want zonder komt ge de reddingsboot niet in hoor! Hm, inderdaad wel spijtig dat uw kamer ondertussen al onder water zit maar ge had er maar op tijd aan moeten denken hè. De volgende aub!”

Met zijn allen stonden we daar als een regiment lemmingen die klaar waren om ons over de reling in zee te storten (met krukken, wandelstokken, looprekken en al) te wachten tot ze hun uitleg in minstens acht talen gegeven hadden (Russisch, Japans...) gedaan. Eindeloos.

Na de oefening stormden de nederlandstalige lemmingen “en masse” naar het theater om de uitleg over de cruise in hun eigen taal te horen. Er daagden hoop en al misschien 150 mensen op, al dan niet met hun reddingsvest nog onder de arm. Naar 't theater in een reddingsvest…



Heu... leidt deze trap naar 't theater of naar 't spookhuis van de Sinksenfoor?...

De hostess wist er ook allemaal nog niet al te veel van en haspelde heel ’t reisplan kompleet door mekaar. Als we gaan varen zoals zij ’t uitlegt dan varen we zigzag en doen we ’t traject minstens 3 keer vooraleer we alle geplande havens aangedaan hebben. Maar de uitleg die me bijna van ’t balkon van ’t theater deed vallen was : “In de buurt van Spitsbergen zijn er geen uitstappen voorzien. Daar moeten we ook nog wachten op toestemming van de overheid om in de buurt te komen en als er ijsberen zijn mogen we in geen geval aanleggen

Jawadde. Ik boek dus een supercruise helemaal tot Spitsbergen om ijsberen te zien en godbetert gesteld dat ze er zouden zijn moeten we zelfs onmiddellijk opkrassen.

Als meest indrukwekkende excursie voor de dierenliefhebbers prees ze een tocht naar een husky-farm aan waar ze 130 sledehonden hadden zitten, en oh wonderbovenwonder, soms hadden ze zelfs puppy’s en dan mochten we die knuffelen! Van een unieke belevenis gesproken. Naar ’t verre Noorden voor een hond in uw armen te houden…

Er blijken ook nog vele interessante geiten- en schapenweiden te zijn en enkele kuddes gedomesticeerde rendieren. Ik had begot beter een weekendje op een kinderboerderij geboekt. Veel verschil zou ’t niet gemaakt hebben, alleen in prijs. Nee, dit gaat beslist geen Galapagos-ervaring worden qua dieren zien…





Een deel van de gruwel genaamd "animatie-team".

We zijn dan maar de wellness-afdeling van ons exclusief hotel gaan bekijken. Heel mooi want alles is gloednieuw. Thermale baden, bubbelbaden, stoombaden, massagekamers, rustruimtes, solariums, fitness, zwembad (helemaal vooraan onder de brug van de boot met een uniek zicht door de enorme panoramische ramen!), een tandenblekerij, kapper, “herensoigneur”, gezichtsverzorging,… Maar een echte sauna hebben we eigenlijk niet gezien. Wel een ruimte waar twee mensen in zwempak op verwarmde stenen ligbedden lagen. Dus ja hoor, hier wordt het weer op zijn preuts-Amerikaans gedaan. Vies gewoon, zitten zweten in een kleffe bikini in plaats van gelijk een normaal mens in zijn blootje.
'k Heb maar snel enkele foto's genomen want de volgende dagen zal dat niet meer kunnen als hier mensen zitten. Schending van de privacy enzo... Een mens moet voorzichtig zijn tegenwoordig.

 

Het kapsalon en beauty-center. Met zicht op de eindeloze zee...



Een rustzaal voor tussen de saunabeurten...



Solarium en theesalon...



En niet te vergeten... een heerlijk massagebad alweer met panoramische ramen!
Een mooie plek, op die vier grote polyesther monsters die in de hoeken hangen, na...

Over enkele dagen 't vervolg! En op 't einde van elk hoofdstuk een mogelijkheid om het fotoalbum van die dag te bekijken!

Proficiat! Al maar liefst négen lezers hebben het ding herkend!
Ritje, Ron, Luk, Nand, Lenie, Piet, Kaatje en Lange Lou!

Het arboretum is een rustige plek om te wandelen, makkelijk te bereiken - ook per trein aangezien het domein naast het station van Kalmthout ligt - en geschikt om te bezoeken door gehandicapten als ze met een rolstoel door gras kunnen rijden.
Half augustus komt er een boom in bloei die maar eens in de twintig jaar bloemen draagt dan zal het er beslist drukker zijn maar momenteel is het er een oase van rust...



Zelfs nu nog vindt je in de schaduw van de bomen zwammen.



De prachtigste bomen met daaronder de teerste bloempjes...



Wandelen tussen kleine en grote planten...





Een detail van de reusachtige en giftige wolfklauw.



Snoepen van de planten mag enkel door bijtjes...



... en ze verorberen door de schitterend zwarte zwanen die er wonen.

Ongelofelijk maar waar! Sommige mensen slagen er in van met een eerste gok te ontdekken wat dit voorwerp is... Ik zou 't niet kunnen.



Bravo, Ritje, Ron en Luk!

Dear Costa Cruise-crewmembers of the Samsara Restaurant



and Corazon, our cabin-attendant,



Thank you very very much for your kind service and friendlyness during our cruise. I may not have been too happy with the enormous size of the ship you all work on , but I'm very impressed by the size of your hearts!  I keep all your smiles and jokes in mind while I'm working on my photo-albums!
Although you can't read the stories I write about the trip, I hope at least you can enjoy the pictures. As you all know, most of the interior-pictures I took especially for you to send them to your families in Honduras, Peru, the Philippines, India, Indonesia or wherever they may live. Please feel free to use them!

Big hug!
Liliane and Paul.

Een ietsiepietsie moeilijker dan 't vorige raadsel misschien... Maar niet wanhopen, iedereen kent het zeker! En als 't écht nodig moest blijken - na de eerste zelfmoorden van enkele wanhopige spelers (minstens drie) - geef ik tussendoor wel een extra foto of een tip.



Véél plezier, en véél inpiratie bij 't verleggen van uw grenzen...
En o ja, nog bijna vergeten : veel succes.

Een gewone rimpeling op water...
In België dan nog.



Opgelost door Klaproosje, Luk, Jan, Kaatje, Geert, Nand, Ron, Fernanda, Kathleen, Shajongen, Renée, Marleen, Lange Lou, Dolfijn, Chrisje, Mieke, Opapat, Rikavensis, Steven en Nicole!

Ik zal die van morgen eens een "héél klein beetje" moeilijker maken.

De roedel in actie...



Het grijs assortiment.
Senior Hanuman, die toch altijd wel zeer geïnteresseerd is waarmee het "jong volk" zich bezig houdt.



Zo haal ik "the boys" 's ochtends uit hun nest. Ze slapen met zijn tweetjes apart in een magazijn vol speelgoed zodat de oudere generatie tenminste van rustige nachten kan genieten.



Mathurin en Nemuri Neko zijn in deze fase nog net samen op te tillen zonder mijn rug te beschadigen. Over een paar maand zal dat waarschijnlijk niet meer 't geval zijn want mijn nieuwste aanwinst heeft de gewoonte om - na de maaltijd van zijn collega's - alle etenspotten zorgvuldig na te kijken en geen brokje verloren te laten gaan...
Het geeft een enorm fijn gevoel ze samen in mijn armen te kunnen houden. Het zijn de enige twee die dat toelaten. Ondanks de zeer jaloerse reacties van Mathurin tijdens de eerste dagen na Nemuri's aankomst zijn 't ondertussen echt onafscheidelijke vrienden geworden.

Elke poes heeft zijn eigen etensbak op een vaste plaats. Bij etenstijd gaat dan ook iedereen voor zijn eigen pot staan in alle hoeken van de keuken. (Een keuken met 7 hoeken...) Om ze eens allemaal tegelijk op 1 foto te krijgen heb ik een bord lekkers midden op de vloer gezet...



 Mijn droom is om ze eens alle 7 op een rij te zetten en ze te laten poseren. De kans is ongeveer 1 op een miljoen dat die foto er komt denk ik. Of ik zou 7 assistenten moeten vinden.

De laatste foto... Overduidelijk toch?...



Reeds opgelost door Klaproosje, Luk, Jan, Kaatje, Geert, Nand, Ron, Fernanda, Kathleen, Shajongen, Renée, Marleen, Lange Lou, Dolfijn, Chrisje, Mieke, Opapat, Rikavensis en Steven! 

Gisteren was thuis blijven weer onmogelijk door het lawaai van het "Herentals fietst"-evenement. Vlak voor onze deur stond een grote wagen met keiharde discobar, zo luid, dat zelfs het gejoel van de toeschouwers van de koers niet hoorbaar was...
Om even tot rust te komen bestaat er op zo'n momenten niets beter dan je even in de natuur terug te trekken. Relaxen terwijl je ziet hoe een diertje flink aan 't werk is.
Deze foto's nam ik gisteren in een zalig rustig Arboretum te Kalmthout. Het is er momenteel prachtig...





Hij landt als een helicopter op een platform. In dit geval het bloemblad van een hortensia.



Na de landing wordt er in 't eerste 't beste cafeetje van de luchthaven een flinke slok genomen.



Het is geen bij, het is geen hommel, het is geen wesp. Ik laat het dus maar weer over aan mijn lezers om dit vliegbeest een naam te geven. Dan leren we weer allemaal iets bij.

Ofwel zijn de meesten op vakantie, maar de thuisblijvers die 't niet vinden moeten dringend hun ogen eens uitwassen want enkel Klaproosje, Luk, Jan, Kaatje, Geert, Nand, Ron, Fernanda, Kathleen, Shajongen, Renée en Marleen hebben het nog maar opgelost...

Deze week raakte een van onze buren hun poes kwijt. De twee tachtigers waren heel droef en wisten niet hoe de zaak aan te pakken. Gelukkig hadden ze een foto en hebben we flyers en affiches kunnen drukken en verspreiden. Omdat ik ziek was en slecht in form vergat ik op de briefjes een zeer belangrijke zin te vermelden, iets wat ik er normaal altijd bij typ : "Gelieve in uw garage, tuinhuisje en kelder te kijken of daar geen poes verscholen zit." Deze keer dus niet en dat was dom natuurlijk want het is net op die plekken dat de mensen moeten gaan zoeken want daar worden de meeste verloren dieren teruggevonden omdat ze daar per ongeluk opgesloten werden. Zo ook in dit geval. Maar... 't verhaal heeft toch een happy end...

Vannacht is de poes weergevonden... door het ontdekken van een kattenuitwerpsel op een plek waar onze eigen katten nooit komen, namelijk... in mijn echtgenoot zijn opnamestudio... Toen wisten we dat er ergens op een van de drie verdiepingen van dat grote magazijn een poes moest zitten en dat het haast niet anders kon dan het verloren beestje zijn. De speurtocht kon beginnen...
En inderdaad, drie verdiepingen hoger, op de zolder, achter hopen rommel verscholen, vonden we haar!
Vannacht gevonden en sinds een uur zit ze terug bij haar blije baasjes op de vensterbank te spinnen.

Ze moet in ons magazijn binnengeslopen zijn toen we enkele dagen geleden de grascontainers aan 't buitenzetten waren. Dus als je poes ooit verloren raakt en je maakt briefjes voor de buren vergeet er die belangrijke zin niet in te zetten : "Gelieve aub eens in uw garage, tuinhuisje en kelder te kijken of daar geen poes verscholen zit."

Maar alle uitleg hoe je 't aan moet pakken als je een dier vindt of verliest vindt je op de site van de dierenbescherming : http://users.telenet.be/coordinatie.dierenbescherming.antwerpen1/index.htm

Ge hebt het zeker deze zomer al gezien...



Reeds opgelost door Klaproosje, Luk, Jan, Kaatje, Geert, Nand, Ron, Fernanda, Kathleen, Shajongen en Renée!