Archief

Diplomatie is, zoals reeds geweten, niet echt zijn sterkste kant...











---------------
Morgen verschijnt er weer een nieuwe aflevering van "Mijn jeugdherinneringen".
Dus nee, er is nog altijd niet gekuist

Gisteren ben ik in tweedehandswinkels op zoek geweest naar spiegels om mijn hobbitholletje visueel te vergroten. En kijk wat een prachtige spiegeltjes ik tussen de rommel gevonden heb!
Zo blij als een klein kind heb ik ze al aan mijn muren gehangen...
Gesloten ziet de spiegel eruit als een kastje...



...maar eens geopend lijkt het wel of er een vlinder op mijn muur is neergestreken...



Drie spiegels voor de prijs van 1! Maar de allergrootste bezuining is...



... dat als ik er zelf ga voorstaan ik ineens in plaats van een spiegel,
...een heuse driedubbele "Vlaamse Primitief" aan de muur heb hangen!
En op de ochtenden dat ik er héél slecht uitzie ga ik zelfs drie "Picasso's" hebben!



Deze vond ik ook voor een prikje. Nu lijkt mijn toiletkamertje ineens dubbel zo groot!
Morgen de reacties van de poezen op de nieuwe aanwinsten...

Weer iets groter... Komaan, nu moet iedereen het toch kunnen raden!



Fernanda, Klaproosje, Luk, Jan, Ingrid, Jeanne, Mare,  Andromeda, Bachus, Vifke, Vera, Yvette, Giliok, Speelster, Mieke, Corry, Marianne, Wim, Utta, Viva, Marleen, Opapat, Francois, Ann, Tuinfreak, Marie, Walter, Ritje, Chrisje, Titipoes, Sami, Leo, Shelly, Viv L., Ryntje, William, Rikavensis, Loulou, Nand, Nil, Dolfijn, Lou, Joeltje, Steven, Mieke Moma, Paul, Corry, Franske, Rozemarijn en Maria hebben het juiste antwoord zeer snel gevonden!
Zaterdag plaats ik de oplossing, en zondag is er verse aanvoer!

18. De avonden in de pre-historie.

Bij de moemoe leefden we radio- en TV-loos. En toch was verveling ons onbekend hoewel de duistere avonden in de winter, lang voor de uitvinding van het zomeruur, soms uren duurden.

Mijn pa en mijn oom, die heel de familie gemeenzaam maar vol bewondering en respect, “de mannen” noemden, werkten tot half acht ’s avonds in de fabriek. Als ik de camionette hoorde thuis komen dan ging ik de poorten van het werkhuis openen om hen te verwelkomen. “De mannen” fristen zich op aan de pompsteen in de achterkeuken, terwijl mama en moemoe de tafel dekten en de potten op de Leuvenste stoof nog eens extra opwarmden.

Eerst was er altijd een reuze-ketel soep, want daar waren “de mannen” gek op als ze uit hun koude fabriek kwamen. Vervolgens aten we vlees, groenten en patatjes, met de onafscheidelijk ajuinsaus die moemoe nog elke avond zelf klaarmaakte. Eigenlijk was het een vreselijke saus. Aangezien na ons avondmaal de katten altijd de restjes kregen, overgoten met die bewuste ajuinsaus, veronderstel ik dat die beesten de rest van de nacht door darmgassen aangedreven door de keuken stoven.

Na het dessert - vers gemaakte vanille of chocoladepudding - lazen “de mannen” de krant. Boven de keukentafel hing een luster met daaraan een lange koord met onderaan een pingpongballetje bevestigd. Na het afruimen van de borden mochten de poezen dan op de tafel om met het balletje te spelen. We zaten dan allemaal voor de stoof geschaard te genieten hoe de poezen zich amuseerden.

De jonge poezen spelen op de tafel met het bengelende balletje.
De 93-jarige moemoe zit op de achtergrond genoegzaam toe te kijken.

Overdag was dat pingpongballetje voor mezelf ook heerlijk speelgoed. Ik kon dan tafeltennis spelen op mijn eentje! Met het blikken deksel van een pot sloeg ik het balletje dwars door de kamer heen en weer. Het slingerde met volle geweld aan zijn touwtje heen en weer dat regelmatig brak onder mijn jeugdig geweld. Het was een heel comfortabel spel want het balletje kon toch niet op de grond vallen en het kwam altijd terug mijn richting uit. Ik “smashte” alsof mijn leven er van af hing!

Telkens we kleine poezen hadden woonde het jonge gezin in een grote kartonnen doos naast de stoof. Naar dat prille geluk konden we ook allemaal eindeloos zitten kijken. Maar meestal beviel de moederpoes niet in de doos die we er speciaal voor klaargemaakt hadden…

In de laatste dagen van haar zwangerschap werden de slaapkamerdeuren en de linnenkasten zorgvuldig dicht gehouden zodanig dat de moeder-in-wording daar haar kraambed niet kon gaan maken. Zelfs ik deed daar mijn best voor want ik wou toch eindelijk wel eens graag zien hoe zo’n bevalling nu verliep. Toch gebeurde het meermaals dat we een propere kartonnen doos konden weggooien en vuile tafellakens moesten wassen… omdat poes toch nog op ’t laatste moment een kast binnen geglipt was.

Jaren later realiseerde ik me dat mijn moeder daar wel eens de hand in kon gehad hebben. Het zou me niet verbazen moest zij stiekum, als ze zag dat ’t zover ging zijn, een kast liet openstaan en daar een nest maakte met afgedankt linnengoed. Want ik heb nooit een poes weten bevallen in de doos… dus denk ik dat ma nog liever een hoop vuile was had dan mijn jeugdige ogen een bevalling te laten aanschouwen…

Maar kijken naar poezen was echt niet ons enige amusement. Soms moesten “de mannen” bomen gaan vellen. Ze trachten dit werk altijd uit te stellen tot na de broedperiode van de vogels, maar dan nog, controleerden de dierenvrienden eerst de boom alvorens hem te kappen en werden er indien nodig eerst de nesten uitgehaald. (Ook als ze balken in kerktorengebintes moesten gaan vervangen werden de vleermuizen er eerst afgeplukt en netjes in luchtige rieten wasmanden gelegd om de dieren zeker niet te kwetsen of doden. De kerkuilen werden tijdelijk in een kartonnen doos gelegd.)

"De mannen" samen met enkele werknemers op een pas gevelde boom.



Het laden van de stammen.
 

Dus hadden wij soms ook in de keuken een doos met jonge vogels staan die met de hand werden opgevoed. Wonderwel lukte dat ook nog met de katten. Eens de vogeltjes zelfstandig konden eten werden ze in de tuin vrijgelaten.

Maar op een dag kwamen “de mannen” thuis met een nestje van 4 gaaien. Kleine, tsjilpende, donkere, vogeltjes. Vanzelfsprekend werd ook voor hen het onderste uit de kan gehaald om hen te laten overleven. Pa noemde hen “Jan 1”, “Jan 2”, “Jan 3” en “Jan 4”. Ik was duidelijk nog te jong om mijn moeilijke dierennamen-arsenaal op te diepen. J

Eén na één werden de “Jan”-nen groot genoeg om uit te vliegen. Maar “Jan 1” bleef bij ons wonen. Hij had ook duidelijk de charme van de Leuvense stoof leren kennen en was niet van plan om dat genoegen in te ruilen voor een armzalige tochtige boomtak. “Jan 1” was een zalig dier! Hij zat mee op de schoorsteenmantel bij de poezen. Zij het wel op de zijkant die te smal was voor een kat om op te gaan liggen. Hij posteerde zich naast de lucifersdoos en elke keer we vergaten het doosje dicht te schuiven pikte “Jan 1” de lucifers één voor één met zijn snavel uit het doosje en wierp ze de keuken in. Hij is ons maanden gezelschap blijven houden tot hij uiteindelijk toch voor de vogelwereld gekozen heeft.

Het was heerlijk om kind te zijn in deze Ark van Noach… Jammergenoeg bestaan hier amper foto’s van. Ons ma vond foto’s nemen een verkwisting. Dat mocht alleen op “hoogdagen”, verjaardagen dus, en bij uiterst speciale gelegenheden. Als ik als eerste vrouw op de maand geland was zou ze zelfs nog even getwijfeld hebben alvorens af te drukken vrees ik. J

Nu was het ook wel zo dat ons fotoapparaat niet bepaald een handig ding was. Het was nog een type met een uittrekbalg en die harmonica van dik zwart lederachtig papier was zo verduurd en zo plakkerig geworden van al de met “fietsbandplakkertjes” dichtgekleefde gaatjes dat niemand hem graag vastnam. Als ge de balg opentrok dan knisperde hij als een pakje chips. Iedereen was bang dat het zijn laatste ademtocht was en niemand wou dat op zijn geweten hebben omdat het een erfstuk was.

Oom bezat wel een degelijk fotoapparaat maar die wou geen foto’s van “de stadsmadammekes”- zijnde ma en mij - maken, gelukkig nam hij af en toe wel eens foto’s van de katten en zo ben ik dan toch op een dag uitgekomen op enkele vergeten foto’s. Ze zijn oud, verkreukt, en van een heel slechte kwaliteit, maar toch was ik heel blij met mijn vondst van deze fijne herinneringen aan mijn “Ark van Noach”-vakanties.



De "Minne" ligt met drie (grote) kleintjes van zichzelf knus in de houtkrullen.
En vlak tegen haar buik liggen de vier hele kleintjes die ze liefdevol geadopteerd had
omdat de andere moederpoes overleden was tijdens de bevalling.
-------------------------------
Afleveringen 10 tot 17 van "Mijn jeugdherinneringen" staan nog op mijn blog hieronder. Wil je deel 1 tot en met 9 ook lezen, dan kan je die vinden door in de linkermarge op "Jeugdherinneringen" te klikken.
Om de paar dagen verschijnt er een nieuwe aflevering. Als de verhaaltjes bij jullie ook herinneringen oproepen vind ik het heel fijn dat je iets bij reacties onder dit artikeltje schrijft.

Om iedereen over de streep te trekken toch een iets grotere foto van het raadsel van deze week...

Fernanda, Klaproosje, Luk, Jan, Ingrid, Jeanne, Mare,  Andromeda, Bachus, Vifke, Vera, Yvette, Giliok, Speelster, Mieke, Corry, Marianne, Wim, Utta, Viva, Marleen, Opapat, Francois, Ann, Tuinfreak, Marie, Walter, Ritje, Chrisje, Titipoes, Sami, Leo, Shelly, Viv L., Ryntje, William, Rikavensis, Loulou, Nand, Nil, Dolfijn, Lou, Joeltje, Steven, Mieke Moma, Paul en Corry
hebben de oplossing al gevonden!

Nog enkele foto's die bij "Jeugdherinneringen" aflevering 12 horen.
Dat verhaal kan je lezen als je naar beneden scrollt tot 14-3-07.



Patrickske en ik in september 1965...
Te jong om "dokterke" te spelen.



Patrickske en ik op 27 maart 2007.
Oud genoeg om "dokterke" te spelen want nu is hij mijn gyneacoloog!

Jeugdherinneringen 17 :

Wie zou er armoe lijden om een mondje meer?

De grote attractie van mijn verblijf op “den buiten” van onze pa was het poezen-regiment dat daar rondliep. Soms hadden we er wel dertien tegelijk! Die heerlijke dieren waren voor mij een onuitputtelijke bron van vreugde. Ik vond dat we er maar niet genoeg konden hebben. Moemoe, de ooms, pa en ma dachten daar heel anders over.

Als de kattinnen krols waren dan mochten ze de keuken niet uit en werden de katers niet binnen gelaten. Er werd streng op toegezien dat de deur altijd gesloten was. Het duurde een tijd eer ik het verband zag, maar op de duur begon het toch te schemeren… Op een of andere raadselachtige manier kregen de kattinnen kleintjes als ze buiten raakten… Aangezien ik niet liever had dan dat er elk seizoen enkele nesten waren was het dus zaak om het plan van de ouderen te boycotten. Maar voorzichtig. Want op krolse kattinnen buiten laten stonden ergere straffen dan op vlierstruiken uitroeien. Dit vereiste dus een omzichtige aanpak, temeer omdat ik de enige was die dit nobele doel nastreefde en de verdenking dus direkt op mij viel.

Een redelijk vruchtbare tactiek was “de plotse behulpzaamheid”. Door bijvoorbeeld voor te stellen om iets uit het magazijn te gaan halen. Liefst iets groot waar ik mijn handjes mee vol had, zodanig dat ik mijn lading eerst op de keukentafel moest deponeren alvorens ik de deur achter mij kon sluiten. Patatjes halen was daar heel bruikbaar voor. En ja, meermaals ben ik in mijn missie geslaagd, glibberde een krolse kattin buiten, werd vrolijk door de katers gedekt, en konden we na twee maanden een nest jonge poezen verwelkomen. Ondanks het feit dat “iedereen” toch zó goed opgelet had dat de kattinnen niet buiten gesukkeld waren… J

In de wintermaanden lagen al de katten op de schoorsteenmantel, in de zomer lagen ze overal. Na ’t eten werden de resten in een grote pot gemengd en kreeg heel de bende eten. Maar én mijn pa én mijn oom hadden zo hun favorieten die tijdens de maaltijden ook bij hen op schoot mochten zitten en daar gevoederd werden. Tot groot ongenoegen van ons ma, die natuurlijk vreesde dat die dierenliefde-genen ook in mij zouden zitten. Wat vanzelfsprekend ook ’t geval is.

De kleine poezen zitten ongegeneerd naast de soepketel op tafel...



... tot ons ma binnenkomt...

... je ziet een hand die de achterste poes plots in de lucht laat verdwijnen...

De katten hadden in die tijd nog geen ingewikkelde of mooie namen. Het was gewoon “de Minne” (een oude moederpoes met een ietwat moeilijk karakter die al ontelbare nesten had grootgebracht), en “de Kater” (een lieve, zeer dun in de pels zittende, magere kater), “den Ti” (dat kwam van “Tijger”, maar ik bleef die halstarrig “Bam Bam” noemen. Een stevige grijze kerel.), “het Spitske” (een frèle grijs moederpoezeke). En als toegift aan mij mocht ik er toch ook enkele “Suske”, “Wiske” en “Flipper” noemen.

Verscheidene van de poezen werden overreden. Zelfs in die tijd al. Maar als er een poes gewond was dan werd er wel vroeger gestopt met werken en reed mijn oom met de auto 20 kilometer ver naar de dierenarts en kreeg het arme dier de beste verzorging. Desalniettemin was iedereen - behalve ik - het er over eens dat we meer dan genoeg katten hadden. Maar daar stond wel tegenover dat een zwervertje dat haveloos kwam aankloppen nooit in de kou bleef staan en dat de harten dan weer snel vermurwd waren en de nieuwkomer gezellig mocht blijven wonen…

Dus onze kattenpopulatie bleef, dankzij mijn stiekeme “anti-geboorte-beperkings-acties” en de  binnenvallende zwervers, tot mijn groot genoegen, vrijwel konstant. J 

Met ma, moemoe en pa achterin de tuin.
Ik met een product van mijn “anti-geboorte-beperkings-acties” in mijn armen

Bompa in zijn vrijgezellentijd rond 1900.
(De rechtse bolhoed)



Mijn tante (ons ma haar ouder zusje dus), mijn bompa, bomma en mijn ma, rond 1924.



Mijn mama en ik. Op deze foto is mijn ma ongeveer even oud als ik nu ben.



Ik vorige maand.
------------------------
Morgen een nieuwe aflevering van "Mijn jeugdherinneringen".

Als je geraden hebt wat dit eenvoudige voorwerp is dat haast iedereen in huis heeft, stuur me maar een mailtje : laathi@hotmail.com
Schrijf aub uw oplossing niet onder dit bericht of in 't gastenboek
anders bederf je de pret van 't oplossen voor de anderen.
Knotsgekke opmerkingen mogen er vanzelfsprekend wel in. Hoe meer hoe liever
Veel succes en veel plezier!
------------
Als eerste opgelost door Fernanda, Klaproosje, Luk, Jan, Ingrid, Jeanne, Mare,  Andromeda, Bachus, Vifke, Vera, Yvette, Giliok, Speelster, Mieke, Corry, Marianne, Wim, Utta, Viva, Marleen, Opapat, Francois, Ann, Tuinfreak, Marie, Walter, Ritje, Chrisje, Titipoes, Sami, Leo, Shelly, Viv L., Ryntje, William, Rikavensis, Loulou, Nand, Nil, Dolfijn, Lou, Joeltje, Steven, Mieke Moma en Paul!!!
------------
Nee Opapat, 't was geen "onderbroek voor sadisten"! En nee Viv, het lijken dan misschien wel scheuten van een of ander genetisch gemanipuleerde groente, of de haren van een alien-cat maar dat is 't ook niet. En beste Harry, "Gedroogd Sahara-duingras met groene klaversteeltjes op een bedje van maïs op z'n Vlaams" uit een duur restaurant in Knokke, is't eveneens niet!  
Ik bewonder jullie rijke fantasie!