Het leven tijdens de werken : wachten kan lang duren...

Sommigen denken dat dit een juweel is. Nee, dat is 't helemaal niet. 't Is veel nuttiger.
Trouwens als het wél een juweel was dan waren we allemaal méér dan multi-miljonair.
En 't is ook geen halogeenspotje wat velen van jullie blijken te denken. Dit ding geeft geen licht.

Komaan, probeer nog één keer met een moeilijke foto... Vanaf morgen wordt het makkelijker.
Laat je ogen hun eigen zin eens doen, laat ze naar dit beeld staren zonder er bij na te denken. Speel met convex en concaaf en 't gaat veel duidelijker worden...



Speelster zit nog altijd helemaal alleen op haar eenzame hoogte...

Hoofdstuk 4.
Deel 6 : De eeuwige twee "laatste der Mohikanen".

Deze keer waren ze zo verstandig om eens geen techno maar wel romantische klassieke muziek te spelen aan dek, dat maakte het uitvaren helemaal een unieke ervaring. Ik kreeg maar niet genoeg van de prachtige zichten op de rotswanden van de fjord. Op de duur waren de mensenmassa’s allemaal al naar de restaurants vertrokken en stond ik nog in mijn eentje uit te waaien. Ik had het niet eens gemerkt.
Heb weer een lekker plekje gevonden, helemaal bovenop de boeg, het vereist enig klimwerk en ’t is waarschijnlijk een beetje verboden maar vandaar kan je foto’s maken zonder toeristen op.



De befaamde "Seven Sisters" waterval.



Heel vreemd. Met een flatgebouw door een fjord drijven...



Het zonlicht spat uiteen in een waterval van kleur...

Het weer werd ondertussen opnieuw even indrukwekkend als vanochtend vroeg! Donkere wolken trokken over de rotsen en slokten op de duur alle blauwe vlekken op. Zo mooi, die dreigende lucht over die imposante natuur… Er liggen aan dek wel overal dekens om u in te hullen maar ermee rondlopen en fotograferen lukt niet, alles waait weg, deken, haar, bril, kortom op die manier een zinnige foto maken is niet te doen dus op de lange duur heb ik dan met pijn in in ’t hart en honger in mijn maag toch maar ’t winderige dek ingeruild voor ’t Samsara restaurant.















Helemaal alleen? Nee hoor...
De Koreaanse monnik is ook altijd een van "de laatste der Mohikanen".



Omdat we zo laat kwamen hadden we eindelijk ’t geluk een tafeltje aan een raam te bemachtigen! We kregen zelfs enkele bliksemschichten te zien. Helemaal indrukwekkend in deze toch al woeste natuur. Ons geluk werd volledig toen we ook nog spontaan de menukaart van het grote restaurant kregen om uit te kiezen. En daarop stonden echte lekkernijen, niet de flepse dieetkost van Samsara zelf. We hebben ons beperkt tot een carpaccio van zalm, een groentenvelouté met croutons, een kwarteltje, een kaastafel en een chocoladedessert met appelsien. Na al die dagen karig Samsara-eten of vettig Mc Donaldsfood een ware verademing voor geest en een zekere verdikking voor ons middel. Hiermee trek ik ineens mijn bewering in dat het eten hier aan boord waardeloos is. We hebben ons gewoon laten misleiden door te denken dat het Samsara-restaurant verfijning ging bieden, het biedt alleen dieetkost en een intieme rustige plek om te eten en nu hebben we the best of both worlds. Alleen stom dat we daar vier dagen over gedaan hebben om dat in te zien.



Doodmoe keerden we terug naar ons nestje en daar aangekomen bleek het nog altijd volop dag. Om 11 uur ’s avonds konden we vanop ons terras nog een prachtige volledige regenboog bewonderen. Heel vreemd. De kleuren van de regenboog waaierden tot midden in de cirkel. Het leek of de lucht in de halfronde boog een heel andere kleur had dan die buiten de regenboog. Roziger. Uiteindelijk zijn we dan toch maar gaan slapen, gewoon van uitputting. ’t Was dan ook wel weer een rijkgevulde dag geweest. En bovenal eindelijk ook eens een rijkgevulde maag.



Funest voor de nachtrust...
Op mijn terrasje kan ik dag en nacht in alle rust genieten...



Ik heb tijdens deze prachtige dag natuurlijk nog veel meer foto's genomen. Wie graag 't album inkijkt klikt op :
http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/Noorwegen4HellesyltGeiranger?authkey=Gv1sRgCMuy7-Lx9Yjxbg#

Hier schittert mijn dingetje terug in volle zon...



Enkel en alleen nog maar opgelost door de haviksogen van Speelster!

Bij slecht weer ziet álles er natuurlijk een beetje minder stralend uit.



Maar nog wel heel herkenbaar natuurlijk.
Ah ja... want Speelster heeft het al opgelost! Dikke proficiat!

Klaproosje en Sus wisten vanaf de eerste Irma-foto waar we gezeten hadden!
Op een gloeiende dag midden in augustus verkoeling gezocht in de buurt van water en wind... en uiteindelijk terecht gekomen aan de Deltawerken op Neeltje Jans in Nederland. Een indrukwekkende ervaring...



De Zeelandbrug wordt geopend om een vloot zeilbootjes door te laten.
Lekkerder weer om te spelevaren kon je je echt niet indenken...
Zachte bries, stevige zon, en bruinen maar...





Hoe sterk is de eenzame fietser...



Het zeer summiere visitor's center van de Deltawerken...



De stormvloedkering.
De rotsblokken vooraan geven de plaatsen van de zuilen aan van de kerk die hier vroeger stond.



Exotisch Holland...



De meeuwen vinden de stormvloedkering een héérlijke visplek. Ze zijn er van overtuigd dat de Nederlanders speciaal voor hen dit kunstwerk aangelegd hebben.



Dit smaragdgroene water is dus onze Noordzee...



Hoedje af voor de ingenieurs en de arbeiders die dit enorme kunstwerk vervaardigd hebben...



Sommige figuren zijn natuurlijk niet zo in techniek geïnteresseerd en zitten liever met hun lui achterste op 't strand...





Heel de wijde omgeving is hier natuurrreservaat! Je kan er met wat geluk (en een verrekijker) bij laag tij zelfs zeehonden zien zonnebaden op de zandbanken! Je kan hier wandelen, fietsen huren, uitwaaien, vogels kijken, duiken, snorkelen,  plezante kleine dorpjes bezoeken, verse vis eten op terrassen in jachthaventjes, het infopark over de deltawerken bezoeken...
Kortom, met een dag kom je niet toe, laat staan met de paar uurtjes die ik er heb doorgebracht. Alleszins dit blitzbezoek heeft me er wel van overtuigd hier zéker eens terug te komen! 



De 5 kilometer lange Zeelandbrug gezien vanuit Schelphoek bij Burghsluis.

In de volgende aflevering een bezoek aan 't pittoreske Zierikzee!

Hoofdstuk 4.
Deel 5 : Een enigszins vreemde overgang.

Omdat onze excursie zo was uitgelopen kwamen we maar net op tijd in Geiranger aan, nog even de obligate foto bij het trollenstandbeeld, en hop de laatste tender in naar onze boot.



In dit geval is de trol de rechtse.



Ons 300-meter lange cruise-"fabriekske".



De laatste passagiers gaan aan boord,
de eerste tenders worden ondertussen opgehesen.



De kapitein staat op de brug op vinkenslag om zo snel mogelijk
uit te kunnen varen. Time is money.

Wat een overgang... Ineens weggeplukt uit de meeste pure natuur en gedropt worden in de kitch van die boot... Het is alsof je op 5 minuten tijd in een kompleet andere wereld terecht komt. Alles is ineens kunstmatig en wèg is de rust. Het wijdse is verdwenen en ge loopt terug door smalle gangen. Het heerlijke zonlicht moet plaats maken voor al die disco-lichtjes. En wat er met de stilte gebeurt durf ik zelfs niet te beschrijven...



De gangen tussen de kajuiten.



De "kleurrijke" lobby met de glazen liften, gezien vanop de 10de verdieping.



Het exclusieve Italiaanse restaurant op de hoogste verdieping.



Een klein stukje snelbuffet -"refter"...



Nee ge zijt niet in Star Trek terecht gekomen! Dit is een glimpje discotheek.

Gelukkig moesten we maar even naar de kajuit om onze spullen te droppen want om zes uur zouden we al afvaren. We moesten dus zien dat we snel weer op de juiste plekken aan dek stonden om te kunnen genieten van deze uitzonderlijk mooie afvaart tussen rotswanden waar om de paar meter watervallen naar beneden donderden.
Geen simpele onderneming als ge u op een schip van 10 verdiepingen moet haasten en zien dat ge met de juiste lift op het ideale dek geraakt. ’t Was kantje boordje maar hijgend en wel kwamen we aan dek en hebben nog al ’t moois gezien.





Het uitvaren van de fjord... op weg naar de Seven Sisters waterval.

Die kunnen jullie in de volgende aflevering bewonderen...

Schoon dingske hé? En ge kent het allemaal zo goed... Ge hebt het ook allemaal in huis.
Maar misschien hebt ge 't nog nooit in zijn volle schoonheid bewonderd?...



Geniet ervan! Veel succes, nog méér plezier.
En aub niet vergeten : bij 't fotoraadsel de oplossing niet onder de foto zetten maar uw antwoorden naar me doormailen om de andere zoekers hun pret niet te bederven! Merci!

Waar zat Irma enkele weken geleden te genieten van de zon op haar kop en de wind in haar pels...
Zoek het vooral niet te ver!



Irma : "Niet te lang hé ma! Want dat zand is heet aan mijn poepke zenne!"



Irma : "...die steen trouwens ook..."



Irma : "OK. Goed. IJzer is toch al iets koeler. Maar zie dat mijn pels niet bruin wordt..."

Wie geraden heeft waar Ima 't lastig model zit uit te hangen mag 't antwoord onder dit bericht plaatsen! Binnenkort een hele reportage over dit heerlijke plekje!

En 't was zo simpel... Met wat gaat ge die mosselen van vorige week uit uw pot schepppen?...
Toch met een schuimspaan?



Opgelost door Chrisje, Klaproosje, Redpoppy, Geert, Lange Lou, Nilleke, Nand, Mieke, Jan, Fernanda, Luk, Maria, Ron, Andromeda, Nicole, Renee, Kaatje, Lenie, Piet, Speelster, Kathleen, Shajongen, Marleen, Veveke, Opapat en Derktje!
En Mathurin natuurlijk.

Iedereen staat er vanzelfsprekend op dat ook tijdens werken de maaltijden tijdig geserveerd worden...
Ook de senioren. Ik vond het een mooie gelegenheid om nog eens een groepsportret van de oude garde te maken nu ze toch allemaal in de living moesten eten.



Phineas, Laathi, Ming, Serendipity en Hanuman.



Vredig zicht. Toch efkes.



Ming : "Sorry, maar ik vind die nieuwe traditie van die groepsmaaltijden echt niet te doen. Ik wil terug naar 't oude systeem. Iedereen zijn pot in zijn eigen discrete hoekje."
Phineas : "Ik weet niet... Ik vind dit systeem best makkelijk. 't Is veel eenvoudiger om op deze manier de andere potten te controleren. Alles staat veel dichter bij mekaar en ge hebt een overzicht."
Ming : "Ja. Gij zijt echt wel de zoon van Moeder Overste gij! Controlefreakske!"



Serendipity : "Nee. Mij zegt de nieuwe regeling ook maar niks. Het gebrek aan privacy ontneemt me alle eetlust."
Phineas : "Prima. Dan schiet er weeral meer voor mij over."

Ondertussen in het goedkopere restaurant in 't slaapmagazijn van de jongens...



Mathurin : "'t Restaurant hier beneden heeft duidelijk een ster minder..."
Nemuri Neko : "Hm. Amper personeel. Zelfs geen servies..."



Nemuri Neko : "Ze zal willen bewijzen dat 't hier proper is zeker? Dat ge hier van de grond kunt eten?..."
Mathurin : "De pluche zit nu wel tussen mijn tanden."
Nemuri Neko : "Ge zijt een kat hé Mathurin, ge zult nog al wel eens pluche tussen uw tanden hebben zitten zeker? Of wast gij u niet?"



Mathurin : "Ah op uwe grond liggen nog korrels! Wacht, ik kom-"
Nemuri Neko : "Jamaar nee dit is wel míjn bord hé maat!!!"
Mathurin : "Hier zijn geen borden jongen."
Nemuri Neko : "Virtueel wel hé Mathu! Ge hebt toch gezien dat ze twee aparte hoopjes had gelegd?!"
Mathurin : "En nu is dat 1 hoopke. Dus van wie is het dan? Toch van ons twee?"
Nemuri Neko : "Gij zijt straf in wiskunde. Ze had u Einstein moeten noemen."

Tip : denk misschien eens terug aan 't vorige fotoraadsel...
Zou er niet een zeker verband kunnen bestaan?...



Chrisje, Klaproosje, Redpoppy, Geert, Lange Lou, Nilleke, Nand, Mieke, Jan, Fernanda, Luk, Maria, Ron, Andromeda, Nicole, Renee, Kaatje, Lenie, Piet, Speelster, Kathleen, Shajongen en Marleen zitten al lang op hun lauweren te rusten

Telkens er grote werken in huis uitgevoerd worden sluit ik de poezen uit veiligheidsredenen op. Met 7 stuks moet ik tegenwoordig mijn roedel wel een beetje ordelijk over heel 't huis verdelen om al te veel frustratie te voorkomen.
Ik denk niet dat werkmannen heel gelukkig zouden zijn met hun bemoeienissen en ik zou ook niet willen dat er plots een paar rondlopen met korte staartjes... Katten dus, niet werkmannen. 
Vooral Phineas vindt werken met machines héél boeiend omdat hij doof is en dus niet bang is van 't helse lawaai dat ze maken. Hij vindt al die bewegende onderdeeltjes toch o zo boeiend. Die zit niet liever dan vlak naast een zaagmachine om de houtkrullen te vangen... Maar dat mag dus niet.

De senioren - Laathi, Hanuman en Phineas - krijgen de living tot hun beschikking. Een beetje residentiëel. Op die leeftijd is enige luxe noodzaak.
Oude Ming en zijn hofdame Serendipity mogen gebruik maken van de slaapkamer, met suite vanzelfsprekend! Badkamer, waskamer, trappenhal, alles is inbegrepen in hun domein... Kwestie dat mijn oudste rakker toch ook nog wat lichaamsbeweging krijgt.
En "the boys" blijven de rest van de dag in hun eigen slaapmagazijntje annex speelkamer. Als troostprijs krijgen ze een extra speel-krabpaal kado. Mijn schuldig geweten een beetje afkopen. Maar niet getreurd : Mathurin en Nemuri Neko zijn zálige beesten. Geef ze een kado en ze zijn er ook echt gelukkig mee. Ik ken ondankbaardere exemplaren... Die jonge kerels snappen tenminste waarvoor een krabpaal dient. Ze slingeren zich als jonge slangen met hun beidjes door die nepboompjes en maken grenzeloos plezier.



Nemuri Neko : "Wow! Tof! Das ne plezante!"
Mathurin : "Ja dat wel. Maar kijk eens goed... Dat zijn wéér nepmuizen die aan die takskes hangen zenne! Nu heeft ze zich weer in 't zak laten zetten... Ze leert ook nooit bij hè... "
Nemuri Neko : "Nee, dit ding is iets uit de solden. 'k Heb de rode sticker gezien toen ze 't uitpakte : -50%. Dan moet ge niet teveel verwachten hè?..."



Mathurin : "Eigenlijk vind ik dat best leuk dat ze hier komen werken..."
Nemuri Neko : "Jamaar dan zitten we een hele dag opgesloten! En er gaat maar liefst vier dagen lang gewerkt worden..."



Mathurin : "Das toch fantastisch! Dan hebben we recht op vier kado's!"



Nemuri Neko : "Hm, ja, als ge 't zo beziet..."
Mathurin : "Ik heb zelfs een snood plan... Steek efkes uw kop mee in mijn tunnel dan fluister ik 't discreet in uw oor..."



Mathurin : "Luister... Hoe meer we hier afbreken, hoe meer werkvolk hier komt werken, hoe meer we opgesloten worden, hoe meer plezant speelgoed we krijgen... Dus?... Waarom beginnen we volgende week eens niet met 't behang in de living af te krabben?..."
Nemuri Neko : "Ik heb dat nog nooit gedaan..."
Mathurin : "Ik ook niet! Maar 't moet toch voor alles een eerste keer zijn?! Wij zijn jong hé Muri!"



Nemuri Neko : "Och eigenlijk ben ik nog altijd best tevreden met de zakdoeken gevuld met kattenkruid en de door ma gemaakte kartonnen speeldozen..."
Mathurin : "De dozen beginnen wel te verslijten..."
Nemuri Neko : "Ja maar dat komt voornamelijk door uw gewicht hé Mathurin!"



Nemuri Neko :  "Allez Mathu? Waarom steekt ge u nu weg?!... Zijt ge nu boos?..."
Mathurin : "Na zó'n belediging???!!!"



Nemuri Neko : "Komaan Mathu! Ik had dat zo niet bedoeld seg..."
Mathurin : "Ga van mijn tunnel af! Straks gaat die nog kapot door úw gewicht!"



Dorst dat ge van al dat spelen en babbelen krijgt...



En moe dat ge daar van wordt!...
Het leven van een kat is oprecht zwaar.

In de volgende aflevering gaan we eens kijken hoe 't er in de tijdelijke residentie van de senioren aan toe gaat...

Stop stop stòòòòòp met me al die vergieten op te sturen! Dat is 't niet! Straks komt er nog regen van al die rondvliegende vergieten!
Ja, het ding heeft inderdaad gaatjes, maar néé, 't is dus geen vergiet.



Chrisje, Klaproosje, Redpoppy, Geert, Lange Lou, Nilleke, Nand en Mieke zitten ondertussen al te gniffelen.

Hoofdstuk 4.
Deel 4 : Het ideale plekje om je van een paar lemmingen te verlossen...





Door de file bij de wegenwerken reden we natuurlijk wel in een lange sliert touringcars die allemaal het uitkijkpunt naar Geiranger wilden bereiken. Daar werd het dan ook een drukte van jewelste. Gelukkig dat je de moderne camera’s niet meer hoort klikken of piepen of je zou gedacht hebben in de paarseizoen van een vogelkolonie terecht gekomen te zijn. Ik vond het echt een wonder dat in dat gedrum op die bergtop niemand naar beneden getotterd is. Ge zou trouwens wel lang onderwege zijn…





Diep beneden zagen we de Costa Luminosa liggen. Ons “nietig” bootje van 300 meter dat vanuit dit gezichtspunt meer op een grote sloep leek.
Op de top van de berg amuseerden de mensen zich met kleine torentjes van keien te maken. Zouden ze geluk moeten brengen of is het een manier om hun, gelukkig onschadelijke, stempel op deze plek achter te laten? Ondanks het tijdsgebrek heb ik door flink vooraan op de rotspunt te kruipen toch enkele berenfoto’s kunnen nemen zonder andere toeristen er op. Iets verder heb ik hen zelfs nog eens in een ijsveld kunnen fotograferen. Alles op topspeed, dus niet zo geweldig gelukt, maar toch beter dan niets. Deze foto’s waren nu net iets tè belangrijk voor mijn berenverhaal om ze te moeten missen.



Onderstaande foto's zijn snel-snel vanuit de rijdende bus getrokken...
Niet zo best dus, maar je krijgt wel een idee van de indrukwekkende setting...

Iedereen vond het jammer dat we overal zo snel weg moesten en vond dat ze in ’t vervolg die shopping in Stryn best konden weglaten. Natuurlijk hadden wij makkelijk spreken. Wij wandelden daar, zelfs op de top nog, rond in 15° en hadden een uizicht van 360°… De mensen die hier gisteren geweest waren hadden alleen maar wolken gezien en kou geleden en die zullen waarschijnlijk heel blij geweest zijn dat ze zich in de winkeltjes hadden kunnen gaan opwarmen. De laatste weken is hier een hittegolf geweest dus ik was al blij dat we toch nog zoveel sneeuwplekken te zien kregen. Harald vertelde dat de gazon achter zijn huis helemaal ros geworden was. En dan die rijpe frambozen van deze middag… Toch wel vreemd allemaal.

De afdaling van de Dalsnibba naar ons schip in de fjord was al even indrukwekkend als hij bochtig was. Alweer omringd door watervallen langs alle kanten. We zagen ook nog restanten van de oude postweg. Eens per week werd de post naar ’t noorden gebracht en de week daarop naar ’t zuiden. Een brief was dus wel even onderweg.



Oude woonhuizen die nu als vakantiewoningen verhuurd worden.
Ze lijken wel een deel van de natuur te zijn...



We kregen jammergenoeg niet de kans om uitgebreid afscheid de nemen van de zalige Harrald want die moest zich reppen om zijn veerboot terug naar Hellesund te halen. Hij vertelde nog dat gisteren een cruiseboot een deel olie verloren had in de fjord, maar dat ze ze gelukkig snel hadden kunnen isoleren zodat er niet te veel schade aan de natuur was toegebracht. Ik kan ze geen ongelijk geven dat ze enorme bedragen vragen voor het liggeld van cruiseschepen want als hier een ernstig ongeval gebeurd dan kunnen ze hun toerisme wel opdoeken. Slimme jongens die Noren.
Vanaf het begin van de fjord was ook een loods aan boord gekomen, de kapitein mag in de fjorden niet zelf varen. Noorwegen probeert gelukkig echt wel zuinig te zijn op hun natuurlijke rijkdommen. (Als ze tenminste dat walvisjagen nu ook nog zouden willen afleren...) Maar 200 km in en uit die fjord varen met een loods zal ook wel veel kosten, alweer een reden waarom cruises hier zo duur zijn.

Ge zit het weer allemaal veel te ver te zoeken. Blijf gewoon in huis. En haal nu zeker allemaal uw hoofd uit de gereedschapskisten want daar gaat dit ding écht niet liggen... Of ge zoudt al een enorme sloddervos moeten zijn.



Ondertussen opgelost door Chrisje, Klaproosje, Redpoppy, Geert, Lange Lou en Nilleke!

Van een groot succes gesproken...
En dan te bedenken dat de meesten het zeker in huis hebben...

Enkel nog maar opgelost door Chrisje en Klaproosje!

Aan al mijn soulmates en al de mensen die een even grote hekel hadden aan naar school gaan als ik :

Een héééééééél fijne "NOOIT MEER NAAR SCHOOL"-dag!

Een traditie die ik enkele jaren geleden op 1 september heb ingevoerd en eigenlijk vind ik dat nog de plezantste feestdag van 't jaar. Ge moet geen verplichte kado's gaan kopen, ge moet u alleen maar bewust zijn van de vrijheid en vandaag gelukkig en opgelucht ronddartelen omdat ge nóóit meer in uw leven een hele dag binnen in een muf lokaal uw broek moet zitten verslijten terwijl buiten de vogeltjes fluiten! I love 1 september!!!



Tweede kleuterklas.
Ik besefte nog niet wat me boven de kop hing.
In dit geval : de eerste non...



Tweede studiejaar op schoolreis.
Op "plezierreis" in een uniformke dat ge niet moogt vuilmaken...



Derde studiejaar.
En maar stilzitten.



Vijfde studiejaar.
Nog stijver stilzitten. Nog efkes en ik verander in een stalagmiet...



De obligate jaarlijkse schoolfoto.
Met de verplichte Madonna-look.
Maar niet van de Madonna die we nu kennen natuurlijk.

Meer avonturen over die schooltijd vindt je in "Mijn Jeugdherinneringen".
http://www.bloggen.be/laathi/

Maar vandaag vieren we : School's out... forever!!!
Voor wie een aangepast muziekske wil...
http://www.youtube.com/watch?v=XbNEOJMGFAo&feature=related

Wegens 'overgroot' succes ... géén enkel juist antwoord, en amper twee moedigen die een gok hebben durven insturen hoewel er toch bijna honderd mensen meespelen :
Een veel makkelijkere foto!



Opgelost door : tja heu... mij alleen dus. En Mathurin die zich vanzelfsprekend kwam moeien toen ik de foto nam.