Bedankt voor al jullie lieve mails, nu even geen tijd om te antwoorden, ik wil eerst mijn gewone planning nakomen, mijn reeds gemaakte afspraken naleven ('t is een erg drukke week), en dan neem ik wat rust, 't antwoorden op de mails hou ik dus voor dit weekend! Ondertussen zet ik al wel een volgend fotootje van 't raadsel! Ik plaats er dus even geen namen van oplossers bij aangezien ik nog niet al mijn mail nagekenen heb! En omdat jullie nu met al 't gedoe een foto achterstaan krijgen jullie vannacht reeds de volgende!

Hoe moet ge nu zoiets beginnen schrijven?... Moet ge zoiets überhaupt wel schrijven?... Maar op zo'n taboe-doorbrekend blogske als 't mijne vind ik wel dat dat moet kunnen. 't Kan alleen maar andere mensen helpen. Ik heb euthanasie al aangepakt en de menopauze, wel dan moet dit er ook nog maar bij kunnen. Nu ik eindelijk, eindelijk, eindelijk weet dat wat me mankeert niet mijn eigen schuld is...

Vorige week heb ik vanalles gedaan, ik ben geen mens die kan stilzitten, maar ik ben moe. Altijd moe, doodmoe. Onredelijk moe. Ik wijtte dat aan oud worden. En ik wou daar niet aan toegeven. Na een fototocht van een namiddag lag ik de volgende dag op apegapen. Als ik op een week drie dagen op pad moest dan wist ik dat ik 't weekend daarop kompleet in de vernieling ging liggen. Oud worden natuurlijk. Maar zo ráp oud worden? Ik was daar heel beschaamd over. Mijn kameraden zijn stukken ouder dan ik en die zijn fitter...

En dan overal al jaren aan een stuk die pijn. Op de gekste plekken. Ik dierf het bijna tegen geen mens meer zeggen. Ik verdeelde mijn pijntjes dan maar. Tegen de ene kloeg ik over mijn schouderpijnen, en tegen de andere vertelde ik over de pijn in mijn grote teen (jaja, ik ben er niet met aan 't lachen : pijn in mijn grote teen!), nog een andere mocht het weten van mijn polsen en mijn ellebogen. Iedereen kreeg een stukje te horen maar niemand het hele plaatje omdat ik er zo beschaamd voor was om op mijn leeftijd al zo onnoemelijk veel klachten te hebben.

Dit weekend had ik keelpijn en omdat ik deze week enkele afspraken had kon ik het me zeker niet permitteren om ziek te worden, en ook omdat ik bij de apotheker al zoveel medicijnen had opgehaald de laatste weken waar ik nog voorschriften voor moest binnenbrengen dacht ik : "Kom we zullen eens snel naar de huisdokter gaan, en eens vlug naar die keel laten kijken en ineens de rest van mijn pillenwinkel laten voorschrijven."

Ik dacht dat er momenteel veel mensen ziek waren maar tot mijn grote verbazing bleek de wachtkamer leeg te zijn. Normaal leg ik bij de dokter heel snel en efficIênt mijn klachten uit omdat ik de andere mensen niet wil laten wachten maar nu was er eigenlijk tijd genoeg. En omdat mijn dokter toch een oude bekende is - en de laatste tijd al mijn pijntjes maar erger en nog onoverzichtelijker worden - ben ik maar eens alles beginnen opnoemen.

Van die knie die na die val maar niet wou genezen, en dat die andere nu ook al pijn deed. Dat mijn polsen en mijn ellebogen - volgens mij van 't typen - altijd pijn doen. Die raadselachtige pijn in mijn grote teen (waardoor ik vorige vakantie een week niet goed heb kunnen lopen). Van mijn hoofd- en schouderpijn (waarvoor ik al wel 8 verschillende kopkussens in mijn kast heb liggen, maar nog altijd niet het goeie, want elke ochtend sta ik op met iets wat op een reuze-kater lijkt terwijl ik geen druppel alcohol drink). Over die rare beklemmingen die ik mijn borstkas krijg. Over dat belachelijk voorval van eergisteren : ik sla (vrij zacht) per ongeluk met de zijjkant van mijn pink tegen een muur en dat blijft dagen aan een stuk pijn doen. Van 't feit dat ik al zo lang depressief ben (maar dat volgens mij de reden is dat ik gewoon doodmoe ben van 25 jaar winkel houden en door al jaren die huurhuizen van mijn ma te moeten beheren wat een boel zorgen geeft). Dat ik de moed niet meer kan opbrengen om voor mezelf eten klaar te maken. Over mijn nachten die ik meer wakend dan slapend doorbreng. Maar daar was dan die menopauze weer de schuldige van. Kortom, ik had voor bijna alles wel een uitleg.

Plots stond mijn dokter op, kwam op me toe en begon op de gekste plekken te duwen. Ze deden allemaal pijn. Ik gniffelde nog : "Amai, nu dacht ik dat ik alle pijntjes had opgenoemd en gij vindt er nog een paar extra bij!" Toen ging de dokter terug achter zijn bureau zitten en zei dat hij slecht nieuws had. Hij vertelde dat ik iets had waar ik beslist niet aan dood zou gaan maar dat het toch niet prettig was. De diagnose luidde fybromyalgie (weeral een moeilijk woord dat ik op mijn oude dag nu nog correct moet leren schrijven begot!). Bleek dat hij een drukpuntentest had gedaan (die hij me nu op zijn pc-scherm liet zien) en dat ik op alles gereageerd had, en dat ook de rest van mijn klachten perfect in 't plaatje pasten.

Ik was echt even "Van de hand Gods geslagen" zoals ze dat in Antwerpen zo mooi zeggen. Dat was nu een ziekte die ik vond dat echt niet bij mij hoorde. Een spring in 't veld zoals ik die vermoeidheidssyndroom zou hebben?... Dat past bij mij "als een tang op een varken"...

Sommige mensen hadden me altijd verweten dat mijn slechte gezondheidstoestand aan mezelf te wijten was, ik had maar moeten gaan sporten dan zou ik mij wel beter voelen. Of mijn houding verbeteren dan zou 't zich allemaal wel vanzelf oplossen. Ik zei dan ook tegen de dokter dat ik het nooit ging durven zeggen omdat het mijn eigen schuld was. Toen stond hij op en kwam van achter zijn bureau, ging op de stoel naast me zitten, pakte me vast en keek me diep in mijn ogen : "Nooit of te nimmer moogt ge u schuldig voelen over wat u is overkomen. Deze ziekte kan iedereen krijgen. Deze ziekte "verdient" niemand, die kan eender wie, eender wanneer een mens overvallen. Van schuld is hier totaal geen sprake. En dat moet ge vanaf nu heel goed voor ogen houden."

Er gingen duizend dingen door mijn kop. Die diagnose viel niet mee, maar aan de andere kant zat ik met dat beest blijkbaar al een paar jaar te worstelen, dus kon het monster ook maar beter een naam hebben. Nu weet ik tenminste wat me mankeert. Hoewel ik eigenlijk nooit echt heel grondig iets over de ziekte gelezen heb wist wel dat er niets aan te doen was. Maar ik, als nachtelijke boekenverslinder, had een paar jaar geleden wel het boek gelezen "Heden ik" van Renate Dorrestein en daaruit had ik onthouden dat een vriendin van haar na een tiental jaren plots genezen was van deze mysterieuze ziekte. Dat gaf me toch wel hoop. Trouwens, als zoveel mensen er aan lijden zal er wel grondig onderzoek naar gedaan worden en komt er misschien over x-aantal tijd toch een remedie op de proppen? Mijn dokter keek bij al die bedenkingen wel wat "bedenkelijk" maar kom, een mens kan beter optimistisch blijven.

Ik vroeg hem ook of het kwaad kon dat ik danste als mijn knieën zo'n pijn deden, of ik de zaak daarmee erger maakte. En dat blijkt niet het geval te zijn. Ik mag dansen als ik de pijn er voor over heb. Dat is ook al een hele geruststelling dat ik 't niet erger kan maken door "onvoorzichtig" te zijn.

Uiteindelijk leef ik nu toch al zo lang met al die kwaaltjes dat ik 't ondertussen gewoon ben om doodmoe te zijn, en wakker te liggen van de pijn. 't Belangrijkste is eigenlijk dat ik er nu gewoon voor mag uitkomen, en dat ik niet beschaamd meer moet zijn om mijn zogenaamd "vroegtijdige" aftakeling "door mijn eigen schuld, mijn eigen grote schuld" want ik ben gewoon ziek. Zo simpel is het. En dan nog wel een ziekte waar ik niks aan kan doen.

OK. 't Is allemaal erg jammer dat me dit moet overkomen, zeker net nu we vorig jaar onze zaak gesloten hebben en we gingen reizen en genieten en wat dan ook. (Sommige bloggers stelden me al de vraag waarom er dit jaar maar geen reisverhalen kwamen en we vroeger drie keer per jaar ergens de aap gingen uithangen. Ik was gewoon te moe om te reizen. Vandaar ook dat ik de uitgespaarde reiscenten maar aan mijn mooie Re-Naissance besteed heb. Iets voor olifanten doen is ook een beetje reizen, en nu haal ik er een Aziatisch sfeertje mee in huis.)

Neemt natuurlijk niet weg dat ik 't wel erg vind. Maar zolang het allemaal blijft zoals het nu is gaat het. De dokter heeft gezegd dat mijn vingers heus niet in klauwvorm gaan groeien en dat ik ga kunnen blijven typen. En snorkelen en onderwaterfotograferen zal ik ook wel blijven kunnen doen. Ik ga dan wel waarschijnlijk zoals altijd flink over mijn grenzen gaan en zal er daarna voor moeten boeten door stikkapotmoe te zijn, maar dat ben ik al gewoon, dus dat valt wel mee want dat kennen wel al.

Maar ik blijf erbij, dit is echt geen ziekte die bij mij past. Ik heb nog zoveel plannen en ideëen, en ik kom altijd tijd tekort omdat ik zo dikwijls zo moe ben. Ik voel me nu net Calimero : "Nee mama, dit is niet eerlijk!"

Ik wou dit gewoon even opschrijven omdat dit het eerste is wat allemaal bij me opkwam toen ik de diagnose daarstraks hoorde. Eerste indrukken heb ik altijd belangrijk gevonden. Want later begint ge in uw hoofd altijd alles te vervormen door er teveel over na te denken en dan weet ge soms niet meer wat uw eerste idee was, en soms is de eerste manier waarop ge tegen iets aankijkt nog de beste.

En ja, nu begrijp ik maar al te goed waar al die fybromyalgie-patiënten onder lijden als ze zeggen dat ze niet "au serieux" genomen worden. Als ik er over nadenk hoelang ikzelf alles verzwegen heb omdat ik te beschaamd was en er heilig van overtuigd was dat ik voor gek aanzien zou worden als ik al die pijntjes aan iemand zou moeten vertellen...

Voor mij is 't dan nog makkelijk. Ik ben zelfstandige en op pensioen. Ik moet niet tegen mensen gaan uitleggen dat ik "in ziekenkas" ben want dat kan ik toch niet, of ik moet geen verantwoording afleggen tegenover een baas. Ik mag eigenlijk al heel blij zijn dat ik 't pas op 't einde van mijn loopbaan gekregen heb, dat spaart me een hoop gezeur uit. Nu mogen de mensen geloven wat ze willen, niemand hoeft te geloven dat de pijn echt is, want ik verwacht of eis niets van hen.

Alleszins ik ga door hoe ik bezig ben. Lekker af en toe over mijn grenzen en daarna groggy liggen, dat hoort er dan gewoon maar bij. Maar toch ga ik proberen sommigen dingen af te bouwen. Soms haal ik me dingen op mijn nek die niet echt hoeven, en daar kan ik misschien beter mee stoppen. En op de avonden dat het echt niet gaat ga ik ook niet meer proberen om toch persé een blogbericht te maken "omdat de mensen dat nu eenmaal gewoon zijn om elke dag iets nieuws op mijn blog te kunnen lezen, en ik toch niet kan laten merken dat ik eigenlijk zit te barsten van de pijn en te moe ben om iets te schrijven. Toch niet op mijne leeftijd zeker!" Nee, daar ga ik me nu niet meer voor schamen. Moe is moe en pijn is pijn.

God wat moet dit een gruwelijke ziekte zijn als je kinderen hebt en wel elke dag vooruit móet... Wat floept er ineens veel door mijn kop... Teveel, dit bericht is al veel te lang en mijn ellebogen en polsen staan in vuur en vlam. Stoppen dus.

't Ironische is dan ook nog dat een collega-blogster me vorige week een enquète doorstuurde over dit onderwerp. Er werd meer begrip gevraagd voor fybromyalgie-patiënten. Vanzelfssprekend heb ik die ondertekend. Je kon kiezen ondertekenen met "patiënt" of "sympathisant". Ik had natuurlijk voor 't laatste gekozen...

Ik kan ze misschien nog eens opnieuw gaan ondertekenen, maar nu als "patiënt"... Zou dat tellen?

Deze foto had ik op mijn blog klaarstaan bij een berichtje voor overmorgen. De titel van het bericht luidde : "De zin van het leven", en het onderschrift onder deze foto :"Waarom ben ik hier toch weer onderdoor gekropen? Hier is nu begot eens echt níks te zien..." Maar ik vind wel dat deze foto bij bovenstaand schrijfsel past, want ik ben van plan om tóch onder dingen door te blijven kruipen zelfs al er niks te zien is.

Ik ga het toch nog niet te makkelijk maken want reeds 6 mensen hebben het van de eerste foto geraden... Luk, Kathleen, Shajongen, Nand, Steven en Ron.

Wel wel, bijna allemaal mannen...   Hoe zou dat nu toch weer komen?...

Heu... ik was met mijn suffe zieke kop vergeten om mijn hotmail na te kijken... Er zijn al veel meer mensen die 't raadsel opgelost hebben! Ook Ritje, Andromeda, Walter, Wim, Fred, Ingrid, Nilleke, Clara en Sylvain weten het reeds! Tja, dan zal ik nu toch maar eens naar de dokter gaan voor ik helemaal "ontoerekeningsvatbaar" wordt.

Dankzij Viva gaat mijn Thailandblog nu vlot open...

Gerard Di-Maccio, de schepper van Re-Naissance, was gefascineerd door mijn schelpenfoto's. Héérlijk, iemand die even verliefd is geworden op de binnenkant van doopvontschelpen als ik! Het moest er eens van komen.  Maar toen we tijdens 't bezoek aan zijn atelier het Thailandblog - met mijn vele onderwaterfoto's - wilden openen ging het hopeloos traag. Tja, dat blog had ik destijds dan ook totaal verkeerd in mekaar gestoken. Aangezien de technische kant van de computer niet direct mijn ding is vroeg ik per mail raad aan Viva, ging die avond weg, keek uit naar een antwoordmail bij mijn thuiskomst, die er niet bleek te zijn, en opende mijn Thailandblog om er zelf nog maar wat aan te prutsen. En wat bleek... tot mijn grote verrassing had Viva er gisteren heel haar avond in gestoken en stond daar ineens een blog met een schitterende lay-out en 't voornaamste : het gaat nu heel vlot - hoofdstuk per hoofdstuk - open! Viva heeft natuurlijk zelf de foto's die bij de titels van de hoofdstukken horen uit mijn verhaal gelicht en gezien haar zeer gezonde zin voor humor is de foto van de kapotte sokken dus weer prominent aanwezig. Die zal mij blijven achtervolgen. 

Bedankt Viva voor je schitterend werk! Nu worden er misschien nog wel meer mensen even verliefd op onderwaterwezentjes en doopvontschelpen als ik...

Ga maar eens kijken als je zin hebt. Even weg uit de druilregen en plonzen in de zon, die daar zelfs onder water schijnt...

http://www.bloggen.be/laathi_reisverhaal_thailand/

Mathurin had eindelijk zijn speeldoos, maar nu bleek dat haar delen met Serendipity er teveel aan was... Dan maken we er toch een tweede zeker! Misschien kan ik als bijberoep hier beneden een "kattenspeelgoed-atelierke" beginnen. Artisanale speeltjes uit recyclagematerialen.

 Mathurin : "Ge moet die niet exact kopiëren hé! Daar is ook geen kunst aan! En in die doos voor Dipity moet ge ook niet zoveel koordjes hangen, en een belletje hoeft ook niet, en -"

 Laathi : "Seg hé, Mathurin! Wie is er hier de CEO van "'t Artisanaal Kattenspeelgoed-atelierke"?! Gij of ik?"

Mathurin : "Gij. Maar ík ben wel de testpiloot, en de eindklant, dus kunt ge beter naar mijn adviezen luisteren. En als uw firmake een beetje marcheert dan wordt ik misschien ook nog uw aandeelhouder, dus ik zou zeggen : doe maar goed uw best..."

 Mathurin : "Ja, de koordjes zijn stevig, de doos trouwens ook. Ik ben best tevreden. Alleen vind ik het nog altijd stom dat ge van de doos van Serendipity ook zoveel werk hebt gemaakt. Die had het best met een paar gaten minder kunnen stellen, want ge gaat zien hé, die gaat er toch alleen maar in liggen slapen."

Mathurin : "OK. De tweede doos is ook getest en goedgekeurd. Zijt ge zeker dat ge haar aan Serendipity gaat geven? Ik kan er best twee de baas hoor... kan ik van de ene naar de andere springen. Of vindt ge twee per kat een beetje gulzig? Hm. Waarschijnlijk wel. Doe maar alsof ik niks gezegd heb, dat bespaart me dan misschien uw opvoedkundige preek over "hebzucht" en "delen met anderen" enzo... Ik zal 't wel met die ene doos doen. En als ze kompleet vernield is kan ik nog altijd die van Dipity aanslagen natuurlijk..."

-----------------------------

 Heb je een uur geknutseld aan je speelgoeddoos en kijkt je poes er laatdunkend op neer? Strooi er dan wat smakelijke kattekorrels in. Ook als je afwezig bent is het heel prettig om in die doos droogvoer te strooien dan kan het dier spelen en eten tegelijk en is de verveling van 't alleen-zijn wat doorbroken. Veel knutselplezier voor baasje én poes!

Een zeer gekend voorwerp dat haast iedereen in huis heeft! Komaan, doe het nu beter dan vorige week!  Zoals steeds : elke dag een grotere foto, of eentje van een andere invalshoek!

 Veel succes maar nog veel meer plezier!

 Een DAGELIJKS voorwerp, een ALLEDAAGS ding, hoeveel meer tips kon ik nog geven voor een eenvoudige krant?!  

En zelfs wie geen krant leest neemt toch wel eens een reclame-"gazetteke" in zijn handen dacht ik zo... Ja echt, ik dacht weer dat het deze week een makkelijk raadsel was. Maar niet dus... kijk maar eens hoe weinig mensen het gevonden hebben

Proficiat Luk, Viva, Ron, Speelster, Ritje, Chrisje, Kathleen, Shajongen, Erika, Yvette, Jan en Steven! 

En morgen is er weer... verse aanvoer! Makkelijk of moeilijk... Ik heb er écht geen idee van!

Enkele foto's van de veiling van de Elephant Parade... met speciale aandacht voor het kunstwerk van Gerard Di-Maccio, zijn prachtige "Re-Naissance"... Hoe zou dat nu komen?

Eerst wat beelden, het verhaal volgt later wel, want deze week is zo totaal anders verlopen dan gepland dat het niet in enkele woorden te vatten is.

Nog snel een fotootje nemen voor iemand haar gaat kopen en ik haar misschien nooit meer te zien krijg...

Maar het liep enigszins anders...

Ik ga haar nog heel veel te zien krijgen. Ik ga haar zelfs eigenhandig moeten afstoffen in 't vervolg.

Ton Verbruggen, een van de mensen die The Elephant Parade naar Antwerpen brachten, en veilingmeester Mon Beernaerts komen me feliciteren. Re-Naissance was, onder andere, ook een van hun favorieten.

Haar zeer geëmotioneerde nieuwe baasjes met het echtheidscertificaat. Want zoals ons "Re-Naissance"-ke... zo is er maar ééntje!

Vooruit, ik geef een bonusfoto want ik dacht dat dit echt een heel eenvoudig raadsel was, maar ik blijk me weer eens vergist te hebben. Ik zal eens een andere zijde van die o zo dagelijkse ding laten zien....

Reeds opgelost door Luk, Viva, Ron, Speelster, Ritje, Chrisje, Kathleen, Shajongen en Erika!

... maar wat nu al oud nieuws is want het stond vandaag reeds in de kranten en 't werd al op 't VTM-nieuws uitgezonden : de spectaculaire uitslag van de Olifantenveiling ten bate van de Thaïse olifantenhospitalen. De verkoop van de kudde bracht maar liefst 477.900 euro op! Een geweldig resultaat aangezien het haast het dubbele was van de veiling vorig jaar in Rotterdam. De sfeer op de veiling was enorm! Iedereen was enthousiast, de vreugde kon niet op. Ik vertel er later meer over als ik mijn foto's gedownload heb.

Maar als je al eens wil kijken wie mijn geliefde "Re-Naissance" gekocht heeft kijk je maar eens naar de mooie fotoreportage die John voor 't Nieuwsblad maakte. Scroll zeker tot helemaal onderaan...

http://foto.nieuwsblad.be/7698174901  

En voor 't geval je mij eens op TV wil zien... Ik sta tegen de muur en draag een rode sjaal, maar zodra ik in de mot krijg dat er gefilmd wordt duik ik netjes achter de mevrouw voor mij weg.

Je ziet er ook een heel kort interview met Gerard Di-Maccio over "Re-Naissance".

Klik op http://www.vtm.be/nieuws/index_bekijkonline.htm en ga naar onderwerp 17.

Veel plezier!

Wegens computer-panne heb ik jullie even in de steek moeten laten... Maar hier is ze dan, de foto van de laatste kans... Ik hoop zo dat jullie nu dit o zo dagelijkse ding herkennen...

Net als Luk, Viva, Ron, Speelster, Ritje, Chrisje, Kathleen en Shajongen!

... na dertien jaar.

Dit berichtje stond in de krant De Morgen. Je mag toch echt nooit de hoop opgeven :

Vermiste kat na dertien jaar terug!

Een stel uit Californië is laatst op opmerkelijke wijze herenigd met een oude huisgenoot: hun huiskat die ruim dertien jaar geleden verdween.
Melinda Merman en Frank Walburg zagen hun kat George voor het laatst in 1995. Hij kwam boven water toen de manager van een woonwagenkamp het zieke diertje ving en overdroeg aan een dierenarts. Met behulp van een geïmplanteerde microchip konden de baasjes van George getraceerd worden.

Na de verdwijning van de grijze geelogige kat zocht Merman alle dierenasielen af en schreef naar verschillende dierenartsen. Bij terugkomst, dertien jaar later, woog hij nauwelijks de helft van zijn aanvankelijke zesenhalve kilo.

Maar George eet goed, aldus Merman en Walburg, en vertoont zelfs zijn oude gedrag, zoals het springen naar knipperlichtjes op de muur. (novum/mvdb)

Gisteren had ik het fantastische genoegen om uitgenodigd te zijn op het atelier van schilder Gérard Di-Maccio. De kunstenaar die mijn favoriete olifant "Re-Naissance"... geschilderd heeft.

Het is een hartverwarmende ontmoeting geworden die ik graag wou delen met mijn vriendin Mare. En vanzelfsprekend was Irma er ook bij... Zij heeft zelfs het penseel "ter poot" genomen...

Later meer over deze heerlijke namiddag maar nu eerst ... naar Antwerpen! Want vanavond is het de grote olifantenveiling van The Elephant Parade en die wil ik echt wel meemaken!

Zo'n dagelijks ding...

En enkel nog maar opgelost door Luk, VIva, Ron, Speelster en Ritje...

Snel... voor al die prachtige bladeren weggewaaid zijn...

Weer een stukje meer duidelijkheid...



Reeds opgelost door Luk, Viva, Ron en Speelster!

Een kijkje op de kijkdag voor de veiling van de Elephant Parade...
Afscheid van de olifanten die zo lang onze stad sierden... Wat is het nu plots leeg op sommige pleinen en straten, nu ze allemaal samen in de Elisabethzaal naast de Zoo van Antwerpen staan.
En wat lijken ze plots klein, hoewel ze toch anderhalve meter hoog zijn.
Tot donderdagavond kan je er rondwandelen in dit bos van olifanten...





Wachten op hun baasjes.





Zij weten reeds wie dat gaan zijn want zij werden allemaal ingekocht door hun sponsors.



Maar mijn geliefde Geisha en haar maatjes zitten nog allemaal in 't ongewisse...



Zij weten nog niet bij wie ze de tuin of het huis gaan mogen sieren...



Maar ik denk niet dat ze zich daar veel zorgen over maken, zolang ze maar goed veel opbrengen om de olifantenziekenhuizen in Thailand te steunen.



Het pronkstuk van de Elephant Parade. Haar verhaal kun je lezen op de site van de Elephant Parade.
Een mooi waargebeurd verhaal over hoe het allemaal ontstaan is door een olifant die op een landmijn trapte, haar voorpoot verloor en waar men een vervangpoot voor ontwierp...



Eva en Anja Frenaij, twee kunstenaressen bij één van hun olifanten.
Zij waren het die vandaag , met veel geduld en liefde, de talrijke kleine beschadigingen aan de kudde retoucheerden.



Meer foto's van deze namiddag kan je bekijken op mijn album :

http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/ElephantParade11November2008?authkey=8J3lTnZPtpc#

O zo velen zijn zo dichtbij... en toch nèt niet...
Kijk nog eens goed!



Reeds opgelost door Luk en Viva!