Fotoraadsel 243 - foto 4

Bij warm weer wordt voor het avondmaal een koel plekje gezocht om de tafel te dekken en krijgen ze vochtig eten in plaats van korrels...
Maar dat vind niet iedereen even prettig. Ze zijn zo gewoon om elk in hun eigen pot, in hun hoek eten te krijgen. Het duurt dus wel enkele minuten eer alle disgenoten zich lui, lam en tam tot aan hun pot begeven hebben... Een onderneming die normaal geen 5 seconden in beslag neemt.

De koelte doet wonderen! Er zijn al 10 oplossers!



Proficiat Opapat en Mieke, Chrisje, Luk, Geert, Piet, Kaatje, Fernanda, Kathleen en Rudy!

Mijn rotziekte zorgt toch vooral nogal wat toestanden...
Vorige week hadden we een systeem uitgedokterd om minder straatlawaai binnen te krijgen. Aangezien we onze rolluiken toch nooit naar beneden laten, besloten we de spleten tussen raam en gevel dichten.
Met overschotjes van geluidsisolatie van de studio bricoleerden we lange worsten die perfect in de gleuven zouden moeten passen. Een werkje waar we toch een paar uur plezier aan hadden.



Hebben we nog genoeg restjes? Passen en meten...





Het naaien van worsten.
't Kan niet altijd een knoop aan een hemd zetten zijn.



Heel voorzichtig demonteerden we vervolgens de remhaakjes van de rolluiken zodat ze helemaal naar binnen konden gerold worden, en de spleet vrij kwam om dichtgestopt te worden. Een secuur werkje.



Een flinke spleet van wel 7 cm!
Waar veel lawaai door binnen kwam en veel warmte langs verloren ging...

Vervolgens klemden we onze mooi dichtgenaaide worsten in de gleuven.
Alles ging goed. Er viel zelfs niemand door het raam. Totdat... het ene rolluiklint losschoot en het ding met een daverende klap naar beneden donderde...
Het was onmogelijk het met de hand terug naar boven te duwen. Onderaan bestaat het raam uit vaste glaspanelen en konden we er niet aan en via de gevel konden we er niet bij omdat geen van onze ladders lang genoeg was.
Dus... moesten we in de ingewanden van de rolluikkast zien te geraken. Maar langs waar?...
Destijds werd alles zo netjes afwerkt dat er geen vijsgaatje te bespeuren was. En op ons geheugen moeten we al lang niet meer rekenen.
Mijn doortastende zelfje heeft er dan niet beter op gevonden dan maar overal in de buurt van de rolluikkast het behang beginnen af te scheuren op zoek naar de vijsgaatjes van een luikje. Uiteindelijk is er toch een rolluikman moeten aan te pas komen en bleek het luik zich op een totaal andere plaats te bevinden.



De rest van de avond heb ik me kunnen amuseren met al die - nodeloos - afgerukte flardjes behang terug aan mekaar te plakken en zoveel mogelijk "restauratie"-werken uit te voeren. Dat was wel nodig want het leek of we plots in een grot met stalagtieten woonden en de nieuwe geluiddichte ramen komen pas over 3 à 4 maanden.
Enfin, dat laatste was alleszins een stil en meditatief klusje.

Het resultaat : nu het straatgeluid niet meer via de rolluikkasten binnen komt - en daarin nog, als in een klankkast, versterkt werd - is het in de living veel stiller. Bijkomend voordeel is ook dat er veel minder warmte verloren gaat. En vooral ... nu zijn we écht wel verplicht eens opnieuw te behangen.

Every cloud has a silver lining.
Maar soms is de wolk nogal groot.

Het is duidelijker koeler. Ook in de hoofdjes...



Reeds opgelost door Opapat en Mieke!
En nee, 't heeft niks met borstels of ooievaars te maken.

Vorige vrijdag zat de kaart van Black - ons petekind dat bij Allemaal Poezen zijn genoeglijke oude dag slijt - in de bus!
Ik laat jullie meegenieten!









Hopelijk hebben ondertussen Lisette, Fernanda, Chrisje, Nicole, Luk en Ann ook de kaart van hun adoptiepoezen ontvangen.

Vorige dinsdag ben ik op bezoek geweest bij Allemaal Poezen om ze uitgebreid te fotograferen, zodat die foto's op hun website kunnen gezet worden, in de hoop meer dieren een goede thuis te bezorgen.
Het is hoognodig want momenteel verblijven er haast 100! De werkdruk voor Luc - de beheerster van Allemaal Poezen - en haar vrijwilligers, wordt zeer zwaar. Er worden momenteel ook veel moederpoezen die samen met hun nestje kittens gedumpt zijn, binnen gebracht... Er is dus keuze te over! Wie graag een volwassen poes in huis neemt of wie liever een kleintje opvoedt...
En voor wie thuis geen plaats heeft is er nog altijd het "Senioren-voor-Seniorenpoezen"-plan! Voor 2,5 euro per maand geeft u een oudje een plek bij Allemaal Poezen, heerlijk onder de zon van Kruibeke.

Dus deze week - onder andere - op mijn blog : "The Making of Portretjes van 100 Katten".
Geloof me, 't was een heel grappige belevenis. En stil. ;-)
Alvast 1 voorproefje :



Neem maar foto's met een vaste hand als je ondertussen door een halve roedel omver geknuffeld wordt...

Tja, iedereen kent het... Maar wat haalt dat uit?... Ik dacht dat ook iedereen een jeans en een schoenzool wel al eens van dichtbij zou bekeken hebben...
Maar kom. Iedereen kent het dus.



Veel succes maar nog veel meer plezier!

Ik geef het op! Jullie zeker ook?
Was dat nu zó moeilijk?... Iedereen loopt nu misschien wel in zijn blootje rond maar ge hebt toch wel ergens nog een jeans liggen?...
En tenandere... het vorige fotoraadsel was ook in de auto onderweg naar Frankrijk genomen...
Mijn schoen lag toen op mijn jeansbroek... Dat was ook een gouden tip. Maar een parel voor de zwijnen dus.





Proficiat Jan, Luk, Chrisje, Marleen, Steven, Nilleke, Lisette, Mieke, Klaproosje, Rudy en Kathleen!
En de medaille voor moed en doorzettingsvermogen gaat naar Fernanda, voor haar totaal verkeerde antwoorden, elke dag van de week!
't Zal tijd worden dat de hittegolf over is precies...

Euh?... Zijn de hersenen gesmolten? De ogen dichtgeplakt van 't zweet? Of komt er niemand meer binnen in zijn huis?...



Reeds opgelost door Jan, Luk, Chrisje, Marleen, Steven, Nilleke, Lisette, Mieke, Klaproosje, Rudy en Kathleen!
Maar die waren zo slim om het op te lossen voor de hittegolf begon. Nu is 't moeilijker natuurlijk, want momenteel gaat ge dit overbekende ding niet bovenhalen denk ik zo...
Hier is 't 38° in de schaduw... dus "kattenkoelen" geblazen. En dat vinden ze heerlijk!

Volgende poging...



Reeds opgelost door Jan, Luk, Chrisje, Marleen, Steven, Nilleke, Lisette, Mieke, Klaproosje, Rudy en Kathleen!

Ik dacht dat iedereen 't nu wel zou zien...



... maar 't is toch nog maar enkel opgelost door Jan, Luk, Chrisje, Marleen, Steven, Nilleke, Lisette en Mieke!

Vrijdag, 11 juni 2010.

Thuis.

10. Koeien als berggeiten.



In de verte zicht op de oude potassiummijn naast het park van het Ecomusée.

Onze plannen voor vandaag bestonden er uit om, na de inpak, langs de mooie wegen rond de Ballon d’Alsace stilletjesaan richting België te rijden. Een rit af en toe onderbroken door een wandeling tussen de hoge weiden waar de koeien grazen die de heerlijke Chaumes-kaas leveren.
Hierboven zijn het lekker dikke weiden met veel mos tussen het gras. In de winter ligt alles hier ondergesneeuwd en zo snel de dooi is ingetreden en alles terug groen ziet, worden de koeien op deze steile weiden los gelaten. Ze hebben wel het evenwichtsgevoel van berggeiten nodig om op hun poten te blijven staan in deze schots en scheve wereld. Maar de kaas die ze leveren is zalig…



Over koetjes en kalfjes...







In de winter een skigebied met liften en rodelbanen.



Irma : "Godzijdank! Hier staan ze niet meer in bloempotten en zijn ze niet meer als decoratie bedoeld..."



OK, 't is een lelijke, maar ze is stil, zacht en zuinig.
Irma : "Hebt ge 't over mij ma?!!!"
Laathi : "Nee schat, ik heb het over 'my little tank'. Gij? Gij zijt lawaaierig, ruw van taal en in geen geval zuinig want van die bloemenwei schoot niet veel over eens gij gepasseerd waart."



Nooit te ziek om van ons eigen een zotte foto te maken natuurlijk.

De zichten over de glooiende oude vulkanen waren indrukwekkend en het weer was fijn, maar ik was te moe om nog een stap te verzetten. In de hoop dat ik me in de namiddag beter zou voelen reden we verder langs Luxemburg, misschien konden we daar nog een wandeling maken in de koelte van de rotsen. Ook dat is niet gelukt, ik heb heel de terugrit voor pampus gelegen.






De vorige dagen waren voor mijn kopke echt teveel geworden. Vooral het lawaai van de klassen op schoolreis in het Ecomusée-park hebben me de das omgedaan. In plaats van ’s avonds laat thuis te komen, waren we dan ook al in de namiddag terug. En dan konden we onze “steentjes” gaan uitladen.

Kortom, ’t was fijn er even uit te zijn, nu weet ik tenminste dat ik dat nog kan, maar bovenal weet ik nu dat een echt avontuurlijke of lange reis niet meer zou gaan. En dat is voor mij een gruwelijk vooruitzicht.
Na amper vier dagen doodmoe... En dan te bedenken dat ik een jaar geleden nog een maand door Azië kon trekken, dat ik na de tsunami nog slachtoffers in Sri Lanka ging helpen, dat ik lawaaierige ceremonies in Hindoe-tempels kon filmen... Waar is de tijd?...
Dat neemt natuurlijk niet weg dat ik ga blijven proberen mijn grenzen te verleggen.
Maar ondertussen zal ik dus moeten leren om van héél korte trips lange reisverhaaltjes te breien…

Ik hoop dat jullie toch een beetje genoten hebben van de bescheiden avonturen en de foto's.

Ik had veel liever meer beelden laten zien van deze trip, maar het opladen van de foto's is tegenwoordig een ramp. Het duurt soms wel een kwartier eer er eentje klaar is. In de loop van volgende dagen maak ik een paar fotoalbums op Picasa, dat gaat snel, zo kunnen de liefhebbers daar eens door gaan bladeren om dit stukje van de Elzas nog beter te leren kennen.

Nummer drie... en toch geen 10 oplossers?...



Nog maar opgelost door 5 lezers : Jan, Luk, Chrisje, Marleen en Steven!
En 't is zoiets gekend?!

9. Alle hens aan dek.



Toen we na een uurtje rust, in de luwte voor onze bungalow, terug in het park kwamen was het er al een pak rustiger. De meest schoolreizigers waren alweer vertrokken.

In een halve cirkel rond het domein ligt een waterloop. Elk half uur vaart er een bootje van de inkom naar de uithoek van het park. Het is haast stilstaand water waarop je met een platbodem met geruisloze electrische motor vervoerd wordt, de meest risicoloze boottocht die ik ooit heb ondernomen (de roltrap naar de metro nemen is een stuk gevaarlijker) en toch vroegen er mensen of er zwemvesten aan boord waren… Erger nog : we werden verplicht ons in zo’n plakkerig oranje ding te wurmen. Dus heb ik er Irma ook maar eentje aangetrokken. Als zij belachelijk doen mogen wij dat zeker ook.

Het tochtje duurde maar 20 minuutjes maar ’t was een verademing. De rust van het water, het zachte voortglijden langs het riet, tussen de wilgen, te midden van watervogels… Heerlijk. Een van de vrijwilligers van het park vertelde ondertussen over de natuur. Hoe verkeerd het was om het hele jaar door bomen te kappen want dat we daardoor nooit meer aan echt goed gedroogd hout raakten om huizen te bouwen. Vroeger rooiden de houthakkers enkel bomen rond de periode van kerstmis en nieuwjaar. Op dat tijdstip zijn al de sappen van de boom naar de bodem gevloeid en is de boom al uit zichzelf droog. Maar die oude kennis wordt tegenwoordig in de wind geslagen, met alle gevolgen vandien.

De oude huizen die hier heropgebouwd zijn bestaan voor het grootste deel uit de originele balken die soms wel 600 jaar oud zijn. Daarnaast is er ook nieuw hout moeten gebruikt worden en daar begint de miserie. Na amper 30 jaar begint dat al weg te rotten en moeten er momenteel al restauratiewerken uitgevoerd worden.

De aanlegplek van het bootje was voor mij iets minder interessant want die lag achter een bocht tussen twee watervallen… Ik wist niet hoe snel ik mijn oordoppen moest te pakken krijgen toen we die naderden.

Langs de stroom lag een watermolen maar daar was nog geen sponsor voor gevonden om hem te herstellen. Veel draait hier rond vrijwilligers en donateurs. Alle huizen die hier staan zijn ooit door vrijwilligers gedemonteerd omdat ze gedoemd waren afgebroken te worden, in dit park werden ze dan opnieuw opgebouwd. Al de gereedschappen die in de huisjes liggen (van de hoefsmid, de wolkaarder, de distillerie, de pottenbakker,…) zijn geschonken door mensen uit deze regio die dit park een warm hart toedragen. Dit project houdt hun erfenis levend en geeft een prachtig beeld over hoe het er vroeger aan toe ging aan de jonge generatie die daar totaal geen benul meer van heeft.



Bij de coiffeur : een apparaat om een snor te onderhouden.
Vraag me niet hoe 't werkt.

Op een hoogte was een station herbouwd en de bedoeling was dat er een treintje naar de oude potasiummijn reed die zich hier twee kilometer verder bevindt. Dat project is tijdelijk opgeschort wegens tekort aan middelen.

Naast het station stond een huisje waarin alles te vinden was in verband met wol, weven en textiel. Aan de muren hingen de lapjes die we vroeger op school moesten naaien. Lapjes vol lijntjes van alle mogelijk soorten steken onder mekaar. Heel herkenbaar uit mijn eigen schooltijd.

Daarnaast lag een oude krantenwinkel. Je kon er originele tijdschriften kopen van de dag waarop je geboren bent. Als ze nog in voorraad waren tenminste. Kranten en tijdschriften van voor de jaren 30 zijn er nog volop. De jaargangen vanaf 1940 zijn veel moeilijker te vinden. Onder de oorlog werd alles wat maar enigszins warmte kon geven onmiddellijk opgestookt. En kranten vinden van na de jaren 60 is helemaal problematisch want toen deed de televisie zijn intrede en werd de krant, eens hij uitgelezen was, plots een waardeloos vodje papier. Kortom, van december ’54 of oktober ’57 was er niks meer te vinden.

We namen het bootje terug naar de andere zijde van het park en toen werd het terug idyllisch. Alweer waren we zo goed als alleen in het park dus hadden we de boot helemaal voor ons twee. Met Irma vanzelfsprekend. Als ik geen kop als een ketel had gehad was ik “O sole mio” beginnen zingen want het leek wel of we met zijn twee door onze privé gondelier vervoerd werden. De stilte was zalig, enkel af en toe verbroken door het geklepper van een ooievaar. Een ratelend geluid dat zowel voor communicatie tussen de echtgenoten dient, als voor agressie of defensie. Als een ooievaar aangevallen wordt door een concurrent (een andere die zijn nest wil inpikken omdat hij de ligging leuker vindt bijvoorbeeld) dan blaast het dier zich op als een kat en begint te klepperen om indruk te maken en de agressor te verjagen. Gevechten tussen ooievaars duren maar enkele seconden. De verliezer vliegt gewoon weg.

Door de stilte van het bos wandelen we langs een oud kerkhof. Allemaal verweerde arduinen en metalen kruisjes en rijkbewerkte stenen. Sprookjesachtig badend in het avondlicht dat tussen de bomen viel.

Tot slot klommen we nog eens tot boven in de toren van de versterkte hoeve om een overzicht te hebben. Nu er geen schoolkinderen meer waren konden we rustig van het zicht tot op de Vogezen genieten. Maar de inkijk op de ooievaarsnest was toch wel boeiender. Je krijgt uiteindelijk maar heel zelden de kans op van boven in zo’n nest te kijken.

Het nest zie je rechts, waar de twee muren van de versterkte hoeve samenkomen.

Net toen ik op mijn eigen terrasje ging zitten schrijven brak een kort onweer los. Het weer is hier echt ordelijk : overdag stralende zon, en als je moe bent, en onder de douche kruipt, vindt de wereld dat het tijd is om ook zichzelf eens op te frissen.

Herinneren jullie je nog mijn vondeling uit het bos in Temse? De prachtpoes met haar vier kleintjes die we naar "Allemaal Poezen" gebracht hebben?
Met de moederpoes gaat het heel goed, twee van haar kleintjes hebben een toffe thuis gekregen, haar twee andere baby's zijn jammergenoeg aan FIP overleden. Een ziekte waartegen de medische wetenschap nog steeds machteloos staat.
Ik hoop binnenkort enkele foto's te kunnen plaatsen van de twee jonge katjes in hun nieuwe thuis. Jammergenoeg wordt er daar geworsteld met computerproblemen...
Hier zien jullie moeder en kroost nog eens toen we haar net gevonden hadden.

Willen je het hele verhaal dat ik over de avontuurlijke vondst en redding schreef nog eens herlezen,? Of de foto's terug bekijken? Klik dan hier hieronder, dan komt je op "Het avontuur van Detective Zuster Kat Fael" terecht :

https://blog.seniorennet.be/laathi/archief.php?startdatum=725842801&stopdatum=725929201

(Je kan vanaf vandaag ook steeds het verhaal terugvinden door, in de linkerkantlijn van mijn blog, op de foto onder de "Allemaal Poezen"-button te klikken.)



Omdat het momenteel zo'n drukte is door gedropte kleine poezen loopt de administratie van "Allemaal Poezen" een beetje achter. Nog niet iedereen die meter of peter geworden is van een poes heeft de foto van zijn dier aangekregen.
Ik probeer een pootje toe te steken en tracht het op deze manier in orde te krijgen. Maar mijn geheugen is ook niet meer wat het geweest is, dus als jullie even willen helpen en me laten weten wie er nog een poes gemeterd heeft...

Dit is wat ik nog zeker weet :
CHRISJE werd meter van Robbe,
NICOLE van Amalia,
LUK van Daphne,
ANN van Pepe en Sassy,
en ik en PAUL van Black.

Dus geef een seintje als je nog niet in dit lijstje staat en toch meter of peter bent geworden van een senior-poes.

Aangezien er momenteel een grote toevloed is van "gevonden" dieren zijn er nog meer dan kanditaten genoeg die op een adoptiegezin of een peter of meter zitten te wachten! Neem nog maar eens een kijkje als je zin hebt!

Hier vinden jullie alle uitleg :
http://users.skynet.be/moondiva/adopteren.html

En hier staan de senior-wollebollen die nog een meter of peter zoeken :
http://users.skynet.be/moondiva/zoekend.html

Laat uw goed hart spreken want de dierenasielen hebben het moeilijk momenteel. De vakantie begint weer en veel dieren worden gedropt...
Het kost u slechts 2,5 euro per maand, evenveel als een glaasje drinken op een terrasje...
Komaan! Alle senioren voor de seniorenpoezen in de bres!

Veel mensen zijn al heel warm. Maar ja, dat kan ook moeilijk anders met dit weer.
Vanaf nu dus in kleur...
Maar morgen zullen hier dan zeker 10 namen staan vrees ik...



Nu slechts ééntje : Arendsoog Jan!