Bedankt!!!

Tja, ge leest hier maar weinig maar dat heeft zijn redenen...
De poespassers wonen hier en je weet wat dat wil zeggen :
Ik ben er even op uit getrokken.

In mijn mutsen zitten dikke lagen rubber ingenaaid, ik heb het hele assortiment oordoppen dat in Europa verkrijgbaar is meegenomen en ben aan een (voor mij) enorm experiment begonnen.
Het vroeg wat moed. Ik ben bang. Hoe overleef ik een vliegtuig? Hoe ga ik op het geluid van de zee reageren? Ga ik nog kunnen onderwaterfotograferen?

Een jaar lang stak ik mijn kop in 't zand als de meest paranoïde struisvogel. Ik kreeg gewoon geen lucht meer. En dan al dat zand in mijn neusgaten en die stijve nek! Er moest dus iets gebeuren. Mijn echtgenoot werd het ook stilaan beu om, net nu we op "pensioen" waren, nooit meer een stuk van de wereld te kunnen gaan bekijken.
Dus heb ik al mijn moed verzameld... Ik ga de naakte feiten onder ogen zien. 't Kan meevallen, 't kan tegenvallen. Misschien is mijn kop daarna helemaal naar de bliksem, misschien ben ik dolgelukkig dat ik een oplossing heb gevonden om toch te kunnen reizen?...

Voor de oorbescherming tijdens het dalen en opstijgen had ik graag zo'n SM-kap gehad. Rubber isoleert ook de gebeentegeleiding van het geluid. Maar ja, om nu op een vliegtuig te gaan zitten in een zwarte kap met alleen twee ooggaten waar misschien ook nog tralies voorzitten?... Om nog te zwijgen van de ritssluiting voor mijn mond. Geef toe, naast zo iemand zoudt ge toch niet graag in een vliegtuig zitten?
Ik heb dan maar gewone mutsen en een heel brede haarband gekocht en de binnenwanden met lagen rubber bekleed. (Jaja, ge zult er later wel foto's van te zien krijgen ;-) )Lekker onzichtbaar. Het enige dat hooguit een beetje raar kan overkomen is dat iemand naar de zon vliegt met een dikke pinnemuts op zijn kop. Tja, ge kunt niet alles hebben.

Nu is het afwachten. Ikzelf zal het al weten, want tegen dat dit bericht verschijnt ben ik al een week weg.
Ga ik met onderwaterfotokes thuiskomen? Ik vraag het me af. Ik heb alleszins mijn laptop en veeeeeeeeel boeken ingepakt. En anders amuseer ik me wel met een kiezel die ik vind.

Ik zou het nooit geriskeerd hebben als het niet was dat ik terecht kon op een eilandje waar één van mijn beste Sri Lankaanse vrienden momenteel manager is. Samen hebben we destijds vele watertjes doorzwommen tijdens de burgeroorlog in Sri Lanka, en met zijn vrouw hebben we na de tsunami een landbouwersdorpje mee helpen terug op poten zetten. Misschien herinneren jullie je dat allemaal nog wel. En nu gaat mijn maatje mij eens lekker op een Malediefje in de watten leggen. Letterlijk. Ik moet niet in 't restaurant eten en ik heb mijn plastic borden bij. We zullen wel zien hoe 't loopt. Over een week weten jullie meer... Tot dan blijft het hier nog oorverdovend stil denk ik want ik vrees dat ik daar niet ga kunnen internetten.

Dikke kus aan al diegenen die toch nog altijd de moeite nemen om hier te komen lezen!
Enne... tot vlug!
Hopelijk met vele zotte foto's ;-)

PS. En héél erg bedankt aan de mensen die voor me bidden, of goede energie sturen, of wat dan ook doen, maar toch aan me denken en voor me duimen!

Cadfael is de zaligste "compagnon de route" die ge kunt indenken. Als ik roep dat we op pad gaan, komt hij aangerend, kruipt in zijn rode draagtas, legt zich neer en begint te spinnen. Onderweg hoor ik hem ik niet tot ik aan de deur van mijn kameraad aanbel. Als we langer dan 20 seconden moeten wachten voor de deur open gedaan wordt zet hij zijn sirene aan. Monsieur is er niet van gediend om te moeten wachten. Vanaf de deur open gaat begint hij te spinnen. Eens boven geeft hij zijn nekje om zijn halsband uit te doen en begint zijn begroeting. De rest van de avond plakt hij tegen mijn buik of mijn borst. Spinnend ligt hij te rollen en af en toe valt hij slaperig van mijn schoot. Hij is ondertussen mijn eigen dikke buik aan't ontgroeien. Er valt al eens een bil of een kop af, maar hij raapt zichzelf terug bijeen, nestelt zich weer op mijn kwabben en doezelt verder.

Als het tijd is om naar huis te gaan zeg ik hem dat, dan geeft hij zijn nekje om zijn halsband terug aan te doen, ik zet de draagtas voor zijn neus, hij geeft mijn maat nog een neuzezoen ter afscheid en stapt al spinnend in. Even blij om te komen is hij als om weer naar huis te gaan.
Onderweg hoor ik hem niet, tot hij thuis de garagepoort hoort opengaan, dan zet hij zijn sirene terug aan alsof hij de collega's alvast wil verwittigen dat hij er weer aan komt. Eens in de tuin begint hij te spinnen en dartelt hij naar boven. Het is wonder van een kat. Een dik wonder wel.

Zoveel lieve reacties van lezers... Nu moet ik toch een schrijfsel uit mijn duim zuigen. Mijn duim die eigenlijk heel droog staat... Maar kom, ik zal er eens aan wringen, misschien vallen er wat letters uit.

Als ge in een surrealistische wereld terecht gekomen zijt dan gaat er veel op zijn kop staan. Mijn wensen zijn tegenwoordig heel anders dan die van de andere mensen. Dat ondervond ik vannacht weer.

Haast iedereen was de sneeuw kotsbeu. Ik heb zelfs nooit van sneeuw gehouden. Skivakanties?!! Een ware nachtmerrie. De hel. Maar dan een koude. Nee, ik ben een zonnemens.
Maar vannacht reed ik door de regen en kwam ik tot een constatie waardoor ge weer gaat denken dat ik gek ben. Nu niet dat dat iets uitmaakt natuurlijk.

Ik merkte dat ik de sneeuw mistte! Ik vond die sneeuwperiode zalig. Ingesneeuwd zitten in witte stilte. Weinig auto's, weinig volk. Sneeuw dempt alles. Zeker autogeluiden.
Hierboven op het terras alleen poezensporen in de sneeuw. Restjes van geluidloos getrippel.

Ik die vroeger bang was om in sneeuw te rijden, deed nu niet liever. Ik was helemaal alleen op de baan. Moest wel traag rijden en kon genieten van die prachtige witte bomen naast en boven die witte weg... Een tunnel naar de hemel. (En als ik te rap zou gereden hebben waarschijnlijk nog letterlijk ook.)

Als de sneeuw viel leek het of mijn autoruit geruisloos geaaid werd. Bij regen wordt ze kletterend gegeseld. Net als mijn oren. Die sneeuw was zo knus dat hij warm aanvoelde, ik zat met mijn dekentje op schoot (en zeker niet te vergeten het enige wat aan die lelijke auto écht zalig is : de zetelverwarming op hoogste stand!) als in een cocon.

Als er 's avonds op de radio werd gewaarschuwd dat iedereen binnen moest blijven reed ik (als altijd met Cadfael naast me) toch heel traag, helemaal alleen, op de witte baan door de zwarte nacht, naar mijn maatje om samen wat tv te gaan kijken.

Alleen in die betoverde wereld, in een warme auto, mijn kat en ik...
Zalige momenten waren dat.
Mijn eigen witte kerst, mijn stille nacht, in slow-motion.

Door gebruik te maken van alle nieuwe technologieën met betrekking tot de vruchtbaarheid lukte het een 75 -jarige vrouw zwanger te maken en een gezonde baby te laten baren. 
Toen ze thuiskwam uit het ziekenhuis kwamen natuurlijk haar vriendinnen supernieuwsgierig op bezoek.
'Mag ik de baby zien'? vroeg één van hen.
Nog niet', antwoordde de 75-jarige moeder, 'straks'.
Na een half uur vroeg de andere vriendin : 'mogen we nu de baby zien?'
'Nog niet', zei de moeder.
Nadat opnieuw een paar minuten waren verstreken vroegen ze weer 'mogen we nu de baby zien ?'
'Nee', antwoordde de moeder.
De vriendinnen werden erg ongeduldig en ze zeiden: "Zeg, wij zijn moe van het wachten, wanneer kunnen we nu eindelijk de baby eens zien? '
"ZODRA HIJ HUILT" was het antwoord.
"ZODRA HIJ HUILT ?????' vroegen de vriendinnen,
"Waarom moeten we wachten tot dat manneke begint te huilen?"
Zegt de moeder: " Omdat ik vergeten ben waar ik hem gelegd heb..."

2010. Een jaar dat ik niet snel zal vergeten...

Al 12 maanden lang leef ik nu met die absurde hyper-acusis en tinnitus. Ja, er is verbetering in het eerste. Het wordt verzacht door pillen... waar mijn geheugen nog summierder van geworden is dan het vroeger al was. Mijn linkerhand vergeet wat mijn rechter gedaan heeft. Teksten schrijven wordt er niet makkelijker op. Ik val al eens in herhaling. Maar daar kan ik nog de positieve kant van zien, mijn lezers zullen ook al wel eens iets vergeten dus die merken dat misschien niet op. Hangt er natuurlijk een beetje van af in welke staat van ontbinding zij zich bevinden.

De feestperiode was hier nog stiller dan anders. Geen gedoe, geen restaurants, geen café's, geen familiefeesten. Ik heb nu eenmaal geen 20 plastic borden. Ik zie me ook nog niet op een familiefeest of in een restaurant binnen komen en vragen of iedereen heel stil uit een plastic bord wil eten. Gelukkig ben ik nooit een feestmens geweest. Geen feesten, geen kadootjes. Ook dat is niet erg. Dankzij mijn verzamelnatuur zwem ik hier toch al in de rommel.

Veel wensen heb ik niet teruggestuurd, gewoon omdat ik de moed niet had om tijdens deze "feest"-dagen mijn mailbox open te doen. Sorry daarvoor. Ik hoop het met mijn "kattenwensblogartikeltje" (niet vergeten : nuttig Scrabble woord!) goed gemaakt te hebben.

Alleen thuis kan ik me goed handhaven, zelfs zonder oordoppen. Voorzichtig zaken neerleggen en niet met de deuren die pijn doen slaan is een tweede natuur geworden. Ik weet welke geluiden pijn doen en moet er ondertussen niet meer bij nadenken om daar voorzichtig mee om te gaan.
Buiten is het natuurlijk een ander paar mouwen. Daar is de vijand onzichtbaar en kan hij vanuit alle richtingen aanvallen. Uit de auto stappen doe ik meestal even met mijn vingers in mijn oren, in winkels probeer ik eerst zonder dopjes, en als 't niet gaat steek ik ze in. Op restaurant, of café gaan, of met een hoop vrienden samen zitten lukt natuurlijk niet meer.

Mijn wereld is erg klein geworden. Daar moest ik een oplossing voor zoeken. Dus ben ik begonnen met weer maar enkele nutteloze delen van de magazijnen van onze oude winkel nuttig in te richten. Als ik dan niet meer buiten kan rondlopen, kan ik best wat in mijn eigen huis ronddwalen. Van knutselkamer naar bibliotheek naar hobbithol naar living, trap op trap af... Twee jaar geleden vond ik dit huis (een combinatie van drie huizen in feite) véééél te groot geworden. Nu ben ik heel blij met mijn mini-dorpje.

De stille klussen doe ik zelf, het grote of lawaaierig werk laat ik doen. Door al dan niet prutsers. Maar dat weet een mens nooit op voorhand. Natuurlijk, zonder verrassingen zou het leven ook maar saai zijn.
Ik ben van plan dit jaar eens de Top 10 op te stellen van de grootste bouwrampen die in dit huis al aangericht zijn. En dan staat die met zijn plankenvloer op 't dakterras toch nog maar op de 10de plaats. Dus ge kunt u aan iets verwachten.

Ik heb ondertussen ook een stille manier van sociaal contact gevonden, én bovendien aangepast aan de nachtraaf die ik ben. Ik, ouwe zak, die nóóit of te nimmer aan zoiets onnozel als Facebook zou meedoen, heb Facebook ontdekt. Maar dat is nog niets. Ik heb de "social games" ontdekt... Computerspelletjes die je met een heleboel mensen van over heel de wereld samen speelt, en waarin je mekaar probeert vooruit te helpen. Niet moorden of schieten of omverrijden. Nee, mekaar helpen.
En die speel ik met hart en ziel. Ik kan er mezelf even helemaal in vergeten en ik zit 's nachts te kletsen met mensen van over heel de wereld. Zonder geluid te maken. Heerlijk.

Van een blog krijg je weinig feedback, en is er ook geen realtime contact. In die spelletjes wel. Je bent er ook anoniem, zit het je een dag niet mee, geen probleem. Alle stress heeft onmiddellijk gevolgen voor het gedoe in mijn kop dus wil ik zo min mogelijk verplichtingen. Vandaar dat ik ook enkel speel met mensen die ik totaal niet ken en haast uitsluitend met anderstaligen uit andere tijdszones.

Iedereen die meespeelt is online, dus je hebt contact met echte mensen, die ook echt aanwezig zijn. Het is niet zoals met email, waar je lange teksten zit te typen, en je moet wachten op antwoord, en ondertussen weer in een zwart gat valt.
Ik heb er voor gezorgd dat ik mensen uitgezocht heb met een gelijkgestemde zin voor humor, én die wakker zijn op de uren dat ik liefst gezelschap heb. Dus ik ben omringd door een knotsgekke bende Amerikanen, Canadezen, Indonesiërs, Indiërs en Australiërs waar plezier mee gemaakt wordt. Niks speciaals, gewoon mekaar wat helpen met het spel en gekke one-liners plaatsen. Soms eens op iets dieper ingaan. Wat dollen. Een soort cyber-cafépraat. Ideaal voor een mens in mijn situatie. (Aan "normale" mensen zou ik het nooit aanraden want het is verslavend. Als ge gezond zijt, één goede raad : afblijven van die spelletjes.) Maar voor mij was het een onverwachte reddingsboei.

De herfstweekends met de auto naar Frankrijk zijn ook goed meegevallen. Die reisverhalen liggen hier haast allemaal volledig uitgetypt klaar (ik typte ze gewoon onderweg in de auto op een minilaptopje. Geniale vondst, al zeg ik het zelf), alleen het hoofdstuk dat eerst zou moeten verschijnen bestaat nog maar enkel uit nota's. Stom. En ik krijg geen letter op papier. Geen zinnige zin.
Ik zou tussen de teksten ook nog foto's moeten plakken maar als ik gemerkt heb hoeveel uur het me gisteren weer gekost heeft om mijn kattennieuwjaarsboodschap via Image Shack op mijn blog te laden weet ik weer maar al te goed waarom het bloggen me flink de keel begon uit te hangen. Ik ga het dus anders aanpakken : de teksten op mijn blog zetten, en de foto's apart per hoofdstuk in een fotoalbum. Wie de foto's wil zien moet dan maar de moeite doen om het album te openen.

Maar ik zal eerst maar eens afwachten of er nog volk op mijn blog komt... want anders sta ik hier in de virtuele woestijn te preken en daar zou ik alleen maar dorst van krijgen.

... maar toch geestig!

Goede raad voor het geval de alcohol je parten zou spelen met de feestdagen!

Symptoom 1: koude en vochtige voeten
Oorzaak : U houdt uw glas scheef
Remedie: draai uw glas (niet te snel !!) tot de opening naar boven komt te staan 

Symptoom 2: warme en vochtige voeten
Oorzaak : u hebt op uw voeten gepist
Remedie: ga uw voeten drogen met de handdoek van het dichtstbijzijnd toilet 

Symptoom 3: de toog is wit en blinkt.
Oorzaak : U bevindt zich nog steeds in de toiletten
Remedie: roep om hulp

Symptoom 4:  U hebt nog steeds het pintje niet vast dat u een kwartier geleden bestelde
Oorzaak : de toog bevindt zich achter u
Remedie: draai U 180 graden om

Symptoom 5: de muur rechtover U geeft licht
Oorzaak : U bent achterover gevallen op uw rug
Remedie: Zet uw rug in een hoek van 90 graden met de grond

Symptoom 6: uw mond zit vol peukjes.  
Oorzaak : U bent voorover gevallen met uw gezicht in de asbak op de toog
Remedie: Spuw alles uit en spoel uw mond met een gin tonic

Symptoom 7: troebel zicht
Oorzaak : U kijkt door een leeg glas
Remedie: Bestel een nieuw rondje

Symptoom 8: de vloer verplaatst zich onder uw voeten. 
Oorzaak : Twee buitenwippers dragen u naar buiten
Remedie: Vraag dat ze u tenminste vertellen waar ze u naartoe brengen 

Symptoom 9:  veelvuldige weerspiegelingen in het water van gezichten die je aankijken
Oorzaak : u hangt boven het toilet, u probeert te kotsen 
Remedie: steek uw vinger in uw keel

Symptoom 10: de mensen rondom u spreken met een eigenaardige echo
Oorzaak : U goot uw glas in uw oor 
Remedie: Stop met onnozel doen

Symptoom 11: de discotheek wiebelt, de mensen zijn allemaal in het wit gekleed en de muziek is eentonig
Oorzaak : U bevindt zich in een ziekenwagen
Remedie: Niet bewegen

Symptoom 12: Uw vader en broers kijken u aan met een verwonderde blik
Oorzaak : U hebt zich van huis vergist
Remedie: Vraag vriendelijk of ze uw huis willen aanduiden

Symptoom 13:  Een enorme discotheekspot verblindt u  
Oorzaak : U ligt op straat en het is reeds daglicht
Remedie: Ga ergens een koffietje met een druppel drinken om te bekomen

Voor 2011 wensen ik, Phineas, Hanuman, Laathi, Serendipity, Mathurin, Nemuri Neko en Cadfael jullie...

Dat ge blij kunt zijn met kleine dingen. Zelfs als is 't soms wel héél weinig...



Dat ge nergens lang moet aanschuiven...



Dat ge altijd een mogelijkheid vindt om moeilijkheden te overbruggen...



Dat uw drankvoorraad nooit op raakt...



Dat ge de conventies met plezier aan uw laars durft lappen...
(een aanrecht dient wél voor katten om op te zitten!)



En lekker veel tijd voor uzelf neemt om tot rust te komen...



Dat ge leert dat het niet al goud is wat blinkt...



Dat er altijd plaats is voor uw vrienden...



Dat ge nieuwe uitdagingen zonder angst tegemoet treedt...



En dat ge veel moogt feesten...



Maar alleen als ge er écht zin in hebt...



Dat ge lenig en fit moogt blijven zonder te moeten gaan fitnessen...



Regelmatig uzelf een beetje bezint over waar ge mee bezig zijt...



Dat ge "nee" durft zeggen als 't u allemaal teveel wordt...



Maar dat ge ook uitbundig "ja" durft roepen als ge in iets wél echt zin hebt...



Dat ge niet elke nacht alleen voor uw pc gaat zitten...



Dat ge veel leuke avonturen op uw pad moogt tegenkomen...



Dat de prijs van de bouwmaterialen niet blijft stijgen...



Zodat ge altijd een dak boven uw hoofd hebt en een plek om tot rust te komen...



Dat er onverwacht fijne dingen gebeuren waar ge u voor open stelt...



Dat er harmonie heerst in uw gezin...



Ik wens u ook een gezond gebit. Een écht.



Voor al de gezellige etentjes...



Met goeie gesprekspartners... Die u niet constant tegenspreken...



Alle tijd om te genieten van de zon...



Dat ge u geen nodeloze zorgen maakt, maar de dag plukt zoals hij komt...



Massa's tijd om gewoon op uw poep te zitten... (of op die van iemand anders).



En tijd neemt om te genieten om de dingen rondom u te zien groeien en bloeien...



Dat ge de toekomst met een positieve blik tegemoet blijft zien...



Dat er altijd een troostende ziel aanwezig is indien nodig...



Dat ge 't durft zeggen als "trop" teveel wordt...



Dat ge veel speelkameraadjes moogt hebben...



En 't volste vertrouwen hebt in uzelf en de zaken waar ge mee bezig zijt...



Dat ge nieuwe dingen durft gaan ontdekken...



Dat ge uw voeten durft vegen aan sommige verplichtingen...



Dat ge overloopt van zelfvertrouwen...



Dat ge zelfzeker zijt, en beseft dat ge goed bezig zijt...



Dat ge veel nieuwe vrienden moogt maken...



Dat ge van elk fijn momentje ten volle, en ongestoord, kunt genieten...



Als ge luistert naar mijn beestjes weet ik zeker dat 2011 dik mee gaat vallen. 

Bedankt voor alle plezier en vriendschap die jullie me via deze blog gaven, ik hoop jullie in 't nieuwe jaar ook de nodige glimlachjes te kunnen bezorgen.

Dikke knuffel van Laathi!

Vanuit een warme stilte...



... wensen wij een Gelukkig Nieuwjaar aan iedereen!

Lieve vrienden, vanavond zal er zeker vuurwerk afgestoken worden.
Denk eraan bijtijds uw huisdieren veilig op te sluiten
zodat ze, als ze schrikken van de knallen, niet in paniek op de loop schieten.
Het is niet de eerste keer dat er honden van pure angst over een poort van meer dan twee meter hoogte springen, of dat poezen weglopen en hopeloos verdwalen na kilometers gerend te hebben. Probeer dit onheil voor baasje en dier te voorkomen. Neem bijtijds uw voorzorgen, sluit uw dieren al van in de namiddag in een veilige kamer op, en verwittig ook uw buren en vrienden dat ze zich onnodig verdriet kunnen besparen.
Als je wil kan je dit berichtje gewoon kopiëren en 't doorzenden naar mensen waarvan je denkt dat ze 't kunnen gebruiken.
Veel plezier op uw feest en laat de avond fijn eindigen voor mens zowel als dier!

Ik wens al mijn vrienden een zalige, knusse en veilige kerstavond.

Toch nog iets over verjaardagen...

Bij ons vrouwen gaat, samen met onze leeftijd, ook ons gewicht omhoog.
Dat komt gewoon omdat we in ons hoofd heel veel informatie verzamelen.

Er komt dan natuurlijk een moment dat al die informatie niet meer in ons hoofd past. En daardoor wordt al die informatie dus beetje bij beetje over ons hele lichaam verdeeld. Dus nu weet ik het zeker.

Ik heb geen overgewicht!! Ik ben niet dik!!
Ik ben gewoon van alles op de hoogte!
HEEL goed op de hoogte!!

VOOR ALLE TOFFE VROUWEN DIE ER ROND LOPEN :

Het leven moet NIET ALLEEN een reis naar het graf zijn met het idee daar gezond aan te komen en dan ook nog een schitterend lijf te hebben, maar geniet gewoon van een stuk chocola in je ene en een glas wijn in je andere hand... Vergeet niet te leven!!!!!

JAWEL!!
WE ZIJN PERFECT!!!

Omdat:
- We niet kaal worden.
- We een nationale en een internationale dag van de vrouw hebben.
- We zowel rose als ook blauw kunnen dragen.
- We altijd zeker weten dat onze kinderen ook echt onze kinderen zijn.
- We voorrang krijgen bij reddingsacties.
- We de rekening niet hoeven te betalen.
- We de eerste gegijzelden zijn die vrijgelaten worden.
- Als onze mannen vreemd gaan, zijn wij slachtoffers...
   Als wij vreemd gaan, zijn onze mannen stommelingen.
- We kunnen bij een vriendin slapen zonder onmiddellijk homosexueel genoemd te worden.
- Wij kunnen verschillende dingen tegelijk doen.
- De vrouw van een president is de first lady. De man van een vrouwelijkpresident is... euh ??
- Als we besluiten mannenwerk te doen zijn we pioniers...
  Als een man besluit vrouwenwerk te doen is hij een watje.

EN TOT SLOT:
We doen alles wat mannen ook doen,
MAAR WEL OP NAALDHAKKEN!!!

HOE KNAP IS JE RECHTER VOET?
 
Je moet dit even proberen, het kost je 2 seconden. Ik kon het zelf ook niet geloven! Het is een oefening van een orthopedische chirurg........... het zal je verstand doen schrikken en je wilt het keer op keer weer over doen om je voet niet de verkeerde richting op te laten gaan, maar.... het gaat niet. Het is voorgeprogrammeerd in je hersenen.
 
Hier komt de oefening: 

1. terwijl je nu achter je computer zit: til je de rechter voet van de vloer en maak kloksgewijs cirkels (dus
   rechtsom)
2. En nu, terwijl je voet nog bezig is teken je met je rechter hand het cijfer 6. En zie daar: je voet zal van
   richting veranderen.........
  
Ik zei het je toch!!!! En je kunt er niets aan doen! Jij en ik weten hoe stom het is, maar voordat de dag voorbij is blijf je het proberen zonder resultaat ............. als je er al niet mee bent opgehouden.

En toen... werden 'alle hens aan dek' geroepen...



... en dat was wel nodig ook ...



... want het middenste glas alleen weegt al maar liefst 54 kg...



Eén, twee, drie! Hop!
('Hop!'? Nou ja, "Hop!" met een licht kreuntje weliswaar.)
En vooral, vooral, niet laten vallen ijsberen!



Mission accomplished. Iedereen moe maar gelukkig.



Euh, jongens?... Hier wacht er nog zo eentje! Van ongeveer 150 kilo...
Of eerst nog een stevig soepke?



En op het einde van de tweede avond had ik overal prachtige ramen...



En stil! En warm dat dat was!!! Ramen poetsen aan de buitenkant was onmogelijk, binnen de paar seconden vroor het water er aan vast. Nogal logisch, het was ondertussen -7°C. En toch... aan de binnenzijde voelden de ruiten helemaal niet koud aan. Zalig!

Aan de muren is niks beschadigd, het lijkt wel alsof de ramen er uit zichzelf in "gevlogen" zijn. Dus als ik nu een paar maanden geleden niet zo dom was geweest om zelf die rolluikkast open te breken had ik niet eens aan behangen hoeven te denken.



En de volgende dag,... werd de volgende klus geklaard.
De loggia zag er geen eenvoudige job uit maar toch paste alles weer perfect. Alweer bleek alles juist opgemeten, waren de materialen correct geleverd, en werd heel de puzzel pico bello geplaatst.

Na al mijn verbouwellende van de afgelopen twee jaar is het een verademing weer eens met betrouwbare firma's te mogen werken. Met deze ramenfirma en mijn dakwerkenmensen heb ik al heel vaak gewerkt en telkens weer lopen de werken op wieltjes. Waarom kan dat niet bij alle firma's zo zijn?

Als ik nu eens zou proberen om mijn ramenmannen en dakmannen her op te leiden als verandabouwer en terraslegger, dan kunnen die misschien de knoeiboel van die prutsers opnieuw komen maken? Alhoewel. Ik denk niet dat deze mensen tijd hebben om avondcursussen terrasbouw te gaan volgen.

En nu laat ik de chaos hier in huis even de boel de boel. Mijn kop gonst nog van de drukte.
'Take five' zou ik zeggen. Nee, geen 5 minuten. 5 dagen!

(Om heel eerlijk te zijn... ik ben blij dat mijn dakmannen momenteel uitgevroren zijn. Ik heb de rust hard nodig om er volgende week terug tegen aan te kunnen gaan.)

In de volgende aflevering : de poezen tijdens de werken... Die waren iets minder happy...