Gevonden!!!

(foto Nand)

Begin mei werd de gloednieuwe hindoetempel in Paradisio geopend. Hij werd gebouwd ter ere van de god met de olifantenkop, Ganesha. Kosten noch moeite werden gespaard om een zo getrouw mogelijk heiligdom na te bouwen. Het lijkt sprekend - tot in de kleinste details - op de tempels die je onder andere in Bali kan bewonderen. Heel fijn voor mensen die niet tot in Azië kunnen reizen want op deze manier kunnen ze zo'n gebouw toch een keer in 't echt zien.
Rond de tempel staan hutjes zoals je ze vindt op 't Indonesche eiland Sulawesi. Rijkelijk bewerkte boomstammen decoreren het geheel en midden in dit moois kan je lekker in de schaduw genieten van je pick-nick.
Als bonus krijg je hier dan ook nog al de verschillende dieren bij die rond de tempel gehuisvest zijn. Echt een schitterend initiatief!





Bovenaanzicht van een deel van het laagstgelegen stuk van de tempel.



Het hoogste deel van de tempel.
Met een klaterende waterval die uitmondt in vijvers waar eveneens dieren in wonen.





Schaduwrijke pick-nick plaatsen.


(foto Nand)

Ik heb mijn hele leven al een leguaan willen zijn...
Maar dan wel niet in België natuurlijk.






(foto Nand)

Irma : "Nee moeder, hier gaan we niet wonen. Te weinig comfort."





Dit is echt het dichtsbijzijnde plekje dat ik ken waar je een zo mooie Hindoe tempel kan bewonderen.

Vanaf nu komen de makkelijkere foto's...
Dat ziet ge zo hé!



Reeds opgelost door Chrisje, Klaproosje, Mieke, Kathleen, Shajongen, Piet en Redpoppy!

Hoofdstuk 17.
Deel 2.: Beweeglijke en bibberende fotomodellen.

We reden nog een beetje hoger de berg op in de hoop nu toch eíndelijk eens een viewpoint te bereiken maar ook hier werd het niks. Alles was dichtgegroeid, er stond een radarstation, een standbeeld en een tempeltje, en een groot bord met "hoogste punt van Thailand" op, maar jammer genoeg was er van dat hoogste punt niks te merken, behalve dat het er flink frisser was. Er was een visitors center in aanbouw waar ze toch al warme vestjes, sokken, bivakmutsen en sjaals verkochten. Ah ja! Het werd hier soms 10°! Een temperatuur om dood te vallen. Dat overleeft ge toch niet zonder warmwaterkruik of door minstens helemaal ingepelst te zijn op uw ogen na?! Als ge van die groepjes Thai achterin een pick-up ziet vervoerd worden dan is het precies een lading terroristjes. Iedereen een muts op en een sjaal voorgebonden zodat alleen de ogen nog zichtbaar zijn en daar zetten ze dan dikwijls nog een zonnebril voor.



Een verkoopster met haar warmwaterkruik.
Ik denk dat ze dat hier beter een "bibberbus" kunnen noemen.

Soit, ik had die ochtend net een mail gekregen waarin gemeld werd dat het bij ons nog altijd sneeuwt en ik ben weer zo stom geweest om thuis te vertrekken zonder jas dus heb ik bij de “verkoopster-met-de-warmwaterkruik” een verrukkelijk donkerblauw fleece-vestje gekocht. Een leuke herinnering aan een plezante dag en tegelijk wat behaaglijk zachte warmte als ik over een dikke week in ‘t ijzige Schiphol aankom. Ik was zo blij met mijn vestje dat ik er onmiddellijk op zijn Japans mee ben gaan poseren voor het grote bord. Ik spring zo hoog dat ik wel een meter in de lucht lijk te zweven! Het zijn nog geweldige foto's geworden ook, ik ben niet van plan ooit nog normaal op een foto te staan, deze manier van poseren is véél plezanter!

Dan maar zonder mooi uitzicht terug naar beneden beginnen bollen tot we plots, in een gevaarlijk scherpe bocht, een pijltje "Viewpoint" zagen staan dat naar een heuveltje met een trapje wees. En op deze plek leggen die kiekens dan geen parkeerplaats aan! We hebben de auto dan maar in de kant gefoeffeld. En inderdaad vanop dat heuveltje leek het wel of we over heel 't Noorden van 't land konden rondkijken...



Enkele kilometers verder passeerden we een overdekte markt van de Lanna-stam. Ze verkochten er mooie groenten, de gekste gedroogde vruchten en wat juweeltjes. Zo kwam ik er ook achter dat mijn gedroogde Chinese bessen een soort abrikoosjes waren. Paul kocht gedroogde aardbeien... Een vreemde keuze als er bergen verse naast liggen. Mannen zijn ondoorgrondelijk.







En als 't niet druk is doet ge een dutje...







Het zijn hier vriendelijke kleine mensjes die nog in hun veelkleurige kostuums rondlopen als dagelijkse klederdracht en niet voor de show. De meeste zijn tenger en heel fijn gebouwd. Ik voel mij toch zo reusachtig en lomp naast die wezentjes.

De tweede waterval van de dag was Vachiratarn, ook weer een die zeker geen water tekort kwam. Ik vraag me af wat het hier in 't regenseizoen moet zijn want zelfs nu werden we al vanop 50 meter afstand nat gesproedeld!







Paul ontdekt, op de laatste namiddag van onze rondreis, nog net bijtijds dus,
ook de charme van 't "Japans poseren".

Ondanks die uiterst slechte eerste foto zijn er toch al weer enkele mensen het goede pad ingeslagen. Maar echt opgelost is 't nog door niemand. Ge krijgt er nu nog een moeilijke, want al de volgende foto's maken het veel te makkelijk. Ik had pedoemme toch weer een lastig ding uitgezocht deze week. De binnenkant fotograferen is haast onmogelijk (ik geraak er met mijn lens niet in ) en de buitenkant is toch o zo herkenbaar...

Sommige dagen kunt ge nog zo goed plannen als ge wilt, het lot stuurt u toch daarheen waar het vindt dat ge moet zijn.
Aangezien het in "ons dorpje" al enkele dagen braderij was, met de onvermijdelijke lawaaierige optredens, besloten mijn maat en ik naar een rustige rommelmarkt te gaan in Antwerpen. Ik heb namelijk een bloedhekel aan lawaai en ik verlangde naar wat stilte en rust...

Het rommelmarktje bleek zelfs die naam niet eens waardig. Een koertje met hier en daar een bergje veredelde vuilnis, meer was het niet. We besloten dan maar verder te rijden naar de kade om een Scheldetochtrondvaart van een uurtje te gaan doen. Lekker rustig in dit zalige weer een beetje uitwaaien op 't water...

We crosten heel de stad door om toch maar zeker de laatste boot van 16 uur te halen en terwijl we de kade naderden hoorden we een wel zéér onheilspellende diepe basdreun. Omdat er die dag ook een optocht was van de Murga's (een soort alternatieve carnavalsgroepen - een beetje "Rio in Antwerpen") dachten we dat het geluid daar vandaan kwam. Dus wij stapten verder naar onze "rustige" boot.

Aan de kade bleek echter heel de omgeving van de Flandria-boten  omgebouwd tot een feestdorp en liep het vol vrolijke homo-koppeltjes, zelfs heelder giechelende homo-kuddekes! De ellendige dreun kwam van podia die naast 't Steen opgesteld stonden...
Heel naïef liep ik nog tot aan de inkom van het gedoe en vroeg hoe ik nu aan mijn Flandria-boot moest geraken. Waarop het meisje mij lachend bekeek en zei : "Al de havenrondvaarten zijn vandaag afgelast want die boten varen de hele namiddag rond met "de homo's-aller-landen"! 't Is NaviGAYtion-dag hé madam!"

Wij stonden daar tussen de prachtigste travestieten dus ik dacht welja, ik ga mee op zo'n boottochtje die mensen hadden niet liever dan dat ze mochten poseren en op die manier vind ik 't best leuk om eens mensen te portreteren. Tot mijn maat mij goddank waarschuwde : "Ge denkt toch niet dat dat stil gaat zijn op zo'n boot?.."
Waarop dat meisje aan de inkom heel enthousiast zei : "Oh nee, op elke boot zit een dj te spelen! Er wordt gedanst tot middernacht! We hebben 12 wereldberoemde DJ's geëngageerd!!!"
Dat bekoelde mijn enthousiasme dus enigzins. Mijn maatje was wel héél gelukkig dat ik van dat plan afzag. (Waarschijnlijk omdat hij niet zo'n sexy matrozenpakje aan had zoals de meeste mannen die daar rondliepen. )







Ik ben dan maar met mjin schattige hetero in mijn kielzog (hij bleef deze keer wel verdacht dicht bij mij) naar 't benji-springen gaan kijken. Ik kreeg echt de kriebels om 't zelfs eens te proberen maar het geboenk van de geluidsinstallatie was echt te gruwelijk voor mijn kopke. Dus van dat avontuur heb ik maar afgezien. Soit, uitgesteld is niet afgesteld.



Achter de hoek vonden we een leuk en vrij stil terrasje met enkele geestige hangschommelstoelen. Ik plofte er onmiddellijk in en evenzo snel lag ik achterover en half tegen de grond. Tot overgrote pret van al de homokoppels die daar ook zaten te genieten. Een heel geestige situatie. Irma was er niet zo gelukkig mee want die lag onderaan. Het werd een heel plezante terraservaring. Kan ook moeilijk anders want tijdens NaviGAYtion-dagen is heel de buurt in feeststemming, er komen dan werkelijk homo's van over heel Europa om hier vrijuit te feesten.

Aangezien we op 2 minuutjes lopen van de Grote Markt waren - en we toch al voor twee uur parkeermeter betaald hadden, wat tegenwoordig in Antwerpen een klein kapitaal kost - besloten we maar eens naar het einde van de optocht van die Murga's te gaan zien.
En inderdaad, het was een lawaai van alle duivels uit de hel als ge er vlak naast stond om te fotograferen. De leden van de groepen droegen wijselijk oordopjes. Het lawaai mag dan niet zo prettig geweest zijn voor mij maar de uitbundige orgie van kleuren deed dat ongemak toch even vergeten!

Helemaal niet de sjieke kostuums van Rio maar gewoon enkele weken huisvlijt hadden deze mensen omgetoverd tot een grappige bende pleziermakers. Sommige gezichten waren mooi opgemaakt, anderen gewoon volgeklad. Aan bepaalde hoofddeksels was uren werk geweest anderen droegen een petje. Artiesten speelden op trommels en saxofoons, maar anderen gebruikten afvalcontainers als instrumenten en die werden evengoed als muzikant beschouwd. Kortom iedereen mocht blijkbaar doen waar hij zich goed bij voelde en ze voelden zich er duidelijk heel prettig bij.

Langer dan een uur (met regelmatige vluchtpauze's naar een stil terras achter de hoek) had ik het lawaai niet volgehouden maar het heeft toch wel heel kleurige foto's opgeleverd met veel lachende snuitjes. Ik vind het gewoonlijk helemaal niet fijn om mensen te fotograferen, ik voel mij dan al te snel een voyeur, maar deze bende wou niet liever dan poseren, dus dan word het natuurlijk wel plezant! Zeker voor een kleurtjes-verslaafde als ik...



Alle murga-groepen hadden als eindpunt de Grote Markt.



Een grappig hoofddeksel van kroonkurken.



In de maat stappen? Ja... als 't echt moet...



Ook een danseres wordt al eens moe... Zeker in deze hitte.



Blank, zwart, gehandicapt, jong, oud...
werkelijk iedereen mag zich bij de Murga-groepen aansluiten.
Zolang je maar gemotiveerd bent om in de loop van 't jaar mee de voorbereidingen te volgen.





't Was genieten van de zon...



De gekste voorwerpen worden omgetoverd tot optocht-materiaal.



Vanzelfsprekend waren mijn maat en ik mekaar na vijf minuten al kwijtgespeeld in deze drukte. Ik ben dan maar boven op 't standbeeld van Brabo gekropen in de hoop dat hij me daar zou zien zitten. Wat gelukkig ook 't geval was.



Met Irma, hoog en droog op 't standbeeld van Brabo.
Gelukkig spoot zijn fontein niet... Ik had een beetje verfrissing niet erg gevonden...
Maar Irma en 't fotoapparaatje niet vrees ik...

Alhoewel ik totaal niet van Carnavaltoestanden hou heb ik hier toch echt van genoten. Weliswaar met mondjesmaat door 't vele lawaai, maar als ik erop voorbereid had geweest hadden een goed stel oordopjes al veel opgelost.
Een van de dagen maak ik er wel eens een uitgebreid album over de Murga-parade, dan kunnen de liefhebbers zien of ze eventueel zin hebben om  volgend jaar eens zelf te gaan kijken. Mét oordopjes dus.

Heu... ja... ik begrijp wel dat de eerste foto niet zo écht héél gemakkelijk is, maar 't gaat nu eenmaal niet anders. Ge zult later wel begrijpen waarom.



Desalniettemin, ge kent het voorwerp allemaal. Veel succes maar nog veel meer plezier!

Hier is het dan, een doodgewoon conservenblikje dat je kan opentrekken met een lipje...



Opgelost door Luk, Chrisje, Jan, Steven, Ryntje, Marleen, Dolfijn, Lange Lou, Viva, Nicole, Ron, Klaproosje, Kathleen, Shajongen, Piet en Fernanda! 

Echt waar, ik dacht dat 't makkelijker was... temeer omdat ik iets soortgelijks al ooit eens als raadsel gebruikt heb...
(Tja, na 194 raadsels uit mijn duim gezogen te hebben, die dan ook nog voor iedereen herkenbaar moeten zijn, is mijn fantasie ook niet meer onuitputtelijk natuurlijk! )



Wie komt Luk, Chrisje, Jan, Steven, Ryntje, Marleen, Dolfijn, Lange Lou, Viva en Nicole nog vervoegen?...

Dinsdag, 3 februari 2009.
Mai Chang, Airport Nim Wang Godwetwa Hotel.

17. Een wandelend souvenirstalletje.

We worden echt goed in 't slapen op een plank. Maar een miserabel ontbijt verwerken - geserveerd door enkele norse Thaise madammen - dat gaat ons nog niet zo vlot af. Het hotel was 's morgens een puinhoop: alle zooi van het feestje van een motorbende van de vorige avond stond nog op de tafels, maar de Finse hotelhouder trekt zich dat precies allemaal niet meer aan. Ik vind dat als ge dan toch persé met een Thaise wilt trouwen dat ge er maar voor moet zorgen dat ze 's avonds 't kot opruimt en 's morgens haar humeur, anders vind ik dat ge er niet bepaald een zaak aan gedaan hebt. Kortom we waren blij dat we er konden vertrekken. Jammergenoeg voor ons laatste dag op 't Thaise vasteland...

Voor vandaag hadden we het bezoek aan de Doi Inthanon, de hoogste berg van Thailand gepland, hij is 2.565 meter hoog, dus dachten we enkele leuke uitzichtpunten te vinden en vooral veel watervallen.

De eerste was de Huaing Saai Leung Waterval, een hond wandelde vrolijk mee met ons naar 't water. Ze lag ook niet zo ver van de baan dus ik had ik mijn berentas meegenomen om wat foto's te maken. Er zijn nog niet veel berenfoto's gemaakt deze reis, gewoon geen tijd gehad. Straks heb ik een berenreisverhaal zonder foto’s, dat zou pas een ramp zijn.

Ondertussen loop ik rond als een kerstboom opgetuigd met souvenirs...
Ik ben eigenlijk al meer een wandelend souvenirkraampje.
Noenoei bengelt vrolijk rond mijn hals, het t-shirt van het Olifanten Hospitaal is lekker zacht,
en mijn armen hangen vol met heelder reeksen armbanden die ik bij de langnekken kocht...

Heel in de verte zie je in deze indrukwekkende natuur de tempel van Koning Bhoemibol liggen.

Bovenaan de Doi Inthanon zijn 20 jaar geleden twee moderne tempels ter gelegenheid van de 60ste verjaardag van Koning Bhoemibol gebouwd. Zielloze grijspaarse dingen die meer weg hebben van communistische mausolea dan van romantische tempels. Ze hebben zelfs roltrappen aangelegd. Wat een contrast met de fleurige, oude en drukversierde tempels zonder confort die je overal op ’t platteland vindt. Rondom de kille bouwsels liggen bloemperken, een soort van botanische tuinen met planten die alleen in de koelte van deze hoogte kunnen groeien. De Aziatische toeristen worden hier wild van. Heelder kuddes staan met de gekste smoelekes te poseren in bij de bloemperkjes. Bij momenten lijken er meer mensen te groeien dan planten. Ik heb geen bloemen gefotografeerd ik heb poserende (en dus springende!) en fotograferende Japanners getrokken. Véél amusantere onderwerpen. Voor een Belg waren de planten die daar groeiden trouwens heel gewoon. De Aziaten vonden natuurlijk een Westerling dan weer een exotische diersoort en dus moesten wij weer mee als curiositeit op hun fotootjes komen mee poseren. Maar ik weet ondertussen hoe dat moet.

En maar poseren...

Holland zijn tulpenbollen, België zijn "Manneken Pis"...
Elk land is trots op iets anders...

Mooie moderne kunstwerken uit tegels op de zijwanden van de tempel.



Toch maar een extra trui aantrekken op deze hoogte... Of mij eens goed laten vastpakken.

Luk, Chrisje, Jan, Steven, Ryntje, Marleen, Dolfijn, Lange Lou, Viva en Nicole hebben het reeds opgelost!
Waar wacht ú nog op? Ah, op de volgende foto! Voilà, hier is ze!

Het gaat de goede richting uit! Luk, Chrisje, Jan, Steven, Ryntje, Marleen, Dolfijn en Lange Lou hebben de oplossing al gevonden!

Een stukje meer...



Nog alleen maar opgelost door Luk en Chrisje...

Hoofdstuk 16.
Deel 2 : De norm van beschaving.

Omdat de wegen in zo'n perfecte staat zijn, en er ook veel meer zijn dan er op de landkaart vermeld staan, hebben we besloten om niet langer de grote baan te volgen en die onnodige reuze omweg te maken via Mae Sariang naar Chiang Mai, uiteindelijk hebben we daar niks te zoeken. We gaan dwars door het binnenland rijden en we zullen dan wel zien waar we eventueel stranden. Uiteindelijk hebben we nog twee dagen alvorens we aan de luchthaven moeten zijn en kunnen we beter rustig van 't landschap genieten dan langs hoofdbanen te rijden.

Tja, onze Trees weet natuurlijk niet álles... Maar onze Paul ook niet...



Rijstvelden in verschillende stadia van groei.









Piepjonge rijst...

Uren later en vele kilometers verder, langs hoge en verdraaid steile kronkelwegen met schitterende uitzichten, kwamen we in het dorpje Mae Chaem. Het bleek zelfs uiterst geciviliseerd te zijn, toch als ge als norm van beschaving de aanwezigheid van een 7/11 hanteert. Ik trakteerde mezelf maar onmiddellijk op Paul's eigen uitvinding : de smos-dog. Want ge weet toch maar nooit of er 's avonds nog iets deftigs te bikken valt… Een goed-doorvoedde vrouw is er twee waard.

Achterin een pick-up truck is plaats voor vanalles. Vooral voor bomma's.

Die rustig hun diner verorberen terwijl de kinderen shoppen in de 7/Eleven.



Nee, die is niet vastgebonden die stond daar volledig los op te dansen...

Onverwacht vonden we iets later zelfs nog een heel degelijk hotel eigendom van een Fin die met een Thaise getrouwd was en nu Engels op zijn Thais sprak. Héérlijk, alleen jammer dat ge geen woord meer van de mens zijn polyglotte gebrabbel kon verstaan, maar zijn drinkgewoonten hadden daar misschien ook wel iets mee te maken. Het "resort" (alles noemt hier resort, het is een zeer rekbaar begrip, ze kunnen die dingen hier misschien beter "ressorts" noemen dan rekken ze nog beter) lag lekker buiten het dorpje, op een heuvel met een mooi zicht op de hoogste berg van 't land, de Doi Inthanon. We geraakten er zelfs nog aan een chaotisch maar toch degelijk maaltje. Een driedubbel doorvoedde vrouw is er drie waard.

Hoe klein het detail dat ik liet zien weer was... twee mensen met haviksogen hebben toch weeral ontdekt wat het is : Luk en Chrisje!



Vergeet de luidsprekers waar ge allemaal mee in uw hoofd zit want daar heeft het niets maar dan ook niets mee te maken...

Sommige mensen houden veel van macro- en dierenfoto's, anderen zegt dit onderwerp totaal niets.
Maar misschien is onbekend wel onbemind en raak je door de foto's te bekijken wel even gefascineerd door het onderwerp als ik?...
Met de hulp van Viva heb ik een blog aangemaakt waarin ik al deze foto's bij mekaar kan zetten. Vanaf nu kan je dus telkens je zelf zin hebt in "mijn wereld van 't allerkleinste leven" binnenduiken...
Druk op de button "Mijn fotoblog Macro" in de linkermarge en ga rustig grasduinen. Je kan er de foto's stuk per stuk bekijken maar ook als diavoorstelling. Je kan je nog meer in die kleine wereld onderdompelen als je op toets F11 klikt want dan krijg je de beelden op volledig scherm te zien.

Sommige buttons op het Macro-blog werken al, sommige nog niet, de bedoeling is dat het blog blijft groeien... Binnenkort komt er ook nog een afdeling dierenportretten. Ik hoop dat jullie evenveel plezier zult beleven aan 't bekijken van de foto's als ik er plezier aan heb ze te nemen.
Dat ik daarvoor regelmatig met mijn neus tegen de grond moet zitten en er zelf al eens als een mestkever begin uit te zien, of wat spierkramp krijg in een spier waarvan ik 't bestaan niet wist, of al eens een verkoudheid oploop omdat ik een uur in de regen heb liggen wachten op het juiste moment om te fotograferen kan mijn pret alleszins niet drukken.