:-)

Ga eens wandelen... 't Is zo'n mooi weer...
In huis gaat ge 't toch niet vinden.



Reeds opgelost door  Tineke, Lange Lou, Redpoppy, Kathleen, Shajongen, Luk, Geert, Mieke, Renee, Nilleke, Fernanda, Klaproosje, Wim, Chrisje, Steven, Opapat, Yvette, Piet, Vera en Kaatje!

Deel 7. With a "little" help from my friends.
(Het vervolg van het verslag van de Tinnitus en Hyperacusis-bijeenkomst.)

Tja, die raad "Er gewoon mee leren leven"...
Moest ik alleen tinnitus hebben zou ik dat dan ook - aheum “gewoon” - proberen. 't Is die hyper-acusis die "het gewone leven" zo ongewoon maakt. Dat constante gejongleer met oordopjes. Het nooit kunnen voorzien van akelige geluiden als je niet in je eigen omgeving bent. Het blijft moeilijk. Bij elk nieuw geluid is het aftasten (en dat doet letterlijk pijn als het tegenvalt). Niet elke plastic zak kraakt pijnlijk. De harde zijn een marteling, de zachte kan ik nu verdragen.Het geklik van knipperlichten van auto's van hetzelfde merk en hetzelfde type verschilt ook. In de éne stoort het amper, in de andere is elk klikje een pijnscheutje. De ene soort kattenkorrels klinkt veel scherper als ze in de voerbakjeskletteren dan de andere. Alles is zo onvoorspelbaar. Bij de ene vriend kan ik zonder veel moeite heel voorzichtig van een bord eten, een andere vriendin heeft een servies waarbij het minste tikje van het bestek pijn doet.

Je geheugen moet zoveel dingen onthouden... Het is doodvermoeiend. Ooit zal ik van vele geluiden wel op voorhand weten wanneer mijn vingers zich richting oren moeten bewegen maar nu is het meeste nog een verrassing. En dikwijls geen prettige. Ik vraag me af of er nog genoeg van mijn hersenen overschiet om alle informatie op te kunnen slagen. Onthou maar eens welk kraantje van welke kamer bij welke kameraad erger pijn doet dan een ander... 't Is niet meer eenvoudig. Ik stak wel liever zinvollere informatie in mijn kop.

De huiswereld leek vroeger altijd zo “klein”, zo “eenvoudig”, je moest nergens bij nadenken. Er gebeurde zoveel op automatische piloot. Nu blijkt elke kamer zijn eigen klank en akoestiek te hebben en brengt de minste actie talloze geluidjes voort. Voorziene en totaal onvoorziene. Het is echt wel een ontdekkingsreis. Dit schrijfsel is dus toch een klein beetje een reisverhaal nietwaar?

Wat me heel erg opvalt is dat huisdokters veel meer begrip opbrengen dan specialisten. Het lijkt wel alsof, eens ze specialist geworden zijn, hun menselijkheid verdwijnt en ze zich nog enkel omringd zien door potentiële proefkonijnen voor hun onderzoeken. Arrogantie, hoogmoeden botheid vieren hoogtij. Ze geven soms de indruk dat ze de patiënten ervaren als een "noodzakelijk kwaad", dat nu eenmaal bij hun job hoort.

Op de vergadering zag ik ook hoeveel koppels er waren. Mensen met lieve, bekommerde partners. Uiteindelijk is het een hele aanpassing om met een partner met tinnitus en/of hyper-acusis te leven. Ik dacht dat het veel echtscheidingen zou opleveren. Misschien is dat wel zo maar dan heb ik daar op deze meeting toch niets van gemerkt.

Ikzelf word door mijn intieme vriendenkring ook met de grootste zorg en liefde omringd. Op het einde van de meeting stond mijn ene kameraad klaar om me in mijn vestje te helpen terwijl de andere mijn jas al voor me openhield. Ik voelde me net Prinses Diana! Zo gekoesterd… Die warmte doet zo enorm goed want de weg is eenzaam. Er zijn wel mensen uit mijn vriendenkring die afhaken maar ze zijn zeldzaam. En wie overblijft toont echt veel begrip. De mensen waar ik (momenteel?) niet meer mee kan op stap gaan houden contact via mail of telefoon. Zelfs voor de mensen die me opbellen is het een aanpassing. Vroeger bakten ze ondertussen vrolijk kissend hun biefstukje in een pan of belden ze plonsend vanuit hun bad, maar nu hoor ik alle geluiden even hard en moet ik de telefoon van mijn oor houden als er ook maar iets anders dan een stem door klinkt. Zelfs als hun buurman gaatjes in zijn muur aan 't boren is kunnen we niet meer verder praten. Alle kleine dingen worden voor iedereen wat moeilijker, maar iedereen doet even hard zijn best. Zelf probeer ik ook zoveel mogelijk "uit mijn kot" te komen want er werd in die meeting erg de nadruk gelegd op uw normale leven zoveel mogelijk voort te zetten en zeker uw agenda niet helemaal leeg te laten. Het vergt dikwijls moeite om aan een uitje te beginnen maar eens op weg lukt het meestal wel. De "stapjes in de wereld" zijn nu natuurlijk wel veel korter en minder intens.

Ik heb altijd geprobeerd om goed te zijn voor andere mensen (en dieren vanzelfsprekend) en nu lijkt het wel alsof ik daar een soort van beloning voor krijg. Ineens is me duidelijk geworden hoe waar de Wet van Newton wel is. "Actie is gelijk aan reactie". (Ik wist dat die saaie fysica-lessen ooit, ooit hun vruchten zouden afwerpen.) Meer dan ooit weet ik nu hoe belangrijk het is om iets voor iemand die in de miserie zit te doen. Al is het maar wat begrip te tonen, of met een kleinigheid te helpen, of te luisteren, of te laten weten dat je hem niet vergeten bent.

De uren die ik de laatste twee maanden al heb mogen uithuilen op de schouders van mijn echtgenoot en mijn kameraden zijn niet meer te tellen. Iedereen in mijn buurt krijgt om beurten wel eens natte oksels, niet zozeer omdat ze zelf zweten, als wel omdat ik een flink snotterke diep weggedoken in hun armen doe. Ik denk er stilaan over om hun waspoeder of de rekening van hun droogkuis terug te gaan betalen.

Ik sta verstomd over het begrip dat mensen kunnen en willen opbrengen voor hyper-acusis, als je de moeite neemt om het duidelijk uit te leggen. Soms vraag ik me af hoe ik zelf op zoiets zou gereageerd hebben drie maand geleden, toen ik nog niets van deze aandoening afwist, zelfs niet eens de naam kende…

Wat een geluk dat ik deze ellende niet alleen moet doormaken zoals er zovelen zullen zijn. Ik mag er niet aan denken hoe het met de mens is afgelopen waarover tijdens de meeting werd verteld. Maandelijks belde hij op naar een medepatiënt en telkens vertelde hij dat hij alweer een lawaaibron had verbannen uit zijn huishouden. Eerst de televisie, dan de radio,… Tijdens zijn laatste telefoongesprek deelde hij mee nooit meer te zullen opbellen want hij ging zijn telefoon ook buiten zwieren omdat hij er niet meer tegen kon. (Begrijp ik best, bellen met mijn gewone telefoon lukt me goed, mijn gsm daarentegen klikt akelig scherp.) Uiteindelijk zat die mens daar. Helemaal alleen in zijn gecapitonneerde kamer. Niemand heeft er ooit nog iets van gehoord...

Op de bijeenkomst werd ook gesproken over een soort rouwproces waarbij je afscheid moest nemen van hoe je leven vroeger was. Hoogstwaarschijnlijk zal dat wel de enige oplossing zijn, maar dat is niet elke dag even makkelijk. Als ik nu na een foto-wandeling van amper drie uur doodmoe ben dan kan ik niet anders dan stilltetjes denken : “Normaal had ik op deze tijd in Thailand een tempel bezocht, een paar tijgers gewassen en waarschijnlijk ook nog een bergske beklommen, en maakte ik plannen om na onze picknick wat apen te voeren en fotograferen, en bij valavond een olifant te gaan wassen…”

Sommige dagen ligt de nadruk meer op “Hoe het was…” dan op “En vanaf nu gaan we eens helemaal anders opnieuw beginnen zie!!”.
Soms zou ik me eens goed boos willen maken. Maar op wie kan ik boos zijn? Niet eens op mezelf want ik heb mijn oren altijd beschermd tegen lawaai. Het enige wat ik mezelf kan verwijten is dat ik altijd veel te veel hooi op mijn vork nam en dat ik me er heel bewust van was dat ik tegen al de stress die dat meebracht niet tegen kon. Maar hoeveel mensen maken niet diezelfde fout?... Iedereen moet toch werken, iedereen heeft toch zorgen?

Ik ben alleszins blij dat ik de vergadering bijgewoond heb. 't Is triest te weten dat er geen oplossingen zijn maar ik heb veel bijgeleerd. Vooral dat ik niet te ver moet gaan in mogelijke onderzoeken.
Voor de tinnituslijders was het ook heel fijn om eens samen lekker bij te kunnen praten en te roezemoezen, en vooral om begrepen te worden. Voor de meesten geldt : hoe meer achtergrondgeruis hoe beter, en hoe meer de aandacht eens wordt afgeleid van het geruis, gesis, gefluit of getoet in het eigen hoofd, hoe fijner. Het is een soort van korte vakantie onder gelijkgestemden. Maar de combinatie van tinnituslijders en hyper-acusispatiënten op één vergadering ligt toch moeilijk.

De pauze heb ik buiten moeten doorbrengen omdat het door mekaar praten een golf van lawaai opleverde. En na de pauze werd er nogal veel door mekaar gepraat, zodat het voor mij niet meer te beluisteren was. De meeting duurde ook veel langer dan ik verwacht had. Bijna drie uren... Voor mijn kop was dat echt veel te veel van het goede. Hopelijk houd ik er een paar fijne contacten aan over.

De reageerbutton op mijn blog schijnt meestal niet goed te werken, dus de reacties onder mijn artikels zijn schaars. Niet iedereen is ook zo gek om zijn ellende op een blog te willen zetten. De mails die ik binnen krijg daarentegen zijn niet schaars. Het is bedroevend hoeveel mensen al met vormen van tinnitus opgescheept zitten. Dus schrijf ik er af en toe nog maar even over verder. “Op aanvraag” zou je kunnen zeggen want verschillende mensen vragen om door te gaan om zo hun kwaal wat meer bekendheid te geven zodat ze wat meer begrip van hun naasten zouden krijgen. Iemand vroeg me zelfs er een boek over te schrijven maar dat hoeft niet meer want dat heeft Michel Follet al gedaan met “Oorlog in mijn hoofd”, en veel beter dan ik het zou kunnen. Al zeker met minder dt-fouten en met kortere zinnen.

(Wil je de voorgaande afleveringen van mijn verhaal lezen?
Klik dan op de foto van het aapje, in de zijkant van mijn blog.)

Reeds opgelost door  Tineke, Lange Lou, Redpoppy, Kathleen, Shajongen, Luk, Geert, Mieke, Renee, Nilleke, Fernanda, Klaproosje, Wim, Chrisje en Steven!
Al deze mensen zijn alvast eens buitengekomen in 't zalige lenteweer, want in hun living denk ik niet dat ze dit voorwerp hebben staan.

Reeds opgelost door Tineke, Lange Lou, Redpoppy, Kathleen, Shajongen, Luk, Geert, Mieke, Renee, Nilleke en Fernanda!

Jawadde, dit had ik niet verwacht... Van de eerste foto al zoveel juiste antwoorden...
En ik die dacht dat ik weer eens heel moeilijk uit de hoek zou komen...



Reeds opgelost door Tineke, Lange Lou, Redpoppy, Kathleen, Shajongen, Luk en Geert!

Deel 6. De eerste aap van "Horen, zien en zwijgen."

Vorige zaterdag bezocht ik de bijeenkomst van de Vlaamse Tinnitus en Hyperacusisvereniging. Ik had lang getwijfeld of ik er wel naartoe zou gaan. Ik was bang om vreselijke dingen te horen die me de moed nog meer zouden ontnemen na die ontzettend teleurstellende consultatie bij de specialist. Aan de andere kant hoopte ik er misschien een lotgenoot te ontmoeten om wat tips en ervaringen mee uit te wisselen en me niet meer zo alleen met mijn probleem te voelen. Ik krijg op mijn schrijfsels wel veel mails van mensen met tinnitus - er zijn er veel meer dan men denkt - maar de zusterziel die én tinnitus én die gloeiend ellendige hyper-acusis tegelijk op zijn dak heeft gekregen, zoals ik, heeft zich jammer genoeg nog niet gemeld.
Vandaar dat ik mijn twee beste kameraden en al mijn moed bijeengeraapt heb om toch naar die meeting te gaan.

Zoals ze in Antwerpen zeggen : “Den entree was alles…”.  Ik sloot me aan bij enkele andere mensen die het hotel binnenstapten, hield de deur open voor diegenen die volgden, stapte enkele meters verder en plots ging het achter mijn rug van KRIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIEP! De glazen deur was blijkbaar dichtgevallen maar er zat een kiezel onder geklemd die over de stenen vloer schraapte... Ik had mijn oordopjes al uit gedaan, en mijn vingers raakten net te laat in mijn oren dus het geluid had zich totaal onverwacht in mijn kop geboord en bleef daar gezellig wat tussen mijn hersenkwabben rondkaatsen. Daar stond ik dus in de lobby van een groot hotel als 't eerste aapje van "Horen, zien en zwijgen". Van een “Blijde Inkomst” gesproken...

In het hotel was nog een muzikaal feest aan de gang, dus dat was ook al enigszins een domper op mijn eigen "feestvreugde". Onze meeting vond plaats in een zaal en werd bijgewoond door een 25-tal mensen variërend van 25 tot 65 jaar. Ik werd,  samen met nog enkele nieuwe mensen, onmiddellijk hartelijk verwelkomd door de voorzitster. De tafels waren in U-vorm geplaatst en dat bleek een verstaanbaarheidsprobleem te vormen voor de mensen die achteraan zaten, dus moesten de tafels eerst tot een vierkant verschoven worden. Ik kon niet zo snel mijn oordoppen uit mijn jas gaan vissen, dus ik kroop maar even weg met mijn vingers in mijn oren. Wat een introductie toch weer! Ik stond daar half weggedoken achter een paal en leek alweer op den eerste van de drie apen van... Ik had al beter een bezoek "Achter de schermen van de ZOO" geboekt, daar was ik misschien minder opgevallen. 

Eens iedereen zat verliep alles redelijk goed. Op de inkomdeur na die maar bleef piepen, en de metalen verwarmingsroosters in de vloer die een heel akelig knarsend geluid maakten als er mensen over heen liepen. Maar voor de rest had ik veel geluk. Er werd niet geritseld met papieren noch geklikt met biccen, men sprak om de beurt en duidelijk. Ieder mocht vrijuit zijn verhaal vertellen. Wat me direct opviel was dat haast alle aanwezigen enkel tinnitus hadden, dat was wel een teleurstelling. Michel Follet, die peter is van de vereniging, was ook aanwezig en leek eerst de enige te zijn die ook door beide kwalen geplaagd werd.

Later bleek er nog een heel jonge vrouw te zijn die ook tijdelijk hyper-acusis bij haar oorsuizingen had gekregen maar dat eerste was later ernstig verminderd. Een héél hoopgevend feit voor mij.
Een jonge moeder bleek ook aan beide aandoeningen te lijden. Een lieve, stille vrouw die het heel moeilijk kreeg met de geluiden die haar jonge kindjes maakten. Alles kan altijd dus nog veel erger... Ik ben al dikwijls blij geweest dat ik geen kinderen of kleinkinderen heb of misschien een klein hondje dat ik doodgraag zou zien en waarvan ik het gekef niet meer zou kunnen verdragen... Ik mag er niet aan denken. Mijn poezenbende is me tegenwoordig dierbaarder dan ooit.

Oplossingen kwamen er niet op tafel. Nog geen mens bleek genezen geraakt door welke kuur van wat dan ook. Ook de nodige medische griezelverhalen kwamen te berde. Heel triest, maar voor mij toch heel nuttig om te horen, dan wist ik tenminste al dat ik aan die martelgang niet hoefde te beginnen. Er wordt in de universiteitskliniek blijkbaar wat afgeprikt in hersenen en aardig wat stroomstootjes door mensen hun kop gejaagd en dat allemaal zonder resultaat zo te horen. De verhalen over de testen waren ook pure horror. Onder andere wekelijks op consultatie komen om door koptelefoons lange tijd geluiden te aanhoren tot aan je pijngrens, maar na zes maanden van onderzoeken - helemáál horendol, en zonder resultaat - terug op straat te belanden. Nee, daar bedank ik voor.

Tinnitus blijkt dan ook nog verschillende vormen aan te nemen. Haast iedereen hoort een andere toon. Ook de oorzaken van de aandoening verschillen. Sommige mensen hebben het opgelopen door een plots lawaai, bij een ostheopatische behandeling, door jarenlange stress, na een whiplash bij een ongeval, door heel hun leven een oorverdovende job gedaan te hebben, door het gebruik van bepaalde medicijnen, soms is tinnitus zelfs erfelijk en krijgen kinderen het al op jonge leeftijd…
Begin deze chaos maar uit te zoeken als dokter… En tracht als patiënt maar geloofwaardig over te komen met uw bizarre klachten, die ook nog verschillen van die van andere mensen, en die ge dan op de koop toe nog niet eens kunt tonen of bewijzen…

Mensen die hun hele leven in een erg luide omgeving gewerkt hebben lopen blijkbaar meer gevaar om na hun pensioen tinnitus te krijgen. Ook geen prettig vooruitzicht. Alweer een goede reden om gehoorbeschermers te gebruiken tijdens lawaaierige klussen.

Eén man bleek zelfs zelfmoord gepleegd te hebben nadat hij anderhalf jaar aan het lijntje was gehouden door de dokters met de belofte dat ze minstens het gedaver van zijn hartslag uit zijn hoofd zouden weghalen. Ook dat is niet gelukt, met zijn zelfgekozen levenseinde tot gevolg.
Langs alle kanten hoorde ik verhalen die gelijkaardig waren aan wat ik vorige week bij de specialist had meegemaakt. De scenario's liepen van totaal onbegrip tot opmerkingen als : "Och madammeke, er is nog niemand van tinnitus dood gegaan maar er worden natuurlijk wel mensen gek van" en "Eigenlijk moet ge niet klagen over uw hyper-acusis hé meneer, want ge hoort nu veel beter dan andere mensen!" Tja, als je zoiets van een specialist ter zake moet horen dan weet je wel hoe het met de stand van de medische kennis op dit gebied gesteld is.

Vroeger ging het er ook al niet beter aan toe. Toen vroegen radeloze patiënten om hen doof maken, dat werd dan ook gedaan, maar al snel bleek dat dat zéker niet de oplossing was. De stumperds hoorden na de operatie dan wel niets meer... behalve hun tinnitus. Die bleef. Na die ingreep waren die mensen dus helemaal in hun eigen hel opgesloten.

Overal ter wereld blijken de onderzoeken nog in een beginfase te staan en de mensen die er nu aan meewerken zijn echt wel de proefkonijnen. In Zwitserland is er zelfs een proefgroep mensen, door een medicijn tegen tinnitus uit te testen, dement geworden. Proefpersonen zijn  natuurlijk broodnodig om ooit een remedie te vinden maar het lijkt me toch niet de juiste keuze om me in deze fase van het onderzoek kandidaat te stellen. Ik denk dat ik de alomtegenwoordige raad van de groep maar ga volgen en die luidt heel eenvoudig : "Leer er mee leven."

Mijn schrijfsel is - hoe kan het toch weer - véél te lang geworden. Ik splits het in twee, de rest van mijn epistel over wat ik allemaal bijleerde op de vergadering zet ik woensdag wel op mijn blog. Even genoeg ellende voor nu. De eerstvolgende dagen maken we ’t hier  eerst terug wat vrolijker.



Hanuman : "Maar ma gij staat hier toch niet tussen?..."
Ma : "Jawèl, kijk maar eens goed!"



Hanuman : "Ik zie u niet hoor..."
Ma : "Ge moet ze wel langs hun voorkant bekijken hé slimmeke!"



(Om alle voorgaande hoofdstukken te lezen klik in de zijkant van het blog op "Een surrealistische ziekten-cocktail".)

't Is in zekere zin een beetje moeilijk... Daarom heb ik het wat makkelijk gemaakt.



Vééééél succes. Maar nog veel meer plezier!

Morgen krijgen jullie het verslag van mijn avonturen op de tinnitus en hyper-acousis-bijeenkomst.
Dus laat ons vandaag eerst nog maar eens lachen.
--------------------------

2-daagse CURSUS VOOR MANNEN

Alleen toegankelijk voor mannen!
Let op: vanwege de complexiteit en moeilijkheidsgraad van de lessen, zal elke cursus maximaal 8 cursisten accepteren.
De cursus is verdeeld over 2 dagen en zal de volgende onderwerpen omvatten:

DAG 1
HOE GEEF IK DE PLANTEN WATER
Stappenplan en diavoorstelling

TOILETROLLEN:  GROEIEN ZE ZELF WEER AAN?
Groepsdiscussie

VERSCHILLEN TUSSEN DE WASMAND EN DE VLOER
Oefenen met verschillende soorten
wasmanden (visualisatietraining)

IS HET GENETISCH GEZIEN MOGELIJK STIL TE ZITTEN ALS ZIJ PARKEERT?
Rij-simulator

DE AFSTANDSBEDIENING
De afstandsbediening loslaten: telefonische hulplijn en diverse praatgroepen

HOE KAN JE DINGEN VINDEN
Training in het zoeken op de goede plek,  in plaats van schreeuwend het hele
huis overhoop te halen.
Open forum

DAG 2
LEGE MELKPAKKEN: KOELKAST OF PRULLENBAK?
Groepsdiscussie en rollenspel

BLOEMEN MEEBRENGEN VOOR HAAR IS NIET SCHADELIJK VOOR JE GEZONDHEID
PowerPoint presentatie

ECHTE MANNEN VRAGEN DE WEG ALS ZE VERDWAALD ZIJN
Waargebeurd verhaal van de man die het eens probeerde

DE VAAT/ SERVIESGOED: VLIEGEN ZE ZELF NAAR HET AANRECHT/ AFWASMACHINE?
Debat met enkele experts

BASISVERSCHILLEN TUSSEN JE MOEDER EN JE PARTNER
Praktijkles en rollenspel

HET IDEALE WINKELMAATJE ZIJN
Ontspanningsoefeningen, meditatie en
ademhalingstechnieken

BELANGRIJKE DATA ONTHOUDEN & BELLEN ALS JE LATER THUIS KOMT
Neem agenda/ PDA mee naar de cursus

LOSLATEN: ERMEE LEREN LEVEN DAT JE TOCH NOOIT GELIJK HEBT
Persoonlijke begeleiding mogelijk

Ja, ge hebt wel op boeiende plekken gezeten om dit ding te vinden... Zelfs in de auto werden de veiligheidsgordels aan een inspectie onderworpen. En toch was 't heel simpel in uw kleerkast te vinden : een knijpkleerhanger om broeken of rokken op te hangen...





Opgelost door Ron, Luk, Nilleke, Steven, Chrisje, Klaproosje, Tineke, Lange Lou, Kathleen, Chrisje, Klaproosje, Dolfijn, Geert, Kaatje, Lilith, Piet, Nadine, Nand, Paul en Redpoppy!

God weet waar stuur ik u morgen naartoe? Uiteindelijk is het mooi weer...

Het was een slechte winter voor de bewoners van mijn vijver. Drie van mijn grote vissen zijn gestorven en van de kleintjes die vorige zomer geboren vind ik momenteel geen spoor...
De twee visjes die uit de eitjes gekomen zijn die ik direct na 't leggen uit de vijver gevist had, en die ik in mijn aquarium groot breng, stellen het wel. Ze zijn al vier centimeter lang! Die met de felle kleuren is een heel sociale, hij komt beleefd aan 't glas groeten als hij me ziet, de sardien-achtige daarentegen is timide van karakter. Als hij beweging ziet verdwijnt hij naar de achtergrond. Of misschien heeft hij iets tegen katten?



Sardine : "Ooooooooh! Ze zijn er weer!..."
Roodbaars : "Nee, ze is alleen. Haar zeven harige schaduwen zijn er deze keer niet bij."



Sardine : "Zijt ge héél zeker? Ik verdwijn voor de zekerheid toch liever even in de coulissen."



Roodbaars : "Maar jongen toch gij lijdt volgens mij aan een combinatie van ailurofobie, aphenphosmfobie, bathofobie, gamofobie, gyneafobie, thanatofobie en xenofobie!"
Sardine : "En gij hebt beslist geen last van een hippopotomonstrosesquippedaliofobie!"



Roodbaars : "OK. Ik zal eerlijk zijn... Ik heb voor mijn diagnose wel even deze boeiende lijst geconsulteerd."

De laatste kans...
En nee 't is geen perforator... 't Zou wel een héél slecht idee zijn om het ding op de foto door een perforator te vervangen...



Reeds opgelost door Ron, Luk, Nilleke, Steven, Chrisje, Klaproosje, Tineke, Lange Lou, Kathleen, Chrisje, Klaproosje, Dolfijn, Geert, Kaatje, Lilith, Piet en Nadine!

Toch nog eens een andere kant bekijken...



Alvast niet meer nodig voor Ron, Luk, Nilleke, Steven, Chrisje, Klaproosje, Tineke, Lange Lou, Kathleen, Chrisje, Klaproosje, Dolfijn, Geert, Kaatje, Lilith!

Ik kleed me uit en, terug in bed, kruip ik dicht tegen m'n vrouw haar rug aan en fluister: "Het is verschrikkelijk slecht weer!"
Waarop  m'n vrouw, half-slapend, antwoordt: "Kan je geloven dat mijne man dáárin is gaan fietsen!"

Nee, nee, nee en nog eens nee! Het dient niet om op uw hoofd te zetten. (Misschien met Carnaval of in een psychiatrische instelling, maar in 't gewone leven beslist niet.) Dus vergeet nu de koptelefoons en de MP3-spelers. Vergeet ook al de piepkleine onderdeeltjes van parlofoons, telefoons, en van allerhande sloten en perforators die ge meent te zien.



Toch reeds opgelost door Ron, Luk, Nilleke, Steven, Chrisje, Klaproosje, Tineke, Lange Lou en Kathleen!

Volgende poging. Wees gerust, ge hebt zeker zo'n ding in huis.