portret van bij

31. En álles krijgt ze kapot!

De voorbereidingen voor “de eerste communie” gingen al maanden op voorhand van start.

De eerste stop was bij een juwelenwinkel waar ik gouden oorringetjes kreeg, want “uw eerste échte juweeltjes” waren toen onlosmakelijk verbonden met het doen van de eerste communie. Leek me best geestig. Tot bleek dat ge daar gaatjes voor in uw oren moest laten prikken. Dat leek me al een minder interessant gegeven…

De juwelier troonde ma en mij naar een achterkamertje, plaatste mij behaaglijk op een stoeltje naast een butagas-vuurtje (’t was een koude winter toen) en haalde een tangetje boven. Plots werd het me duidelijk dat die man echt gaten in mijn oren ging knippen. Ik zette mijn sirene op!

“Nee! Ik wil niet dat ze aan mijn oren komen!!!”

“Jamaar kindje dan kunt ge die schone oorringetjes dragen!”

“Néé! Ik wil geen oorringen ma, ik wil geen gaten! Die moet zijn tang wegdoen!!!” “Jamaar met gouden oorringetjes gaat ge een echt juffrouwke zijn! Een groot meisje. Kleine meisjes dragen dat niet hoor!”

“Dan wil ik nooit een groot meisje worden! Dan blijf ik maar klein maar die meneer moet van mijn oren afblijven!”.

Met het nodige geweld, toch nog overtroffen door mijn indrukwekkende soundtrack, werden mijn oren doorboord. En met twee knippen werd ik “juffrouwke”. Weliswaar een zéér kwaad juffrouwke, met roodomrande ogen en een hese keel.

(En de volgende keer dat ik “juffrouwke” zou worden zou ’t nog een heel andere affaire zijn, maar dat is pas aan de beurt als ik schrijf over mijn puberteit.)

En dit zou niet het enige dramatische cadeau zijn dat me ter gelegenheid van het grote feest van de Eerste Heilige Communie te beurt zou vallen…

Enkele weken voor de grote dag werd er gezorgd voor het belangrijkste cadeau van het communiefeest : “de gouden cachetring”! Zo’n ding was toen in de mode.

Dat meest dramatische cadeau zou ik weken tevoren al krijgen, en hoewel het het meest solide geschenk van de hele hoop (toen dácht ik althans nog dat ik “een hele hoop” cadeaus ging krijgen…) zou worden, zou ik er desaniettemin toch in slagen het al kapot te krijgen nog ruim voor de dag van mijn communie…

Enkele woensdagnamiddagen na mekaar moesten we naar de goudsmid om de ring te kiezen, te passen en de evolutie van zijn werkstukje te volgen.

Het juweel was een dikke ronde blok goud waar de eerste letter van mijn naam, een “L”, in een kransje van zonnestralen gegraveerd stond. De laatste woensdag was de ring klaar, ma betaalde en we kregen het pronkstuk mee naar huis. Omdat ons ma begreep dat het voor mij triest was om de ring reeds in ons bezit te hebben en het nog enkele weken ging duren alvorens ik hem kado kon krijgen mocht ik als troost de ring alvast eens een namiddag dragen….

Onderweg bewonderde ik mijn ring, maar eens thuisgekomen was de pret daar allang van verdwenen en kwam het spelen direkt terug op de eerste plaats. Ik was een kind dat me prima alleen kon amuseren. Ik speelde met de gekste dingen.

Telkens er thuis een thermometer brak verzamelde ons ma met een papiertje het bolletje kwik dat in vele minuscule druppeltjes op de grond uiteen gespat was. Al de restjes kwik hield ik zorgvuldig bij in een klein doorschijnend plastic doosje. Heerlijk speelgoed was dat! Er braken bij ons dan ook - zuiver toevallig natuurlijk - meer thermometers dan in een doorsnee gezin. J Destijds een kostelijke affaire.

Na elke “verongelukte” thermometer werd mijn zilveren bolletje iets groter! Mijn geliefkoosde bezigheid wat de dikke druppel kwik in mijn handen heen en weer te laten rollen en hem dan op een wit blad papier uiteen te laten spatten. Vervolgens dreef ik al de kleine bolletjes terug bijeen zodat ze weer een geheel vormden. Pure fascinatie was dat! Na ’t spelen legde ik mijn kostbare schat terug in zijn plastic doosje.

Tegenwoordig zou zoiets niet meer kunnen. Kwik is een gevaarlijk product. Maar in die tijd, en bij ons thuis, was kwik een amusant product, waar ze mij uren mee konden zoethouden. De chemici onder de lezers zullen de afloop van het verhaal al wel kunnen vermoeden…

Die woensdag kwam ik dus thuis met mijn cachetring aan mijn vinger, bekeek al mijn speelgoed en besloot me wat te gaan amuseren met mijn kwikdruppel. Ik rolde het bolletje in mijn hand heen en weer, liet het vrolijk tussen mijn vingers sijpelen op mijn blad papier, verzamelde al de druppeltjes, dreef ze weer bij mekaar tot een bolletje en begon van voren af aan. Toen ma riep dat het etenstijd was, deed ik zorgvuldig mijn bolletje kwik in zijn plastic doosje en liep naar de eettafel. Daar bekeek ik mijn ring. Hij had plots een vreemde lelijke kleur gekregen. Ik dacht dat ik hem vuil gemaakt had. Ik begon hem op te wrijven met mijn truitje maar mijn ring viel in stukken uit mekaar! Vol verbazing ging ik ma mijn brokstukken tonen en ze schrok zich een hoedje!

“Kindje! Wat hebt ge nu toch met die ring gedaan??? Hoe gewelddadig zijt ge ermee te keer gegaan dat een massief gouden ring kapot is???”

Ik beweerde bij hoog en laag dat ik heel stilletjes aan tafel had zitten spelen dat ik niks had afgebroken of had verknutseld.

“Néé ma! (snotterdesnotter) Ik heb echt niks verkeerd gedaan! Ik heb alleen maar zitten spelen! Echt waar! Dat is mijn schuld niet!! Ik heb die niet kapot gedaan!!! Die is uit zijn eigen kapot gegaan…” (Snotterdesnotterdesnotter).

Ze besloot om onmiddellijk terug met me naar de goudsmid te gaan. Dus wij twee weer heel het traject naar die man zijn atelier (in een zijstraat van de Paardemarkt. We passeerden haar favoriete kerk met de “automatische bidmachine”, ’t mankeerde er dus nog aan dat we onderweg een kaars gingen branden voor de H.Rita, “patrones van de hopeloze zaken”, maar op dat moment was ons ma te haastig. En zich waarschijnlijk ook nog niet bewust van de hopeloosheid van de zaak…) met de brokstukken van de ring in een papiertje gevouwen.

Ma reclameerde over de kwaliteit van zijn werk en vroeg de goudsmid of het echt wel degelijk een massief gouden ring was. De man keek zeer verbaasd, onderwierp de brokstukken aan een nauwkeurig onderzoek en bekeek de resten met grote ogen. “Mevrouw dit heb ik nu nog nooit meegemaakt…”

Toen richtte hij zich tot mij : “Meisje, hoe kan dit? Wat heb je gedaan?”

“Niks meneer. Ik heb rustig aan tafel zitten spelen! Ik heb echt niets verkeerds gedaan!!!”

“Maar dat kan niet kindje! Die ring kan niet uit zichzelf verkleuren en in stukken uiteen vallen!”

“Echt waar meneer, ik heb heel stillekes aan tafel zitten spelen, ik ben zelfs niet buiten geweest. Ik zat gewoon met mijn bolleke kwik te spelen. Braaf, aan mijn bureauke. Echt waar.”

De man zijn gezicht kleurde plots over roze naar rood naar purper! Hij wendde zijn hoofd naar ons ma :

“Madam! Kwik tast goud aan! Wist u dat dan niet?!”

“Nee meneer, dat wist ik niet. Kunt u hem alstublief terug repareren, want het is haar eerste communiecadeau…”

“Nee madam. Toveren kan ik niet. Die brokstukken zijn waardeloos geworden…”

En daar ging communiecadeau nummer 1. Desalniettemin vroeg mijn moeder toch nog medelijdend aan mij : “Kindje zullen we dan maar een nieuwe laten maken?” Waarop ik doodgemoedereerd antwoordde : “Nee ma, want als een gouden ring zo’n flauw ding is dat het er nog niet eens tegen kan dat ik wat zit te spelen dan moet ik zo’n ding niet aan mijn vinger hebben. Dan vind ik dat maar een onnozel cadeautje.”

De volgende cadeaus zouden geen groter succes blijken te zijn.

(Een kind grootbrengen is eigenlijk wel geen gemakkelijke onderneming hé?)



Een fototje genomen in de Efteling in september 62.
Vlak voor de voorbereidingen van de eerste communie gingen starten...

Behulpzaam als ik ben ;-)... iets meer dus...



Chrisje, Luk, Opapat, Walter, Francois en Lut  hebben het al opgelost!
Straffe mannen, en vrouwen!
-----------------------------
Lange Lou, Dolfijn, Willem, Corry, Rikavensis, Paul , Viva en Nilleke hebben ondertussen ook al eens smakelijk gelachen en het gevonden! Jullie worden met de week beter. (Behalve vorige week dan )
Morgen alweer een grotere foto!

Het zware leven van mijn vissen...












Hm ja. Heel de maand niet geregend. 't Is wel te zien dat ik deze strips een dikke week geleden gemaakt heb
--------------------------------

Héérlijk al die mails die ik aankrijg die beginnen met :

"Ha, Laathike, deze keer is uw fotoraadsel echt makkelijk! Ik ben er zeker van dat ik 't weet : een tandenborstel!!! Tof, nu ga ik ook eens bij de eerste van de winnaars staan! Goed van mij hé?!"

Ik heb echt diep respect voor jullie zelfzekerheid. Dat is een heel goede eigenschap. Ge moet zéker van uzelf durven zijn in dit leven. En als ge iets echt zeker weet dan moet ge inderdaad ook voor uw mening uitkomen, en daar fier op zijn.

Alleen is 't een klein beetje spijtig natuurlijk dat 't geen tandenborstel is...

Ge gaat later wel allemaal omver rollen van 't lachen als ge de oplossing gevonden hebt en er bij stilstaat dat ge ooit overwogen hebt om met dit voorwerp uw tanden te poetsen...
Tot hiertoe dus alleen nog maar gevonden door : Chrisje, Luk, Opapat en Walter.
De grotere foto zal straks dus wel weer welkom zijn denk ik zo?
-----------------
En morgen, voor de liefhebbers van nostalgie, een nieuwe aflevering van mijn jeugdherinneringen!

Iedereen heeft er wel eentje in huis!
Als ge geraden hebt wat het is stuur me maar een mailtje.
Zet aub uw juiste antwoord niet op mijn blog om de pret van de andere zoekers niet af te nemen!
Zotte antwoorden zijn onder "reageer" natuurlijk altijd welkom!
Hoe meer lezers ge mee laat genieten van uw fantasie hoe liever dat ik 't heb!



En ik beloof "op mijn eerste communiezieltje" (en ge weet, ik heb mijn eerste communie gedaan - zij het met pijn en smart - maar toch), dat ik elke dag van de week een uitgebreidere foto ga plaatsen!
-----------------------------
Sorry mensen, maar een zijn rare dingen aan de hand met het internet.
Ik ben gestoord! Allez, niet ik persoonlijk. Hoewel... misschien toch een beetje
Maar nee, serieus, mijn pc doet heel vreemd. Het heeft hier vanavond wel gruwelijk geonweerd, ik heb zelfs een overstromingske gehad. Zelfs de vijver liep bijna over (Darwin glimlachte van oor tot oor!)

De foto is blijkbaar niet zichtbaar geweest tussen 21u en nu. Al vier avonden na mekaar is mijn mail uitgevallen. Vandaag heb ik gesukkeld met Image Shack, en nu probeer ik al een uur mijn foto opnieuw op te laden en had het Seniorennet weer zijn geest gegeven....
Enfin, ik hoop dat de foto nu terug verschijnt!
----------------------------
Drie vroege vogels, die komen kijken zijn in de vooravond hebben het al juist geraden.
Een dikke proficiat aan Chrisje, Luk en Opapat, want met deze kleine en onscherpe foto was het echt niet makkelijk!

Laathi, alert als steeds.



Hanuman, "De Denker"

Ik hoop wel dat jullie cadeaus iets toepasselijker waren...





















Later op de dag het nieuwe fotoraadsel...

Mijn trots, het nieuwe erwtenboompje dat ik deze week kocht, is vandaag door de stormwind al omver gewaaid... Ik hoop nu maar dat de druifkes niet van mijn nieuwe druivelaar waaien. Want ze waren al bijna een hele millimeter groot
Brrr, en ik moet seffes door deze storm nog helemaal naar Antwerpen rijden... Niet leuk.
Gelukkig zit Irma naast mij. Dan ligt de auto toch al een beetje baanvaster. Het gewicht van een dameshandtas is niet te onderschatten.
Ik wens jullie alvast een goed weekend. Hou je wel best vast aan de takken van de bomen!
Maar kies wel een stevige boom...

Hieronder de laatste foto van 't raadsel. Komaan, nu is 't toch een weggevertje aan 't worden...



Wie vervoegt Paul, Luk, Albert, Francois, Andromeda, Chrisje,  
Nand, Jan, Speelster,Viva, Mare, Lut, Thea, Nil, Corry, Klaproosje, Opapat, Derktje, Viv.L, Bomi, Rikavensis, William, Lange Lou, Dolfijn, Vifke en Fernanda?
Zaterdag plaats ik de oplossing! En zondag is er verse aanvoer.

Als ik ondertussen niet, met hobbithol en al, ben weggewaaid natuurlijk ...

Een boekje van 96 bladzijden waarin maar liefst 447 (vierhonderdzevenenveertig!!!) vragen en antwoorden stonden die we in de loop van de lagere school van buiten moesten leren.

Onder elke foto heb ik  mijn persoonlijke zesjarige gedachtengang geschreven…

Dit is de eerste pagina. Met het eerste misverstand. In ’t Antwerps heet  een “ladder” namelijk een “leer”...
En ’t meervoud van een “leer” is ook niet “leringen” maar “leren”.
En nee, niet al onze buren hebben een leer want die komen dikwijls die van ons lenen en soms komt die heel vuil terug. Dus die onderhouden zelfs onze leer nog niet eens!

Geef toe dit is nog een pak moeilijker dan de eerste rekenles...
Toen was 1+1+1=3 nog juist. Vorige week nog geleerd!
Kunt hier nu maar aan uit als zesjarige. Maar ja, misschien konden ze in die oude tijd nog niet rekenen. Misschien is dat pas later uitgevonden.
Ik ben eens benieuwd of ik deze tekst  later op mjn 49^ste ga begrijpen...

Pardon??? Een “staat van genade”? Een “bovennatuurlijke gave”?
De “vrijwaring van onwetendheid”? De “kwade begeerlijkheid”?
En dat moet ge allemaal aan uw “nakomelingen overdragen”? En ik weet begot zelfs nog niet eens hoe ge "nakomelingen" moet maken!!



Een "onbevlekte ontvangenis"? Ons ma wast met "Omo" en haar was is ook proper!

Ah zo, om aan nakomelingen te geraken moet ge dus eerst een geest zien te ontvangen.
Als eerste voorlichting kan dat tellen. Beetje vaag wel.

En een “zondeval”… Zou ons ma dan ook zalf op het lichaamsdeel waar ge die val mee gemaakt hebt komen smeren? Of zou die geest dat dan komen doen? Dan moet er een “Inotyol-zalf Geest” bestaan. Maar dat kan niet want dan hebben we al vier goddelijke personen! Bwa, misschien hebben ze zich destijds misteld.

Ja, das duidelijk. Er gaat zeker iets met zalf gebeuren want er komt zelfs een “Gezalfde” van een “eiland” om te helpen.
Maar hier staan toch wel heel rare dingen in… Ons ma heeft altijd verteld dat de natuur de bloemekes waren en nu blijken er nog veel “naturen” te zijn. “Menselijke en goddelijke” begot… Bloemekes en struikskes met aureooltjes boven hun kopke? Heilige Pisbloemekes? En dat woord "mysterie". Das helemaal een mysterie.

Oh! ’t Wordt toch nog spannend! Er komt een schat aan te pas!!! Ik moet vooral zien dat ik die schat niet “per ongeluk” verlies, want wat ik anders moet gaan doen weet ik niet. Dan ga ik op zoek moeten naar een “sacrament” of een “berouw”. En ik heb al zo’n hekel aan rauwe groenten.

Die "dadelijke genade" interesseert me wel. Zou die mij aan een nieuwe beer kunnen helpen? Dat zou wel tof zijn, dan zou er eindelijk eens wat schot in de zaak komen. Ik wacht nu al zo lang...



En ik die dacht dat een dagelijkse zonde iets met vingers in chocopotten te maken had, en met “beuzelen” tegen ons ma…

Ons ma doet wel veel doodzonden zo te lezen. Die zegt regelmatig : “Nee, dat restje patatjes moogt ge niet in de vuilbak gooien, ik zal dat vanavond nog wel opeten, das toch doodzonde om dat weg te gooien!” En : “Och, hoe spijtig! Das nu toch wel doodzonde dat ik die vlek niet meer uit uw ’s zondags kleedje gekregen heb!!"
Dat ziet er dus niet goed uit. Ons ma gaat naar de hel gaan! Dan moet ik ook dringend wat serieus gaan zondigen want ik wil niet in de hemel zitten als ons ma ergens anders zit!

Oei, “onkuisheid tegen de natuur” heb ik ook al eens gedaan! Ik heb eens pipi gedaan op een boske madeliefkes in de wei… ’t Is nu maar te hopen dat dat een doodzonde was. Dan geraak ik later toch nog bij ons ma.

De "verdrukking van de armen" doet ons ma regelmatig. Elke keer als ze mij van de straat wegtrekt omdat er een auto aankomt. Als ze te hard geknepen heeft dan heb ik zelfs dikwijls blauwe plekken van de "verdrukking van de armen"!

Dat zit wel snor. Ons ma kuist elke week.
Maar ze zingt wel tijdens ’t kuisen… En dat is dan precies weer niet goed...

Dat zal ons ma allemaal wel doen. En ze gebruikt nog bruine zeep en “Spic en Span” ook, en in de wc strooit ze “Harpic”. Nee, over onkuisheid moeten wij ons geen zorgen maken. Alhoewel… ons ma denkt er soms wel eens over om de kuis uit te stellen, dus dan is ze misschien “onkuis in haar gemoed”, maar dan toch maar heel efkes, want vlak daarna kuist ze meestal toch mijn moddersporen uit de gang.
Maar ja, zelfs al duurt die “onkuisheid in haar gemoed” maar heel efkes, ’t is toch misschien gevaarlijk want “God ziet alles”.
Op de eerste bladzijde stond : “God is overal, in de hemel op de aarde en op alle plaatsen”. Dus waarschijnlijk ook in de gang...
En ook verontrustend is :“God ziet alles. Zelfs de geheimste gedachten”. Maar als ge die nu héél rap denkt en maar héél efkes...
Toch, ’t is “risky business” precies. Beter niet meer te veel denken.



Beginnen ze hier pedoemme alwéér over ”de rouwmoedige biechteling”! Bwèèkes, weeral rauwe groenten. Maar ja, das natuurlijk wel een goeie straf als ge gezondigd hebt.
Ergens is dat wel te begrijpen. Moesten ze u lekkere worteltjes in ajuin gestoofd voorzetten, ’t zou geen straf zijn nietwaar?

In “absoluties” is ons ma ook sterk.
“Lilianeke, ge moet me nu absoluut vandaag uw haarkes laten wassen. Dat kan zo niet langer!”
“Kindje, ’t is absoluut nodig dat ons ma efkes naar de dokter gaat en ge kunt echt niet mee."

Op gebied van “verstervingen” zitten we ook goed. Ons ma schept elke lente met een grote pollepel de dode bladeren en de modder uit het sterfputteke op het koerke.
Natuurlijk is dat wel een beetje een onkuise job want de modder hangt dan meestal tot onder haar oksels. Maar dat zal ze wel gaan biechten zeker? Dan zijn haar armen ineens terug proper.

Tja, toch wel een raar boekske die catechismus. Ze begrijpen het precies allemaal zelf niet zo goed...
Zouden ze wel weten wat ze bedoelen? Of zouden ze niet bedoelen wat ze willen?
Of begrijpen ze niet wat ze bedoelen? Misschien begrijpen ze niet wat ze willen.
Godweet.

(De vorige afleveringen van mijn verhaal vinden jullie door naar beneden te scrollen in mijn blog.
Deel 1 tot en met 27 vinden jullie door, in de linkerkolom, te klikken bij
"Mijn Jeugdherinneringen".
Om de paar dagen verschijnt er een nieuwe aflevering op mijn blog.)

30. De akte van “Supercalifragilisticexpialidocious” en andere gebeden.

Halverwege het eerste studiejaar was het zover! De voorbereidingen op de Eerste Communie namen een aanvang. De “aktes van geloof, liefde en berouw”, en nog eentje dat ik al lang vergeten ben, werden van buiten geleerd. (Ah ja, de akte van hoop! Die was ik vergeten!)

Geen kind die er iets van snapte. Alleen het woord “akte” al… De waanzinnige tekst van de Akte van Geloof luidde als volgt :

”Mijn Heer en mijn God,
Ik geloof vast al wat Gij geopenbaard hebt
En wat de Heilige Kerk mij voorhoudt te geloven,
Omdat Gij de opperste en onfeilbare Waarheid zijt.
In dit geloof wil ik leven en sterven.”

Het toverwoord “Supercalifragilisticsupercalidocious” uit de film van “Mary Poppins” was voor mij nog makkelijker te bevatten en zeker evenvoudiger van buiten te leren. Dat kon ge tenminste nog zingen. Dat moest ge maar eens proberen met die “Aktes”…

Woorden als “geopenbaard”, “onfeilbaar”… waar haalden ze ’t in godsnaam vandaan om zoiets aan zes-jarigen trachten aan te leren?…

Dat doet me er aan denken dat ik ook jarenlang het woord “win-gewest” heb gelezen als “winge-west”. De zin uit het aardrijkskundeboekje “Congo is het win-gewest van ons vaderland” is me dus ook jarenlang niet duidelijk geweest. Er waren destijds nog wel meer misverstanden..

Zo kwam ik eens thuis met een blinde landkaart van België waar ik als huiswerk aardrijkskundige namen op moest invullen. De namen van de steden lukte nog vrij goed maar met het woord “Kanaal” wist ik geen blijf. Ik toog dus naar ons ma en in plaats van dat ze het woord op het stuk water tussen België en Engeland schreef, tekende ze het Albertkanaal bij op het blad, en daar moest ik “het Kanaal” bij schrijven. Overbodig te zeggen dat het maar een 9/10 heeft opgeleverd en dat ons ma de schuld kreeg van de fout. Maar kom, het had ook erger gekund, ze had er voor ’t zelfde geld de Schotense Vaart op kunnen tekenen.

Maar we waren over de mysteries van de godsdienst bezig. En ’t waren geen blijde mysteries, geloof me… We hadden een catechismus. (Dat woord alleen al!!!) In dat nietige boekje stonden vragen en antwoorden en die moesten we klakkeloos van buiten leren.
“Waar is God?” “God is overal : in de hemel, op de aarde, en op alle plaatsen.”
Maar dat was nog een heel simpele. Qua tekst althans want begrijpen deed ik daar geen snars van. God hing ’s avonds ergens onzichtbaar boven mijn bed te luisteren naar mijn avondgebed. En waar die kerel voor de rest van de dag uithing daar had ik niet het minste benul van. Maar één ding wist ik zeker. Ge kon nooit op twee plaatsen tegelijk zijn.  

Erger was de vraag : “Hoeveel Goddelijke Personen zijn er?”
Het antwoord :
“Er is slechts één God, maar er zijn drie Goddelijke Personen.
Te weten : God de Vader, God de Zoon en de God de Heilige Geest.”
vond ik helemaal onbegrijpelijk. Bij mijn weten waren dat dan wel niet één maar drie goden… Als de juffrouw al niet fatsoenlijk kon tellen, hoe moesten wij dat dan “in godsnaam” leren…
En wat te denken over “Wat zijn onkuise gedachten?” In mijn ogen moest het iets met Javel te maken hebben maar dat bleek onmogelijk te kunnen kloppen volgens de tekst van het antwoord.

En dan nog de griezeligste vraag van allemaal :
"Ziet en weet God alles?" In koor rammelden we dan af :  
"God ziet alles, zelfs de geheimste gedachten.
Hij weet alles, ook de toekomstige dingen."
Beangstigend gewoon! Ik had nog geen weet van George Orwell’s boek “1984” en toch werd ik al geconfronteerd met een “Big Brother” die het zelfs zag als we op de toilet eens genoeglijk in onze neus zaten te peuteren… Ik vond die catechismus al een even dramtaisch boekje als mijn leerboek Frans.

Het vage begrip “Vagevuur” kwam in die tijd ook op de proppen. Ik hoopte van harte dat ik daar met mijn warm wollen onderlijfke nooit in ging terechtkomen… Er bestond ook zoiets als het woord “eucharistieviering”. Probeer dat maar eens te schrijven zonder fouten! En dat bleek dan simpelweg “de mis” te zijn… Volwassenen hadden er toch wel talent voor om ’t leven moeilijk te maken.

Maar ik had al de flauwekul er best voor over want ik wist dat er uiteindelijk cadeaus aan die "Eerste Communie" gingen vasthangen. En dat maakte de martelgang wel al veel draaglijker.

Over die hoogst dramatische cadeaus lezen jullie meer in de volgende aflevering…

-------------------------------------------------- 

Ik had me reeds een week suf zitten zoeken naar mijn oude Catechismus. Ik wist dat ik hem nog bezat want ik was hem nog tegengekomen bij ’t opruimen van de kamers waar ik nu mijn hobbithol gemaakt hebt. Gelukkig heb ik hem zondagavond teruggevonden!

(Na een schietgebedje voor de H. Antonius. Ons ma deed dat ook altijd, ze mummelde dan : "Heilige Antonius, Goede Vriend, zorg dat ik mijn .... terug vind". En zo vond ze dan verloren gelegde brillen, vingerhoeden, papieren, sleutels,... echt álles terug. En ja, bij mij werkt dat meestal ook )

Ik heb enkele bladzijden uit het boekje gefotografeerd. De meeste Belgen onder ons zullen dat boekje tot hun grote ergernis nog wel van buiten kennen, maar voor de Nederlandse lezers is het onbekend terrein. En ik zou écht niet willen dat zij een belangrijk deel van de lijdensweg van de Vlaamse jeugd moeten missen…

Morgen krijgen jullie dus enkele bladzijden uit de echte oude Cathechismus te zien!
Met onder elke tekst de hoogstpersoonlijke interpretatie en gedachtengang van een 6-jarige!



----------------------------------------------------------------------------
En morgen vanzelfsprekend alweer een grotere foto van 't raadsel.
Want ik word stilaan even wanhopig als jullie

Ik begin echt wanhopig te worden...



Ik heb nog maar 10 goede antwoorden! Van : Paul, Luk, Albert, Francois, Andromeda, Chrisje,  
Nand, Jan, Speelster en Viva!
Normaal zijn we op donderdag al aan 't dubbele of 't driedubbele aantal!
--------------
Yessssssssssss! Weer enkele meer! Mare, Lut, Thea, Nil, Corry, Klaproosje, Opapat, Derktje, Viv.L, Bomi, Rikavensis, William, Lange Lou en Dolfijn hebben het ook gevonden.
--------------------------------
En vanavond : de catechismusfoto's....

Ik maakte onlang in Brussel enkele foto's van mijn maat Luk achter een standbeeld. Ik wist dat Corry zich met die foto's ging kunnen uitleven. Ge moet maar eens gaan kijken wat ze er mee gemaakt heeft! Het is een echte PC-tovenares! Zalig gewoon!
https://blog.seniorennet.be/corrybosters/

Gisteren vertelde mijn schilder me een heerlijk verhaal.

Hij is een drukke zelfstandige met weinig tijd en al helemaal geen tuinfanaat. Dus had hij, om het kiezeltuintje voor zijn huis toch wat op te vrolijken, een namaak bolletje buxus gekocht. Hij had dat netjes in een bloempot midden in zijn voortuin gezet. Het leek net echt.

Zijn buurman, die wél een tuinliefhebber is, had hem al gevraagd hoe het kwam dat zijn buxusje er toch zo mooi bij stond. Mijn vriend - nooit verlegen voor een grap - had zijn buurman wijsgemaakt dat de plant in zo’n prachtige form was door het regelmatig toedienen van de juiste meststof (speciale buxuskorrels), het vaak bijsnoeien, en een goede verzorging.

Enkele dagen geleden was mijn vriend zich aan ’t klaarmaken om te gaan werken en hij zag door zijn raam de buurman zijn tuin verzorgen. De vriendelijke man stapte plots, (omdat hij weet dat mijn vriend echt heel weinig tijd heeft), over het scheidingsmuurtje, dwars door het kiezelveldje en begon heel zorgzaam de plastic buxus water te geven. Een vriendendienst. Elke goede buur zou zo’n eenzaam plantje wel ineens mee sproeien als hij dan toch zelf zijn tuin aan ’t verzorgen is nietwaar?

Dit lieflijke gebaar liet mijn vriend natuurlijk niet onberoerd, hij stapte buiten en vertelde de buurman dat zijn zo bewonderde buxus een plastic exemplaar was…

Goddank voor mijn schilder heeft zijn buurman een even gezonde zin voor humor. J

In de loop van de dag liet dit verhaal me niet los en ik vond zo’n plastic buxusje eigenlijk ook wel een geschikte “plant” voor de kale plekken in mijn daktuin, en de donkere plekjes in mijn hobbithol, waar echte planten toch niet gelukkig zouden zijn.

Dus toen ik in Antwerpen kwam, voor mijn wekelijkse shoppingtrip met mijn kameraad Nand, is het meer op een strooptocht uitgedraaid…

Gelukkig had gij zijn gsm bij en konden deze hilarische momenten weer vastgelegd worden om jullie mee te laten genieten…



"Nand! Náááánd! Schá-át? Waar zijt ge? Ik heb een paar kleinigheidjes gevonden..."



"Schat, ik zou ook nog graag die luchtbevochtiger meenemen, en dat boedha-fonteintje, en nog enkele dvd-kes..."

Mijn vrienden hebben echt wel pech met mij. Door mijn nek- en hoofdpijn kan ik niet lang zware voorwerpen dragen. Mijn vrienden zijn dus echt mijn lastdieren. De allerliefste muilezels die ge u kunt indenken!
Dus van hieruit een heel hartelijk en gemeend bedankje aan mijn lievelingsezel Nand, die zich vorige week ook al liefdevol suf gesleurd heeft met al de rommel die ik op de rommelmarkt van ’t Sint Jansplein vergaard had. En dus nu weer gebukt liep onder de plastic buxus-en, boedha's en luchtbevochtigers...J

Dat was vanzelfsprekend nog maar de eerste winkel die we vandaag bezochten...



"Ja, allemaal goed en wel! Maar waar gaat ge nu mijn zak haver hangen?!!! En na de volgende winkel krijg ik toch echt wel eerst mijn worteltje hé?..."
 

Donderdag 17 mei, is het wéér rommelmarkt lief dier van me! Eet al maar flink! J

alweer een groter deel...



en nog altijd alleen maar juist geraden door : Paul, Luk, Albert, Francois, Andromeda, Chrisje,  
Nand, Jan en Speelster!n, het echte voorwerp van mijn raadsel volgens mij echter wel...
-------------------------
Morgen nog een grore wanhoopspoging

Ik ging nog enkele waterplantjes extra kopen om Darwin toch zeker te beletten nog eens een uitstap buiten zijn vijver te maken. Maar in een plantencentrum is er toch zoveel verleiding...
Ik voel me er net als Eva in 't Aards Paradijs!
Het is geen appelboom geworden maar ik heb wel gebeten in de Erwtenplant en de Druivelaar...









Met dank aan mijn maat Luk, voor 't nemen van de foto's en 't mee helpen sleuren met kilo's en kilo's potgrond.