Ghandinagar 3 maand na de tsunami
Zoals sommigen onder jullie al wel gelezen zullen hebben brengen we elk jaar enkele weken door in Sri Lanka. Ter nagedachtenis van de moord op Ragu (zie vorig bericht) vertel ik iets meer over zijn dorpje Gandhinagar.
Na de tsunami van 2005 vroegen enkele Belgische vrienden ons om geld mee te nemen om ginder persoonlijk mensen te helpen die 't echt nodig hadden. Al vlug hadden we met zijn tienen genoeg bij mekaar gelegd om iets zinnig te kunnen doen.
Nadat we ter plaatse verscheidene verwoeste dorpjes bezocht hadden, met onze goede vriendin en onmisbare tolk Selina, was onze keuze gevallen op de kleine nederzetting Gandhinagar.
Een gemeenschap van landbouwers die alles kwijt waren geraakt door de tsunami maar ook door de reeds jarenlang aanhoudende burgeroorlog. De vissersdorpen kregen na de ramp veel steun van het buitenland maar de landbouwers werden vergeten. Dus vonden we het de beste keuze om hen terug een beetje op weg te helpen.
We hebben enkele nieuwe waterpompen voor hen gekocht, en de oude pompen laten herstellen, bronnen laten reiningen, prikkeldraad aangekocht om hun toekomstige veldjes af te schermen tegen mogelijke roofdieren, kippen gekocht en materiaal om hokken te maken zodat ze eieren konden beginnen verkopen,... en een bedje met matras voor de oude grootmoeder van Ragu, want dat menske sliep op haar tachtigste nog altijd op de grond onder een lekkend tentzeil...
De bedoeling was om uienvelden aan te leggen. Jammergenoeg is de eerste oogst alweer verloren gegaan door waterellende. Gelukkig gaat het nu beter. Toen we vorig jaar gingen kijken stonden de veldjes in volle bloei, was de kippenpopulatie flink gegroeid en hadden de mensen hun kost kunnen verdienen met het verkopen van eieren en hun ajuinenoogst.
Er waren nieuwe waterputten gebouwd, toilethuisjes en een piepklein schooltje met enkele speeltuigen.
De leider van het dorpje, Ragu, die deze week vermoord werd, leidde zijn gemeenschap met liefdevolle hand. Toen na de tsunami niemand nog voedsel had heeft hij uit zijn eigen portemonnee zijn dorpje drie dagen gevoed! Hij was een zorgzaam man die heel goed en fair was tegenover zijn dorpsgenoten.
Het eerste jaar dat we hem kenden was hij een schuchtere 29-jarige man die amper een fotoapparaat kende. Twee jaar later was hij uitgegroeid tot een ervaren leider die buiten dorpshoofd ook nog in dienst was bij "World Concern" een NGO die helpt bij de heropbouw van het land.
De onderstaande foto's dateren van maart 2005 (drie maanden na de tsunami).
Dorpshoofd Ragu (links) stelt zijn familie voor.
De familie van Ragu (naast mij staat Ammah, Ragu's grootmoeder).
Een schuchtere Ragu poseert mee bij een deel van de hulpgoederen voor Gandhinagar.
De "officiële" foto van de overhandiging van de hulpgoederen aan Ragu en zijn dorpsgenoten voor het dorpshuis annex schooltje. Op het roze papier dat hij in zijn handen houdt staan de namen van onze Belgische vrienden.
Paul met een dolblije Ammah.
Portretje van Ammah.
Ammah's "huisje".
Ammah's keuken.
De oom van Ragu probeert zijn land terug in orde te maken na de tsunami.
Binnenzicht huisje.
--------------------------
Morgen plaats ik een reeks foto's van het dorpje en de velden één jaar later...
