Onverwachte hulp!

En eens rekening houden met een mens is er ook niet bij...

Een zonnige eerste dag van de herfst...

Nee Mingske, dit is niet "de nieuwe inrichting". Na dit weekend zal het er hopelijk helemaal anders uit zien... Hopelijk...

Eén week nadat mijn vis uit de vijver gesprongen is en zo ongelukkig op de planken beland was en daar heel lang heeft gelegen is hij terug volledig hersteld! De paarse plekken op zijn kiewen en rond zijn ogen zijn verdwenen en hij ziet er dus niet meer uit als een vechtersbaasje. Sinds enkele dagen eet hij ook terug gewoon mee met de andere vissen. Hij zwemt weer vlot en mooi in evenwicht. 't Is terug een vinnig viske! We hebben hem "Jolly Jumper" gedoopt!

Wijze les : begraaf een vis nooit voordat je hem nog een kans gegeven hebt in 't water, zelfs al ziet hij er op 't eerste zicht zo dood als een pier uit!

't Lukt precies niet zo best met mijn fotoraadsel deze week hé?...
't Is anders iets heel gekend en heel eenvoudig.
Ik zal er eens een groter stukje van tonen...



Paul, Walter, Chris, Francois, Luk, Wim, Winny, Viva, Vifke, Steven, Fernanda, Mare, Ingrid, Nand, Corry V. en Speelster  hebben het al gevonden!
Komaan 't is echt niet moeilijk! Morgen nog een tip!

Zoals ik gisteren in mijn vorige berichten over Ragu beloofde volgen hier enkele foto's van het dorpje één jaar na de tsunami.
Het schooltje staat er, de veldjes staan in bloei, nieuwe waterputten zijn aangelegd...
en Ammah slaapt op een matraske

Gandhinagar : Eén jaar later - maart 2006 



 Een zelfzekere Ragu poseert met Selina en mij voor het nieuwe schooltje.



Selina en Ragu met de jeep van World Concern  Met deze wagen rijdt hij tot in de wijde omtrek om zoveel mogelijk problemen op te lossen en dorpjes te helpen heropbouwen.
Als je naar zijn linkerhand kijkt zie je dat zelfs een gsm en een fotoapparaat voor hem nu geen geheimen meer hebben 
(Bemerk op de rechterkant van de voorruit van de wagen de sticker met het doorkruiste geweer : verboden wapens te dragen in dit voertuig.)



Ammah is tot tranen geroerd als ze me haar bedje laat zien waar ze nu al bijna een jaar op slaapt.



Ammah voor haar huisje. Met haar bedje was ze blij, maar van een stoel wil ze nog altijd niet weten

 

Terwijl een jaar geleden de oom van Ragu nog in dorre grond stond te schoffelen (zie foto van gisteren) staat hij nu fier in zijn bloeiende tuin. De nieuwe pompen worden gekoesterd en verzorgd en om beurten doorgegeven aan verschillende dorpsbewoners zodat iedereen er van kan profiteren.



Veldjes in volle bloei!


 
Selina test een van de nieuwe waterputten.



Ragu 2006.


En deze vriendelijke man die zijn gemeenschap zo liefdevol leidde is dus op 11 september doodgeschoten toen hij op zijn brommertje van Ghandinagar naar zijn werk bij World Concern reed...

With a heart full of memories we say goodbye to our beloved friend Ragu.
Murdered on september 11th 2006 in Trincomalee, Sri Lanka.
A wonderful leader of his village Gandhinagar, a valuable officer of World Concern, a beloved father of 5 children, a caring husband and familyman, and a dear friend to all of us.



May God bless his soul, his family, his friends and his village.
-----------------------------
Een goede vriend is deze week doodgeschoten in de opnieuw opflakkerende burgeroorlog in Sri Lanka.
Ragu was het 31-jarige dorpshoofd van Gandhinagar, een dorpje dat we, samen met enkele vrienden, een beetje vooruithielpen na de verwoestingen van de tsunami en de al 20 jaar voortdurende burgeroorlog.
We verliezen een lieve vriend, een goede vader van 5 kindjes - waarvan het jongste pas 5 dagen oud was - een verzorgende echtgenoot, en een edelmoedig en dapper dorpshoofd.
In de loop van deze week zal ik nog enkele berichten over hem en zijn dorpje op mijn blog plaatsen.

Zoals sommigen onder jullie al wel gelezen zullen hebben brengen we elk jaar enkele weken door in Sri Lanka. Ter nagedachtenis van de moord op Ragu (zie vorig bericht) vertel ik iets meer over zijn dorpje Gandhinagar.

Na de tsunami van 2005 vroegen enkele Belgische vrienden ons om geld mee te nemen om ginder persoonlijk mensen te helpen die 't echt nodig hadden. Al vlug hadden we met zijn tienen genoeg bij mekaar gelegd om iets zinnig te kunnen doen.
Nadat we ter plaatse verscheidene verwoeste dorpjes bezocht hadden, met onze goede vriendin en onmisbare tolk Selina, was onze keuze gevallen op de kleine nederzetting Gandhinagar.

Een gemeenschap van landbouwers die alles kwijt waren geraakt door de tsunami maar ook door de reeds jarenlang aanhoudende burgeroorlog. De vissersdorpen kregen na de ramp veel steun van het buitenland maar de landbouwers werden vergeten. Dus vonden we het de beste keuze om hen terug een beetje op weg te helpen.

We hebben enkele nieuwe waterpompen voor hen gekocht, en de oude pompen laten herstellen, bronnen laten reiningen, prikkeldraad aangekocht om hun toekomstige veldjes af te schermen tegen mogelijke roofdieren, kippen gekocht en materiaal om hokken te maken zodat ze eieren konden beginnen verkopen,... en een bedje met matras voor de oude grootmoeder van Ragu, want dat menske sliep op haar tachtigste nog altijd op de grond onder een lekkend tentzeil...

De bedoeling was om uienvelden aan te leggen. Jammergenoeg is de eerste oogst alweer verloren gegaan door waterellende. Gelukkig gaat het nu beter. Toen we vorig jaar gingen kijken stonden de veldjes in volle bloei, was de kippenpopulatie flink gegroeid en hadden de mensen hun kost kunnen verdienen met het verkopen van eieren en hun ajuinenoogst.
Er waren nieuwe waterputten gebouwd, toilethuisjes en een piepklein schooltje met enkele speeltuigen.

De leider van het dorpje, Ragu, die deze week vermoord werd, leidde zijn gemeenschap met liefdevolle hand. Toen na de tsunami niemand nog voedsel had heeft hij uit zijn eigen portemonnee zijn dorpje drie dagen gevoed! Hij was een zorgzaam man die heel goed en fair was tegenover zijn dorpsgenoten.

Het eerste jaar dat we hem kenden was hij een schuchtere 29-jarige man die amper een fotoapparaat kende. Twee jaar later was hij uitgegroeid tot een ervaren leider die buiten dorpshoofd ook nog in dienst was bij  "World Concern" een NGO die helpt bij de heropbouw van het land.

De onderstaande foto's dateren van maart 2005 (drie maanden na de tsunami).



Dorpshoofd Ragu (links) stelt zijn familie voor.



De familie van Ragu (naast mij staat Ammah, Ragu's grootmoeder).



Een schuchtere Ragu poseert mee bij een deel van de hulpgoederen voor Gandhinagar.



De "officiële" foto van de overhandiging van de hulpgoederen aan Ragu en zijn dorpsgenoten voor het dorpshuis annex schooltje. Op het roze papier dat hij in zijn handen houdt staan de namen van onze Belgische vrienden.



Paul met een dolblije Ammah.



Portretje van Ammah.



Ammah's "huisje".



Ammah's keuken.



De oom van Ragu probeert zijn land terug in orde te maken na de tsunami.

 

Binnenzicht huisje.
--------------------------
Morgen plaats ik een reeks foto's van het dorpje en de velden één jaar later...

Advies van een kenner!

Mail me maar als je 't voorwerp herkent! Veel plezier!
--------------------
Als eersten gevonden door Paul, Walter, Chris, Francois, Luk, Wim, Winny en Viva!
--------------------
 En Vifke (dankzij Willy), Steven, Fernanda en Mare!

Iets wat een echte bouwvakker altijd bij zich heeft : een stoppentrekker, een kroontjeswipper, een biersleutel, nen tsjoepentrekker, een aftrekkerke, een fleskesopener...
Luk, Jef Quo, Bachus, Willem, Francois, Viva, Paul, Walter, Jan, Viv, Corry V. (eigenlijk haar echtgenoot) en Rijntje (ook al dankzij de hulp van haar man), Mare, William (van de bierblog), Bertine, Nand, Vifke, Franske, Klaproosje, Steven, Thea, Sandra en Corry S.
waren er als de kippen bij
En ik die dacht dat het deze keer écht moeilijk was omdat ik zo weinig van de foto had laten zien...
Was dat toch weer een vergissing ja...
Ik zal vanavond eens gaan rondkijken naar iets écht moeilijks om te fotograferen 

De laatste meters parket worden gelegd...



maar dat wordt niet door iedereen even erg geappreciëerd...

Gisteren en eergisteren weer parket gelegd, voor de poezen schoot er dus weer weinig tijd over. Zeker door het ongeval van de vis en de aandacht die ik daar heel de ochtend aan besteedde voelden  ze dat ze helemaal op de "tweede plaats" kwamen. Dus gebruiken ze maar elk vrij ogenblikje om hun opwachting te maken



Poseren tijdens poeze-pauze gezellig bij Nand op schoot.

Ik ben al heel blij dat hij er niet altijd met zijn neus op blijft zitten want het fijne stof zorgt voor klitten in zijn dikke pels en hij weigert zich te laten borstelen. Ik zou misschien eens kunnen proberen hem te stofzuigen... Hij hoort dat toch niet

Mijn vis stelt het enkele uren na zijn ongeval vrij goed.
Zijn kieuw is donkerrood uitgeslagen, ik veronderstel dat je dit een soort "blauw oog" bij een vis zou kunnen noemen. Hij zwemt momenteel al goed rond en stoot nergens meer tegenaan. Hij maakt nog enkele graden slagzij maar kan zich vlot wentelen en draaien tussen de planten. Eetlust heeft hij nog niet. 't Is Wel logisch dat hij nog niet helemaal bekomen is van zijn avontuur op 't droge, god weet hoe lang heeft de sukkelaar vanmorgen op dat hout liggen spartelen in de hoop zijn vijver terug te vinden...



Zijn "blauw oog"...

Vanmorgen hoorde ik een luide kreet, ik sprong uit bed, keek door 't raam zag mijn echtgenoot naast een vis op 't droge zitten! In mijn blootje, met volle blaas, spurtte ik naar beneden om eerste hulp te bieden... De buren zullen weer waar voor hun geld gehad hebben

Toen Paul vanmorgen als eerste werk de vissen ging voederen vond hij dus een van hen op de houten vlonder, maar liefst twee meter van de vijver vandaan! Hij was blijkbaar uit de vijver gesparteld door in de oeverrand naar eten te zoeken. Dit is vroeger nog al gebeurd. Soms gaan ze zo wild te keer dat ze even op de rand sukkelen. Door wil gespartel raken ze dan wel terug in de vijver maar deze jongen was dat blijkbaar niet gelukt, hij was altijd maar verder in de verkeerde richting gesparteld.

Toen Paul hem vond dacht hij dat hij dood was want hij was al helemaal droog. Hij nam hem op om hem te begraven en zag toen plots 1 kieuwtje zachtjes bewegen. We hebben hem dan direkt terug in de vijver gelegd en stilaan begon hij terug te ademen. Hij draaide wel steeds op zijn rug en dreef met zijn buikje naar boven. Ik heb dan naar de vijverspecialist gebeld om te vragen of we iets konden doen om hem te helpen, maar buiten het feit hem zo dicht mogelijk bij een zuurstofbron, het watervalletje, te leggen konden we niets doen. En daar lag hij dus al een tijdje, adement, maar op zijn rug...



Na een tijdje probeerden we hem terug in 't diepere deel te laten en daar maakte hij zwembewegingen, hij botste wel tegen de wanden want zijn oriëntatiegevoel was kompleet zoek zoals de vijverman ons al voorspeld had. We hebben hem dan terug in de luchtbelletjesstroom gelegd en daar scheen hij zich beter te voelen.

Zijn kieuwen werken, maar het kan zijn dat ze van binnen verbrand zijn doordat ze te lang aan de lucht zijn blootgesteld geweest. Hij kan traag zwemmen en zijn bochten nemen, maar vanaf hij begint te rusten draait hij zich automatisch op zijn rug. Hopelijk zijn zijn zwemblazen niet gekwetst.
Meer dan afwachten kunnen we niet doen. Ik hoop zo dat hij het haalt, want sommige van onze vissen zijn al 14 jaar oud en zijn hier in ons vijvertje geboren.



Zielig drijvend op zijn rug...



Met zijn kopje in de luchtbellenstroom...

Ming Song Huong zit met een schimmelinfektie. Dus de eerstvolgende drie weken moet hij elke zondag in bad gewassen worden met een speciale shampoo. Het is niet direkt zijn favoriete bezigheid, maar hij gedraagt zich eigenlijk wel heel goed. Het is dan ook niet de eerste keer in zijn leven dat hij gewassen wordt.
Speciaal voor kattewasjes gebruiken we onze oude badkamer, daar kan het geen kwaad als er al eens ene kletsnat uit bad wipt en alles begint onder te spetteren. Want ze zijn natuurlijk niet allemaal zo gedwee als onze Ming.
Moest ik dit project met Hanuman moeten uitvoeren dan zou ik mezelf eerst vol pleisters plakken en me inwinden in verband. Dan moet ik dat tenminste achteraf niet meer doen
Nee, die zou er niet zo kalm en braaf bijzitten zoals onze Ming...
Maar zoals ge op de foto's hieronder ziet is onze Ming echt een schoolvoorbeeld van een kat in bad.























Ooooh, en nu te bedenken dat die hier straks weer terug met zijn schoon pelske in 't gyprocstof gaat liggen rollen...