Moederdag?

Een schoon sexy naaktslakske dat ge ocharme met de vreselijkste dingen verwisselt hebt! Shame on you! Zo'n gestilleerd diertje voor een drolleke aanzien! Trouwens als mijn stoelgang er zo uitzag dan ging ik er toch eens mee naar de dokter hoor. Maar ik zou het dan wel terug mee naar huis nemen en 't in een glazen potje op mijn kast zetten. Zó'n schoon drolleke! Die fijne tekening... die verschillende structuren...



Het hoofd, het lijf en de voet van het dier hebben allemaal een verschillende tekening... Prachtig toch?!Om nog te zwijgen van wat ze allemaal met haar voelsprieten en haar oogjes op stokjes kan doen!
's Avonds op mijn terras is het hier meestal vergadering. Dan komen ze allemaal samen naast het vijvertje. Het lijkt wel een meeting van de "Anonieme Slakken" die in een praatgroep hun schaamte uiten over hun eeuwige traagheid. Of misschien wel hun schaamte over 't feit dat ze al die schotelkes bier die de mensen neerzetten zomaar leegzuipen...  
En ja, OK, ze knabbelen al wel eens aan een plantje... Maar wij toch ook?
Wij eten zelfs de héle krop sla op en zij maar een paar blaadjes.

Proficiat voor hen die 't onmiddellijk gezien hebben en een medaille voor "doorzettingsvermogen, moed en zelfopoffering" voor diegenen die na vele tips op handen en voeten (hopelijk met laarzen aan) door de modder kruipend opeens hun euroke hebben zien vallen : Ron, Luk, Rita, Helena, Geert, Viva, Klaproosje en Lange Lou, Kathleen, Wim, Lisette, Nil, Priet, Nicole, Veveke, Dolfijn, Fernanda, Vif, Kaatje, Mieke, Nand, Ritje, Nadine, Geert, Andromeda, Lilith en Opapat!

En morgen... Morgen verschijnt raadsel 200!

Ben toch zó blij dat ge allemaal uit uw anale fase geraakt zijt!
Hoe kunt ge nu toch de oplossing niet vinden?... Ge hebt hem waarschijnlijk al meerdere malen op een pintje getrakteerd...
Na al mijn tips is deze laatste foto echt wel een kadootje...



Hoe langer hoe meer lezers hebben het opgelost! Ze mogen nu terug rechtkomen. Voorzichtig. Forceer u niet. Kwestie van niet duizelig te worden na zolang gebukt rondgekropen te hebben... Bravo Ron, Luk, Rita, Helena, Geert, Viva, Klaproosje en Lange Lou, Kathleen, Wim, Lisette, Nil, Priet, Nicole, Veveke, Dolfijn, Fernanda, Vif, Kaatje, Mieke, Nand, Ritje, Nadine, Geert, Andromeda en Lilith!
Maar 't had eigenlijk wel wat rapper gekund hè?... 
Komaan, wie volgt nog?... Maar ge moet snel zijn want morgen verschijnt de oplossing...

Met uw fantasie is écht niks mis, ze is méér dan voldoende ontwikkeld voor uw leeftijd. Houden zo.
Maar met de ogen... Daar heb ik toch mijn twijfels over.
Het ergste is wel dat ik nu gebombardeerd wordt met kattestront en hondenpoep. Omdat jullie denken dat dit ding stinkt dus. Nee. Dit ding ruikt totaal niet.

Alleszins, aan diegenen die altijd over dit ding zitten te zagen, en zo zijn er heel veel... Na dit raadsel moet ge niet meer mopperen op deze arme mooie vriend want als ge hem niet herkent wil dat zeggen dat ge hem nog nooit echt van dichtbij bekeken en zijn schoonheid bewonderd hebt!



Opgelost door Ron, Luk, Rita, Helena, Geert, Viva (die het ding wèl al in haar mond gestoken heeft...maar ze was toen amper twee jaar dus ze weet niet meer hoe 't smaakt! ), Klaproosje en Lange Lou, Kathleen, Wim, Lisette en  Nil!

Zondag, 12 juli 2009.

Costa Luminosa, Bergen

3. Van onze "drijvende stad"... naar alweer een grote stad...

Vanmorgen liep onze wekker af om 6 uur. We naderden Bergen. De vaart tussen de eilandjes was best mooi, wel flink bewolkt maar het regende gelukkig niet.

Een boorplatform in aanbouw.


 

Zeer vroeg in de ochtend mooie zichten bij 't binnenvaren van de fjord.

Maar als ge net van deze mastodont gestapt zijt moet ge over
"groot en ongezellig" natuurlijk niet veel zeggen...

Na het ontbijt tijdens ’t aanleggen, konden we reeds om 8 uur aan land gaan. Heerlijk! Zeven volle uren om in alle vrijheid de stad te gaan verkennen!

We hadden geen excursie geboekt en hebben de dag gewoon onder ons tweetjes doorgebracht met wandelen. Het schip lag, heel praktisch, aangemeerd op loopafstand van de stad.
Eerst vluchtig de binnenpleinen van een gesloten burcht bezocht waarvan ik eigenlijk de rode bessenstruiken het interessantst vond. Dat bracht toch een beetje kleur in al dat grijs...

Hm. Een zondag om 8 uur 's ochtends... Niet bepaald mijn lievelingsuur. Dan is er wel wat meer nodig om in kleur in mijn dag te brengen.

In 't volgende deel gaan we dan ook op zoek naar wat meer kleur.
En we zullen ze vinden ook...

Er zijn mensen die ding in hun mond willen steken (ze zien er een vrucht, een gerimpelde dadel of vijg, in). Ik kan maar één ding zeggen : niet in 't mondje steken! 't Gaat er rapper terug uit zijn dan ge denkt. Samen met de rest van uw maaginhoud.
Andere mensen willen er dan weer op gaan zitten... Omdat ze aan een lederen zetel denken.
Niet doen!!!! Ik weet niet of ge die vlekken nog uit uw broek gaat krijgen en ik denk dat als ge hier op gezeten hebt dat ge zelf ook een uurke in bad gaat kruipen.
Nog anderen zouden het ding graag in hun zak steken omdat ze denken aan een lederen portefeuille.
Ook niet aan te raden!!! Alweer : denk aan de vlekken! En 't gevoel dat ge zou krijgen als ge daarna uw hand in uw zak zou steken... Ik mag er niet aan denken...

Er wordt in deze tijd zoveel over dit ding gesproken en toch wil bij de meesten het euroke maar niet vallen...
Ik kan er u echt niet dichter met uw neus op drukken want dat gaat ge beslist niet leuk vinden...



Toch reeds - zonder persoonlijke schade op te lopen - opgelost door Ron, Luk, Rita, Helena en Geert!

Hoe kan dat nu? Die aartsmoeilijke windmolen werd veel sneller gevonden dan dit!
 En met dit ding wordt ge veel vaker geconfronteerd!
Ik zal eens een ander onderdeel laten zien...
Schoon hé? Die tekening, die glans...



Reeds opgelost door euh, alleen nog maar : Ron!

Hoewel iedereen dit ding goed kent heeft nog maar 1 lezer de oplossing gevonden : Ron!
Vanaf nu, nóg mooier... in kleur...



Niet vergeten : je antwoord naar me doormailen en niet onder dit artikel plaatsen aub.
Zodat iedereen een week de kans krijgt om 't antwoord bij mekaar te puzzelen. Bedankt!

Zaterdag, 11 juli 2009.

Costa Luminosa, op zee.

2. De 12 Kringen van de Hel van Dante.

Flink overslapen maar geen erg, er werd vandaag toch enkel maar op volle zee gevaren. Helemaal bovenaan de boot gaan ontbijten op ’t zwembaddek in “the late breakfast corner” waar je vanaf je tafeltje de golven van de scheepswand af ziet spatten. Ze waaieren uiteen en soms als de zon er op schijnt verschijnen er in een flits regenbogen in ’t sproeiwater! Dit schip, nou ja schip, drijvend hotelgebouw is een veel correctere benaming, vaart enorm snel. In de verte is de zee grijs, maar als het water door het geweld van de boot gebroken wordt valt het uiteen in zwart, donkerblauw, azuur, sneeuwwit, ijsblauw… Alle kleuren blauw-grijs-groen. Als je er naar kijkt en je hersenen een honderdste van een seconde kan stilzetten, dan zie je in de wilde watermassa’s mini-werelden die bestaan uit bergen en sneeuwvlaktes. Als een golf pas veel verder van de boot plots vertikaal omhoog spat lijken het wel vulkaanuitbarstingen op een blauwe planeet.

Aan het zwembad zitten is niet leuk. Een lawaai van jewelste. Het animatie-team zorgt full-time voor een hoop herrie. Zelfs hun yoga-les moet gebeuren bij keiharde “relaxerende” muziek. Alles wordt dan ook nog eens extra uitgezonden op het reuzefilmscherm boven het zwembad. Na de yoga volgde de dansles, merengue, dat werd er dus niet beter op. Nog nooit mensen merengue weten dansen als een polonaise rond een zwembad. Italianen zijn blijkbaar echt wel tot alles in staat. Aan al dat lawaaigedoe nemen hooguit 20 toeristen deel. De honderden anderen die rustig van aan een tafeltje of uit een ligzetel naar de zee zitten te staren moeten maar meegenieten van de herrie. Gelukkig kunnen wij naar ons Samsara-sauna-gedeelte vluchten. Weg van ‘t lawaai, heerlijk naar mijn terras waar ik alleen de wind en het geklots van ’t water hoor.





Snel!!...



...Naar de rust van mijn eigen terrasje!

Van onze kamer naar het wellness-center is het nog geen 20 meter lopen, dus wanneer je maar zin hebt kan je er gaan zonnen of bubbelen of stomen. Of gewoon in stilte vanop een rustbed tussen twee schermen naar de zee zitten staren en ondertussen een potje kruidenthee zetten. Een heerlijke verpozing. Relaxen en naar zee staren.

Na deze adempauze werd het terug etenstijd en kwamen we opnieuw in de hel van Dante terecht. Met zelfs op de middag live muziek. De muzikanten die hier aan boord werken zijn niet te tellen. In ’t binnenste van dit schip lijkt het zelfs op de middag nacht. Het casino is open, de winkel hebben geen ramen, alles baadt in kunstlicht. Véélkleurig wel te verstaan. Tijdens de lange trajecten van kajuit naar eetzaal heb ik maar alvast wat foto’s genomen. Sommige dingen zijn echt te moeilijk om te beschrijven. Voor sommige kakafonieën heeft een mens geen woorden.



Een fragment van de centrale lobby met bar en salons.

Drie verdiepingen van dit schip lijken doorlopende drankgelegenheden, shops en MacDonald’s-eetbarrakken. Ellenlange togen met summiere buffetten, formica eettafeltjes die allemaal vol zitten, en waar zo ongeveer voor gevochten wordt als er eentje aan de raamzijde vrij komt. Een heksenketel van lawaai in een decor dat een kruising is van een tafereel uit Peter Pan, een etalage van een speelgoedwarenhuis, en dat alles belicht met veel te veel lichtjes in de potsierlijkste kleuren. Niet bepaald een leuke plek om te eten.

Gelukkig mochten we bij twee lieve 80-ers aanzitten die hun pensioen al cruisend doorbrachten. Ze maakten de ene Costa-cruise na de andere, dus wisten zij vrij veel te vertellen. Ook dat het schip onmiddellijk rechtsomkeer zou maken als er in Spitsbergen ijsberen zouden opgemerkt zijn…

Daar gaan mijn ijsberen dus.

Toen we terug langs ’t zwembad naar onze stille kant liepen zonden ze daar op ’t reuzescherm de Ronde van Frankrijk uit. In ’t Italiaans… Mens wat een gedoe en een drukte toch allemaal. Ze zitten daar allemaal op ligbedjes naast mekaar naar dat scherm te staren, de ene op een handdoek in een bikini en daarnaast iemand met een trui aan en gehuld in een dekentje…

Na de lunch hadden we een mysterieuze afspraak in de Samsara waar we getrakteerd weren op een “metabolismemeting”. Een doorzichtige verkooptruuk, maar kom laat ze maar eens proberen. Er werden twee klevertjes op hand en voet geplakt en daaraan  werd een machine van Biodynamics aangesloten. De draadjes werden al losgekoppeld terwijl de machine nog vrolijk doorratelde en printte hoeveel te dik we waren, hoeveel water ons lijf vasthield, en hoeveel massa’s algenpillen we zouden moeten kopen om dat allemaal een beetje terug in orde te krijgen à 80 euro ’t potje. Vriendelijk vaarwel gezegd en onze walvislijven (na die meting zijn we daar echt wel overtuigd) te rusten gelegd in diverse sauna’s, stoombaden, hete stenen zetels en bubbelbaden met uitzicht op zee. Er is pal in de boeg een zeewaterzwembad en als je daar ronddrijft dan lig je mee te klotsen op het ritme van de zee. Heerlijk! De zichten zijn prachtig vanuit het Samsara gedeelte. En dan die rust... In ’t solarium heb ik een rij dutjes aan mekaar geregen. Paul kwam me wekken met een vreemd brouwsel van Ayurvedische thee. Jammergenoeg had hij de kruiden gewoon in ’t glas gelaten in plaats van de thee  in een theepot te maken. Het werd meer gras eten dan thee drinken. Bitter gras dan wel. Maar ‘t is ‘t gebaar dat telt.

Vanavond maar terug in ons Samsara-restaurant gaan eten want de rust is toch ook veel waard. Het eten was zelfs iets beter dan gisteren. Nog niet echt om over naar huis te schrijven maar er zat toch al smaak aan. Hoewel ’t lang geleden is dat ik op een gerecht nog eens peper en zout gestrooid heb en ik hier wel vol overgave zit te schudden… Dat zegt toch wel heel wat over hun keuken. Ik vrees anders dat dat toch nog ’t beste restaurant van ’t schip is want ook ene met gouden epauletten kwam daar dineren.

Heel de boot (meer dan twee maal de kathedraal) afgewandeld naar de boeg, langs de monsterlijkste bars, casino’s, winkelmalls, disco’s, chocolade-bars, cigar-bars, kunstgallerijtjes, kortom ge kunt het zo gek niet bedenken of ’t is er maar dan wel in de kitscherigst mogelijke uitvoering. Precies allemaal spul dat “over the top” bevonden werd voor de Sinksenfoor en dan hebben de Chinezen dat maar in een cruiseshiip gebruikt. Zelfs aan ’t plafond van ’t Samsara zwembad hangen Chinese monsters in de hoeken. Ze zullen wel geluk brengen, daar twijfel ik niet aan, maar ze zijn toch zó lelijk. In van die snoepjeskleuren…

Michael Jackson moet uiterst stijlvol gewoond hebben in vergelijking met deze Villa Kakelbont.



De gang van de toiletten... Niet simpel om de deur te vinden.
Nog moeilijker om een deurkruk te vinden want die is er niet.
Ze gaan electronisch open en dicht.



Het casino.



De mezzanine van de nachtclub. Zeer geschikte plek voor kleurenblinden.
Ook voor doven trouwens.



Een rustiger hoekje. Als je je oren dicht houdt tenminste.
Want net achter de hoek staat een saxofonist...
hartverscheurend romantische "cruisebootbarmuziek" te toeteren.
Aangesloten op een flinke geluidsinstallatie.
Waarvan de volumeknop op de hoogste stand geblokkeerd lijkt.

Het is nu bijna 11 uur en ’t is nog steeds niet donker, maar morgen moeten we vroeg op want dan varen we door nauwe fjorden naar Bergen waar we rond 8 uur van boord mogen. En aangezien ik vandaag al overal waar ik me durfde neerleggen in slaap viel zal ik nu maar gaan rusten anders zal ik morgen niet veel van Bergen zien vrees ik. En een ding weet ik zeker : elk moment dat ik van boord kán zál ik ook van boord zijn.



Hopelijk is Spitbergen de hemel die ik verwacht, want om er te geraken moet ik wel een serieus vagevuur passeren blijkbaar...



Dit wordt mijn doel...



Maar ondertussen zit ik wel in dit kader...

Bemerk ik een lichte discrepantie?...

Over enkele dagen hoofdstuk 3 met het bezoek aan Bergen!

En ja, wees gerust, 't is iets klein. Alhoewel 't natuurlijk wel kan-
Maar nee, dat vertel ik over een paar dagen wel.
------------------------
Jawadde, 't raadsel stond nog geen half uur op 't blog  en de eerste oplosser is al bekend : Ron!
Bravo! Gun uw ogen nu maar een rustige zondag, ze hebben het verdiend.

Na de loodgieterijafdeling, de vliegtuigen en de bootonderdelen lieten jullie de ventilatoren aanrukken... Tja, toen moest ik wel zeggen dat jullie "warm" waren. Maar verkeerd.
Of is dit misschien een ventilator voor giraffen.



Onlangs stond ik bij de terugkeer uit Brussel in een eeuwigdurende file... Maar het woord "verveling" komt niet voor in mijn woordenboek dus heb ik die tijd nuttig gebruikt.
Dit héérlijke fotoraadsel doemde op aan de horizon... En ik had zééééééééééééééér veel tijd om het langs alle kanten te fotograferen.



Toch werd dit niet zo makkelijk raadsel alweer opgelost door
Ritje, Ron, Luk, Nand, Lenie, Piet, Kaatje, Lange Lou, Wim, Kathleen, Shajongen, Geert, Nicole, Klaproosje, Mieke, Opapat, Erna, Derktje, Yvette, Jan, Sjoeke, Veveke, Redpoppy en Fernanda!
Proficiat!!!

Gelukkig staan er drie stoelen rond de keukentafel...



Van links naar rechts : Hanuman, Mathurin en Nemuri Neko.
Ik : staande.



Nemuri : "Wake-up call! Tijd om te komen spelen Mathu!"



Nemuri : "Amai ge slaapt precies wel diep..."



Mathurin : "Wow! Heb ik toch weer een geweldige truuk geleerd ja... Doen alsof ge slaapt en dan komen ze u wakker kussen... Jawadde!"

O zo veel mensen zijn warm. Héél warm zelfs. In diverse betekenissen van 't woord.
Maar de meesten zien het te klein. Ja sorry, deze keer moet ge maar eens in de tegenovergestelde richting denken...
Als laatste foto laat ik eens een kompleet ander onderdeel zien, misschien helpt dat jullie terug op 't juiste pad...



Toch is 't reeds opgelost door Ritje, Ron, Luk, Nand, Lenie, Piet, Kaatje, Lange Lou, Wim, Kathleen, Shajongen, Geert, Nicole, Klaproosje, Mieke, Opapat, Erna, Derktje en Yvette!

De Samsara-kajuiten bevinden zich op de 8^ste verdieping helemaal voorin de boot. Ons Samsara privé-restaurant ligt op de 2^de verdieping aan de achtersteven… Een flinke 250 meter stappen. En zes verdiepingen zakken. Maar kom, een mens moet meestal wel iets van sport doen om niet bolvormig van boord te gaan na een cruise.

Onderweg kwamen we verschillende eetplekken tegen variërend van pizzeria’s tot snack-bars tot het echte grote restaurant waar 1200 plaatsen zijn. Grote gruwel. Speciaal om daaraan te ontsnappen heb ik die kajuit in de Samsara-afdeling geboekt want alleen die passagiers mogen in een klein intiemer restaurantje eten.



Een bar voor aperitiefjes.



Een héél klein glimpje van slechts één verdieping van 't reuzerestaurant...
De glimmer-refter...



Ons knusse kleine Samsara-restaurantje.

De boot is weliswaar nieuw maar alweer zeer kitscherig ingericht. Dat lijkt wel een must bij cruiseboten. Soberheid is uit den boze. Spiegelende zuilen en 37.000 gekleurde lichtjes schijnen nog altijd wel ergens in ’t toch al zo drukke interieur toegevoegd te moeten worden. En aangezien deze de “Luminosa” heet, de boot van licht,… is hier niet op een gekleurd led-je meer of minder gekeken…

Het Samsara-restaurant telt een zestigtal plaatsen, heeft grote ramen en heeft iets van de kruising tussen een Chinees en een Indisch restaurant en een bordeeltje. Een smakeloos bastaardje dus. Het eten viel flink tegen. Wel vers maar even smakeloos als ‘t interieur… De mensen hier waren iets meer opgekleed dan die in de andere restaurants maar niemand zat er echt heel erg opgetut bij. Dat was ook wat die hostess (het enige Nederlandssprekende wezen op heel dit schip) verteld had : draag wat je wil, zolang je maar niet met een schort aan ’t diner komt. Soit, ik heb mijn mooie kleedjes nu toch bij, ik ga ze dragen ook. Hier zullen er alvast geen tijgers - laat staan ijsberen - mijn broeken aan flarden komen scheuren…



Genieten van 't uitvaren uit Amsterdam vanop mijn eigen terrasje.

We waren al gewaarschuwd dat er zwaar weer op komst was en dat de zeeziektepillen aan de receptie verkrijgbaar waren, en die opkomende storm bleek al duidelijk aan de moeilijkheden die de loodsboot had om de loods van ons schip te halen eens we de Noordzee bereikt hadden. Dat bootje was een Bobbejaanland-attractie op zich.



Het loodsbootje komt de loods oppikken voor het strand van Nederland.

We zwalpten naar ’t bovendek om eens een kijkje te gaan nemen naar de ondergaande zon maar daar ben ik in mijn licht kleedje bijna spontaan tot Spitsbergen gevlogen…

Een zéér frisse ervaring. Maar mooi! Die donkergrijze lucht tegen dat witte dek!! Dat spookachtige licht… En in de verte grote windmolenvelden afgewisseld met af en toe een boorplatform.



Voor 't restaurant en achter glas was dat best een geschikt kleedje...



Voor aan dek was 't een klein beetje minder geschikt...
Zeker bij een opkomende storm...

Door de koude en de wind terug naar binnengejaagd en maar vanachter een raam met een hete tas thee naar ’t vallen van de avond zitten kijken. We zaten haast helemaal alleen op het (nu overdekte) zwembadterras! De helft van ‘t grootste deel van de kudde lemmingen zat in ’t reuze restaurant te eten en de andere helft was in ’t theater een show aan ’t volgen. Hoe veel volk er hier ook is, ik denk dat er altijd wel ergens een rustige plek zal te vinden zijn, zeker in onze exclusieve Samsara-afdeling.



De lobby met drie glazen liften tot op de 10de verdieping.



In dezelfde ruimte bevinden zich enkele van de ontelbare bars...

’t Was zalig om vanavond vanop mijn pikdonkere privé-terraske te zitten schrijven met onder me de verlichte klotsende witte schuimgolven. Ik moest alleen oppassen dat Pandorake niet van mijn schoot schommelde. Nu liggen we in ons confortabel warm bed onder een donsdeken te wiebelen en stevenen misschien wel af op 't Kattegat? Wie weet? Hopelijk wordt het morgen geen kattekots.

Wil je het volledige fotoalbum van dag 1 - met veel interieurfoto's van 't schip - bekijken? Klik dan op :

http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/NoorwegenHoofdstuk1Amsterdam?authkey=Gv1sRgCJmD0pDYv5vaoQE#

Please... vergeet nu alstublieft eens al die boten en vliegtuigen.
Als ge 't nu zeker op één plaats NIET gaan vinden is 't wel daar.



Ritje, Ron, Luk, Nand, Lenie, Piet, Kaatje, Lange Lou, Wim, Kathleen, Shajongen, Geert, Nicole, Klaproosje, Mieke, Opapat!