Archief

Hier is het dan, een doodgewoon conservenblikje dat je kan opentrekken met een lipje...



Opgelost door Luk, Chrisje, Jan, Steven, Ryntje, Marleen, Dolfijn, Lange Lou, Viva, Nicole, Ron, Klaproosje, Kathleen, Shajongen, Piet en Fernanda! 

Echt waar, ik dacht dat 't makkelijker was... temeer omdat ik iets soortgelijks al ooit eens als raadsel gebruikt heb...
(Tja, na 194 raadsels uit mijn duim gezogen te hebben, die dan ook nog voor iedereen herkenbaar moeten zijn, is mijn fantasie ook niet meer onuitputtelijk natuurlijk! )



Wie komt Luk, Chrisje, Jan, Steven, Ryntje, Marleen, Dolfijn, Lange Lou, Viva en Nicole nog vervoegen?...

Dinsdag, 3 februari 2009.
Mai Chang, Airport Nim Wang Godwetwa Hotel.

17. Een wandelend souvenirstalletje.

We worden echt goed in 't slapen op een plank. Maar een miserabel ontbijt verwerken - geserveerd door enkele norse Thaise madammen - dat gaat ons nog niet zo vlot af. Het hotel was 's morgens een puinhoop: alle zooi van het feestje van een motorbende van de vorige avond stond nog op de tafels, maar de Finse hotelhouder trekt zich dat precies allemaal niet meer aan. Ik vind dat als ge dan toch persé met een Thaise wilt trouwen dat ge er maar voor moet zorgen dat ze 's avonds 't kot opruimt en 's morgens haar humeur, anders vind ik dat ge er niet bepaald een zaak aan gedaan hebt. Kortom we waren blij dat we er konden vertrekken. Jammergenoeg voor ons laatste dag op 't Thaise vasteland...

Voor vandaag hadden we het bezoek aan de Doi Inthanon, de hoogste berg van Thailand gepland, hij is 2.565 meter hoog, dus dachten we enkele leuke uitzichtpunten te vinden en vooral veel watervallen.

De eerste was de Huaing Saai Leung Waterval, een hond wandelde vrolijk mee met ons naar 't water. Ze lag ook niet zo ver van de baan dus ik had ik mijn berentas meegenomen om wat foto's te maken. Er zijn nog niet veel berenfoto's gemaakt deze reis, gewoon geen tijd gehad. Straks heb ik een berenreisverhaal zonder foto’s, dat zou pas een ramp zijn.

Ondertussen loop ik rond als een kerstboom opgetuigd met souvenirs...
Ik ben eigenlijk al meer een wandelend souvenirkraampje.
Noenoei bengelt vrolijk rond mijn hals, het t-shirt van het Olifanten Hospitaal is lekker zacht,
en mijn armen hangen vol met heelder reeksen armbanden die ik bij de langnekken kocht...

Heel in de verte zie je in deze indrukwekkende natuur de tempel van Koning Bhoemibol liggen.

Bovenaan de Doi Inthanon zijn 20 jaar geleden twee moderne tempels ter gelegenheid van de 60ste verjaardag van Koning Bhoemibol gebouwd. Zielloze grijspaarse dingen die meer weg hebben van communistische mausolea dan van romantische tempels. Ze hebben zelfs roltrappen aangelegd. Wat een contrast met de fleurige, oude en drukversierde tempels zonder confort die je overal op ’t platteland vindt. Rondom de kille bouwsels liggen bloemperken, een soort van botanische tuinen met planten die alleen in de koelte van deze hoogte kunnen groeien. De Aziatische toeristen worden hier wild van. Heelder kuddes staan met de gekste smoelekes te poseren in bij de bloemperkjes. Bij momenten lijken er meer mensen te groeien dan planten. Ik heb geen bloemen gefotografeerd ik heb poserende (en dus springende!) en fotograferende Japanners getrokken. Véél amusantere onderwerpen. Voor een Belg waren de planten die daar groeiden trouwens heel gewoon. De Aziaten vonden natuurlijk een Westerling dan weer een exotische diersoort en dus moesten wij weer mee als curiositeit op hun fotootjes komen mee poseren. Maar ik weet ondertussen hoe dat moet.

En maar poseren...

Holland zijn tulpenbollen, België zijn "Manneken Pis"...
Elk land is trots op iets anders...

Mooie moderne kunstwerken uit tegels op de zijwanden van de tempel.



Toch maar een extra trui aantrekken op deze hoogte... Of mij eens goed laten vastpakken.

Luk, Chrisje, Jan, Steven, Ryntje, Marleen, Dolfijn, Lange Lou, Viva en Nicole hebben het reeds opgelost!
Waar wacht ú nog op? Ah, op de volgende foto! Voilà, hier is ze!

Het gaat de goede richting uit! Luk, Chrisje, Jan, Steven, Ryntje, Marleen, Dolfijn en Lange Lou hebben de oplossing al gevonden!

Een stukje meer...



Nog alleen maar opgelost door Luk en Chrisje...

Hoofdstuk 16.
Deel 2 : De norm van beschaving.

Omdat de wegen in zo'n perfecte staat zijn, en er ook veel meer zijn dan er op de landkaart vermeld staan, hebben we besloten om niet langer de grote baan te volgen en die onnodige reuze omweg te maken via Mae Sariang naar Chiang Mai, uiteindelijk hebben we daar niks te zoeken. We gaan dwars door het binnenland rijden en we zullen dan wel zien waar we eventueel stranden. Uiteindelijk hebben we nog twee dagen alvorens we aan de luchthaven moeten zijn en kunnen we beter rustig van 't landschap genieten dan langs hoofdbanen te rijden.

Tja, onze Trees weet natuurlijk niet álles... Maar onze Paul ook niet...



Rijstvelden in verschillende stadia van groei.









Piepjonge rijst...

Uren later en vele kilometers verder, langs hoge en verdraaid steile kronkelwegen met schitterende uitzichten, kwamen we in het dorpje Mae Chaem. Het bleek zelfs uiterst geciviliseerd te zijn, toch als ge als norm van beschaving de aanwezigheid van een 7/11 hanteert. Ik trakteerde mezelf maar onmiddellijk op Paul's eigen uitvinding : de smos-dog. Want ge weet toch maar nooit of er 's avonds nog iets deftigs te bikken valt… Een goed-doorvoedde vrouw is er twee waard.

Achterin een pick-up truck is plaats voor vanalles. Vooral voor bomma's.

Die rustig hun diner verorberen terwijl de kinderen shoppen in de 7/Eleven.



Nee, die is niet vastgebonden die stond daar volledig los op te dansen...

Onverwacht vonden we iets later zelfs nog een heel degelijk hotel eigendom van een Fin die met een Thaise getrouwd was en nu Engels op zijn Thais sprak. Héérlijk, alleen jammer dat ge geen woord meer van de mens zijn polyglotte gebrabbel kon verstaan, maar zijn drinkgewoonten hadden daar misschien ook wel iets mee te maken. Het "resort" (alles noemt hier resort, het is een zeer rekbaar begrip, ze kunnen die dingen hier misschien beter "ressorts" noemen dan rekken ze nog beter) lag lekker buiten het dorpje, op een heuvel met een mooi zicht op de hoogste berg van 't land, de Doi Inthanon. We geraakten er zelfs nog aan een chaotisch maar toch degelijk maaltje. Een driedubbel doorvoedde vrouw is er drie waard.