Damme.

't Is te warm om te denken hé?... Ik weet het... Hier is 't 36°...



Ondanks kokende hersenen toch reeds opgelost door Opapat en Mieke, Chrisje, Luk, Geert, Piet, Kaatje, Fernanda, Kathleen, Rudy, Marleen (een 100% correct antwoord dan ook nog!), Andromeda, Klaproosje, Vifke, Nilleke, Jan en Veveke!

Nu is 't al ver gekomen... Nu maken ze al speciaal verkeersborden over Irma...



OK. Ze is soms lawaaierig, een beetje lastig en ze durft nogal eens grof ter taal zijn, maar dat ze nu de mensen al met borden voor haar beginnen te waarschuwen vind ik er wel echt over! Dat heeft ze niet verdiend.

Morgen hopelijk wat meer tijd om enkele beelden uit de buurt van Damme te tonen...

De volgende!



Proficiat Opapat en Mieke, Chrisje, Luk, Geert, Piet, Kaatje, Fernanda, Kathleen, Rudy, Marleen (een 100% correct antwoord dan ook nog!), Andromeda, Klaproosje en Vifke!

Bij warm weer wordt voor het avondmaal een koel plekje gezocht om de tafel te dekken en krijgen ze vochtig eten in plaats van korrels...
Maar dat vind niet iedereen even prettig. Ze zijn zo gewoon om elk in hun eigen pot, in hun hoek eten te krijgen. Het duurt dus wel enkele minuten eer alle disgenoten zich lui, lam en tam tot aan hun pot begeven hebben... Een onderneming die normaal geen 5 seconden in beslag neemt.

De koelte doet wonderen! Er zijn al 10 oplossers!



Proficiat Opapat en Mieke, Chrisje, Luk, Geert, Piet, Kaatje, Fernanda, Kathleen en Rudy!

Mijn rotziekte zorgt toch vooral nogal wat toestanden...
Vorige week hadden we een systeem uitgedokterd om minder straatlawaai binnen te krijgen. Aangezien we onze rolluiken toch nooit naar beneden laten, besloten we de spleten tussen raam en gevel dichten.
Met overschotjes van geluidsisolatie van de studio bricoleerden we lange worsten die perfect in de gleuven zouden moeten passen. Een werkje waar we toch een paar uur plezier aan hadden.



Hebben we nog genoeg restjes? Passen en meten...





Het naaien van worsten.
't Kan niet altijd een knoop aan een hemd zetten zijn.



Heel voorzichtig demonteerden we vervolgens de remhaakjes van de rolluiken zodat ze helemaal naar binnen konden gerold worden, en de spleet vrij kwam om dichtgestopt te worden. Een secuur werkje.



Een flinke spleet van wel 7 cm!
Waar veel lawaai door binnen kwam en veel warmte langs verloren ging...

Vervolgens klemden we onze mooi dichtgenaaide worsten in de gleuven.
Alles ging goed. Er viel zelfs niemand door het raam. Totdat... het ene rolluiklint losschoot en het ding met een daverende klap naar beneden donderde...
Het was onmogelijk het met de hand terug naar boven te duwen. Onderaan bestaat het raam uit vaste glaspanelen en konden we er niet aan en via de gevel konden we er niet bij omdat geen van onze ladders lang genoeg was.
Dus... moesten we in de ingewanden van de rolluikkast zien te geraken. Maar langs waar?...
Destijds werd alles zo netjes afwerkt dat er geen vijsgaatje te bespeuren was. En op ons geheugen moeten we al lang niet meer rekenen.
Mijn doortastende zelfje heeft er dan niet beter op gevonden dan maar overal in de buurt van de rolluikkast het behang beginnen af te scheuren op zoek naar de vijsgaatjes van een luikje. Uiteindelijk is er toch een rolluikman moeten aan te pas komen en bleek het luik zich op een totaal andere plaats te bevinden.



De rest van de avond heb ik me kunnen amuseren met al die - nodeloos - afgerukte flardjes behang terug aan mekaar te plakken en zoveel mogelijk "restauratie"-werken uit te voeren. Dat was wel nodig want het leek of we plots in een grot met stalagtieten woonden en de nieuwe geluiddichte ramen komen pas over 3 à 4 maanden.
Enfin, dat laatste was alleszins een stil en meditatief klusje.

Het resultaat : nu het straatgeluid niet meer via de rolluikkasten binnen komt - en daarin nog, als in een klankkast, versterkt werd - is het in de living veel stiller. Bijkomend voordeel is ook dat er veel minder warmte verloren gaat. En vooral ... nu zijn we écht wel verplicht eens opnieuw te behangen.

Every cloud has a silver lining.
Maar soms is de wolk nogal groot.

Het is duidelijker koeler. Ook in de hoofdjes...



Reeds opgelost door Opapat en Mieke!
En nee, 't heeft niks met borstels of ooievaars te maken.

Vorige vrijdag zat de kaart van Black - ons petekind dat bij Allemaal Poezen zijn genoeglijke oude dag slijt - in de bus!
Ik laat jullie meegenieten!









Hopelijk hebben ondertussen Lisette, Fernanda, Chrisje, Nicole, Luk en Ann ook de kaart van hun adoptiepoezen ontvangen.

Vorige dinsdag ben ik op bezoek geweest bij Allemaal Poezen om ze uitgebreid te fotograferen, zodat die foto's op hun website kunnen gezet worden, in de hoop meer dieren een goede thuis te bezorgen.
Het is hoognodig want momenteel verblijven er haast 100! De werkdruk voor Luc - de beheerster van Allemaal Poezen - en haar vrijwilligers, wordt zeer zwaar. Er worden momenteel ook veel moederpoezen die samen met hun nestje kittens gedumpt zijn, binnen gebracht... Er is dus keuze te over! Wie graag een volwassen poes in huis neemt of wie liever een kleintje opvoedt...
En voor wie thuis geen plaats heeft is er nog altijd het "Senioren-voor-Seniorenpoezen"-plan! Voor 2,5 euro per maand geeft u een oudje een plek bij Allemaal Poezen, heerlijk onder de zon van Kruibeke.

Dus deze week - onder andere - op mijn blog : "The Making of Portretjes van 100 Katten".
Geloof me, 't was een heel grappige belevenis. En stil. ;-)
Alvast 1 voorproefje :



Neem maar foto's met een vaste hand als je ondertussen door een halve roedel omver geknuffeld wordt...

Tja, iedereen kent het... Maar wat haalt dat uit?... Ik dacht dat ook iedereen een jeans en een schoenzool wel al eens van dichtbij zou bekeken hebben...
Maar kom. Iedereen kent het dus.



Veel succes maar nog veel meer plezier!

Ik geef het op! Jullie zeker ook?
Was dat nu zó moeilijk?... Iedereen loopt nu misschien wel in zijn blootje rond maar ge hebt toch wel ergens nog een jeans liggen?...
En tenandere... het vorige fotoraadsel was ook in de auto onderweg naar Frankrijk genomen...
Mijn schoen lag toen op mijn jeansbroek... Dat was ook een gouden tip. Maar een parel voor de zwijnen dus.





Proficiat Jan, Luk, Chrisje, Marleen, Steven, Nilleke, Lisette, Mieke, Klaproosje, Rudy en Kathleen!
En de medaille voor moed en doorzettingsvermogen gaat naar Fernanda, voor haar totaal verkeerde antwoorden, elke dag van de week!
't Zal tijd worden dat de hittegolf over is precies...

Euh?... Zijn de hersenen gesmolten? De ogen dichtgeplakt van 't zweet? Of komt er niemand meer binnen in zijn huis?...



Reeds opgelost door Jan, Luk, Chrisje, Marleen, Steven, Nilleke, Lisette, Mieke, Klaproosje, Rudy en Kathleen!
Maar die waren zo slim om het op te lossen voor de hittegolf begon. Nu is 't moeilijker natuurlijk, want momenteel gaat ge dit overbekende ding niet bovenhalen denk ik zo...
Hier is 't 38° in de schaduw... dus "kattenkoelen" geblazen. En dat vinden ze heerlijk!

Volgende poging...



Reeds opgelost door Jan, Luk, Chrisje, Marleen, Steven, Nilleke, Lisette, Mieke, Klaproosje, Rudy en Kathleen!

Ik dacht dat iedereen 't nu wel zou zien...



... maar 't is toch nog maar enkel opgelost door Jan, Luk, Chrisje, Marleen, Steven, Nilleke, Lisette en Mieke!

Vrijdag, 11 juni 2010.

Thuis.

10. Koeien als berggeiten.



In de verte zicht op de oude potassiummijn naast het park van het Ecomusée.

Onze plannen voor vandaag bestonden er uit om, na de inpak, langs de mooie wegen rond de Ballon d’Alsace stilletjesaan richting België te rijden. Een rit af en toe onderbroken door een wandeling tussen de hoge weiden waar de koeien grazen die de heerlijke Chaumes-kaas leveren.
Hierboven zijn het lekker dikke weiden met veel mos tussen het gras. In de winter ligt alles hier ondergesneeuwd en zo snel de dooi is ingetreden en alles terug groen ziet, worden de koeien op deze steile weiden los gelaten. Ze hebben wel het evenwichtsgevoel van berggeiten nodig om op hun poten te blijven staan in deze schots en scheve wereld. Maar de kaas die ze leveren is zalig…



Over koetjes en kalfjes...







In de winter een skigebied met liften en rodelbanen.



Irma : "Godzijdank! Hier staan ze niet meer in bloempotten en zijn ze niet meer als decoratie bedoeld..."



OK, 't is een lelijke, maar ze is stil, zacht en zuinig.
Irma : "Hebt ge 't over mij ma?!!!"
Laathi : "Nee schat, ik heb het over 'my little tank'. Gij? Gij zijt lawaaierig, ruw van taal en in geen geval zuinig want van die bloemenwei schoot niet veel over eens gij gepasseerd waart."



Nooit te ziek om van ons eigen een zotte foto te maken natuurlijk.

De zichten over de glooiende oude vulkanen waren indrukwekkend en het weer was fijn, maar ik was te moe om nog een stap te verzetten. In de hoop dat ik me in de namiddag beter zou voelen reden we verder langs Luxemburg, misschien konden we daar nog een wandeling maken in de koelte van de rotsen. Ook dat is niet gelukt, ik heb heel de terugrit voor pampus gelegen.






De vorige dagen waren voor mijn kopke echt teveel geworden. Vooral het lawaai van de klassen op schoolreis in het Ecomusée-park hebben me de das omgedaan. In plaats van ’s avonds laat thuis te komen, waren we dan ook al in de namiddag terug. En dan konden we onze “steentjes” gaan uitladen.

Kortom, ’t was fijn er even uit te zijn, nu weet ik tenminste dat ik dat nog kan, maar bovenal weet ik nu dat een echt avontuurlijke of lange reis niet meer zou gaan. En dat is voor mij een gruwelijk vooruitzicht.
Na amper vier dagen doodmoe... En dan te bedenken dat ik een jaar geleden nog een maand door Azië kon trekken, dat ik na de tsunami nog slachtoffers in Sri Lanka ging helpen, dat ik lawaaierige ceremonies in Hindoe-tempels kon filmen... Waar is de tijd?...
Dat neemt natuurlijk niet weg dat ik ga blijven proberen mijn grenzen te verleggen.
Maar ondertussen zal ik dus moeten leren om van héél korte trips lange reisverhaaltjes te breien…

Ik hoop dat jullie toch een beetje genoten hebben van de bescheiden avonturen en de foto's.

Ik had veel liever meer beelden laten zien van deze trip, maar het opladen van de foto's is tegenwoordig een ramp. Het duurt soms wel een kwartier eer er eentje klaar is. In de loop van volgende dagen maak ik een paar fotoalbums op Picasa, dat gaat snel, zo kunnen de liefhebbers daar eens door gaan bladeren om dit stukje van de Elzas nog beter te leren kennen.

Nummer drie... en toch geen 10 oplossers?...



Nog maar opgelost door 5 lezers : Jan, Luk, Chrisje, Marleen en Steven!
En 't is zoiets gekend?!