In Memoriam Jim Harrison

De Amerikaanse schrijver Jim Harrison is zaterdag op 78-jarige leeftijd overleden. Zijn uitgeverij maakte zijn overlijden zondag bekend. Zie ook alle tags voor Jim Harrison op dit blog.

Uit: The Great Leader

“On the way to work he was drowsy so he drove down to the harbor and stood out in the cold north wind that was pushing waves over to the top of the break wall. He felt forlornly on the wrong track with the Great Leader. His colleagues and captain in the state police teased him with, “Where’s the evidence of a crime?” Everyone knew there wasn’t a provable one and it was certainly an ironic way to end a fine career. His uncle John Shannon who was a commercial fisherman liked to say, “Every boat is looking for a place to sink.” There were far more rumors of sexual abuse these days than day-old bread and in this case the mother and daughter were unwilling to testify.
He turned and looked at the huge Catholic church on the hill and received a modest jolt in his frontal lobe, not really a clue. The year before the divorce they had taken a vacation in northern Italy and his wife had been in a serene trance over religious art and architecture while he as an historian mostly saw the parasitical nature of the Catholic Church. This was what truly goaded him about Dwight who had managed to get seventy people to give up their lives and money. By living in primitive conditions in the “past before the past” as Dwight called it they would have a wonderful future. Was this any more cockamamie than the Mormons, or the Catholics for that matter? The idea that something so obviously stupid worked with people irked him. They beat on their drums, chanted in tongues, danced, and hunted and fished. As the members spiritually matured their pasts would reshape themselves. Dwight seemed to utterly believe in what he was doing and then one day he didn’t and would move on. The little information Roxie had gathered on the Great Leader’s activities seemed to center on the Mayan calendar, the nature of which Sunderson didn’t yet understand. He suspected that it was true Dwight had had sexual relations with the twelve-year-old daughter of a cult member but there was nowhere to go with this. Sunderson was concerned that when you looked into the history of religion those in power generally devised a way to get at the young stuff, which seemed also to be a biological premise in other mammals. This was scarcely a new idea as Marion had noted. Just as Sunderson’s hobby was history Marion, as a mixed blood, was obsessive about anthropology."

 
Jim Harrison (11 december 1937 - 26 maart 2016)

27-03-2016 om 00:00 geschreven door Romenu  

Bij Stille Zaterdag

 
Peter Paul Rubens: De bewening van Christus door Maria en Johannes, 1614

Pietà

So seh ich, Jesus, deine Füße wieder,
die damals eines Jünglings Füße waren,
da ich sie bang entkleidete und wusch;
wie standen sie verwirrt in meinen Haaren
und wie ein weißes Wild im Dornenbusch.

So seh ich deine niegeliebten Glieder
zum erstenmal in dieser Liebesnacht.
Wir legten uns noch nie zusammen nieder,
und nun wird nur bewundert und gewacht.

Doch, siehe, deine Hände sind zerrissen-:
Geliebter, nicht von mir, von meinen Bissen.
Dein Herz steht offen, und man kann hinein:
das hätte dürfen nur mein Eingang sein.

Nun bist du müde, und dein müder Mund
hat keine Lust zu meinem wehen Munde-.
O Jesus, Jesus, wann war unsre Stunde?
Wie gehn wir beide wunderlich zugrund.

 
Rainer Maria Rilke (4 december 1875 – 29 december 1926)
Praag. Rainer Maria Rilke werd geboren in Praag.

Zie voor de schrijvers van de 26^e maart ook mijn vorige twee blogs van vandaag.

26-03-2016 om 10:55 geschreven door Romenu  

De Amerikaanse schrijver Tennessee Williams (eigenlijk Thomas Lanier Williams) werd geboren in Columbus, Mississippi, op 26 maart 1911. Zie ook alle tags voor Tennessee Williams op dit blog.

Uit: A Streetcar Named Desire

“STANLEY: Sure, I can see how you would be upset by this. She pulled the wool over your
eyes as much as Mitch’s!
STELLA: It’s pure invention! There’s not a word of truth in it and if I were a man and this
creature had dared to
invent such things in my presence —
BLANCHE [singing] :“Without your love, It’s a honky-tonk parade! Without your love, It’s a
melody played, In a penny arcade...”
STANLEY: Honey, I told you I thoroughly checked on these stories! Now wait till I finish. The trouble with Dame Blanche was that she couldn’t put on her act any more in Laurel! They got wised up after two or three dates with her and then they quit, and she goes on to another, the same old line, same old act, same old hooey! But the town was too small for this to go on forever! And as time went by she became a town character. Regarded as not just different but downright loco — nuts.
[Stella draws back.]
And for the last year or two she has been washed up like poison. That’s why she’s here this
summer, visiting royalty, putting on all this act — because she’s practically told by the mayor to get out of town! Yes, did you know there was an army camp near Laurel and your sister’s was one of the places called “Out-of-Bounds”?
BLANCHE: “It’s only a paper moon. Just as phony as it can be — But it wouldn’t be make-believe, If you believed in me!”
STANLEY: Well, so much for her being such a refined and particular type of girl. Which brings us to Lie Number Two.“

 
Tennessee Williams (26 maart 1911 – 25 februari 1983)
Marlon Brando als Stanley Kowalski in de film uit 1951

De Amerikaanse dichter Gregory Corso werd geboren in New York op 26 maart 1930. Zie ook alle tags voor Gregory Corso op dit blog.

Dream of a Baseball Star

I dreamed Ted Williams
leaning at night
against the Eiffel Tower, weeping.

He was in uniform
and his bat lay at his feet
- knotted and twiggy.

'Randall Jarrell says you're a poet!' I cried.
'So do I! I say you're a poet!'

He picked up his bat with blown hands;
stood there astraddle as he would in the batter's box,
and laughed! flinging his schoolboy wrath
toward some invisible pitcher's mound
- waiting the pitch all the way from heaven.

It came; hundreds came! all afire!
He swung and swung and swung and connected not one
sinker curve hook or right-down-the middle.
A hundred strikes!
The umpire dressed in strange attire
thundered his judgment: YOU'RE OUT!
And the phantom crowd's horrific boo
dispersed the gargoyles from Notre Dame.

And I screamed in my dream:
God! throw thy merciful pitch!
Herald the crack of bats!
Hooray the sharp liner to left!
Yea the double, the triple!
Hosannah the home run!

 
Gregory Corso (26 maart 1930 – 17 januari 2001)
In 1959

De Zuid-Koreaanse dichter en schrijver Hwang Sun-won werd geboren op 26 maart 1915 in Taedong, Zuid-Pyongan, in het hedendaagse Noord-Korea. Zie ook alle tags voor Hwang Sun-won op dit blog.

Uit: A Shower (Vertaald door broeder Anthony van Taizé)

"She was hiding, watching what I was doing.’ The boy started to run. He missed his step on a stone. One foot went into the water. He ran faster.
If only there was somewhere he could hide. On this side there are no reeds. Just buckwheat fields. He had the impression the perfume from the buckwheat flowers was pricking his nostrils as never before. His head was spinning. A salty fluid seeped between his lips into his mouth. His nose was bleeding.
Blocking his bleeding nose with one hand, the boy went running on. He had the impression of a voice following him, repeatedly calling out, ‘Silly boy, silly boy.’
Saturday came.
When he reached the edge of the stream, the girl, whom he had not seen for several days, was sitting beside the stream playing with the water. He started to cross the stepping stones, pretending to ignore her. A few days previously, he had simply made a fool of himself in front of the girl, so today he crossed the stepping stones cautiously, whereas before he had walked across them as if they were a highway.
‘Hey!’
He pretended not to hear. He climbed up the bank and stopped.
‘Hey, what kind of shell is this?’
Unthinkingly, he turned round. He found himself facing the girl’s bright dark eyes. He quickly turned his gaze to the girl’s palm.
‘It’s a butterfly clam.’
‘That’s a pretty name.’

 
Hwang Sun-won (26 maart 1915-14 september 2000)

De Engels-Ierse schrijver en regisseur Martin McDonagh werd geboren op 26 maart 1970 in Camberwell, Londen. Zie ook alle tags voor Martin McDonagh op dit blog.

Uit: The Lieutenant of Inishmore

“Davey (pause)     You’d probably hear a big stone too. It depends on how big and from what distance. Poor Wee Thomas. I did like him, I did. Which is more than I can say for most of the cats round here. Most of the cats round here I wouldn’t give a penny for. They’re all full of themselves. Like our Mairead’s cat. You’d give him a pat, he’d outright sneer. But Wee Thomas was a friendly cat. He would always say hello to you were you to see him sitting on a wall. (Pause.) He won’t be saying hello no more, God bless him. Not with that lump of brain gone. (Pause.) And you haven’t had him long at all, have you, Donny? Wasn’t he near brand new?
Donny He isn’t my fecking cat at all is what the point of the fecking matter is, and you know full well.
Davey I don’t know full well. What . . . ?
Donny Only fecking looking after the bastard I was the year.
Davey Who were you fecking looking after him for, Donny?
Donny Who do you think?
Davey (pause)     Not . . . not . . .
Donny Not what?
Davey (with horror)     Not your . . . not your . . .
Donny Aye.
Davey No!
Donny Why else would I be upset? I don’t get upset over cats!
Davey Not your Padraic?!
Donny Aye, my Padraic.
Davey Oh Jesus Christ, Donny! Not your Padraic in the INLA?!
Donny Do I have another fecking Padraic?
Davey Wee Thomas is his?”

 
Martin McDonagh (Camberwell, 26 maart 1970)
Scene uit een opvoering in het Garrick Playhouse in Altrincham, 2015

De Amerikaanse dichter Robert Lee Frost werd geboren op 26 maart 1874 in San Francisco. Zie ook alle tags voor Robert Frost op dit blog.

Acquainted With The Night

I have been one acquainted with the night.
I have walked out in rain - and back in rain.
I have outwalked the furthest city light.

I have looked down the saddest city lane.
I have passed by the watchman on his beat
And dropped my eyes, unwilling to explain.

I have stood still and stopped the sound of feet
When far away an interrupted cry
Came over houses from another street,

But not to call me back or say good-bye;
And further still at an unearthly height,
One luminary clock against the sky

Proclaimed the time was neither wrong nor right.
I have been one acquainted with the night.

Leaves Compared With Flowers

A tree's leaves may be ever so good,
So may its bar, so may its wood;
But unless you put the right thing to its root
It never will show much flower or fruit.

But I may be one who does not care
Ever to have tree bloom or bear.
Leaves for smooth and bark for rough,
Leaves and bark may be tree enough.

Some giant trees have bloom so small
They might as well have none at all.
Late in life I have come on fern.
Now lichens are due to have their turn.

I bade men tell me which in brief,
Which is fairer, flower or leaf.
They did not have the wit to say,
Leaves by night and flowers by day.

Leaves and bar, leaves and bark,
To lean against and hear in the dark.
Petals I may have once pursued.
Leaves are all my darker mood.

 
Robert Frost (26 maart 1874 – 29 januari 1963)
 

De Duitse schrijver Patrick Süskind werd geboren in Ambach op 26 maart 1949. Zie ook alle tags voor Patrick Süskind op dit blog.

Uit: Das Parfum

„So sollte es auch heute sein, und Grenouilles Mutter, die noch eine junge Frau war, gerade Mitte zwanzig, die noch ganz hübsch aussah und noch fast alle Zähne im Munde hatte und auf dem Kopf noch etwas Haar und außer der Gicht und der Syphilis und einer leichten Schwindsucht keine ernsthafte Krankheit; die noch hoffte, lange zu leben, vielleicht fünf oder zehn Jahre lang, und vielleicht sogar einmal zu heiraten und wirkliche Kinder zu bekommen als ehrenwerte Frau eines
verwitweten Handwerkers oder so... Grenouilles Mutter wünschte, dass alles schon vorüber wäre.
Und als die Presswehen einsetzten, hockte sie sich unter ihren Schlachttisch und gebar dort,
wie schon vier Mal zuvor, und nabelte mit dem Fischmesser das neugeborene Ding ab. Dann aber, wegen der Hitze und des Gestanks, den sie als solchen nicht wahrnahm, sondern nur als etwas Unerträgliches, Betäubendes - wie ein Feld von Lilien oder wie ein enges Zimmer, in dem zuviel Narzissen stehen -, wurde sie ohnmächtig, kippte zur Seite, fiel unter dem Tisch hervor mitten auf
die Straße und blieb dort liegen, das Messer in der Hand. Geschrei, Gerenne, im Kreis steht die glotzende Menge, man holt die Polizei. Immer noch liegt die Frau mit dem Messer in der Hand auf der Straße, langsam kommt sie zu sich.
Was ihr geschehen sei?
»Nichts.«
Was sie mit dem Messer tue?
»Nichts.«
Woher das Blut an ihren Röcken komme?
»Von den Fischen.«
Sie steht auf, wirft das Messer weg und geht davon, um sich zu waschen.
Da fängt, wider Erwarten, die Geburt unter dem Schlachttisch zu schreien an.“

 
Patrick Süskind (Ambach, 26 maart 1949)
Ben Whishaw als Jean-Baptiste Grenouille in de film uit 2006 

Zie voor nog meer schrijvers van de 26e maart ook mijn vorige blog van vandaag.

26-03-2016 om 10:54 geschreven door Romenu  

De Engelse dichter Alfred Edward Housman werd geboren op 26 maart 1859 in Fockbury, Worcestershire. Zie ook alle tags voor A. E. Housman op dit blog.

The Carpenter's Son

"Here the hangman stops his cart:
Now the best of friends must part.
Fare you well, for ill fare I:
Live, lads, and I will die.

"Oh, at home had I but stayed
'Prenticed to my father's trade,
Had I stuck to plane and adze,
I had not been lost, my lads.

"Then I might have built perhaps
Gallows-trees for other chaps,
Never dangled on my own,
Had I left but ill alone.

"Now, you see, they hang me high,
And the people passing by
Stop to shake their fists and curse;
So 'tis come from ill to worse.

"Here hang I, and right and left
Two poor fellows hang for theft:
All the same's the luck we prove,
Though the midmost hangs for love.

"Comrades all, that stand and gaze,
Walk henceforth in other ways;
See my neck and save your own:
Comrades all, leave ill alone.

"Make some day a decent end,
Shrewder fellows than your friend.
Fare you well, for ill fare I:
Live lads, and I will die."

 
A. E. Housman (26 maart 1859 – 30 april 1936)

De Italiaanse, Duitstalige, dichteres en schrijfster Bettina Galvagni werd geboren op 26 maart 1976 in Neumarkt. Zie ook alle tags voor Bettina Galvagni op dit blog.

Uit: Melancholia

„Damals, als dieses Rekreationswort noch wie ein Pendel ausschlug, dieses Wort habe ich seinem Inhalt nach jetzt nahezu vergessen, damals auf jeden Fall hatte ich mich auch schon wieder an die Verschliessenheit der alten Buchstaben auf der alten Schreibmaschine gewöhnt, nur haben sich diese alten Buchstaben dann irgendwann wieder erschöpft, ohne daß ich je ihren Geruch vergessen hätte, der mich unweigerlich an alte Dampflokomotiven erinnerte. Das einzige noch vorhandene Bewußtsein von jener Zeit bricht den Zauber der Verwirrung, die damals vorherrschte, hat ihn vielleicht auch schon gebrochen, zu Erinnerungsresten wie Eierschalen, hilflos, noch hilfloser dann der Wunsch, die Bücher endlich zu zertreten wie Ameisen, aber nachts krümmte sich doch das Gespenst aus schwarzen Buchstaben in die Augen, und wann immer es Menschen zuließen, meine Mutter zählt natürlich nicht dazu, habe ich von Krankheit und Tod gesprochen, wobei diejenigen, die es zuließen, trotz akribisch genauer Schilderung meines in der Tat bedrohlichen Zustandes nicht auf die leise Idee kamen, daß zwischen Krankheit und Tod und mir wirklich ein dämonisches Bündnis herrschen könnte, sozusagen eine hypochondrische Dreifaltigkeit.
Ich war vergiftet von Kopf bis Fuß, mit einem Ariadnefaden als einzigem mich am Leben haltenden Gegenstand in der Hand, der mir mein schizophrenes Labyrinth offenhielt. Manchmal, was ich natürlich zugebe, hat mich diese boden- und kopflose Schwäche auch erregt, damals, als mein Vater im Bett lag und ich mit der größten, meinen schwachen Körper wie ein Stromschlag durchzuckenden Anstrengung sinnlose, mich quälende Notizen auf sinnlose Blätter schrieb, und trotz der Krankheit lag auf dem Gesicht meines Vaters die braune Farbe wie ein Stück gefärbter Seide.“

 
Bettina Galvagni (Neumarkt, 26 maart 1976)

De Chinese dichter Hai Zi (pseudoniem van de Chinese dichter Cha Haisheng) werd geboren op 26 maart 1964 in Huaining, een klein dorpje in de provincie Anhui. Zie ook alle tags voor Hai Zi op dit blog.

The Sun Of Arles

Down to the South
Down to the South
There's no spring or lovers pulsing through your veins
Not even the moon
Not even bread
Not even friends
Only a group of starving children
Consuming everything
Oh, Van Gogh, my thin brother
Fir and Rye
Belched recklessly from underground
Or it is you
Belching the unwanted life
In fact, you can light this world with one eye
But you used your third eye--- The Sun of Arles
It burns the sky into a rough river
It burns the earth till it starts to swirl
Raising your yellow twisted hand, Sun Flower
To invite all those people
All those people who pull the chestnuts out of the fire
Do not draw a Christian olive orchard any more
Draw a fierce fire
To take the place of the old man
To purify the life
My red hair brother
After drinking the vermouth
Set your fire
Burn

 
Hai Zi (26 maart 1964 – 26 maart 1989)

De Amerikaanse dichteres en schrijfster Erica Jong werd geboren in New York op 26 maart 1942. Zie ook alle tags voor Erica Jong op dit blog.

Letter To My Lover After Seven Years

You gave me the child
that seamed my belly
& stitched up my life.

You gave me: one book of love poems,
five years of peace
& two of pain.

You gave me darkness, light, laughter
& the certain knowledge
that we someday die.

You gave me seven years
during which the cells of my body
died & were reborn.

Now we have died
into the limbo of lost loves,
that wreckage of memories
tarnishing with time,
that litany of losses
which grows longer with the years,
as more of our friends
descend underground
& the list of our loved dead
outstrips the list of the living.

Knowing as we do
our certain doom,
knowing as we do
the rarity of the gifts we gave
& received,
can we redeem
our love from the limbo,
dust it off like a fine sea trunk
found in an attic
& now more valuable
for its age & rarity
than a shining new one?

Probably not.
This page is spattered
with tears that streak the words
lose, losses, limbo.

I stand on a ledge in hell
still howling for our love

 
Erica Jong (New York, 26 maart 1942)

De Duitse schrijver en criticus Artur Hermann Landsberger werd geboren op 26 maart 1876 in Berlijn. Zie ook alle tags voor Artur Landsberger op dit blog.

Uit: Emil - Der Roman eines Hochstaplers

„Erster Teil, in dem gezeigt wird, dass auch ein Einbrecher ein sympathischer Mensch sein kann
Ich sagte schon, dass die Neureichen unserer Tage im Gegensatz zu den früheren, die zeitlebens kleine Leute blieben, viel Geschmack in der Ausstattung ihrer Wohnräume, in der Wahl ihrer Kleider und auch in anderen Dingen zeigen, somit eine Kultur vortäuschen, die sie sich unmöglich von gestern zu heute aneignen konnten.
Denn die Assimilationsfähigkeit der Menschen hat sichnicht geändert. Die Gründe liegen tiefer und sind durchaus unerfreulich. Ich glaube, sie in dem Verschwinden jeder Persönlichkeitsmerkmale bei den Menschen unserer Zeit erblicken zu müssen. Die Menschen hatten früher einen Typ, der nicht nur im Äußeren lag, und der sich nicht verwischen ließ wie eine Kreidezeichnung von einer Schiefertafel. Gleichgültig, ob das, was sie schön fanden, geschmackvoll oder geschmacklos war - sie hatten ihr Urteil und dachten nicht daran, es der Mode zu opfern, sofern die ihnen nicht zusagte.
Heute aber ist es eine Herde, und begeistert sagt der Innenarchitekt unserer Tage: »Die Neureichen sind so klug, uns vollständig selbst wählen zu lassen. Sie fragen, wenn sie die fertige Wohnung beziehen, wohl hin und wieder etwas erstaunt: >Ist das schön?< - Und wenn man ihnen erwidert: >Es ist das Allermodernste<, so bescheiden sie sich. Es gibt keinen Kitsch mehr! Es ist eine Lust,
heutzutage Innenarchitekt zu sein.«
Sie vergessen dabei, dass Wohnung und Bewohner eins sein sollen. Und dass es lächerlich wirkt, eine Schläch-termeistersfrau von zwei Zentnern sich zwischen Louis-XVI.-Möbeln bewegen zu sehen.
So! Und nun können wir uns auch vorstellen, dass Kurt Redlich nicht recht in die von einem ersten Architekten eingerichtete Villa im Grunewald hineinpasste.
Begeben wir uns in seinen Salon. Er stößt direkt an die große, mit Gobelins behängte Halle, die wiederum zur Flurtür und Treppe führt. Man kann zwar noch nicht recht erkennen, wie es in diesem Salon aussieht, ob es Empire, Louis XV. oder XVI. ist, da es kurz vor Mitternacht und der Raum nicht beleuchtet ist. Aber stoßen wir uns nicht daran, finden wir uns vielmehr damit ab, dass der Herr der Villa noch heute, nach acht Jahren, die Stilarten seiner zehn Zimmer durcheinanderwirft.“

 
Artur Landsberger ( 26 maart 1876 – 4 oktober 1933)
Cover

26-03-2016 om 10:43 geschreven door Romenu  

Bij Goede Vrijdag

 
De kruisiging door Peter Paul Rubens, 1619-1620

Good Friday
 

Am I a stone, and not a sheep,
That I can stand, O Christ, beneath Thy cross,
To number drop by drop Thy blood’s slow loss,
And yet not weep?

Not so those women loved
Who with exceeding grief lamented Thee;
Not so fallen Peter weeping bitterly;
Not so the thief was moved;

Not so the Sun and Moon
Which hid their faces in a starless sky,
A horror of great darkness at broad noon –
I, only I.

Yet give not o’er,
But seek Thy sheep, true Shepherd of the flock;
Greater than Moses, turn and look once more
And smite a rock.

 
Christina Rossetti (5 december 1830 - 27 december 1894)
Londen, Westminster Abbey door Thomas Hosmer Shepherd, 18e eeuw
Christina Rossetti werd in Londen geboren.

Zie voor de schrijvers van de 25^e maart ook mijn vorige blog van vandaag.

25-03-2016 om 10:51 geschreven door Romenu  

De Vlaamse schrijver Pol Hoste werd geboren in Lokeren op 25 maart 1947. Zie ook alle tags voor Pol Hoste op dit blog.

Uit: High Key

“Niet minder geldt dit voor diegene die we gemakshalve maar “spreker” zullen noemen, een stille bewonderaar van de schrijfster en een moeilijke meneer, helemaal achteraan op de groepsfoto. Maar laten we terugkeren naar de lounge van het hotel.
Pasteltekeningen toonden de eerste bezoekers anno 1888 wandelend in de tuin. Wat verglijdt de tijd!
“You heard what he said?” Hij hing aan haar lippen like a honeybird. Dat het leven moest worden gedefinieerd in termen van energie.
“You’d better buy an iceberg!”
“A nice what?”
“Spreek toch ne keer Vlaams”
Enkele gasten nodigden elkaar uit voor een wandeling. De stijl van de Lovelings was niet veraf. In de hal keek een meisje tegen een donkerblauwe wervelkolom aan. Een ongeschoren nek bleef in de telefoon praten. Spuwde hij zijn gal? Ergernis kromde haar tengere verschijning.
“Who the hell is he telling his life to? In New York he would have been killed already fifty times.”
“Juffrouw, ik heb niets tegen vreemdelingen,” zei de man,”maar er zijn grenzen.” Hij hing de ivoren hoorn op de haak.
“He says there are ‘grenzen’.
“No, Brucargo! Stay off!”
“I am a ‘vreemdeling’! My god, he is a barbarian!”
“Brucarg! Off, I said!”
“Gaat ie mee? Ja, ie gaat ie mee, zie.”

 
Pol Hoste (Lokeren, 25 maart 1947)

De Nederlandse dichter en vertaler Menno van der Beek werd geboren op 25 maart 1967 in Rotterdam. Zie ook alle tags voor Menno van der Beek op dit blog.

Doktersverklaring

Ik vraag de dokter zelf even te spreken.
Hij blijkt een heel gewone man te zijn;
zo sterk zelfs, dat ik durf te vragen of hij
misschien zijn witte jas weer aan wil trekken

voor het effect. Hij knikt en hij verstrekt
in uniform zijn informatie. Wij
zijn vrienden want hij weet dingen van mij
en ik heb altijd naar hem opgekeken.

Ik zeg: 'Ik weet dat u betrouwbaar bent:
u kent precies mijn houdbaarheid. Alleen
een ingreep van uw hand kan mij bewaren.'

Hij zegt: 'Ik heb uw vader nog gekend.'
Dat zal zo zijn, want ik herken meteen
de strakgetrokken scheiding in zijn haar.

De dokter test mijn ogen. Wijst mij op een kaart
een aantal letters aan. Ik weet niet wat er staat.

 
Menno Van der Beek (Rotterdam, 25 maart 1967)

De Amerikaanse schrijfster Flannery O'Connor werd geboren op 25 maart 1925 in Savannah, Georgia. Zie ook  alle tags voor Flannery O'Connor op dit blog.

Uit: A Good Man Is Hard to Find and Other Stories

“She said she thought it was going to be a good day for driving, neither too hot nor too cold, and she cautioned Bailey that the speed limit was fifty-five miles an hour and that the patrolmen hid themselves behind billboards and small clumps of trees and sped out after you before you had a chance to slow down. She pointed out interesting details of the scenery: Stone Mountain; the blue granite that in some places came up to both sides of the highway; the brilliant red clay banks slightly streaked with purple; and the various crops that made rows of green lace-work on the ground. The trees were full of silver-white sunlight and the meanest of them sparkled. The children were reading comic magazines and their mother had gone back to sleep.
"Let's go through Georgia fast so we won't have to look at it much," John Wesley said.
"If I were a little boy," said the grandmother, "I wouldn't talk about my native state that way. Tennessee has the mountains and Georgia has the hills."
"Tennessee is just a hillbilly dumping ground," John Wesley said, "and Georgia is a lousy state too."
"You said it," June Star said.
"In my time," said the grandmother, folding her thin veined fingers, "children were more respectful of their native states and their parents and everything else. People did right then. Oh look at the cute little pickaninny!" she said and pointed to a Negro child standing in the door of a shack. "Wouldn't that make a picture, now?" she asked and they all turned and looked at the little Negro out of the back window. He waved.
"He didn't have any britches on," June Star said.
"He probably didn't have any," the grandmother explained. "Little niggers in the country don't have things like we do. If I could paint, I'd paint that picture," she said.
The children exchanged comic books.“

 
Flannery O'Connor (25 maart 1925 – 3 augustus 1964)

De Mexicaanse dichter en schrijver Jaime Sabines Gutiérrez werd geboren op 25 maart 1926 in Tuxtla Gutiérrez, Chiapas. Zie ook alle tags voor Jaime Sabines op dit blog.;

I LEFT MY BODY at the edge of the highway and came crying for myself. The city is huge like an enormous orphanage. Cold and comfortable, dark and lit-up like a penitentiary.

I came in search of love. I thought that love was my only refuge against the night-time bombardments. And I discovered that love could not be salvaged. Love lasts a mere instant. Corrupted by time, it does not suffer absence; it stinks with the hours, it is subject to the glands, exposed.

My little garden was full of worms. Nothing of what I left behind, I found—not a petal nor a breath of air.

What am I going to do now? I feel like, I am, crying. I want to gather up a few of my things—some book, a box of matches, my cigarettes, a pair of pants, a shirt maybe—and go. I don’t know why or to where, but I want to go. I’m scared. I don’t feel right.

What will become of my children? I hope they grow up indifferent or blissfully ignorant. We all need our distractions. That’s why it’s good to rock ’n’ roll, do the twist, get down and Mozambique.

Should we live drunk on something, as Baudelaire said we should? But this lucid drunk of time and people, isn’t it a bit over the top?

I love you! I love you cockroach, Maria, Rosa, leprosy, Isabel, cancer, hepatitis, Gertrudis, apple, butterfly, yearling calf, walnut tree, river, meadow, cloud, drizzle, sun, beetle, cardboard box, I love you painted flower, feather duster, my sweetheart! I love you. I can’t live alone. I’m gone.

Vertaald door Colin Carberry

 
Jaime Sabines (25 maart 1926 – 19 maart 1999)

De Nederlandse cartoonist en striptekenaar Peter van Straaten werd geboren in Arnhem op 25 maart 1935. Zie ook alle tags voor Peter van Straaten op dit blog.

 
“Jullie met je literatuur altijd!
Met een paar tuinboeken zou ik deze uitgeverij zó uit de rode cijfers hebben!”

 
Peter Van Straaten (Arnhem, 25 maart 1935)

De Amerikaanse schrijfster en sociale activiste Toni Cade Bambara werd als Miltona Mirkin Cade geboren op 25 maart 1939 in New York. Zie ook alle tags voor Toni Cade Bambara op dit blog.

Uit:The Lesson

"This here costs four hundred eighty dollars," say Rosie Giraffe. So we pile up all over her to see what she pointin out. My eyes tell me it's a chunk of glass cracked with something heavy, and different-color inks dripped into the splits, then the whole thing put into a oven or something. But for $480 it don't make sense.
"That's a paperweight made of semi-precious stones fused together under tremendous pressure," she explains slowly, with her hands doing the mining and all the factory work.
"So what's a paperweight?" asks Rosie Giraffe.
"To weigh paper with, dumbbell," say Flyboy, the wise man from the East.
"Not exactly," say Miss Moore, which is what she say when you warm or way off too. "It's to weigh paper down so it won't scatter and make your desk untidy. " So right away me and Sugar curtsy to each other and then to Mercedes who is more the tidy type.
"We don't keep paper on top of the desk in my class," say Junebug, figuring Miss Moore crazy or lyin one.
"At home, then," she say. "Don't you have a calendar and a pencil case and a blotter and a letter-opener on your desk at home where you do your homework?" And she know damn well what our homes look like cause she nosys around in them every chance she gets.
"I don't even have a desk," say Junebug. "Do we?"
"No. And I don't get no homework neither," says Big Butt.
"And I don't even have a home," say Flyboy like he do at school to keep the white folks off his back and sorry for him. Send this poor kid to camp posters, is his specialty.
"I do," says Mercedes. "I have a box of stationery on my desk and a picture of my cat. My godmother bought the stationery and the desk. There's a big rose on each sheet and the envelopes smell like roses."

 
Toni Cade Bambara (25 maart 1939 – 9 december 1995)
 

De Italiaanse schrijver Antonio Fogazzaro werd geboren op 25 maart 1842 in Vicenza. Zie ook alle tags voor Antonio Fogazzaro op dit blog.

Uit: The Saint

"I have had a letter from Italy," she said, after gently waving aside Noemi's pressing inquiries. "Don Giuseppe Flores is dead."
"Flores? Who is he?" Noemi did not remember him, and Jeanne chided her sharply, as if such forgetfulness rendered her unworthy of her position of confidante. Don Giuseppe Flores was the old Venetian priest who had brought a last message from Piero Maironi to Villa Diedo. Jeanne had then believed that his counsels had decided her lover to renounce the world, and, not satisfied with giving him an icy reception, had wounded him with ironical allusions to his supposed attitude, which she pronounced truly worthy of a servant of the Father of infinite mercy. The old man had answered with such clear understanding, in language so solemn and gentle and so full of spiritual wisdom—his fine face glowing with a radiance from above—that she had ended by begging him not only to forgive her, but to visit her from time to time. He had, in fact, come twice, but on neither occasion had she been at home. She had then sought him out In his solitary villa, and of this visit, of this conversation with the old man so lofty of soul, so humble in heart, so ardent in spirit, so modest and reticent, she had retained an ineffaceable memory. He was dead, they wrote. He had passed away, bowing gently and humbly to the Divine Will. Shortly before his death he had dreamed continually during a long night, of the words addressed to the faithful servant in the parable of the talents: "Ecce superlucratus sum alia quinque," and his last words had been: "Non fiat voluntas mea sed tua." Her correspondent was unaware that, in spite of many misgivings, of certain yearning towards religion, Jeanne, stubborn ever, still denied God and immortality as eternal illusions, and if from time to time she went to Mass, it was only to avoid acquiring the undesirable reputation of being a free-thinker.
She did not relate the particulars of Don Giuseppe's death to Noemi, but pondered them herself with a vague, deeply bitter consciousness of how different her destiny might have been, had she been able to believe; for at the bottom of Piero Maironi's soul there had always lurked a hereditary tendency to religion, and to-day she was convinced that when, on the night of the eclipse, she had confessed her unbelief, she had written her own condemnation in the book of destiny.”

 
Antonio Fogazzaro (25 maart 1842 – 7 maart 1911)

Zie voor nog meer schrijvers van de 25e maart ook mijn blog van 25 maart 2014 en ook mijn blog van 25 maart 2012 deel 2 en eveneens deel 3.

25-03-2016 om 10:48 geschreven door Romenu  

Bij Witte Donderdag

 
Christus in de hof van Gethsemane door Eugène Delacroix, 1824- 1827

Gethsemane

Als Christus lag im Hain Gethsemane
auf seinem Antlitz mit geschloss'nen Augen, -
die Lüfte schienen Seufzer nur zu saugen,
und eine Quelle murmelte ihr Weh,
des Mondes blasse Scheibe widerscheinend, -
das war die Stunde, wo ein Engel weinend

von Gottes Throne ward herabgesandt,
den bittern Leidenskelch in seiner Hand.
Und vor dem Heiland stieg das Kreuz empor;
daran sah seinen eignen Leib er hangen,
zerrissen, ausgespannt; wie Stricke drangen
die Sehnen an den Gliedern ihm hervor.
 
Die Nägel sah er ragen und die Krone
auf seinem Haupte, wo an jedem Dorn
ein Blutestropfen hing, und wie im Zorn
murrte der Donner mit verhaltnem Tone.
Ein Tröpfeln hört' er; und am Stamme leis
herniederglitt ein Flimmern qualverloren.

Da seufzte Christus, und aus allen Poren
drang ihm der Schweiß.
Und dunkel ward die Nacht, im grauen Meer
schwamm eine tote Sonne, kaum zu schauen
war noch des qualbewegten Hauptes Grauen,
im Todeskampfe schwankend hin und her.

Am Kreuzesfuße lagen drei Gestalten;
er sah sie grau wie Nebelwolken liegen,
er hörte ihres schweren Odems Fliegen,
vor Zittern rauschten ihrer Kleider Falten.

O welch ein Lieben war wie seines heiß?
Er kannte sie, er hat sie wohl erkannt;
das Menschenblut in seinen Adern stand,
und stärker quoll der Schweiß.

Die Sonnenleiche schwand, nur schwarzer Rauch,
in ihm versunken Kreuz und Seufzerhauch;
ein Schweigen, grauser als des Donners Toben,
schwamm durch des Äthers sternenleere Gassen;
kein Lebenshauch auf weiter Erde mehr,
ringsum ein Krater, ausgebrannt und leer,
und eine hohle Stimme rief von oben:
"Mein Gott, mein Gott, wie hast du mich verlassen!"

Da weinte Christus mit gebrochnem Munde:
"Herr, ist es möglich, so laß diese Stunde
an mir vorübergehn!"
Ein Blitz durchfuhr die Nacht; im Lichte schwamm
das Kreuz, o strahlend mit den Marterzeichen,
und Millionen Hände sah er reichen,
sich angstvoll klammernd um den blut'gen Stamm,
o Händ' und Händchen aus den fernsten Zonen!

Und um die Krone schwebten Millionen
noch ungeborner Seelen, Funken gleichend;
ein leiser Nebelhauch, dem Grund entschleichend,
stieg aus den Gräbern der Verstorbnen Flehn.
Da hob sich Christus in der Liebe Fülle,
und: "Vater, Vater," rief er, "nicht mein Wille,
der deine mag geschehn!"

Still schwamm der Mond im Blau, ein Lilienstengel
stand vor dem Heiland im betauten Grün;
und aus dem Lilienkelche trat der Engel
und stärkte ihn.

 
Annette von Droste-Hülshoff (10 januari 1797 – 24 mei 1848)
Het graf van Annette von Droste-Hülshoff vlakbij de Friedhofskapelle in Meerrsburg.

Zie voor de schrijvers van de 24e maart ook mijn vorige blog van vandaag.

24-03-2016 om 11:56 geschreven door Romenu  

Duitse schrijver Martin Walser werd op 24 maart 1927 geboren in Wasserburg aan de Bodensee. Zie ook alle tags voor Martin Walser op dit blog.

Uit: Ein sterbender Mann

„Sehr geehrter Herr Schriftsteller!
Mehr als schön ist nichts. Diesen Satz sollen Sie gesagt oder geschrieben oder gesagt und geschrieben haben. Es ist der unmenschlichste Satz, den ich je zu lesen bekam.
Ich weiß nicht, wer Sie sind, habe nichts von Ihnen gelesen, aber weil Sie so und so zitiert werden, muss ich annehmen, Sie seien jemand. Also jemand, auf den auch gehört wird. Nur deshalb schreibe ich Ihnen. In der verwegenen Hoffnung, es interessiere Sie, wie, was Sie von sich geben, bei Menschen ankommt.
Ich habe nicht den geringsten Grund, mich schön zu finden, noch nie hat ein Mann oder eine Frau gesagt, ich sei schön, aber noch nie hat jemand gesagt, ich sei hässlich. Wahrscheinlich bin ich unscheinbar. Also ein Weder-noch-Mensch. Also gewöhnlich. Aber: Mehr als schön ist nichts. Also ist schön zu sein das Höchstebeste. Sie haben damit ja nur hingeplaudert, was in jeder Illustrierten und in jeder Fernsehsendung ununterbrochen demonstriert wird: Sie haben eine Allerweltsformel nachgeplaudert.
Mein Gesicht läuft auf ein spitziges Kinn zu. Der Schulkamerad, der deutlich dümmer war als ich, gab mir den Namen Spitzmaus. Deshalb nannten mich Buben und Mädchen dann Spitzmaus. Mein Gebiss ist, wenn Sie das verstehen, prognath. Schauen Sie halt nach, was das heißt. Meine zwei Schneidezähne beherrschen meinen Gesichtsausdruck. Immer schon. Sobald ich lache oder auch nur lächle, weiß ich, dass meine Schneidezähne eine Rolle spielen, die ihnen nicht bekommt. Sie machen mich noch mehr zur Spitzmaus als das auf mein Kinn zulaufende Gesicht. Ich bin also nicht schön. Und: Mehr als schön ist nichts. Diese nicht ganz simple Formulierung hat sich bei mir gleich vergewöhnlicht zu: Wer oder was nicht schön ist, ist nichts. Ich bin also nichts.
Ich wäre nichts gewesen, wenn ich mir das hätte gefallen lassen können. Ich habe mich wehren müssen. Ich habe mich gewehrt. Mit Erfolg. Gleich dazugesagt: Das war einmal. Ich bin jetzt 72. Und am Ende. Aber nicht weil ich 72, sondern weil ich am Ende bin.
Ich war erfolgreich. Ich konnte mir viel leisten. Dass ich jetzt am Ende bin ... Ach, ich glaube nicht, dass ich Ihnen das mitteilen kann.“

 
Martin Walser (Wasserburg, 24 maart 1927)

De Zwitserse schrijver Peter Bichsel werd geboren op 24 maart 1935 in Luzern. Zie ook alle tags voor Peter Bichsel op dit blog.

Uit: Die Tochter

„Abends warteten sie auf Monika. Sie arbeitete in der Stadt, die Bahnverbindungen sind schlecht. Sie, er und seine Frau, saßen am Tisch und warteten auf Monika. Seit sie in der Stadt arbeitete, aßen sie erst um halb acht. Früher hatten sie eine Stunde eher gegessen. Jetzt warteten sie täglich eine Stunde am gedeckten Tisch, an ihren Plätzen, der Vater oben, die Mutter auf dem Stuhl nahe der Küchentür, sie warteten vor dem leeren Platz Monikas. Einige Zeit später dann auch vor dem dampfenden Kaffee, vor der Butter, der Marmelade.
Sie war größer gewachsen als sie, sie war auch blonder und hatte die Haut, die feine Haut der Tante Maria. „Sie war immer ein liebes Kind“, sagte die Mutter, während sie warteten.
In ihrem Zimmer hatte sie einen Plattenspieler, und sie brachte oft Platten mit aus der Stadt, und sie wusste, wer darauf sang. Sie hatte einen Spiegel und verschiedene Fläschchen und Döschen, einen Hocker aus marokkanischem Leder, eine Schachtel Zigaretten.
Der Vater holte sich seine Lohntüte auch bei einem Bürofräulein. Er sah dann die vielen Stempel auf einem Gestell, bestaunte das sanfte Geräuschder Rechenmaschine, die blondierten Haare des Fräuleins, sie sagte freundlich „Bitte schön“, wenn er sich bedankte.
Über Mittag blieb Monika in der Stadt, sie aß eine Kleinigkeit, wie sie sagte, in einem Tearoom. Sie war dann ein Fräulein, das in Tearooms lächelnd Zigaretten raucht.
Oft fragten sie sie, was sie alles getan habe in der Stadt, im Büro. Sie wusste aber nichts zu sagen.
Dann versuchten sie wenigstens, sich genau vorzustellen, wie sie beiläufig in der Bahn ihr rotes Etui mit dem Abonnement aufschlägt und vorweist, wie sie den Bahnsteig entlang geht, wie sie sich auf dem Weg ins Büro angeregt mit Freundinnen unterhält, wie sie den Gruß eines Herrn lächelnd erwidert.“

 
Peter Bichsel (Luzern, 24 maart 1935)

De Italiaanse regisseur, acteur en toneelschrijver Dario Fo werd geboren in Leggiuno-Sangiamo op 24 maart 1926. Zie ook alle tags voor Dario Fo op dit blog.

Uit: Mistero Buffo (Mary at the Cross, vertaald door Ed Emery)

“SOLDIER: Did you hear that, my good lady? And what am I supposed to do now? For me it's all the same: either you ome down from that ladder, and fast, or I am going to shake the cross.
MARY: No, no... For pity's sake... wait. I'm coming down. Look, here I am, down already.
SOLDIE: So you finally got the message, woman... And don't look at me with those burning eyes. It's not my fault if that young fellow decides to jump up, spread his arms and hang there... No, don't think that I don't feel sorry. I know your pain. The glisten of bloody tears that are now falling from your eyes shows the pain and grief of a mother! But I can't do anything to help. I have my orders. This sentence must be carried out. I have been sentenced to make sure that your son dies, or otherwise I'll end up nailed there myself, with those very same nails.
MARY: Oh kind soldier, gentle soldier, take this; I make you a gift of this silver ring... and of these golden earrings... Take them and keep them in exchange for a favour that you can do me.
SOLDIER: What favour is that?
MARY: Let me take water and a rag to clean the blood off my son, and let me give him a bit of water to dampen his lips, all shrivelled with thirst...
SOLDIER: Is that all you want?
MARY: I also ask you to take this shawl and go up on the ladder and put it round his shoulders, under his arms, so as to help him as he hangs there from the cross...
SOLDIER: Oh lady, you do your son a disservice. Do you really want to keep him alive and living, so that he has to suffer all this terrible pain? In your shoes, I would try and help him die as soon as possible!
MARY: Die? Is my sweet one going to have to die, then? His hands, dead, his mouth, dead, and his eyes... and his hair, dead? Oh, they have betrayed me...!
Oh Gabriel, you young man, you with your sweet face, with your voice like a seductive viol, you were the first; you betrayed me like a trickster: you came to tell me that I would be queen... and blessed... happy, blessed among all women! Look at me! Look at me! See how I am reduced. I end up as the last among women!
You knew it, you knew it... When you brought me the 'annunciation', when you moved me with emotion and left me this child flowering in my belly, and I thought that I was going to be Queen of that fine throne! Queen, with a gentle son, a knight, with two spurs, these two great nails, baned into his feet! Why didn't you tell me this before my dream? Oh, you can be sure, I would never have let myself conceive, never, even if God the Father in person had coe, instead of this pigeon, thise dove, this Holy Ghost, come to wed me...”

 
Dario Fo (Leggiuno-Sangiamo, 24 maart 1926)
Scene uit een uitvoering van “Mistero Buffo” in Corciano, Italië, 2013

De Amerikaanse dichter en schrijver Lawrence Ferlinghetti werd geboren op 24 maart 1919 in Yonkers, New York. Zie ook alle tags voor Lawrence Ferlinghetti op dit blog.

Constantly Risking Absurdity

Constantly risking absurdity
and death
whenever he performs
above the heads
of his audience
the poet like an acrobat
climbs on rime
to a high wire of his own making
and balancing on eyebeams
above a sea of faces
paces his way
to the other side of the day
performing entrachats
and sleight-of-foot tricks
and other high theatrics
and all without mistaking
any thing
for what it may not be
For he's the super realist
who must perforce perceive
taut truth
before the taking of each stance or step
in his supposed advance
toward that still higher perch
where Beauty stands and waits
with gravity
to start her death-defying leap
And he
a little charleychaplin man
who may or may not catch
her fair eternal form
spreadeagled in the empty air
of existence

 
Lawrence Ferlinghetti (Yonkers, 24 maart 1919)

De Nederlandse schrijver Jacob van Lennep werd geboren te Amsterdam op 24 maart 1802. Zie ook alle tags voor Jacob van Lennep op dit blog.

Uit: Dagboek van mijne reis (1823)

“De fraaie en zeer bezochte herberg de Nadorst voorbijgegaan zijnde, kwamen wij door het dorp Westerblokker en daarna aan Oosterblokker, waar wij ons verfrischten; het derde dorp is Westwoud, waar de kerk zeer vervallen is. Aan het tolhek naar Medemblik rusteden wij een half uur uit, en traden vervolgens Hoogkarspel en Lutjebroek door. Te Groote Broek rusteden wij weder een kwartier uit en kwamen vervolgens door Bovenkarspel te Enkhuizen. Al de bovengenoemde dorpen zijn aaneengeschakeld en zeer aardig aan den weg gebouwd: de boerenwooningen zijn groot en schoon, meest met zestig à honderd morgen lands voorzien (bij de stad ƒ 300 à ƒ 400, verder wel ƒ6oo à ƒ 1000 waard) doch veelal door de groote weelde der boeren met hypotheken bezwaard.
De stad doorloopen hebbende kwamen wij te 12 ure in de herberg de O. I. Toren aan; waar wij ons goed, dat wij van Amsterdam derwaarts gezonden hadden, vonden, en ons middagmaal bestelden.
Na het gebruik van karbenaden, ons gewoon middagmaal, bezochten wij den Heer DUYVENSZ adv. en notaris, aan wien wij evenals aan den heer PAN door den Hoogleeraar TYDEMAN uit Leyden aanbevolen waren. Het onthaal was zeer vriendelijk. Mev. DUYVENSZ die van haar spraakvermogen beroofd is, schonk ons thee. Na een zeer leerrijk gesprek bezichtigden wij onder geleide van gem. heer het stadhuis, dat buitengemeen fraai is. Al de vertrekken lopen op een groot en prachtig gebeeldhouwd bovenportaal uit. Van den toren leverde ons de zee, welke de uitgestrekte stad bespoelen komt, en de Friessche kust die aan de overzijde uit de wateren zich verhief, een trotsch en bekoorlijk schouwspel op. De stad rondwandelende, vonden wij dezelve in een bedroevend en diep verval.”

 
Jacob van Lennep (24 maart 1802 – 25 augustus 1868)
Enkhuizen, Spui en Drommedaris op een oude ansichtkaart

De Nederlandse dichter, essayist en blogger Jeroen Mettes werd geboren in Valkenswaard op 24 maart 1978. Zie ook alle tags voor Jeroen Mettes op dit blog.

Uit: N30

“Ik moest haar bellen, maar was bang voor de voicemail. Als ik iets herhaal betekent dat (misschien wel helemaal) niets. Ik en mijn hand. Nina Brink mag blijven leven. De mislukking is hem naar het hoofd gestegen. Het is ook ‘natuurlijk’ dat de grote vis de kleine vis opeet, maar die laatste kan daar anders over denken. Op 7 november 1920, op de derde verjaardag van de Oktoberrevolutie en middenin een bloedige burgeroorlog, wordt de bestorming van het Winterpaleis in Sint-Petersburg opnieuw in scène gezet. (…) Ik las haar ziel in 1997 en na zestig pagina’s realiseerde ik me dat. Talking too much is Oprah-sive. Het sluiten geschiedt in omgekeerde volgorde. Voetgangers proberen zich staande te houden op de Erasmusbrug in Rotterdam. Just the sight of this girl masturbating herself in her school uniform, a cigarette clamped between her red lips, was almost enough to make me come. Hoe lang is het geleden dat ik heel feministisch was? Waarom zijn er wel massapsychosen maar geen -neurosen? Negen politiewagens kwamen op de oproep af en de vrouw werd overmeesterd en gearresteerd. Zes meesterwerken voor de prijs van één. (…) Help, get me OUT OF HERE! I can’t look at this stuff!!!Mijn kapsel is géén statement. Als je er niet volledig achter staat hoeft je het ook niet te doen. Ik had de esthetiek van ruïnes al vroeg verkeerd (romantisch) begrepen. Ik kijk naar mijn hand die de pen vasthoudt. Een blauwe avond. Khadafi heeft z’n tent meegenomen naar Egypte en aan de overkant van de straat hangt ’n jonge vrouw de was van haar kinderen te drogen en dan doet ze de deur dicht. Onze droom is een wereld vrij van armoede. Plattelandsjongen op de brommer, meisje achterop (haar roze armpjes om zijn middel geslagen). De wilgen lijken kwader (kaler) dan voorgaande jaren. De geliefde kan niet worden bezeten. Begaan met het HEDEN: niet met de beschrijving van actuele feiten maar het ritme en de intense diepte waarin de feiten aan ons verschijnen. Waar zijn we? We kamperen in de woestijn, soms kijken we naar de sterren. Ik kan me al wassen.”

 
Jeroen Mettes (24 maart 1978 - 21 september 2006)
Cover

De Nederlandse (gelegenheids)dichter, historicus, geschiedenisleraar, illustrator en journalist Harry Prenen werd geboren in Schoten op 24 maart 1915. Zie ook alle tags voor Harry Prenen op dit blog.

Het laatste gesprek

Dit was het schemeruur dat wij te samen zaten
bij ’( haardvuur en de kaars onder de spiegelglans
waarin wij tijd en tel en krijgsrumoer vergaten,
met midden tussen ons een schim: Moeder de Gans.

Daarbuiten lag de tuin bevroren en verlaten:
toen, dwars door het gesprek, zag-zij opeens haar kans
en nam het woord in hem, - muziek achter het praten
alsof de toverfluit ons nodigde ten dans.

De kamer werd kristal zolang zij bezig was
en rakelde in het vuur. De wijn slonk in het glas.
Er viel een dunne sneeuw in ’t donker voor de kim.

Hij wenkte mij nog na en sloot de voordeur weer.
De kaarsvlam is gedoofd. De spiegel blinkt niet meer.
Moeder de Gans is weg. - Nu is hij zelf die schim.

Harry Prenen (24 maart 1915 - 20 oktober 1992)
Hier rechts met Godfried Bomans (midden) in 1942

De Nederlandse dichter en schrijver Willem van Iependaal werd geboren in Rotterdam op 24 maart 1891. Zie ook alle tags voor Willem van Iependaal op dit blog.

Pro Justitia

Toen zonne en vlindertjes deden hun vlijt,
de sschepping volmaakte tot duizeligheid,
sliep Adam, doodmoe van het Adam- zijn, uit.
Onder de glorie van appelefruit.
 
Eens als-ie weer in het welige groen,
languit en snurkend zijn plicht lag te doen.
Riep er: 'Pst, Adam!... Pst, Adam!' een bruid.
'Adam! Pst!...Pst!' in de appelefruit.
 
Eva, zij plukte... en Adam, hij at.
Werd niet blasé, werd niet appelen-zat.
Eva hield aan en Adam hield uit.
Onder de boom met de appelefruit...
 
Maar dan sprak Adam op zekere keer:
'k Geloof Efie, da'k aan fatsoen laboreer!
Ik heb niets aan en jij alles uit!
Wij zijn als waarheid, als appelefruit!'
 
En terwijl Adam te piekere zat,
kwam, getrokke z'n laaiende lat,
een bonkige diender met bars-boeresnuit,
Pro Justitia...inzake het appelefruit.
 
't Was Eden verlaten, op slag en opstoot!
Het zweet van z'n aanschijn, als saus op z'n brood...
De diender naast Eva...En Adam vooruit:
Een proces aan z'n kont en... een blad voor z'n fluit...!

 
Willem van Iependaal (24 maart 1891 - 23 oktober 1970)

Zie voor nog meer schrijvers van de 24^e maart ook mijn blog van 24 maart 2013 deel 2.

24-03-2016 om 11:55 geschreven door Romenu  

In Memoriam Johan Cruijf

 
Johan Cruijff (25 april 1947 – 24 maart 2016)

CRUIJFF

Een gestrekte bal,
een balk door de lucht,
een eerlijk eikenhouten schot:
zo gaat de waarheid op haar doel af.

Of heen en weer
en heen bewegend, de tegenstrever,
de lezer, steeds weer op het verkeerde
been zettend, door een overstapje, een
oversprongetje, elke nieuwe regel
uit leesevenwicht te beginnen,
deze beweeglijkheid, deze fysieke
bewogenheid, god, dit is kunst:

geboren worden en een lichaam hebben
en er dan gedurende een blauwe maandag
Johan Cruijff mee zijn

in een gedicht, een speelveld
van Herman de Coninck.

 
Herman de Coninck (21 februari 1944 - 22 mei 1997)
Mechelen, Grote Markt met Sint Romboutstoren.
Herman de Coninck werd geboren in Mechelen.

24-03-2016 om 00:00 geschreven door Romenu  

De Nederlandse schrijfster en columniste Margaretha Hendrika (Cri) Stellweg (alias Saartje Burgerhart) werd geboren in Nijmegen op 23 maart 1922. Zie ook alle tags voor Cri Stellweg op dit blog en ook mijn blog van 27 november 2006.

Uit: Geef mij maar een klaproosje…

“Wij hebben beiden onze eigenaardigheden, mijn man en ik. Over de meeste daarvan kan en wil ik hier niet uitweiden, doeh van deze ene hebbenlijkheid wil ik u toch deelgenoot maken: wij zijn volslagen verzameldol. Driehonderdvijftig dagen van het jaar verzamelen we thuis en de overige vijftien dagen verzamelen we op vacantie.
Ik voor mij heb in die tijd de boeiende afdeling: bloemen, planten, suikerzakjes, steentjes en grintjes onder mijn beheer. De echtgenoot beweegt zich op het terrein van het springend, kruipend, vliegend en hupsend gedierte‚ De levende have die mijn man tijdens deze periode met zich voert, baart hem veel zorgen en mij kippenvel. Het is echt niet leuk om op de meest onwaarschijnlijke plaatsen in je bagage op doosjes te stuiten, waaruit onheilspellend gekras en geritsel opstijgt. Ik ben er bijvoorbeeld ook nooit zeker van of ik in het hoesje van mijn nagellak inderdaad wel mijn flesje Cutex zal aantreffen of dat er een. op wraak beluste, levensgrote tor met harige poten uit zal schieten.
Maar goed,ik heb geleerd andermans hobby's te eerbiedigen en liet het zo. Doch vorig jaar is het me bepaald te gek geworden, want toen heeft hij namelijk de hand weten te leggen op een zeer bijzonder en zeer angstaanjagend stuk vee. Dat ging zo. Hij had zich in het hoofd gezet een cigale te vangen. Zo‘n lekkere grote cigale uit de Provence. We hàdden er al weleen van een vorig Frans reisje, maar die vonden we zo nietig. Hij wàs al klein toen we hem' vingen en na zijn verscheiden werden zijn afmetingen nog opvallend kleiner, kortom, we hadden er geen schik meer in.'
Een andere dus, een grotere. Op de weg van Toulon naar Fréjus stapten we om de klip-klap,
bogen ter rechter- en linkerzijde het hoofd uit het portier en luisterden aandachtig, met de hand achter de oorschelp, of we ze hoorden in de kurkeiken en dennebomen opzij van de weg. Een paar keer ontdekten we ze inderdaad. We kwamen dan behoedzaam de auto uit en slopen op de tenen in de richting van het getjirp. Helaas, de cigales in kwestie zaten of te hoog, òf we konden het geluid niet localiseren òf ze hielden en bloc hun kaken op elkaar zodra wij een voet buiten de auto zetten.”

 
Cri Stellweg (23 maart 1922 - 26 november 2006)
 

De Amerikaanse dichter Gary Joseph Whitehead werd geboren op 23 maart 1965 in Pawtucket, Rhode Island. Zie alle tags voor Gary Whitehead op dit blog.

Tumbleweeds

Rolling nests of the prairie,
prickered and denuded and dead,
clutching at clumps, skipping across
asphalt, whole shrubs ripped out
and flung, and clinging together
like herds racing over acres.
I'd only ever seen them

in Spaghetti Westerns tumbling
quaintly across the painted backdrop—
props blown by big fans and collecting
off-camera against some studio wall.
But here, in Nebraska, they roll
for miles unless a fence catches them.
All day they crunched beneath

my wheels like the delicate skeletons
of small animals. One clutched the grille
and flapped there like a giant bird.
And I felt I could join them, easily,
as stripped as I am, as thin as I've become,
as determined as I am to roll onward.
But even as I dodged them, speeding up

or slowing down, I found myself
feeling satisfied when one met me head-on,
the tread turning branches to chafe.
I relished the champ of their blanched
bodies as my machine ground them to dust,
here where chance seemed perfectly arrayed
and where, once, the deer and antelope played.

 
Gary Whitehead (Pawtucket, 23 maart 1965)

De Japanse dichteres en schrijfster Yōko Tawada werd geboren op 23 maart 1960 in Tokyo. Zie alle tags voor Yōko Tawada op dit blog.

The Flight Of The Moon

I was singing on the toilet
when the moon
came rolling in

bare naked
on a bicycle
racing through a forest of metaphor
the moon came to meet me.

Along the road outside
a beautiful woman walks by, brushing her teeth.
On a park bench
a man in a maternity dress is drinking apple juice.
At the end of the century health is always in full phase.

A hole in the sky drops open.
Distress like the moon, a gloom like the moon are gone
and the likes
fly brightly round and round that hole.

The deep folds of the abyss smooth.
Across the now-blank suffering face
poets start to skate.

The moon... mine... another.

Moscow

Don’t give a bouquet to the woman.
Repairing the subway escalator, her fingertips clear to the bone with machine oil.
The motion of the precision joints
ascends in the brains of the commuters.

In her damp hands
the escalator tugged once
and like a serpent      began to rise.
She stood up –
and looked up.

Far beyond the flashing shoes of
the clattering gate
a god was idly pissing.

Vertaald door Bruno Navasky

 
Yōko Tawada (Tokyo, 23 maart 1960)

De Amerikaanse schrijver Mitch Cullin werd geboren op 23 maart 1968 in Santa Fe, New Mexico. Zie alle tags voor Mitch Cullin op dit blog.

Uit:Whompyjawed

« Usually Doc Wallace says, “Everybody in one piece, huh?” And we’re always quick to answer. He comes into the locker room just grinning, no matter if we've won or lost, with that old black leather medical bag in his hand. And all of us, all the team, we’re scattered around old steel lockers or the wood benches. We’re still sweaty from the game, geared up or let down, with all our pads and jerseys and personal stuff thrown around.
The Claude Tigers. There’s about twenty of us. We got red and black uniforms. Jesus, we’re a mixed bag. Even though we got more white than most, we still got several black players and three Mexican brothers. No matter though. There’s no shit between any of us because, one, it’s stupid, and, two, we don’t win when we’re not all together. l make sure that’s clear. That’s my role in a way. Make sure everyone’s pumped. Make sure we’re together like a swarm of ants or something like that, like a bunch of monkeys or something. When we win, we all just yell and laugh and stuff, but when we lose, we all feel it together and no one says anything for a long time.
Either way, Doc always wanders the locker room after a game kind of checking us over, looking in our eyes for a concussion or something, sometimes pressing on bones here and there. What I find funny about Doc is his long gray hair, which makes him appear like some old hippie or something. We kid him about that and he takes it fine because that’s the kind of man he is, real lively.Some might say jovial, I guess. Sometimes I flash him the peace sign with my fingers and he just shakes his head and smiles.
Tonight Doc goes first to one of our linemen, Harvey, who’s real big and round but not what I’d call fat. Harvey is undressed from the waist up. He’s got sweat and dirt on his face because he hasn’t showered yet. Sometimes hedon’t. Three fingers on one hand are taped together with some raggedy bandage, but with his other hand he’s busy stuffing his jaw full of Red Man. Doc just stares at him for a bit, shaking his head at the amount of chew Harvey is putting in his mouth, then he points at Harvey’s wrapped hand. “Bothering you any?”

 
Mitch Cullin (Santa Fe, 23 maart 1968)

De Amerikaanse schrijver Steven Saylor werd geboren op 23 maart 1956 in Port Lavaca Texas. Zie alle tags voor Steven Saylor op dit blog.

Uit: Roma

“She traveled back and forth, up and down the river path. No single place was home. She liked the seaside, where there was always fish to eat, and the gentle lapping of the waves lulled her to sleep at night. She was less fond of the foothills, where the path grew steep, the nights could be cold, and views of great distances made her dizzy. She felt uneasy in the villages, and was often shy around strangers. The path itself was where she felt most at home. She loved the smell of the river on a hot day, and the croaking of frogs at night. Vines grew amid the lush foliage along the river, with berries that were good to eat. Even on the hottest day, sundown brought a cool breeze off the water, which sighed and sang amid the reeds and tall grasses.
Of all the places along the path, the area they were approaching, with the island in the river, was Lara’s favorite.
The terrain along this stretch of the river was mostly flat, but in the immediate vicinity of the island, the land on the sunrise side was like a rumpled cloth, with hills and ridges and valleys. Among Lara’s people, there was a wooden baby’s crib, suitable for strapping to a cart, that had been passed down for generations. The island was shaped like that crib, longer than it was wide and pointed at the upriver end, where the flow had eroded both banks. The island was like a crib, and the group of hills on the sunrise side of the river were like old women mantled in heavy cloaks gathered to have a look at the baby in the crib—that was how Lara’s father had once described the lay of the land.
Larth spoke like that all the time, conjuring images of giants and monsters in the landscape. He could perceive the spirits, called numina, that dwelled in rocks and trees. Sometimes he could speak to them and hear what they had to say. The river was his oldest friend and told him where the fishing would be best. From whispers in the wind he could foretell the next day’s weather. Because of such skills, Larth was the leader of the group.
“We’re close to the island, aren’t we, Papa?” said Lara.“

 
Steven Saylor (Port Lavaca, 23 maart 1956)
 

De Franse schrijver Roger Martin du Gard werd geboren op 23 maart 1881 in Neuilly. Zie alle tags voor Roger Martin du Gard op dit blog. 

Uit: Les Thibault, I, Le pénitencier

« Dans la pénombre de l’escalier, Antoine croisa le secrétaire de son père, M. Chasle, qui glissait le long du mur comme un rat, et, le voyant, s’arrêta, l’œil effaré :
— « Ah, c’est vous ? » Il avait pris à son patron cette manie d’apostrophe. « Mauvaise nouvelle ! » chuchota-t-il : « Le clan des universitaires a mis en avant la candidature du Doyen de la Faculté des Lettres : quinze voix de perdues, pour le moins ; avec celles des juristes, cela fera vingt-cinq. Quoi ? C’est ce qu’on appelle la déveine. Le Patron vous expliquera. » Il toussotait sans cesse par timidité, et, se croyant victime d’un catarrhe chronique, tout le long du jour, suçait des pastilles de gomme. « Je me sauve, maman doit s’inquiéter », reprit-il, voyant qu’Antoine ne répondait pas. Il tira sa montre, l’écouta avant de regarder l’heure, releva son col et disparut.
Depuis sept ans, ce petit homme à lunettes était le collaborateur quotidien de M. Thibault, et on ne le connaissait guère mieux qu’au premier jour. Il parlait peu, à voix basse, et n’exprimait que des idées répandues, en accumulant des synonymes. II se montrait ponctuel, occupé de minimes habitudes. Il vivait avec sa mère, pour laquelle il semblait avoir de touchantes prévenances. Ses bottines crissaient toujours. Son prénom était Jules ; mais M. Thibault, par considération pour lui-même, appelait son secrétaire « Monsieur Chasle ». Antoine et Jacques l’avaient surnommé « Boule de gomme » ou « l’Ennuyeux ».

 
Roger Martin du Gard (23 maart 1881 – 22 augustus 1958)
Malik Zidi (Jacques) en Jean Yanne (Oscar) in de Franse mini-serie « Les Thibault » uit 2003
 

De Amerikaanse dichter Madison Julius Cawein werd geboren in Louisville, Kentucky, op 23 maart 1865. Zie ook alle tags voor Madison Cawein op dit blog.

March

This is the tomboy month of all the year,
March, who comes shouting o'er the winter hills,
Waking the world with laughter, as she wills,
Or wild halloos, a windflower in her ear.
She stops a moment by the half-thawed mere
And whistles to the wind, and straightway shrills
The hyla's song, and hoods of daffodils
Crowd golden round her, leaning their heads to hear.
Then through the woods, that drip with all their eaves,
Her mad hair blown about her, loud she goes
Singing and calling to the naked trees;
And straight the oilets of the little leaves
Open their eyes in wonder, rows on rows,
And the first bluebird bugles to the breeze.

 
Madison Cawein (23 maart 1865 – 8 december 1914)
Portret door J. Bernard Alberts in de Filson Historical Society, Louisville

Zie voor nog meer schrijvers van de 23e maart ook mijn blog van 23 maart 2015 deel 1 en eveneens mijn blog van 23 maart 2014 deel 1 en ook deel 2.

23-03-2016 om 18:30 geschreven door Romenu  

De Amerikaanse dichter en schrijver Billy Collins werd geboren in New York op 22 maart 1941. Zie ook alle tags voor Billy Collins op dit blog.

Forgetfulness

The name of the author is the first to go
followed obediently by the title, the plot,
the heartbreaking conclusion, the entire novel
which suddenly becomes one you have never read,
never even heard of,

as if, one by one, the memories you used to harbor
decided to retire to the southern hemisphere of the brain,
to a little fishing village where there are no phones.

Long ago you kissed the names of the nine Muses goodbye
and watched the quadratic equation pack its bag,
and even now as you memorize the order of the planets,

something else is slipping away, a state flower perhaps,
the address of an uncle, the capital of Paraguay.

Whatever it is you are struggling to remember,
it is not poised on the tip of your tongue,
not even lurking in some obscure corner of your spleen.

It has floated away down a dark mythological river
whose name begins with an L as far as you can recall,
well on your own way to oblivion where you will join those
who have even forgotten how to swim and how to ride a bicycle.

No wonder you rise in the middle of the night
to look up the date of a famous battle in a book on war.
No wonder the moon in the window seems to have drifted
out of a love poem that you used to know by heart.

By A Swimming Pool Outside Syracusa

All afternoon I have been struggling to communicate in Italian with Roberto and Giuseppe,
who have begun to resemble the two male characters in my Italian for Beginners,
the ones who are always shopping or inquiring about the times of trains,
and now I can hardly speak or write English.

 
Billy Collins (New York, 22 maart 1941)
 

De Zwitserse schrijfster Eveline Hasler werd geboren in Glarus op 22 maart 1933. Zie ook alle tags voor Eveline Hasler op dit blog.

Uit: Stürmische Jahre

„Rüschlikon bei Zürich, Spätherbst 1934.
Morgens kurz vor acht pflegte er auf der nebelverhangenen Seestrasse wie aus dem Nichts aufzutauchen, der sechsplätzige Studebaker mit kuhäugigen Frontleuchten, langer Motorhaube, raketenförmigen Heckflossen. Die junge Lehrerin, mit eiligen Schritten unterwegs, wich dem Ungeheuer aus, erklomm die Treppenstufen zum Vorplatz der Schule, während das Automobil jaulend die steile Auffahrt nahm. Täglich zur selben Zeit, wie auf Verabredung, trafen sie vor dem hochgiebligen, rotüberdachten Gebäude ein.
Der Chauffeur, die Finger der rechten Hand am Schild der Dienstmütze, nickte ihr aus dem Fenster heraus zu. «Grüezi, Fräulein.» Die Lichtkegel der Scheinwerfer tasteten über das Kopfsteinpflaster. Dann öffnete sich der Verschlag, und Mucki, das Töchterchen des Theaterdirektors Rieser, streckte die rotbestrumpften Beine aus dem Fond. Auf dem Platz wandte sich das Kind zwei- oder dreimal winkend um, als zögere es, den Tag an dieses hoheitsvolle, mit einem Turm in Form eines mahnenden Zeigefingers bewehrte Gebäude zu verschenken, aus dem Innern des Wagens winkte die Mutter zurück.
An der täglichen Abschiedszeremonie nahm auch die Lehrerin teil, denn Marianne Rieser, jetzt angestrahlt vom Licht, grüßte jedes Mal freundlich hinüber. Die Rieserin trug schon zur Morgenstunde, so hieß es in Rüschlikon, ihre «Schleierchen und Pelzchen», auch waren Mund und Augen perfekt geschminkt.
Als das Kind mit der Lehrerin verschwand, zündete sich Marianne Rieser eine ihrer langen Zigaretten an und begann auf der Weiterfahrt aus dem Textbuch auf ihren Knien zu lesen. Sie wurde in Zürich zur Probe im Pfauentheater erwartet, ihr Mann Ferdinand pflegte eine Stunde früher zu fahren und Gespräche mit den Angestellten der Verwaltung zu führen. Dann betrat er die Probebühne und hielt Ausschau nach seiner Frau Marianne, die man in Zürich als die heimliche Direktorin ansah.“

 
Eveline Hasler (Glarus, 22 maart 1933)

De Franse schrijver Érik Orsenna werd geboren in Parijs op 22 maart 1947 als Érik Arnoult. Zie ook alle tags voor Erik Orsenna op dit blog.

Uit: La Fabrique des mots

“Méfiez-vous ! Les mots ne sont pas ce qu'on croit : de petits animaux doux et dociles, auxquels il n'arrive jamais rien.
Les mots aiment l'amour. Mais aussi la bataille. Ils se trouvent ainsi mêlés à toutes sortes d'aventures, sentimentales et dangereuses.
Dangereuses pour ceux qui les racontent.
Dangereuses aussi pour ceux qui les écoutent.
Il y a des histoires qui sont des déclarations de guerre.
Voilà pourquoi, moi, Jeanne, je me suis tue. J'ai préféré attendre que le temps passe. J'étais petite, à l'époque, dix ans et quelques mois.
Mais l'heure est venue de parler.
Qu'importent les risques.
Viendrez-vous à mon secours si je suis attaquée ?
Fermez les portes et les fenêtres.
Et pas de papier, aucun crayon, encore moins de mail (ou dit aussi «courriel») ou de SMS. Je ne veux pas de notes. Il ne faut laisser aucune trace. Tendez juste l'oreille. Et ouvrez bien votre mémoire.
Vous êtes prêts ?
Il était une fois...
Ce jour-là, rien n'annonçait le drame. C'était un dimanche. Dès le matin, la mer, tranquillement, sans qu'on le lui demande, avait atteint la température idéale. Vingt-sept degrés. Et les poissons multicolores semblaient nous attendre pour commencer à jouer.”

 
Érik Orsenna (Parijs, 22 maart 1947)

De Tsjechische dichter en schrijver Ludvík Kundera werd geboren op 22 maart 1920 in Brünn. Zie ook alle tags voor Ludvik Kundera op dit blog.

The body is running down

The body is running down, drum beats
behind a dozen curtains
the clash of shield on shield
from time to time even lancers appear

I don't keep a look out for heavily-pleated robes

Mounted messengers, porters, gate-keepers?
Why this urgent rhythm?
Why this dull thudding?
Why this desertion
from rabbit-hutch to a passage
wide enough for a team of four?

Little hope of answers
but the spirit is defiant

TRAUM HALBJÄHRLICH WIEDERKEHREND
Du taumelst
in Kulissen zwischen Schauspielern und Technikern
im festgesetzten Augenblick stößt irgendwer dich
auf die Bühne wo man spielt
im Licht der Scheinwerfer
triffst du auf unbekannte Leute in Kostümen
siehst vor dir
den bodenlosen Saalabgrund

 
Ludvík Kundera (22 maart 1920 – 17 augustus 2010)

De Franse dichter Léon Deubel werd geboren op 22 maart 1879 in Belfort. Zie ook alle tags voor Léon Deubel op dit blog.

Renaissance

En vain les sentiers verts te désignent aux fleurs,
Tu diriges ton pas certain vers la conquête.
La Vie, comme un grand feu, brûle au sommet dœ crêtes
Dans le concert des sons et des fraîches couleurs.

Chaque jour, affranchi de ce que tu résignes,
Tu parcs de l’éclat d'une allégresse neuve
Ton âme qui enclôt sous son aile de cygne
Les constellations que répètent les fleuves.

Tout le faste du ciel adore dans tes yeux.
Tu sens descendre entoi la présence de Dieu
Et la voix quite berce est celle de l’amour.

Les philtres de l’aurore ont rallume ta fièvre.
Et comme un vin vieilli dans une outre de chèvre
Avidcment tu bois la lumière du jour.

Le sommeil du paysage

Par les routes d’azur subtil, le crépuscule
S’en vient comme un troupeau perdu dans les sentines
Et les divins échos des cloches florenlines
Apaisent les coteaux où la grive trucule.

Le Paysage dort, couché dans l’herbe grasse,
Puissant comme un héros sous l’égide du ciel
D’avoir lancé debout, dans le jour solennel,
Les disques du soleil sur les hautes terrasses.

Il dort et les vallées investissent les lignes
Qui dessinaient les reins charnus et curvilignes
De son corps de Titan afi’ronteur de nuages;

Tandis qu’à l’occident où mourut le soleil,
Le ciel, tragiquement penché vers son sommeil,
Glisse au chevet des monts le glaive de l’orage.

 
Léon Deubel (22 maart 1879 – 4 juni 1913)
 

De Tsjechische schrijver Karel Poláček werd geboren op 22 maart 1892 in Reichenau. Zie ook alle tags voor Karel Poláček op dit blog.

Uit: We Were a Handful (Vertaald door Mark Corner)

“I saw how Eddie Kemlink was sitting on a general, and twisting his nose as hard as he could and this general was puflîng and panting and yelling: “Comrades-in-arms! Someone somewhere help me!
This rascal could leave a man maimed!” and as I was running around I said to him: “It’s your own fault, why can’t you leave us be?” and the general replied loftily: “What business is it of yours? It’s not as if you’re the one twisting my nose, is it?]ust clear out of here before I find something to clobber you with!” 1 wanted to answer him back, but I was still being chased by the verger.
And the yelling and the hullabaloo got louder and louder, with objects flying in all directions in the terrible mayhem all around. Later on all the lads said that it had been the best ding-dong they’d ever seen. And as if all this had been nothing to speak about - a troupe of monkeys swarmed into the church and joined the fray. In the midst of this I noticed Jumbo socking the maharajah’s elephant on the back with his trunk and saying: “I’m out to get you, you scoundrel,” and laughing wildly while the maharajah’s elephant socked Jumbo across the back with his trunk in return and said: “I’ll beat you black and blue, youjackass, you’ll be seeing stars,” and so they set about each other with a vengeance.
A large tiger, one that was already a bit long in the tooth, came bounding in and laughed saying: “This looks like fun, I’d like to know who’ll swap a few punches with me.” The words were hardly out of his mouth before another tiger jumped on his back and they were rolling about on the carpet and roaring their heads off. Now the Indian rock snake had to get in on the act and it began beating one of the ministers of state with its tail. It was like being thrashed with a bull whip and so the minister squealed horribly and then seized hold of a revolver and shot the snake in the stomach and the serpent shrieked in a piteous voice: “Oh gentlemen, he has shot me dead as a dodo and all I did was give him a few light strokes.”

 
Karel Poláček (22 maart 1892 – 19 oktober 1944)
Borstbeeld in  in Rychnov

De Vlaamse dichter en schrijver Arnold Sauwen werd geboren te Stokkem op 22 maart 1857. Zie ook alle tags voor Arnold Sauwen op dit blog

Dies irae

De doodsklok galmt met doffe slagen,
een naar gelui, dat dorp en gouw
de droeve mare melden zou:
een dode wordt ter kerk gedragen.

Traag volgt de stoet van vriend en magen,
in 't zwart gekleed, de ziel vol rouw
om hem die heenging, plichtgetrouw
des levens last droeg en zijn plagen.

De boetpsalm jammert... smekend teer
hoort men het Miserere klagen:
ach! wees der ziel genadig, Heer:

Dies irae... wil niet versagen,
daagt eens de kwaadste van de dagen,
arm hert, dat angstig vraagt: wanneer?

 
Arnold Sauwen (22 maart 1857 – 11 mei 1938)

Stokkem, parochiekerk Sint-Elisabeth

Zie voor nog meer schrijvers van de 22^e maart ook mijn blog van 22 maart 2014 deel 1 en eveneens deel 2.

22-03-2016 om 18:23 geschreven door Romenu