Maandag 14 mei 2007
portretjes
Laathi, alert als steeds.
Hanuman, "De Denker"
Geschreven door Laathi om 00:00
Reageer op dit bericht
Mijn poezenverhalen vinden jullie door in de linkerkolom op de foto van de betreffende poes te klikken. En als je op "Poezenstrips" klikt kan je lezen wat mijn poezen onderling allemaal zitten te roddelen... Mijn reisverhalen van Thailand, Egypte en Noorwegen staan ook in de zijkolom. "Mijn Jeugdherinneringen" beschrijven de jaren 60 in Antwerpen. Veel plezier!
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Zondag 13 mei 2007
Een fijne moederkesdag gewenst!
Zondag 13 mei 2007
een juweeltje met een verhaal...
Yvette schreef me gisteren dat ze het juweeltje dat ik op de foto's van vrijdagavond in de InVINcible droeg zo mooi vond.
Hier hangt een verhaaltje aan vast. Je ziet het, jullie blijven me inspireren
Toen mijn boezemvriendin bijna 6 jaar geleden aan borstkanker stierf was dat een zware tijd voor me.
Ze had er voor gekozen om thuis te mogen sterven, dus samen met enkele familieleden hebben we haar laatste wens waargemaakt. Om beurten gingen we bij haar waken. Ik deed meestal de nachten.
Dikwijls zat ik een beetje tegen haar te vertellen, hoewel ik totaal niet wist of ze me kon horen. Soms zat ik wat bij haar te neurieën. De nachten duurden lang.
Paul kocht me voor mijn verjaardag een laptop zodat ik tijdens mijn wakes mijn verdriet wat van me af zou kunnen schrijven. Heelder nachten heb ik naast haar bed zitten typen. En inderdaad dat gaf me troost. Het is in die periode dat ik terug beginnen schrijven ben.
Toen mijn vriendin gestorven was besloten mijn man en ik op reis te vertrekken om het verdriet wat van me af te laten waaien. Omdat we natuurlijk onze oorspronkelijk geboekte reis naar Zuid-Amerika geanulleerd hadden omdat we er geen idee van hadden hoe lang ze nog ging leven moesten we dus snel iets anders boeken. Er was niet meer veel keuze. Maar de bestemming maakte voor ons ook niet zoveel uit op dat ogenblik. Dus we namen maar wat er nog vrij was, een vlucht naar de Dominicaanse Republiek.
Daar huurden we een auto voor drie weken en trokken het hele land door om onze zinnen wat te verzetten.
De nachten waren vreselijk. Ik had de ellendigste nachtmerries over mijn vriendin. Vol griezelige beelden want ik had haar na haar dood "afgelegd", dat is de term die ze bij ons gebruiken voor het wassen en opbaren van de overledene. Aangezien de borsten van mijn vriendin afgenomen waren en er in één reeds een implantaat was geplaatst (een nutteloze operatie die dan ook nog heel slecht gelukt was) was dat een gruwelijke onderneming geweest. Die ik met liefde en toewijding gedaan had, maar die me emotioneel toch nog veel dieper geraakt had dan ik verwacht had.
De nachten tijdens de vakantie waren zo slopend dat ik soms overdag op een strand in slaap viel. Er moest dus veel zonneolie en aftersun gesmeerd worden. Maar ik dierf mijn eigen borsten amper aanraken...
Na anderhalve week was ik toch wat verbrand en moest ik eens flink met de aftersun tekeer gaan. Ook op mijn borsten. En toen ontdekte ik een knobbel. Ik dierf natuurlijk aan mijn echtgenoot niets vertellen, want hij had ook zoveel geleden onder het verlies van mijn vriendin...
Na twee dagen kon ik het echter niet meer verbergen want de knobbel was ondertussen groter dan een ei geworden en begon mijn borst te deformeren. Het werd zichtbaar. Er was geen verzwijgen meer aan. Ik moest het hem wel vertellen...
Totaal moedeloos hebben we die nacht op ons terras zitten huilen en naar zee zitten staren. We vreesden dat nu mijn beurt gekomen was. Ik was toen gestopt met roken en mijn man is liefdevol sigaretten voor mij gaan kopen aan de hotelbar. Het maakte niet meer uit om nog moeite te doen want ik vreesde dat ik toch ging sterven.
We zaten op een uiterste uithoek van het schiereiland Samana waar geen medische hulp te vinden was behalve een hoteldokter. De volgende ochtend onderzocht hij me en zei dat mijn borst geamputeerd moest worden.
Razendsnel hebben we alles in onze auto geladen en zijn als gekken door het hele land naar de hoofdstad geraced waar een degelijke kliniek was. De volgende dag was een zaterdag maar toch konden we ontvangen worden door een gynaecoloog. Tja, 't is niet eerlijk, maar toeristen worden meestal sneller behandeld dan de armere bevolking...
De dokter onderzocht me maar er was verder onderzoek door een specialist nodig. Ook die kreeg ik dezelfde dag nog te zien. Met zeer primitieve middelen werden er radiografieën genomen maar de electriciteit viel steeds maar uit. De dag daarop mochten we terugkomen voor de resultaten van de foto's maar die waren gedeeltelijk mislukt. Dus moest mijn borst weer opnieuw geplet worden... in de hoop dat de nieuwe foto's wel uitsluitsel zouden geven.
Uiteindelijk bleek het gezwel goedaardig en kreeg ik medicijnen.
Ik belde naar mijn achterneefje in België (de gynaecoloog en oncoloog waar ik jullie al over vertelde in mijn jeugdherinneringen). En met de informatie die hij doorkreeg besloot hij dat het inderdaad wel een goedaardige zwelling zou zijn en dat ik de voorgeschreven medicijnen op basis van taxus best mocht innemen en dat ik zodra ik thuis was voor grondige onderzoeken naar zijn kliniek moest komen. De pillen zorgden er inderdaad voor dat ik de cyste dag na dag kleiner zag worden.
Onze laatste week van de vakantie bleven we in de omgeving van de hoofdstad en de kliniek met zijn vriendelijke dokters. We lagen veel op 't strand, allebei moe en uitgeput van alle emoties. Mijn echtgenoot trok tientallen foto's van me, we wandelden elke avond naar de top van een heuveltje om de zonsondergang te bekijken, en op een dag besloten we de hoofdstad zelf eens te bezoeken. Ik was altijd al geïnteresseerd geweest in amber en insecten. En er was een gekend ambermuseum.
Het was een wandeling door een wonderwereld! Ze hadden er de prachtigste collecties amber! Toonkasten vol, geschikt volgens het soort van leven dat er in de steen ingesloten zat. In het eeuwenoude doorzichtige geel-bruine hars zaten diertjes gevangen, en plantjes, en schelpjes... Elke brok amber was een toverwereld op zich...
Ik merkte achteloos tegen Paul op dat ik zo'n juweel best zou willen, maar dat dat vanzelfsprekend nooit zou kunnen omdat het een museum was en het waarschijnlijk allemaal zeldzame exemplaren waren die hier tentoongesteld waren en dat zoiets moois nooit te koop zou zijn.
De laatste zaal van het museum bleek echter een grote winkel te zijn. Ze verkochten er allemaal juwelen waar brokjes amber in vervat zaten. Weliswaar amber met een piepklein stukje onherkenbare plant in of een stukje mineraal, of in de meesten zelfs enkel wat luchtbelletjes. Tot we plots aan een toonkast kwamen waar een ovaal hangertje lag waar een sprinkhaantje in vervat zat! Mijn ogen vielen uit mijn kop dat zoiets moois te koop was...
Paul wou het onmiddellijk voor me kopen. (Hij wil altijd en overal juwelen voor me kopen, maar ik laat dat nooit toe, want ik ben veel gelukkiger met goedkope vakantieprulletjes waar het enige waardevolle de herinnering is die er aan vast zit.) Maar deze keer bleef hij aandringen.
Hij riep er tot mijn groot ongenoegen zelfs een verkoper bij. Iets waar ik een gloeiende hekel aan heb want in die landen is het de gewoonte om af te dingen. Een oeverloos tijdverlies waar ik de pest aan heb. Maar de ware "Steenbok" in Paul kwam naar boven, en hij begon aan de "afding"-ceremonie met de verkoper. Vreselijk vond ik dat. Ik wou keer op keer buiten lopen, maar die verkoper gaf natuurlijk niet meer op met mijn echtgenoot als over-gewillig slachtoffer.
Het juweeltje werd gewogen, de echtheid "bewezen", er werd getoverd met rekenmachientjes, enfin heel de ceremonie werd afgewerkt... Voor mij is zoiets gewoonlijk al reden genoeg om 't op een lopen te zetten, maar Paul trok me steeds terug de winkel in. Hij stond er deze keer op dat ik het juweel aanvaarde.
En ja, uiteindelijk ben ik met die prachtige hanger om mijn nek, en ook nog een ring rond mijn vinger (de aankoop van de oorringen heb ik gelukkig kunnen afwenden omdat ik beweerde dat ik van een lage kwaliteit goud toch wel een allergie zou krijgen...) buitengestapt.
Nadat ik wat bekomen was van de ellendige aankoop-comedie kwam ik in ons hotel met mijn juweeltje en heb ik het wel uren zitten bestuderen. Ik was er toch zó blij mee! Ik vond het nog altijd even sprookjesachtig als tijdens de eerste seconde dat ik het gezien had.
Buiten mijn trouwring, mijn verlovingsring en nog een ander gouden ringetje dat ik voor een speciale gelegenheid heb gekregen (we zijn dan ook al bijna 30 jaar samen...) zijn dit amberen sprinkhaantje en het ringetje met de vlieg in de enige echte "juwelen" die ik bezit. Ik heb zelfs van ons ma geen juwelen geërfd omdat ze ooit eens bij een inbraak gestolen zijn en ze er nooit nieuwe had gekocht. Zij gaf daar toch ook niet echt om.
Mijn sprinkhaantje draag ik alleen op zeldzame gelegenheden. Ik vind het veel leuker om het af en toe uit zijn doosje te halen en mezelf in zijn magische eeuwenoude wereld te verliezen. Het is veel prettiger om het zelf te bestuderen en er in weg te dromen dan het te dragen. Maar zelfs al draag ik het zelden het is toch een van de juweeltjes waar ik 't meeste plezier aan heb. En ik ben Paul nog altijd dankbaar dat hij mij toen overhaald heeft om het toch te kopen.
Ik heb geprobeerd om er een paar foto's van te maken maar dat is niet makkelijk. De ware magie komt op foto niet goed over.
Maar zo hebben jullie toch eens een idee hoe mijn "toverkes", verkregen tijdens die intens droeve periode van mijn leven, eruit zien.
Dit is de voorzijde. Je ziet het sprinkhaantje opgekruld in een soort foetushouding tussen luchtbelletjes.
Dit is de achterzijde. Hier zie je iets beter de geledingen van zijn pootjes.
Dit is de ring waarin een vlieg vereeuwigd zit.
Hier ziet jullie mij in de Dominicaanse Republiek op de avond dat ik het juweeltje gekregen had.
Misschien begrijpen jullie nu ook waarom ik zo lyrisch blij kan worden als ik een mooie macro foto heb genomen van een of ander insectje op reis of in mijn daktuin
Bedankt Yvette, om me het idee en de moed te geven dit verhaaltje eens te schrijven!
Hier hangt een verhaaltje aan vast. Je ziet het, jullie blijven me inspireren
Toen mijn boezemvriendin bijna 6 jaar geleden aan borstkanker stierf was dat een zware tijd voor me.
Ze had er voor gekozen om thuis te mogen sterven, dus samen met enkele familieleden hebben we haar laatste wens waargemaakt. Om beurten gingen we bij haar waken. Ik deed meestal de nachten.
Dikwijls zat ik een beetje tegen haar te vertellen, hoewel ik totaal niet wist of ze me kon horen. Soms zat ik wat bij haar te neurieën. De nachten duurden lang.
Paul kocht me voor mijn verjaardag een laptop zodat ik tijdens mijn wakes mijn verdriet wat van me af zou kunnen schrijven. Heelder nachten heb ik naast haar bed zitten typen. En inderdaad dat gaf me troost. Het is in die periode dat ik terug beginnen schrijven ben.
Toen mijn vriendin gestorven was besloten mijn man en ik op reis te vertrekken om het verdriet wat van me af te laten waaien. Omdat we natuurlijk onze oorspronkelijk geboekte reis naar Zuid-Amerika geanulleerd hadden omdat we er geen idee van hadden hoe lang ze nog ging leven moesten we dus snel iets anders boeken. Er was niet meer veel keuze. Maar de bestemming maakte voor ons ook niet zoveel uit op dat ogenblik. Dus we namen maar wat er nog vrij was, een vlucht naar de Dominicaanse Republiek.
Daar huurden we een auto voor drie weken en trokken het hele land door om onze zinnen wat te verzetten.
De nachten waren vreselijk. Ik had de ellendigste nachtmerries over mijn vriendin. Vol griezelige beelden want ik had haar na haar dood "afgelegd", dat is de term die ze bij ons gebruiken voor het wassen en opbaren van de overledene. Aangezien de borsten van mijn vriendin afgenomen waren en er in één reeds een implantaat was geplaatst (een nutteloze operatie die dan ook nog heel slecht gelukt was) was dat een gruwelijke onderneming geweest. Die ik met liefde en toewijding gedaan had, maar die me emotioneel toch nog veel dieper geraakt had dan ik verwacht had.
De nachten tijdens de vakantie waren zo slopend dat ik soms overdag op een strand in slaap viel. Er moest dus veel zonneolie en aftersun gesmeerd worden. Maar ik dierf mijn eigen borsten amper aanraken...
Na anderhalve week was ik toch wat verbrand en moest ik eens flink met de aftersun tekeer gaan. Ook op mijn borsten. En toen ontdekte ik een knobbel. Ik dierf natuurlijk aan mijn echtgenoot niets vertellen, want hij had ook zoveel geleden onder het verlies van mijn vriendin...
Na twee dagen kon ik het echter niet meer verbergen want de knobbel was ondertussen groter dan een ei geworden en begon mijn borst te deformeren. Het werd zichtbaar. Er was geen verzwijgen meer aan. Ik moest het hem wel vertellen...
Totaal moedeloos hebben we die nacht op ons terras zitten huilen en naar zee zitten staren. We vreesden dat nu mijn beurt gekomen was. Ik was toen gestopt met roken en mijn man is liefdevol sigaretten voor mij gaan kopen aan de hotelbar. Het maakte niet meer uit om nog moeite te doen want ik vreesde dat ik toch ging sterven.
We zaten op een uiterste uithoek van het schiereiland Samana waar geen medische hulp te vinden was behalve een hoteldokter. De volgende ochtend onderzocht hij me en zei dat mijn borst geamputeerd moest worden.
Razendsnel hebben we alles in onze auto geladen en zijn als gekken door het hele land naar de hoofdstad geraced waar een degelijke kliniek was. De volgende dag was een zaterdag maar toch konden we ontvangen worden door een gynaecoloog. Tja, 't is niet eerlijk, maar toeristen worden meestal sneller behandeld dan de armere bevolking...
De dokter onderzocht me maar er was verder onderzoek door een specialist nodig. Ook die kreeg ik dezelfde dag nog te zien. Met zeer primitieve middelen werden er radiografieën genomen maar de electriciteit viel steeds maar uit. De dag daarop mochten we terugkomen voor de resultaten van de foto's maar die waren gedeeltelijk mislukt. Dus moest mijn borst weer opnieuw geplet worden... in de hoop dat de nieuwe foto's wel uitsluitsel zouden geven.
Uiteindelijk bleek het gezwel goedaardig en kreeg ik medicijnen.
Ik belde naar mijn achterneefje in België (de gynaecoloog en oncoloog waar ik jullie al over vertelde in mijn jeugdherinneringen). En met de informatie die hij doorkreeg besloot hij dat het inderdaad wel een goedaardige zwelling zou zijn en dat ik de voorgeschreven medicijnen op basis van taxus best mocht innemen en dat ik zodra ik thuis was voor grondige onderzoeken naar zijn kliniek moest komen. De pillen zorgden er inderdaad voor dat ik de cyste dag na dag kleiner zag worden.
Onze laatste week van de vakantie bleven we in de omgeving van de hoofdstad en de kliniek met zijn vriendelijke dokters. We lagen veel op 't strand, allebei moe en uitgeput van alle emoties. Mijn echtgenoot trok tientallen foto's van me, we wandelden elke avond naar de top van een heuveltje om de zonsondergang te bekijken, en op een dag besloten we de hoofdstad zelf eens te bezoeken. Ik was altijd al geïnteresseerd geweest in amber en insecten. En er was een gekend ambermuseum.
Het was een wandeling door een wonderwereld! Ze hadden er de prachtigste collecties amber! Toonkasten vol, geschikt volgens het soort van leven dat er in de steen ingesloten zat. In het eeuwenoude doorzichtige geel-bruine hars zaten diertjes gevangen, en plantjes, en schelpjes... Elke brok amber was een toverwereld op zich...
Ik merkte achteloos tegen Paul op dat ik zo'n juweel best zou willen, maar dat dat vanzelfsprekend nooit zou kunnen omdat het een museum was en het waarschijnlijk allemaal zeldzame exemplaren waren die hier tentoongesteld waren en dat zoiets moois nooit te koop zou zijn.
De laatste zaal van het museum bleek echter een grote winkel te zijn. Ze verkochten er allemaal juwelen waar brokjes amber in vervat zaten. Weliswaar amber met een piepklein stukje onherkenbare plant in of een stukje mineraal, of in de meesten zelfs enkel wat luchtbelletjes. Tot we plots aan een toonkast kwamen waar een ovaal hangertje lag waar een sprinkhaantje in vervat zat! Mijn ogen vielen uit mijn kop dat zoiets moois te koop was...
Paul wou het onmiddellijk voor me kopen. (Hij wil altijd en overal juwelen voor me kopen, maar ik laat dat nooit toe, want ik ben veel gelukkiger met goedkope vakantieprulletjes waar het enige waardevolle de herinnering is die er aan vast zit.) Maar deze keer bleef hij aandringen.
Hij riep er tot mijn groot ongenoegen zelfs een verkoper bij. Iets waar ik een gloeiende hekel aan heb want in die landen is het de gewoonte om af te dingen. Een oeverloos tijdverlies waar ik de pest aan heb. Maar de ware "Steenbok" in Paul kwam naar boven, en hij begon aan de "afding"-ceremonie met de verkoper. Vreselijk vond ik dat. Ik wou keer op keer buiten lopen, maar die verkoper gaf natuurlijk niet meer op met mijn echtgenoot als over-gewillig slachtoffer.
Het juweeltje werd gewogen, de echtheid "bewezen", er werd getoverd met rekenmachientjes, enfin heel de ceremonie werd afgewerkt... Voor mij is zoiets gewoonlijk al reden genoeg om 't op een lopen te zetten, maar Paul trok me steeds terug de winkel in. Hij stond er deze keer op dat ik het juweel aanvaarde.
En ja, uiteindelijk ben ik met die prachtige hanger om mijn nek, en ook nog een ring rond mijn vinger (de aankoop van de oorringen heb ik gelukkig kunnen afwenden omdat ik beweerde dat ik van een lage kwaliteit goud toch wel een allergie zou krijgen...) buitengestapt.
Nadat ik wat bekomen was van de ellendige aankoop-comedie kwam ik in ons hotel met mijn juweeltje en heb ik het wel uren zitten bestuderen. Ik was er toch zó blij mee! Ik vond het nog altijd even sprookjesachtig als tijdens de eerste seconde dat ik het gezien had.
Buiten mijn trouwring, mijn verlovingsring en nog een ander gouden ringetje dat ik voor een speciale gelegenheid heb gekregen (we zijn dan ook al bijna 30 jaar samen...) zijn dit amberen sprinkhaantje en het ringetje met de vlieg in de enige echte "juwelen" die ik bezit. Ik heb zelfs van ons ma geen juwelen geërfd omdat ze ooit eens bij een inbraak gestolen zijn en ze er nooit nieuwe had gekocht. Zij gaf daar toch ook niet echt om.
Mijn sprinkhaantje draag ik alleen op zeldzame gelegenheden. Ik vind het veel leuker om het af en toe uit zijn doosje te halen en mezelf in zijn magische eeuwenoude wereld te verliezen. Het is veel prettiger om het zelf te bestuderen en er in weg te dromen dan het te dragen. Maar zelfs al draag ik het zelden het is toch een van de juweeltjes waar ik 't meeste plezier aan heb. En ik ben Paul nog altijd dankbaar dat hij mij toen overhaald heeft om het toch te kopen.
Ik heb geprobeerd om er een paar foto's van te maken maar dat is niet makkelijk. De ware magie komt op foto niet goed over.
Maar zo hebben jullie toch eens een idee hoe mijn "toverkes", verkregen tijdens die intens droeve periode van mijn leven, eruit zien.
Dit is de voorzijde. Je ziet het sprinkhaantje opgekruld in een soort foetushouding tussen luchtbelletjes.
Dit is de achterzijde. Hier zie je iets beter de geledingen van zijn pootjes.
Dit is de ring waarin een vlieg vereeuwigd zit.
Hier ziet jullie mij in de Dominicaanse Republiek op de avond dat ik het juweeltje gekregen had.
Misschien begrijpen jullie nu ook waarom ik zo lyrisch blij kan worden als ik een mooie macro foto heb genomen van een of ander insectje op reis of in mijn daktuin
Bedankt Yvette, om me het idee en de moed te geven dit verhaaltje eens te schrijven!
Zaterdag 12 mei 2007
Fotoraadsel 95 - oplossing
Tja, en ik maar moeite doen om jullie hints te geven...
Eergisteren een foto van Lut (met een sigaret in haar hand terwijl ze voor mijn scherm naar 't raadsel zit te turen!!!) op mijn blog plaatsen.
Vannacht tot 5 uur heb ik geprobeerd om jullie aandacht nogmaals te trekken met een toch al niet meer zo subtiele tip : twee foto's van Jan en ik die op straat voor de InVINcible staan te paffen!!!
En wat leveren al die tips me op?... Amper 27 goede antwoorden...
't Rare van de zaak is dat de niet-rokers de oplossing dan nog sneller vonden dan hun tegenhangers de rokers....
Maar ja, ergens is het wel te begrijpen : een niet-roker zit te kijken op het met tabakgevulde uiteinde van een sigaret van de roker tegenover hem. En bekijkt dat eens goed want die mens zit zich er waarschijnlijk aan te ergeren...
En de roker zelf ziet enkel het gele filterpuntje. Als hij het al ziet natuurlijk, want meestal wordt een sigaret achteloos uit een zakske of handtas gefrommeld en tijdens een gesprek naar de mond gebracht zonder ze zelfs maar te bekijken.
Zoiets vraagt wel eens om een bedenking in feite...
Hoeveel sigaretten steken, "wij, stinkerkes", dan niet achteloos op? Onbewust? Uit gewoonte? Slechte gewoonte.
Stel dat er eens iemand iets anders gelijkvormig in ons pakske steekt, zouden we dat dan ook zonder te bekijken in onze mond steken? Oei, nu breng ik de tegenstander van 't roken wel op bangelijke gedachten natuurlijk 
'k Zal mijn fantasie in dezes maar een beetje gaan beteugelen.
Misschien nuttig om bij 't opsteken van de volgende sigaret hier eens aan te denken. Want laat ons nu eerlijk zijn, bestaat er een roker niet echt graag zou stoppen met onze "dure hobby" waardoor we overal als outcast behandeld worden?
Het enige voordeel dat roken momenteel heeft is dat we overal, stiekum - in donkere hoekjes, uit de wind, liefst ook nog uit de regen - samen troepen. Als pinguïns met een schuldig geweten, buik aan buik, op een ijsschotske. We delen daar heel samenzweerderig onze aanstekertjes en geraken automatisch aan de praat met mensen die we van haar noch pluim kennen.
Ik spreek uit ervaring, onze "schuldige-pinguïn-schots" is dikwijls de plek van de luchthaven of 't restaurant waar 't meest gelachen wordt.
Maar kom, dat mogen we nu niet als excuus gebruiken om te blijven roken, we moeten maar leren om ook buiten onze "schuldige-pinguïn-schots" spontaan contact te maken met anderen en plezier te maken.
Aan mijn collega-rokers wil nog wel mijn diepstgemeende excuses aanbieden dat ik hen zo'n dure week bezorgd heb... Want ik weet dat er vele sigaretten versmost zijn tijdens 't turen en piekeren om de oplossing van 't raadsel van deze week te vinden
Uit jullie vele mailtjes en reacties kon ik wel aflezen dat het raadsel deze keer moeilijk en plezant was. En dat doet me plezier want 't is niet altijd makkelijk om er goed te vinden. Ik pieker me soms zaterdagsavonds suf over wat ik zondagochtend weer uit mijn duim ga moeten zuigen. Dus ik kan weer beginnen...
Een HEEL dikke proficiat voor :
Paul, Luk, Albert, Francois, Andromeda, Chrisje, Nand, Jan, Speelster, Viva, Mare, Lut, Thea, Nil, Corry, Klaproosje, Opapat, Derktje, Viv.L, Bomi, Rikavensis, William, Lange Lou, Dolfijn, Vifke, Fernanda en Marleen!
Morgen verse aanvoer!!! Ik zal proberen : minder stinkende.
Eergisteren een foto van Lut (met een sigaret in haar hand terwijl ze voor mijn scherm naar 't raadsel zit te turen!!!) op mijn blog plaatsen.
Vannacht tot 5 uur heb ik geprobeerd om jullie aandacht nogmaals te trekken met een toch al niet meer zo subtiele tip : twee foto's van Jan en ik die op straat voor de InVINcible staan te paffen!!!
En wat leveren al die tips me op?... Amper 27 goede antwoorden...
't Rare van de zaak is dat de niet-rokers de oplossing dan nog sneller vonden dan hun tegenhangers de rokers....
Maar ja, ergens is het wel te begrijpen : een niet-roker zit te kijken op het met tabakgevulde uiteinde van een sigaret van de roker tegenover hem. En bekijkt dat eens goed want die mens zit zich er waarschijnlijk aan te ergeren...
En de roker zelf ziet enkel het gele filterpuntje. Als hij het al ziet natuurlijk, want meestal wordt een sigaret achteloos uit een zakske of handtas gefrommeld en tijdens een gesprek naar de mond gebracht zonder ze zelfs maar te bekijken.
Zoiets vraagt wel eens om een bedenking in feite...
Hoeveel sigaretten steken, "wij, stinkerkes", dan niet achteloos op? Onbewust? Uit gewoonte? Slechte gewoonte.
Stel dat er eens iemand iets anders gelijkvormig in ons pakske steekt, zouden we dat dan ook zonder te bekijken in onze mond steken?
Oei, nu breng ik de tegenstander van 't roken wel op bangelijke gedachten natuurlijk 'k Zal mijn fantasie in dezes maar een beetje gaan beteugelen.
Misschien nuttig om bij 't opsteken van de volgende sigaret hier eens aan te denken. Want laat ons nu eerlijk zijn, bestaat er een roker niet echt graag zou stoppen met onze "dure hobby" waardoor we overal als outcast behandeld worden?
Het enige voordeel dat roken momenteel heeft is dat we overal, stiekum - in donkere hoekjes, uit de wind, liefst ook nog uit de regen - samen troepen. Als pinguïns met een schuldig geweten, buik aan buik, op een ijsschotske. We delen daar heel samenzweerderig onze aanstekertjes en geraken automatisch aan de praat met mensen die we van haar noch pluim kennen.
Ik spreek uit ervaring, onze "schuldige-pinguïn-schots" is dikwijls de plek van de luchthaven of 't restaurant waar 't meest gelachen wordt.
Maar kom, dat mogen we nu niet als excuus gebruiken om te blijven roken, we moeten maar leren om ook buiten onze "schuldige-pinguïn-schots" spontaan contact te maken met anderen en plezier te maken.
Aan mijn collega-rokers wil nog wel mijn diepstgemeende excuses aanbieden dat ik hen zo'n dure week bezorgd heb... Want ik weet dat er vele sigaretten versmost zijn tijdens 't turen en piekeren om de oplossing van 't raadsel van deze week te vinden
Uit jullie vele mailtjes en reacties kon ik wel aflezen dat het raadsel deze keer moeilijk en plezant was. En dat doet me plezier want 't is niet altijd makkelijk om er goed te vinden. Ik pieker me soms zaterdagsavonds suf over wat ik zondagochtend weer uit mijn duim ga moeten zuigen. Dus ik kan weer beginnen...
Een HEEL dikke proficiat voor :
Paul, Luk, Albert, Francois, Andromeda, Chrisje, Nand, Jan, Speelster, Viva, Mare, Lut, Thea, Nil, Corry, Klaproosje, Opapat, Derktje, Viv.L, Bomi, Rikavensis, William, Lange Lou, Dolfijn, Vifke, Fernanda en Marleen!
Morgen verse aanvoer!!! Ik zal proberen : minder stinkende.
Zaterdag 12 mei 2007
Avondje uit
Mijn kameraad Jan en ik, (we zijn al meer dan 25 jaar goeie vrienden en liefhebbers van een lekker "hapje"), waren vrijdagavond geïnviteerd in het restaurant waar zijn petekind chef-kok is.
Zoals elk restaurant waar Pieter De Buysscher als kok neerstrijkt is nu ook Wijn-Restaurant "InVINcible" bezig aan een forse klim in de Gault Millau-gids.
Samen met Kenny, de eigenaar van de zaak die een gerennomeerd sommelier is, werken ze aan menu's waar de pure smaak van het voedsel nog tot uiting komt. En dat is tegenwoordig spijtiggenoeg niet meer zo evident...
Pieter kookt, en Kenny zorgt ervoor dat bij elk gerecht een gepaste wijn geserveerd wordt.
Zijn voorraad lijkt wel onuitputtelijk. Vanavond vond ik het zelfs jammer dat ik geen alcohol drink. Maar ik heb natuurlijk wel mijn neus eens in elk glas gestoken. Alleen de geuren waren al hemels. En zo gevarieerd... Je kan niet geloven dat wijnen zo verschillend kunnen zijn.
Het is een trendy zaak in de Pacificatiestraat, achter de hoek van de Waalse Kaai te Antwerpen. (Iedereen welbekend omdat hier elk jaar de Sinksenfoor zijn tenten opslaat.)
Het restaurant is sober van inrichting en spreekt op 't eerste zicht vooral jonge dertigers aan. Maar vergis je niet. Het is er voor elke leeftijd gezellig en aangenaam eten want er is geen storende luide achtergrondmuziek zoals in zovele trendy zaakjes tegenwoordig.
Wij genoten er van een heerlijk 7-gangen menu samengesteld uit originele en dagverse ingrediënten.
Ons welkomstaperitiefje.
Als amuse-gueulle kregen we garnaaltjes met flan van haddock en berenlook met dragon-mosterd.
Dat was al lekker en toen moest het nog allemaal beginnen...
Eén van de voorgerechtjes : asperges met Iberico ham.
Jan krijgt bij elk gerecht een zorgvuldig uitgezocht wijntje geserveerd...
Je ziet zijn neus en ogen genieten! En op deze foto zo te zien blijkbaar zijn oren ook nog
Na de "velouté van asperges met piepkuiken en foelie in groene kruidenolie" moesten we toch even al de heerlijkheden laten zakken. Dus knepen we er tussenuit om voor de deur een sigaretje te gaan roken.
Een van de voorgerechtjes bestond uit een tartaar van gerookte paling, komkommer en cavaillonblokjes, bestrooid met groene en rode basilicumscheutjes in een sinaasvinaigrette.
Pieter durft vele - en gewaagde - ingrediënten in eenzelfde gerecht te verwerken maar hij begaat nooit de fout er een zootje van te maken. (Hier zal je geen konijnenpoot op je bord krijgen waar een rivierkreeftje in verwerkt zit. Of een stuk rundsvlees overdekt met garnalen in zoete saus...Zoals ik tot mijn groot ongenoegen ooit in een sterrenrestaurant in Wallonië meemaakte...)
Elk smaakje komt in Pieter's creaties op zichzelf tot zijn recht en toch maakt de som van de delen het geheel tot een nog groter genot voor de smaakpapillen.
Als hoofdgerecht verraste Jan's petekind ons met kraakverse gekonfijte grietbot omringd met lamsoortjes en pureezalf met schanullekes. Zo fijn...
Maar ja, we kunnen het niet laten natuurlijk. Voor de kaasschotel en het chocoladedessert op tafel kwamen moesten we toch weer even ontsnappen...
Nadat Pieter's werk in de keuken erop zat kwam hij van een welverdiende rust bij zijn trotse oom Jan en mij genieten van enkele afzakkertjes. Ook de sterke drankenkast is hier rijk en origineel gevuld.
Later mochten we in Pieter's keuken nog proeven van enkele van zijn speciale ingrediënten.
We kregen lepeltjes van de zachtste pompoenpitolie geserveerd (ze smaakte een beetje als geroosterd sesamzaad...), rotszout met vanille-essence, zelfs heel oude tot stroop geworden balsamico... Hij toverde de meest onbekende en subtielste smaakjes uit zijn keukenkasten tevoorschijn. En wij maar snoepen en proeven...
Bedankt Kenny en Pieter voor de lekkere, leerzame en heel plezante avond!
Als ik dit zo herlees lijkt het wel alsof ik in plaats van een gezellig uitje te beschrijven, een recensie over een restaurant geschreven heb
Maar ja, als ik op mijn blog beschrijf dat mijn Darwin uit zijn vijver springt en mijn nieuwe erwtenboom omver waait, dan mogen mijn fijne avonturen óók verteld worden. Het leven is niet één en al kwelling. Toch zeker deze avond niet
Zoals elk restaurant waar Pieter De Buysscher als kok neerstrijkt is nu ook Wijn-Restaurant "InVINcible" bezig aan een forse klim in de Gault Millau-gids.
Samen met Kenny, de eigenaar van de zaak die een gerennomeerd sommelier is, werken ze aan menu's waar de pure smaak van het voedsel nog tot uiting komt. En dat is tegenwoordig spijtiggenoeg niet meer zo evident...
Pieter kookt, en Kenny zorgt ervoor dat bij elk gerecht een gepaste wijn geserveerd wordt.
Zijn voorraad lijkt wel onuitputtelijk. Vanavond vond ik het zelfs jammer dat ik geen alcohol drink. Maar ik heb natuurlijk wel mijn neus eens in elk glas gestoken.
Alleen de geuren waren al hemels. En zo gevarieerd... Je kan niet geloven dat wijnen zo verschillend kunnen zijn.Het is een trendy zaak in de Pacificatiestraat, achter de hoek van de Waalse Kaai te Antwerpen. (Iedereen welbekend omdat hier elk jaar de Sinksenfoor zijn tenten opslaat.)
Het restaurant is sober van inrichting en spreekt op 't eerste zicht vooral jonge dertigers aan. Maar vergis je niet. Het is er voor elke leeftijd gezellig en aangenaam eten want er is geen storende luide achtergrondmuziek zoals in zovele trendy zaakjes tegenwoordig.
Wij genoten er van een heerlijk 7-gangen menu samengesteld uit originele en dagverse ingrediënten.
Ons welkomstaperitiefje.
Als amuse-gueulle kregen we garnaaltjes met flan van haddock en berenlook met dragon-mosterd.
Dat was al lekker en toen moest het nog allemaal beginnen...
Eén van de voorgerechtjes : asperges met Iberico ham.
Jan krijgt bij elk gerecht een zorgvuldig uitgezocht wijntje geserveerd...
Je ziet zijn neus en ogen genieten! En op deze foto zo te zien blijkbaar zijn oren ook nog
Na de "velouté van asperges met piepkuiken en foelie in groene kruidenolie" moesten we toch even al de heerlijkheden laten zakken. Dus knepen we er tussenuit om voor de deur een sigaretje te gaan roken.
Een van de voorgerechtjes bestond uit een tartaar van gerookte paling, komkommer en cavaillonblokjes, bestrooid met groene en rode basilicumscheutjes in een sinaasvinaigrette.
Pieter durft vele - en gewaagde - ingrediënten in eenzelfde gerecht te verwerken maar hij begaat nooit de fout er een zootje van te maken. (Hier zal je geen konijnenpoot op je bord krijgen waar een rivierkreeftje in verwerkt zit. Of een stuk rundsvlees overdekt met garnalen in zoete saus...Zoals ik tot mijn groot ongenoegen ooit in een sterrenrestaurant in Wallonië meemaakte...)
Elk smaakje komt in Pieter's creaties op zichzelf tot zijn recht en toch maakt de som van de delen het geheel tot een nog groter genot voor de smaakpapillen.
Als hoofdgerecht verraste Jan's petekind ons met kraakverse gekonfijte grietbot omringd met lamsoortjes en pureezalf met schanullekes. Zo fijn...
Maar ja, we kunnen het niet laten natuurlijk. Voor de kaasschotel en het chocoladedessert op tafel kwamen moesten we toch weer even ontsnappen...
Nadat Pieter's werk in de keuken erop zat kwam hij van een welverdiende rust bij zijn trotse oom Jan en mij genieten van enkele afzakkertjes. Ook de sterke drankenkast is hier rijk en origineel gevuld.
Later mochten we in Pieter's keuken nog proeven van enkele van zijn speciale ingrediënten.
We kregen lepeltjes van de zachtste pompoenpitolie geserveerd (ze smaakte een beetje als geroosterd sesamzaad...), rotszout met vanille-essence, zelfs heel oude tot stroop geworden balsamico... Hij toverde de meest onbekende en subtielste smaakjes uit zijn keukenkasten tevoorschijn. En wij maar snoepen en proeven...
Bedankt Kenny en Pieter voor de lekkere, leerzame en heel plezante avond!
Als ik dit zo herlees lijkt het wel alsof ik in plaats van een gezellig uitje te beschrijven, een recensie over een restaurant geschreven heb
Maar ja, als ik op mijn blog beschrijf dat mijn Darwin uit zijn vijver springt en mijn nieuwe erwtenboom omver waait, dan mogen mijn fijne avonturen óók verteld worden. Het leven is niet één en al kwelling. Toch zeker deze avond niet
Geschreven door Laathi om 14:08
Reageer op dit bericht
Zaterdag 12 mei 2007
Fotoraadsel 95 - foto 6
Mijn trots, het nieuwe erwtenboompje dat ik deze week kocht, is vandaag door de stormwind al omver gewaaid... Ik hoop nu maar dat de druifkes niet van mijn nieuwe druivelaar waaien. Want ze waren al bijna een hele millimeter groot
Brrr, en ik moet seffes door deze storm nog helemaal naar Antwerpen rijden... Niet leuk.
Gelukkig zit Irma naast mij. Dan ligt de auto toch al een beetje baanvaster. Het gewicht van een dameshandtas is niet te onderschatten.
Ik wens jullie alvast een goed weekend. Hou je wel best vast aan de takken van de bomen!
Maar kies wel een stevige boom...
Hieronder de laatste foto van 't raadsel. Komaan, nu is 't toch een weggevertje aan 't worden...
Wie vervoegt Paul, Luk, Albert, Francois, Andromeda, Chrisje,
Nand, Jan, Speelster,Viva, Mare, Lut, Thea, Nil, Corry, Klaproosje, Opapat, Derktje, Viv.L, Bomi, Rikavensis, William, Lange Lou, Dolfijn, Vifke en Fernanda?
Zaterdag plaats ik de oplossing! En zondag is er verse aanvoer.
Als ik ondertussen niet, met hobbithol en al, ben weggewaaid natuurlijk ...
Geschreven door Laathi om 03:29
Reageer op dit bericht
Vrijdag 11 mei 2007
Zoals gisteren beloofd : nu speciaal voor mijn Nederlandse lezers en de agnostici onder ons... onze fameuze "Catechismus"!!!
Een boekje van 96 bladzijden waarin maar liefst 447 (vierhonderdzevenenveertig!!!) vragen en antwoorden stonden die we in de loop van de lagere school van buiten moesten leren.
Onder elke foto heb ik mijn persoonlijke zesjarige gedachtengang geschreven…
Dit is de eerste pagina. Met het eerste misverstand. In ’t Antwerps heet een “ladder” namelijk een “leer”...
En ’t meervoud van een “leer” is ook niet “leringen” maar “leren”.
En nee, niet al onze buren hebben een leer want die komen dikwijls die van ons lenen en soms komt die heel vuil terug. Dus die onderhouden zelfs onze leer nog niet eens!
Geef toe dit is nog een pak moeilijker dan de eerste rekenles...
Toen was 1+1+1=3 nog juist. Vorige week nog geleerd!
Kunt hier nu maar aan uit als zesjarige. Maar ja, misschien konden ze in die oude tijd nog niet rekenen. Misschien is dat pas later uitgevonden.
Ik ben eens benieuwd of ik deze tekst later op mjn 49ste ga begrijpen...
Pardon??? Een “staat van genade”? Een “bovennatuurlijke gave”?
De “vrijwaring van onwetendheid”? De “kwade begeerlijkheid”?
En dat moet ge allemaal aan uw “nakomelingen overdragen”? En ik weet begot zelfs nog niet eens hoe ge "nakomelingen" moet maken!!
Een "onbevlekte ontvangenis"? Ons ma wast met "Omo" en haar was is ook proper!
Ah zo, om aan nakomelingen te geraken moet ge dus eerst een geest zien te ontvangen.
Als eerste voorlichting kan dat tellen. Beetje vaag wel.
En een “zondeval”… Zou ons ma dan ook zalf op het lichaamsdeel waar ge die val mee gemaakt hebt komen smeren? Of zou die geest dat dan komen doen? Dan moet er een “Inotyol-zalf Geest” bestaan. Maar dat kan niet want dan hebben we al vier goddelijke personen! Bwa, misschien hebben ze zich destijds misteld.
Ja, das duidelijk. Er gaat zeker iets met zalf gebeuren want er komt zelfs een “Gezalfde” van een “eiland” om te helpen.
Maar hier staan toch wel heel rare dingen in… Ons ma heeft altijd verteld dat de natuur de bloemekes waren en nu blijken er nog veel “naturen” te zijn. “Menselijke en goddelijke” begot… Bloemekes en struikskes met aureooltjes boven hun kopke? Heilige Pisbloemekes? En dat woord "mysterie". Das helemaal een mysterie.
Oh! ’t Wordt toch nog spannend! Er komt een schat aan te pas!!! Ik moet vooral zien dat ik die schat niet “per ongeluk” verlies, want wat ik anders moet gaan doen weet ik niet. Dan ga ik op zoek moeten naar een “sacrament” of een “berouw”. En ik heb al zo’n hekel aan rauwe groenten.
Die "dadelijke genade" interesseert me wel. Zou die mij aan een nieuwe beer kunnen helpen? Dat zou wel tof zijn, dan zou er eindelijk eens wat schot in de zaak komen. Ik wacht nu al zo lang...
En ik die dacht dat een dagelijkse zonde iets met vingers in chocopotten te maken had, en met “beuzelen” tegen ons ma…
Ons ma doet wel veel doodzonden zo te lezen. Die zegt regelmatig : “Nee, dat restje patatjes moogt ge niet in de vuilbak gooien, ik zal dat vanavond nog wel opeten, das toch doodzonde om dat weg te gooien!” En : “Och, hoe spijtig! Das nu toch wel doodzonde dat ik die vlek niet meer uit uw ’s zondags kleedje gekregen heb!!"
Dat ziet er dus niet goed uit. Ons ma gaat naar de hel gaan! Dan moet ik ook dringend wat serieus gaan zondigen want ik wil niet in de hemel zitten als ons ma ergens anders zit!
Oei, “onkuisheid tegen de natuur” heb ik ook al eens gedaan! Ik heb eens pipi gedaan op een boske madeliefkes in de wei… ’t Is nu maar te hopen dat dat een doodzonde was. Dan geraak ik later toch nog bij ons ma.
De "verdrukking van de armen" doet ons ma regelmatig. Elke keer als ze mij van de straat wegtrekt omdat er een auto aankomt. Als ze te hard geknepen heeft dan heb ik zelfs dikwijls blauwe plekken van de "verdrukking van de armen"!
Dat zit wel snor. Ons ma kuist elke week.
Maar ze zingt wel tijdens ’t kuisen… En dat is dan precies weer niet goed...
Dat zal ons ma allemaal wel doen. En ze gebruikt nog bruine zeep en “Spic en Span” ook, en in de wc strooit ze “Harpic”. Nee, over onkuisheid moeten wij ons geen zorgen maken. Alhoewel… ons ma denkt er soms wel eens over om de kuis uit te stellen, dus dan is ze misschien “onkuis in haar gemoed”, maar dan toch maar heel efkes, want vlak daarna kuist ze meestal toch mijn moddersporen uit de gang.
Maar ja, zelfs al duurt die “onkuisheid in haar gemoed” maar heel efkes, ’t is toch misschien gevaarlijk want “God ziet alles”.
Op de eerste bladzijde stond : “God is overal, in de hemel op de aarde en op alle plaatsen”. Dus waarschijnlijk ook in de gang...
En ook verontrustend is :“God ziet alles. Zelfs de geheimste gedachten”. Maar als ge die nu héél rap denkt en maar héél efkes...
Toch, ’t is “risky business” precies. Beter niet meer te veel denken.
Beginnen ze hier pedoemme alwéér over ”de rouwmoedige biechteling”! Bwèèkes, weeral rauwe groenten. Maar ja, das natuurlijk wel een goeie straf als ge gezondigd hebt.
Ergens is dat wel te begrijpen. Moesten ze u lekkere worteltjes in ajuin gestoofd voorzetten, ’t zou geen straf zijn nietwaar?
In “absoluties” is ons ma ook sterk.
“Lilianeke, ge moet me nu absoluut vandaag uw haarkes laten wassen. Dat kan zo niet langer!”
“Kindje, ’t is absoluut nodig dat ons ma efkes naar de dokter gaat en ge kunt echt niet mee."
Op gebied van “verstervingen” zitten we ook goed. Ons ma schept elke lente met een grote pollepel de dode bladeren en de modder uit het sterfputteke op het koerke.
Natuurlijk is dat wel een beetje een onkuise job want de modder hangt dan meestal tot onder haar oksels. Maar dat zal ze wel gaan biechten zeker? Dan zijn haar armen ineens terug proper.
Tja, toch wel een raar boekske die catechismus. Ze begrijpen het precies allemaal zelf niet zo goed...
Zouden ze wel weten wat ze bedoelen? Of zouden ze niet bedoelen wat ze willen?
Of begrijpen ze niet wat ze bedoelen? Misschien begrijpen ze niet wat ze willen.
Godweet.
Donderdag 10 mei 2007
(De vorige afleveringen van mijn verhaal vinden jullie door naar beneden te scrollen in mijn blog.
Deel 1 tot en met 27 vinden jullie door, in de linkerkolom, te klikken bij
"Mijn Jeugdherinneringen".
Om de paar dagen verschijnt er een nieuwe aflevering op mijn blog.)
30. De akte van “Supercalifragilisticexpialidocious” en andere gebeden.
Halverwege het eerste studiejaar was het zover! De voorbereidingen op de Eerste Communie namen een aanvang. De “aktes van geloof, liefde en berouw”, en nog eentje dat ik al lang vergeten ben, werden van buiten geleerd. (Ah ja, de akte van hoop! Die was ik vergeten!)
Geen kind die er iets van snapte. Alleen het woord “akte” al… De waanzinnige tekst van de Akte van Geloof luidde als volgt :
”Mijn Heer en mijn God,
Ik geloof vast al wat Gij geopenbaard hebt
En wat de Heilige Kerk mij voorhoudt te geloven,
Omdat Gij de opperste en onfeilbare Waarheid zijt.
In dit geloof wil ik leven en sterven.”
Het toverwoord “Supercalifragilisticsupercalidocious” uit de film van “Mary Poppins” was voor mij nog makkelijker te bevatten en zeker evenvoudiger van buiten te leren. Dat kon ge tenminste nog zingen. Dat moest ge maar eens proberen met die “Aktes”…
Woorden als “geopenbaard”, “onfeilbaar”… waar haalden ze ’t in godsnaam vandaan om zoiets aan zes-jarigen trachten aan te leren?…
Dat doet me er aan denken dat ik ook jarenlang het woord “win-gewest” heb gelezen als “winge-west”. De zin uit het aardrijkskundeboekje “Congo is het win-gewest van ons vaderland” is me dus ook jarenlang niet duidelijk geweest. Er waren destijds nog wel meer misverstanden..
Zo kwam ik eens thuis met een blinde landkaart van België waar ik als huiswerk aardrijkskundige namen op moest invullen. De namen van de steden lukte nog vrij goed maar met het woord “Kanaal” wist ik geen blijf. Ik toog dus naar ons ma en in plaats van dat ze het woord op het stuk water tussen België en Engeland schreef, tekende ze het Albertkanaal bij op het blad, en daar moest ik “het Kanaal” bij schrijven. Overbodig te zeggen dat het maar een 9/10 heeft opgeleverd en dat ons ma de schuld kreeg van de fout. Maar kom, het had ook erger gekund, ze had er voor ’t zelfde geld de Schotense Vaart op kunnen tekenen.
Maar we waren over de mysteries van de godsdienst bezig. En ’t waren geen blijde mysteries, geloof me… We hadden een catechismus. (Dat woord alleen al!!!) In dat nietige boekje stonden vragen en antwoorden en die moesten we klakkeloos van buiten leren.
“Waar is God?” “God is overal : in de hemel, op de aarde, en op alle plaatsen.”
Maar dat was nog een heel simpele. Qua tekst althans want begrijpen deed ik daar geen snars van. God hing ’s avonds ergens onzichtbaar boven mijn bed te luisteren naar mijn avondgebed. En waar die kerel voor de rest van de dag uithing daar had ik niet het minste benul van. Maar één ding wist ik zeker. Ge kon nooit op twee plaatsen tegelijk zijn.
Erger was de vraag : “Hoeveel Goddelijke Personen zijn er?”
Het antwoord :
“Er is slechts één God, maar er zijn drie Goddelijke Personen.
Te weten : God de Vader, God de Zoon en de God de Heilige Geest.”
vond ik helemaal onbegrijpelijk. Bij mijn weten waren dat dan wel niet één maar drie goden… Als de juffrouw al niet fatsoenlijk kon tellen, hoe moesten wij dat dan “in godsnaam” leren…
En wat te denken over “Wat zijn onkuise gedachten?” In mijn ogen moest het iets met Javel te maken hebben maar dat bleek onmogelijk te kunnen kloppen volgens de tekst van het antwoord.
En dan nog de griezeligste vraag van allemaal :
"Ziet en weet God alles?" In koor rammelden we dan af :
"God ziet alles, zelfs de geheimste gedachten.
Hij weet alles, ook de toekomstige dingen."
Beangstigend gewoon! Ik had nog geen weet van George Orwell’s boek “1984” en toch werd ik al geconfronteerd met een “Big Brother” die het zelfs zag als we op de toilet eens genoeglijk in onze neus zaten te peuteren… Ik vond die catechismus al een even dramtaisch boekje als mijn leerboek Frans.
Het vage begrip “Vagevuur” kwam in die tijd ook op de proppen. Ik hoopte van harte dat ik daar met mijn warm wollen onderlijfke nooit in ging terechtkomen… Er bestond ook zoiets als het woord “eucharistieviering”. Probeer dat maar eens te schrijven zonder fouten! En dat bleek dan simpelweg “de mis” te zijn… Volwassenen hadden er toch wel talent voor om ’t leven moeilijk te maken.
Maar ik had al de flauwekul er best voor over want ik wist dat er uiteindelijk cadeaus aan die "Eerste Communie" gingen vasthangen. En dat maakte de martelgang wel al veel draaglijker.
Over die hoogst dramatische cadeaus lezen jullie meer in de volgende aflevering…
--------------------------------------------------
Ik had me reeds een week suf zitten zoeken naar mijn oude Catechismus. Ik wist dat ik hem nog bezat want ik was hem nog tegengekomen bij ’t opruimen van de kamers waar ik nu mijn hobbithol gemaakt hebt. Gelukkig heb ik hem zondagavond teruggevonden!
(Na een schietgebedje voor de H. Antonius. Ons ma deed dat ook altijd, ze mummelde dan : "Heilige Antonius, Goede Vriend, zorg dat ik mijn .... terug vind". En zo vond ze dan verloren gelegde brillen, vingerhoeden, papieren, sleutels,... echt álles terug. En ja, bij mij werkt dat meestal ook )
Ik heb enkele bladzijden uit het boekje gefotografeerd. De meeste Belgen onder ons zullen dat boekje tot hun grote ergernis nog wel van buiten kennen, maar voor de Nederlandse lezers is het onbekend terrein. En ik zou écht niet willen dat zij een belangrijk deel van de lijdensweg van de Vlaamse jeugd moeten missen…
Morgen krijgen jullie dus enkele bladzijden uit de echte oude Cathechismus te zien!
Met onder elke tekst de hoogstpersoonlijke interpretatie en gedachtengang van een 6-jarige! 
----------------------------------------------------------------------------
En morgen vanzelfsprekend alweer een grotere foto van 't raadsel.
Want ik word stilaan even wanhopig als jullie
Geschreven door Laathi om 00:00
Reageer op dit bericht
Donderdag 10 mei 2007
Fotoraadsel 95 - foto 5
Ik begin echt wanhopig te worden...
Ik heb nog maar 10 goede antwoorden! Van : Paul, Luk, Albert, Francois, Andromeda, Chrisje,
Nand, Jan, Speelster en Viva!
Normaal zijn we op donderdag al aan 't dubbele of 't driedubbele aantal!
--------------
Yessssssssssss! Weer enkele meer! Mare, Lut, Thea, Nil, Corry, Klaproosje, Opapat, Derktje, Viv.L, Bomi, Rikavensis, William, Lange Lou en Dolfijn hebben het ook gevonden.
--------------------------------
En vanavond : de catechismusfoto's.... 
Woensdag 9 mei 2007
Corry in aktie!!!!
Ik maakte onlang in Brussel enkele foto's van mijn maat Luk achter een standbeeld. Ik wist dat Corry zich met die foto's ging kunnen uitleven. Ge moet maar eens gaan kijken wat ze er mee gemaakt heeft! Het is een echte PC-tovenares! Zalig gewoon!
https://blog.seniorennet.be/corrybosters/
Geschreven door Laathi om 13:44
Reageer op dit bericht
Woensdag 9 mei 2007
Fotoraadsel 95 - bemoediging
Arme vrienden,
Straks ga ik u alweer een groter deel van de foto van 't raadsel van deze week laten zien.
Want mijn gemoed schiet vol bij 't aanschouwen van uw wanhopige mails en uw lijden en afzien in deze kwestie
Stop ondertussen maar al met 't zoeken in de voorraadkast want nee 'T IS GEEN :
vuile fritpot (zelfs de mijne ziet er zelfs nooit zó erg uit Luk!),
chips (van welk jaar zouden die dan wel moeten zijn Patje?),
pittavlees (amai Lutje, als uw pittavlees er zo uitziet, dan kom ik niet meer mee-eten hoor!), cornflakes (of 't zouden er moeten zijn die al eens gegeten waren. Lieverds als die van u er echt zo uitzien, gooi ze dan weg aub. Ge gaat darmklachten krijgen.),
gebakken uitjes (van de kokkinnen die daarop gegokt hebben durf ik zelfs de namen niet noemen want dat gaat niet goed zijn voor hun reputatie!),
Turks Fruit (precies ook lang niet meer in uw thuisland geweest hé Nil?),
bruine zeep (lieve vriendinnekes, als die van u er zo uitziet zou ik ze toch maar niet meer gebruiken want uwe vloer gaat er niet properder van worden volgens mij!).
En 't zijn ook niet mijn hersenen (merci voor 't compliment hé Jan, als ik eens iets voor u kan doen laat het me zeker weten! Mijne snuit ziet er bij momenten wel al wat uitgedroogd uit, maar mijn hersenen zijn nog vrij fris. Weinig in gewicht misschien. Maar nog wel vers!)
en zo kan ik nog wel efkes doorgaan...
Wat het ook NIET is, maar ik geef toe, het trekt er wat op, is kattebakvulling, houtschors voor in bloembakken, potpourri of boomschors.
In de hoop u hiermee u alvast enigzins van dienst geweest te zijn, groet ik u met een sardonisch glimlachje
En jaja, geduld, de grotere foto komt er aan...
Straks ga ik u alweer een groter deel van de foto van 't raadsel van deze week laten zien.
Want mijn gemoed schiet vol bij 't aanschouwen van uw wanhopige mails en uw lijden en afzien in deze kwestie
Stop ondertussen maar al met 't zoeken in de voorraadkast want nee 'T IS GEEN :
vuile fritpot (zelfs de mijne ziet er zelfs nooit zó erg uit Luk!),
chips (van welk jaar zouden die dan wel moeten zijn Patje?),
pittavlees (amai Lutje, als uw pittavlees er zo uitziet, dan kom ik niet meer mee-eten hoor!), cornflakes (of 't zouden er moeten zijn die al eens gegeten waren. Lieverds als die van u er echt zo uitzien, gooi ze dan weg aub. Ge gaat darmklachten krijgen.),
gebakken uitjes (van de kokkinnen die daarop gegokt hebben durf ik zelfs de namen niet noemen want dat gaat niet goed zijn voor hun reputatie!),
Turks Fruit (precies ook lang niet meer in uw thuisland geweest hé Nil?),
bruine zeep (lieve vriendinnekes, als die van u er zo uitziet zou ik ze toch maar niet meer gebruiken want uwe vloer gaat er niet properder van worden volgens mij!).
En 't zijn ook niet mijn hersenen (merci voor 't compliment hé Jan, als ik eens iets voor u kan doen laat het me zeker weten! Mijne snuit ziet er bij momenten wel al wat uitgedroogd uit, maar mijn hersenen zijn nog vrij fris. Weinig in gewicht misschien. Maar nog wel vers!)
en zo kan ik nog wel efkes doorgaan...
Wat het ook NIET is, maar ik geef toe, het trekt er wat op, is kattebakvulling, houtschors voor in bloembakken, potpourri of boomschors.
In de hoop u hiermee u alvast enigzins van dienst geweest te zijn, groet ik u met een sardonisch glimlachje
En jaja, geduld, de grotere foto komt er aan...
Woensdag 9 mei 2007
Een zoeker in volle aktie!
Mijn vriendin Lut kwam vanmiddag even binnenwippen.
Ze dacht dat ze op mijn pc misschien rapper de oplossing van 't raadsel ging vinden dan op de hare thuis...
't Heeft niet geholpen, hoelang ze er ook op zat te turen. Ze heeft wel een kwartier voor 't scherm gezeten, stressy paffend, klagend en zuchtend, en maar blijven beweren dat ze het voorwerp écht niet kende... Terwijl ik weet dat ze het héél goed kent
Lutje, we zullen mekaar zaterdag, na de 't verschijnen van de oplossing, nog eens spreken hé
Ze dacht dat ze op mijn pc misschien rapper de oplossing van 't raadsel ging vinden dan op de hare thuis...
't Heeft niet geholpen, hoelang ze er ook op zat te turen. Ze heeft wel een kwartier voor 't scherm gezeten, stressy paffend, klagend en zuchtend, en maar blijven beweren dat ze het voorwerp écht niet kende... Terwijl ik weet dat ze het héél goed kent
Lutje, we zullen mekaar zaterdag, na de 't verschijnen van de oplossing, nog eens spreken hé
Woensdag 9 mei 2007
Gisteren vertelde mijn schilder me een heerlijk verhaal.
Hij is een drukke zelfstandige met weinig tijd en al helemaal geen tuinfanaat. Dus had hij, om het kiezeltuintje voor zijn huis toch wat op te vrolijken, een namaak bolletje buxus gekocht. Hij had dat netjes in een bloempot midden in zijn voortuin gezet. Het leek net echt.
Zijn buurman, die wél een tuinliefhebber is, had hem al gevraagd hoe het kwam dat zijn buxusje er toch zo mooi bij stond. Mijn vriend - nooit verlegen voor een grap - had zijn buurman wijsgemaakt dat de plant in zo’n prachtige form was door het regelmatig toedienen van de juiste meststof (speciale buxuskorrels), het vaak bijsnoeien, en een goede verzorging.
Enkele dagen geleden was mijn vriend zich aan ’t klaarmaken om te gaan werken en hij zag door zijn raam de buurman zijn tuin verzorgen. De vriendelijke man stapte plots, (omdat hij weet dat mijn vriend echt heel weinig tijd heeft), over het scheidingsmuurtje, dwars door het kiezelveldje en begon heel zorgzaam de plastic buxus water te geven. Een vriendendienst. Elke goede buur zou zo’n eenzaam plantje wel ineens mee sproeien als hij dan toch zelf zijn tuin aan ’t verzorgen is nietwaar?
Dit lieflijke gebaar liet mijn vriend natuurlijk niet onberoerd, hij stapte buiten en vertelde de buurman dat zijn zo bewonderde buxus een plastic exemplaar was…
Goddank voor mijn schilder heeft zijn buurman een even gezonde zin voor humor. J
In de loop van de dag liet dit verhaal me niet los en ik vond zo’n plastic buxusje eigenlijk ook wel een geschikte “plant” voor de kale plekken in mijn daktuin, en de donkere plekjes in mijn hobbithol, waar echte planten toch niet gelukkig zouden zijn.
Dus toen ik in Antwerpen kwam, voor mijn wekelijkse shoppingtrip met mijn kameraad Nand, is het meer op een strooptocht uitgedraaid…
Gelukkig had gij zijn gsm bij en konden deze hilarische momenten weer vastgelegd worden om jullie mee te laten genieten…
"Nand! Náááánd! Schá-át? Waar zijt ge? Ik heb een paar kleinigheidjes gevonden..."
"Schat, ik zou ook nog graag die luchtbevochtiger meenemen, en dat boedha-fonteintje, en nog enkele dvd-kes..."
Mijn vrienden hebben echt wel pech met mij. Door mijn nek- en hoofdpijn kan ik niet lang zware voorwerpen dragen. Mijn vrienden zijn dus echt mijn lastdieren. De allerliefste muilezels die ge u kunt indenken!
Dus van hieruit een heel hartelijk en gemeend bedankje aan mijn lievelingsezel Nand, die zich vorige week ook al liefdevol suf gesleurd heeft met al de rommel die ik op de rommelmarkt van ’t Sint Jansplein vergaard had. En dus nu weer gebukt liep onder de plastic buxus-en, boedha's en luchtbevochtigers...J
Dat was vanzelfsprekend nog maar de eerste winkel die we vandaag bezochten...
"Ja, allemaal goed en wel! Maar waar gaat ge nu mijn zak haver hangen?!!! En na de volgende winkel krijg ik toch echt wel eerst mijn worteltje hé?..."
Donderdag 17 mei, is het wéér rommelmarkt lief dier van me! Eet al maar flink! J
Geschreven door Laathi om 00:00
Reageer op dit bericht
Woensdag 9 mei 2007
Fotoraadsel 95 - foto 4
alweer een groter deel...
en nog altijd alleen maar juist geraden door : Paul, Luk, Albert, Francois, Andromeda, Chrisje,
Nand, Jan en Speelster!n, het echte voorwerp van mijn raadsel volgens mij echter wel...
-------------------------
Morgen nog een grore wanhoopspoging
Geschreven door Laathi om 00:00
Reageer op dit bericht
Dinsdag 8 mei 2007
Planten kopen met Irma
Ik ging nog enkele waterplantjes extra kopen om Darwin toch zeker te beletten nog eens een uitstap buiten zijn vijver te maken. Maar in een plantencentrum is er toch zoveel verleiding...
Ik voel me er net als Eva in 't Aards Paradijs!
Het is geen appelboom geworden maar ik heb wel gebeten in de Erwtenplant en de Druivelaar...
Met dank aan mijn maat Luk, voor 't nemen van de foto's en 't mee helpen sleuren met kilo's en kilo's potgrond.
Dinsdag 8 mei 2007
Fotoraadsel 95 - foto 3
Maandag 7 mei 2007
Wat betekent een naam?...
Ik was van plan om naar 't tuincentrum te vertrekken om de druivelaar, waar ik al jaren van droom, te gaan kopen. Ik wou dan ook ineens bloempjes - petunia's of viooltjes ofzo - meebrengen, om zoals elk jaar in mijn mooiste terrasbloempot te planten.
Maar net op tijd merkte mijn echtgenoot op : "Hebt ge al gezien wat een schone bloemekes er in de aardbeienpot groeien?!"
Ik antwoordde : "Jamaar, dat is 't onkruid dat er deze winter in gegroeid is!"
Maar toen bekeek ik die plant eens goed, en inderdaad hij is echt mooi. En wat is "onkruid"?
"Onkruid" is toch alleen maar "onkruid" omdat wij mensen dat zo noemen?! Waarom zou dit plantje dan geen recht van bestaan hebben? Het vraagt niets, trekt dapper zijn plan, het eist veel minder zorg dan een geplante bloem, en is in mijn ogen even waardevol als alles wat leeft en groeit en bloeit.
Dus dit jaar, geen viooltjes in mijn mooiste pot, maar wel mijn dappere, trouwe "onkruid" met zijn fijne purperen bloempjes!
En de wilde klimop, in 't gezelschap van zijn veelsoortige onbekende broertjes, mag ook in de groene bloempot verder groeien en bloeien.
Wat een bezuiniging van werk en centen toch weer! 
Mijn schitterend purper "onkruidje".
En er is ook altijd iemand in de buurt om me te troosten natuurlijk...
Zij het dat hij een ietwat pikante opmerking ook nooit kan nalaten... 
Ter attentie van Phineas : "Jongeske, het regent nu, laat de natuur haar werk doen.
Zij zal mijn bloempotten en terras wel schoonspoelen. En hopelijk uw grijze stoffige pels ook.
En een klein beetje beleefdheid tegenover uw voederstermoeder zou niet misstaan.
Ge schijnt u precies niet te realiseren dat er nog andere mensen mijn blog lezen!
Wat moeten die wel van mij gaan denken? Dat ik nooit kuis ofzo?
Gedraag u in 't vervolg, of 't is gedaan met die "Friskies met kalkoen" en 't wordt terug "Kittekat met kip", en dat gaat ge een stuk minder plezant vinden!"
Maandag 7 mei 2007
Fotoraadsel 95 - foto 2
Zondag 6 mei 2007
29. Een Siswattil.
Het enige aspect van schoolgaan dat me echt boeide was het leren lezen. Ik wou boeken kunnen lezen! Dringend. Dat project vlotte dan ook vrij goed. Het eerste jaar moesten we een abonnement nemen op “Do-re-mi”, vervolgens werd dat “Zonnekind”, “Zonnestraal” en “Zonneland”. Ik begreep wel dat “Nonkel Fons van Averbode” ook iets moest verdienen maar échte boeken vond ik die tijdschriftjes toch niet. Dus abonneerde ons ma mij op een ander schoolboekje : “Historische Verhalen”. Maar dat bleek helemaal een ramp! De meest mistroostige verhalen, droog als gort, zonder ook maar één prentje. Over allemaal al lang dode mensen. Nee, zo had ik me een boek ook niet voorgesteld.
De redding zou pas komen toen ik wekelijks een aflevering van “Vlaamse Filmkes” kreeg. Spannende verhaaltjes en heel afwisselend van genre. Echte avonturen. Mijn jongenszieltje leefde weer op! Toch kreeg ik toen al in de smiezen dat ik later best mijn eigen verhalen zou gaan schrijven, want echt mijn volle goesting waren die boekjes toch ook nog niet. Reeds op jonge leeftijd zou ik dan ook al in de weer gaan met dagboeken. Ik heb er dan nu ook een kast vol…
Maar eer we zover waren moest er eerst nog een andere taal geleerd worden.
Reeds vanaf het tweede studiejaar was het zover. De eerste les Frans!
Ik vergeet de eerste pagina uit dat boek nooit meer. “Pierre va ramer” en een zin waar het woord “usine” in voor kwam. Alweer geen prentjes dus, en we wisten van toeten of blazen wat die vreemde woorden wilden zeggen. De juffrouw weigerde ze te vertalen omdat dat zogezegd “ons taalgevoel zou aanscherpen”… Bij kinderen van 6 jaar…
’s Avonds thuis liet ik ons ma het boek zien en ze viel bijna achterover. Het woord “usine” had voor haar geen geheimen omdat onze pa een “fabriek” had. Maar wat “ramer” wou zeggen wist ze ook niet. Een Frans woordenboek hadden we niet in huis dus werd aan de buren gevraagd wat het raadselachtige “ramer” kon betekenen. Niemand wist het. Allemaal volwassenen uit een stad waar tot voor enkele decenia nog veel Frans gesproken werd stonden met hun mond vol tanden! Zo’n dagelijks woord bleek het dus niet te zijn. Uiteindelijk kwamen we erachter dat “ramer” “roeien” betekende. De volgende dag op school deelde ik mijn nieuwe kennis direct met mijn arme, al even “geboulverseerde” collega’s als ik, wat alweer niet in goede aarde viel bij de leerkracht. Weeral straf dus. Alle hoeken van de kamer heb ik destijds gezien. J
Vanzelfsprekend moesten we op een nonnenschool ook leren bidden in ’t Frans. De “Weesgegroet” en de “Onze Vader” ratelden we op den duur vlot af. Alweer als automatische bidmachientjes. We verstonden er geen woord van, maar van dat gebed in ’t Nederlands begrepen we ook geen snars, dus daar maakten we ons niet druk over. Het resultaat was wel dat ik jarenlang aan iedereen gevraagd heb wat “een siswattil” in godsnaam nu wel was. Niemand heeft mij daar ooit op kunnen antwoorden. Tot er op de duur toch eens iemand vroeg : “Kind, waar hebt ge dat woord toch vandaan gehaald?” Waarop ik spontaan het “Onze Vader” in ‘t Frans begon af te ratelen en dat gebed eindigt dus met dat vreemde woord “een siswattil”. De vrouw schoot in een lach en sprak de eindzin langzaam en articulerend uit : “Ainsi soit-il.” Ze vertaalde het als : “Het zij zo”. “Amen”.
Tot mijn grote ontzetting bleek “een siswattil” dus niet eens te bestaan! Weer een illusie armer.
Het moeilijke Franse leerboek was een domper op de toch al karige schoolvreugde, maar wat nog veel dramatischer was was dat het tot een zeer ongelukkig “Eerste Communie”-kado zou leiden. Voor ’t eerst zou me “oorzaak en gevolg” duidelijk gemaakt worden… Maar dat verhaal is voor later.
Ik moet er hier zeker niet bijvertellen dat Frans nooit mijn lievelingstaal is geworden? 
Mijn zesde verjaardag, 9 oktober 1963.
Francois mailde me over deze foto op dat hij vond dat mijn ogen toch zo droef stonden
hoewel een verjaardag toch een fijne dag zou moeten zijn.
Maar deze foto is genomen net na de eerste maand van mijn eerste studiejaar,
in de tijd dat het pesten over mijn mager zijn op volle toeren draaide.
Je weet nog wel, de toestanden die ik beschreef in de vorige aflevering van
mijn jeugdverhaal. Het was een trieste tijd.
Vandaar dat ik denk dat ma en ik op deze foto zo pips kijken.
Trouwens hier zien jullie ineens eens mijn schooluniformpje.
-------------------------------------------------------------------------------------
Morgen zeker een grotere foto van 't fotoraadsel want iedereen zit vreselijk op 't verkeerde pad!
Zondag 6 mei 2007
Fotoraadsel 95
Niet iedereen heeft het in huis, maar iedereen kent het zeker!
Als je geraden hebt welk voorwerp dit is stuur me maar een mailtje.
Zet je antwoord aub niet onder reacties of in 't gastenboek, om de pret van de andere zoekers niet te bederven!
In de loop van volgende dagen toon ik, als steeds, grotere delen van de foto voor wie het nu nog te moeilijk zou vinden...
------------------------
Als eerste opgelost door Paul en Luk!
-----------------------
En morgen... een nieuwe aflevering van mijn jeugdherinneringen!