De Duitse schrijver Alban Nikolai Herbst (pseudoniem van Alexander Michael v. Ribbentrop) werd geboren op 7 februari 1955 in Refrath. Zie ook alle tags voor Alban Nikolai Herbst op dit blog.

Uit: Buenos Aires. Anderswelt

„Mitten in der Halle stand ein riesiger Reiter auf einem noch viel größeren Hengst. Beide waren gehäutet. Der Reiter beugte sich über den Rist des aufgebäumten Pferdes und hielt uns zwei Gehirne hin. Auf der flachen Linken hatte er seines, auf der flachen Rechten das sehr viel kleinere des Tiers. Die Männer, Frauen und Kinder stiegen über einen dreistufigen Tritt dem Pferd in den Unterbauch. Ein sich erweiternder Darm führte in den nächsten Raum. Dort entkleideten wir uns. Dabei lachten wir und scherzten. Einige faßten sich sogar an. Mir war nicht einmal mulmig. Weggekonnt hätte ich sowieso nicht mehr.
Im wieder nächsten Raum hoben die Leute ihren linken Arm. Sie suchten etwas in den Achselhöhlen, zogen daran den Reißverschluß auf. Dann schlüpften sie und stiegen aus ihrer Haut. Manche legten sie sich über die Unterarme, andere falteten sie sorgfältig zusammen. Sie verstauten ihre Häute in Spinden. Manche hingen sie auch über Bügel in einen großen Metallschrank. Dabei paßten sie auf, daß kein Blut hinuntertropfte.
Weil ich meine Haut anbehielt, fiel ich auf. Alle wandten mir ihre Gesichter zu. Auch der Wirt vom CABALLO. Sie lachten aber weiter und ließen mich stehen, als die Trillerpfeife eines Wächters schrillte. Ich stand hilflos da. Sollte ich warten? Worauf? Die Tür war offen geblieben.
Ich trat in einen schmalen Flur. Rechts und links gingen Türen ab. Ich öffnete eine. Auf einem gynäkologischen Stuhl saß eine der enthäuteten Frauen. Die Spitzen ihrer Finger und Zehen und die Brustwarzen waren an Elektroden angeschlossen. Um den Kopf saß ein Helm. Auch von dem gingen Kabel ab. Ein Kabel war ihr zwischen die Beine geschoben. Sie hatte überall Sonden, und alle Kabel verschwanden in der Wand. Ich konnte hören, daß sie stöhnte. Aber sie stöhnte nicht vor Schmerz. Manchmal kicherte sie.
Im nächsten Zimmer saß ein Mann. Er war ganz ähnlich aufgebockt. Nur hatte man seine Eichel wie die Finger und Zehen mit der Wand verbunden. Er verhielt sich nicht anders als die Frau.
So ging es Tür um Tür. Diese Menschen waren sehr glücklich.“

 
Alban Nikolai Herbst (Refrath, 7 februari 1955)

De Poolse dichteres Anna Świrszczyńska werd geboren op 7 februari 1909 in Warszawa. Zie ook alle tags voor Anna Świrszczyńska op dit blog.

Happy as a Dog’s Tail

Happy as something unimportant  
and free as a thing unimportant.  
As something no one prizes
and which does not prize itself.  
As something mocked by all
and which mocks at their mockery.  
As laughter without serious reason.  
As a yell able to outyell itself.  
Happy as no matter what,
as any no matter what.

Happy
as a dog’s tail.

The Sea And The Man

You will not tame this sea
either by humility or rapture.
But you can laugh
in its face.

Laughter
was invented by those
who live briefly
as a burst of laughter.

The eternal sea
will never learn to laugh.

Vertaald door Czeslaw Milosz en Leonard Nathan

Beloofd

Hij sloeg haar op het bal
vol in het gezicht.

Ze viel,
de mensen grepen hem bij zijn armen,
hij was bijna gestruikeld.

Daarna liepen ze samen gearmd naar huis.
Ze glimlachte blij.
Ze was in verwachting, hij had beloofd
met haar te trouwen.

Vertaald door Karol Lesman

 
Anna Świrszczyńska (7 februari 1909 – 14 augustus 1984)

De Amerikaanse schrijver Harry Sinclair Lewis werd geboren in Sauk Centre op 7 februari 1885. Zie ook alle tags voor Harry Sinclait Lewis op dit blog.

Uit: The God-Seeker

"His father … sat at the table with the enormous Bible open before him, waiting fiercely till the family should be sitting in proper rigidity. He read then from the Second Book of Samuel, as though he were the High Sheriff challenging pestilent rebels … Uriel smacked his lips. Aaron reflected that his father did indeed sound like a man of war, a bear in the fields, as he prayed … Aaron was uncomfortable and a little afraid. This, he thought, is how God might pray to his God."
(…)

"Quiet, controlled, suspended, Aaron waited for the visions. And they did creep slowly across the lighted ground-glass field of his mind, but they were singularl unspiritual … He saw the new auger that his boss had bought, and wished he had one … He saw Nadine's way of drinking cider, with small tentative screams, and felt warm and happy about seeing her, and to chase her out of his vision."
(…)

"He fretted that he did not know anything. He sighed, 'I have sought the Kingdom of God a little, the Squire has sought it terribly, but we haven't even a map, and after what I saw this afternoon, I know the Sioux are as barbarous as we are. Is it possible that nobody has ever known — that there never has been a completely civilized man, and won't be for another thousand years?'"

 
Harry Sinclair Lewis (7 februari 1885 - 10 januari 1951)
Borstbeeld in Main Street, Sauk Centre, Minnesota

De Vlaamse dichteres en schrijfster Patricia De Landtsheer werd geboren in Dendermonde op 7 februari 1952. Zie ook alle tags voor Patricia De Landtsheer op dit blog.

Uit:STEAMING

“Plots duikt Benni weer in haar hoofd op. Onwillekeurig glijdt haar hand over haar pols waar het horloge zat. Ze heeft het hem gegeven. Hij eiste het en zij durfde zich niet langer te verzetten. Zijn donkere, dwingende ogen boezemen haar angst in. Het is niet de eerste keer dat hij haar bedreigt. Vorige maand was het ook al zo. Het begon vrij onschuldig, maar achteraf liep het helemaal uit de hand. Ze stond bij de automaat voor een cola. Toen ze in haar geldbeugel naar een muntstuk zocht, voelde ze plots een hand in haar hals. Het was Benni. De hand die eerst liefkozend had gestreeld veranderde plots in een nijptang, een klem die haar nekharen er bijna uittrok. Ze kermde van de pijn maar kon zich onmogelijk losrukken. Benni's greep was te sterk. Met zijn vrije hand griste hij de geldbeugel uit haar handen, graaide en haalde er vijftig euro uit. Van toen af ging het razendsnel. Ze had geroepen dat hij haar geld onmiddellijk moest teruggeven waarop hij in een treiterig lachen was uitgebarsten. ‘Jij bent van een goed jaar’, had hij in haar oor gefluisterd. Ze werd koud van zijn adem, zijn aanraking, de greep die maar niet loste. Toen was ze beginnen gillen, waarop hij haar de mond snoerde zodat ze bijna geen lucht kreeg. Hij bleef zo hard knijpen tot de tranen in haar ogen sprongen. Toen ze vroeg wat hij van haar wilde, brulde hij dat hij geld wilde, geld en nog eens geld. Zij had het toch maar voor het rapen. Toen liet hij haar los, maar bleef haar een tijd aanstaren met die holle ogen en die stomme grijns op zijn gezicht. ‘Als je niet doet wat ik vraag zouden er wel eens onaangename dingen kunnen gebeuren’, had hij nog gezegd, voor hij zich met een grotesk gebaar op zijn hielen omdraaide en weg beende.”

 
Patricia De Landtsheer (Dendermonde, 7 februari 1952)

De Duitse dichter, schrijver en vertaler Heinz Czechowski werd geboren in Dresden op 7 februari 1935. Zie ook alle tags voor Heinz Czechowski op dit blog.

Die Bitterkeit auf meiner Zunge

Die Bitterkeit auf meiner Zunge
Rührt nicht von der Orange, die ich soeben verzehrte.
Es ist eine Bitterkeit, die nicht vergeht. Für sie
Habe ich keinen Begriff. Ich glaube,
Ich hab sie als Kind während des Krieges
Mit einer Handvoll Schnee,
Die meinen Durst stillen sollte,
Zu mir genommen. Es gab
Keine Märchen, aber es war damals immer
Ein großes Geflüster um mich: die Erwachsenen
Erzählten sich hinter vorgehaltenen Händen
Vom Kriege, vom damals gewesenen Kriege,
Von Grünen Minnas und von Soldaten,
Die beinlos aus Stalingrad wiederkehrten.
Ich sah auch den Hitlergruß
Des Blockwarts und hörte,
Während ich mir das Haar schneiden ließ,
Von dem an die Wand spritzenden Blut
Galizischer Juden. Der schier endlose Zug
Der Russinnen abends den Wilden-Mann-Berg empor,
Wenn sie vom Goehle-Werk
Sich in ihr Lager zurückschleppten,
Und schließlich die Panjewagen,
Beladen mit den Toten des Bombenangriffs

 
Heinz Czechowski (7 februari 1935 – 21 oktober 2009)

De Franse filosoof en schrijver Paul Nizan werd geboren op 7 februari 1905 in Tours. Zie ook alle tags voor Paul Nizan op dit blog.

Uit:Antoine Bloyé

“Bien des hommes sont établis à vingt ans à un niveau au-dessus duquel ils ne s'élèveront guère, à peine peuvent-ils quelquefois en descendre. Ils naissent, ils vivent, ils meurent étranglés par le travail : au-dessus d'eux, il y a d'autres hommes qui savent simplement qu'ils mourront, mais les détours qu'ils font pour arriver à la mort ne sont pas aussi clairs et passent par des carrefours. Les bourgeois, ce sont des hommes qui peuvent changer d'avenir et qui ne connaissent pas toujours la figure qu'il prendra...
(…)

De plus hauts destins sont réservés aux fils des grands bourgeois, des bourgeois des métiers libéraux, des destins ornés par les mots de passe des Humanités, mais quelles réserves parmi les fils d'ouvriers bien doués, quelles inépuisables sources de bons serviteurs. On a besoin d'eux, on les séduit donc en leur promettant le grand avenir des chances égales, c'est la démocratie qui monte comme un soleil, chaque fils d'ouvrier a dans son cartable un diplôme de Conducteur d'Hommes, un diplôme en blanc de bourgeois..."

 
Paul Nizan (7 februari 1905 – 23 mei 1940)

Zie voor nog meer schrijvers van de 7e februari ook mijn vorige blog van vandaag.

07-02-2015 om 14:48 geschreven door Romenu  

De Duitse dichteres, schrijfster en vertaalster Lioba Happel werd geboren op 7 februari 1957 in Aschaffenburg. Zie ook alle tags voor Lioba Happel op dit blog.

heute wollten wir blumen suchen

hatten vergessen was blumen sind
war es zu spät zu behaupten man habe gehört dass

blue flowers des fleurs bleues
synapsen zu suchen in mitten des

knall / roten / elektro / schock / mohns hin gerobbt und gecheckt und geleckt

und gedockt

aber nicht einfach nicht
die chemie in den leib bekommen von sehnsucht

und zieht den finger hoch vergebens
befeuchtet ihre zungenspitze dann

mit ihrem ganz besonderen saft
in einem überschwang von etwas

was vergessen ist jetzt aber
ihr ins hirn stürzt als ein

blutiger schwarzer fluss
ausgeschüttet kurz vor der

auslöschung überschüssiger
energien in ihrem stamm hirn

 
Lioba Happel (Aschaffenburg, 7 februari 1957)

De Oostenrijkse dichter en schrijver Johann Nepomuk Vogl werd geboren op 7 februari 1802 in Wenen. Zie ook alle tags voor Johann Nepomuk Vogl op dit blog.

Vogelgesang

Es hat der Herr statt eitlen Gut’s
Gegeben mir den Sang,
Drum will ich singen frohen Mut’s
Mein ganzes Leben lang.

Mein Lehrer soll der Vogel sein,
Des’ Lied im Wald erklingt,
Denn ihm auch gab’s kein And’rer ein,
Zu singen, wie er fingt.

Ihn freut’s, was ihm der Herr beschied,
Doch dünkt er sich nicht viel.
Und achtet’s nicht, ob auch sein Lied
Just Manchem nicht gefiel.

D’rum, wird dafür mir auch kein Lob,
Will ich doch tun, wie er;
Ist mir im Lenz doch stets, als ob
Auch ich ein Vogel wär’.

Grün

Grün, ja Grün nur soll allein
Immer meine Farbe sein,
Grün ist ja der frische Wald,
Froher Sänger Aufenthalt,
Grün, des Frühlings heit’res Bild;
Grün, der Hoffnung Farbenschild,
Grün, der Jungfrau Myrtenkranz,
Der sie schmückt mit höchstem Glanz,
Grün, des Helden Lorberkron’,
Grün die Palme, die zum Lohn
Jedem Dulder, der erbleicht,
Lächelnd dort ein Engel reicht.
Ach, und wie erquickt so mild
Immergrün im Schneegefild.
D’rum, so lang’ noch Farben glüh’n,
Sei die meine immer Grün.

 
Johann Nepomuk Vogl (7 februari 1802 – 16 november 1866)
Lithographie door Johann Nepomuk Strixner, rond 1850

De Duitstalige, Oostenrijks - Tsjechische schrijver Ludwig Winder werd geboren op 7 februari 1889 in Šafov / Mähren.Zie ook alle tags voor Ludwig Winder op dit blog.

Uit: Der Thronfolger

„Sicher, sicher hat Gott den Kronprinzen nur deshalb sterben lassen, damit ich an seine Stelle komm und das Große vollbring, das ich nach Gottes Ratschluss zu vollbringen hab. Aber das weiß niemand! Das weiß – eben noch niemand. Das ist zum Verrücktwerden, dass das niemand weiß, niemand wissen kann! Aber vielleicht ist das nicht das Wichtigste. Wenn nur ich es weiß – das ist das Wichtigste! Wie ich es machen soll, wie der Anfang sein soll und wie ich das Ganze anpacken muss (...) Jetzt weiß ich, wozu ich lebe und warum ich der bin, der ich bin. Ich werde ihnen schon zeigen, wer ich bin! Die werden Augen machen! Alles muss neu aufgebaut werden, mit der österreichischen Schlamperei muss aufgeräumt werden, aber gründlich!"
(…)

"Einst hatte er für den Föderalismus geglüht. Dann hatte er sich für den Trialismus erwärmt. Jetzt war es kalt in seinem Herzen, die Glut war längst erloschen. Er liebte keine großen Ideen mehr. Nur sein Hass war unverändert, die Rachsucht, die Sehnsucht, den Feinden zu vergelten, was sie ihm angetan hatten."

 
Ludwig Winder (7 februari 1889 – 16 juni 1946)

De Amerikaanse schrijfster Laura Elisabeth Ingalls Wilder werd geboren in Pepin (Wisconsin) op 7 februari 1867. Zie ook alle tags voor Laura Ingalls Wilder op dit blog.

Uit: Little House on the Prairie

“Pa hung his gun to the wagon bows inside the canvas top, where he could reach it quickly from the seat. He hung his bullet-pouch and powder-horn beneath it. He laid the fiddle-box carefully between pillows, where jolting would not hurt the fiddle.
The uncles helped him hitch the horses to the wagon. All the cousins were told to kiss Mary and Laura, so they did. Pa picked up Mary and then Laura, and set them on the bed in the back of the wagon. He helped Ma climb up to the wagon-seat, and Grandma reached up and gave her Baby Carrie. Pa swung up and sat beside Ma, and Jack, the brindle bulldog, went under the wagon.

 
Scene uit de tv-serie met Michael Landon en Karen Grassle

So they all went away from the little log house. The shutters were over the windows, so the little house could not see them go. It stayed there inside the log fence, behind the two big oak trees that in the summertime had made green roofs for Mary and Laura to play under. And that was the last of the little house.
Pa promised that when they came to the West, Laura should see a papoose."What is a papoose?" she asked him, and he said, "A papoose is a little, brown, Indian baby."
They drove a long way through the snowy woods, till they came to the town of Pepin. Mary and Laura had seen it once before, but it looked different now. The door of the store and the doors of all the houses were shut, the stumps were covered with snow, and no little children were playing outdoors. Big cords of wood stood among the stumps. Only two or three men in boots and fur caps and bright plaid coats were to be seen.”

 
Laura Ingalls Wilder (7 februari 1867 - 10 februari 1957)

De Engelse toneelschrijver en -manager Thomas Killigrew werd geboren in Londen op 7 februari 1612. Zie ook alle tags voor Thomas Killigrew op dit blog.

Uit: Thomaso, or the Wanderer

“Pedro. And with Justice he might expect it; for Decius fell not more vow'd the Roman Deliverer, then our General a sacrifice for his Country; But he is gone, and with him a Souldier, and such a one, Johanne, as his Enemies both admir'd and fear'd; We shall see how his Successour will redeem those miseries we are fallen into by his Envy and opposition of the dead General in all his designes.
Johanne. Of this some other time, when we have pay'd those joyes are due to the return of our Friend and Patron; Who if he hold his good humour still, there is news in Town will concern him much much more; The famous Paduana, Angellica Bianca.
Pedro. Who? The Italian, our dead General brought from Main? What of her?
Johanne. The same; She is now the discourse of the whole Town; all the youth in Madrid dress themselves for her sake; Their Horses prance in no street but hers, hers are the Colours they all wear in the Prado; Where her Coach drives there is the dust, there is the throng; No song in fashion but her praise, her Story is the Theam of all the Muses in the Town.
Pedro. Prithee be quick and serious this is strange to me; Why now more then when her Patron liv'd?”

 
Thomas Killigrew (7 februari 1612 - 19 maart 1683)
Portret doorAntoon van Dyck (detail), 1640

07-02-2015 om 14:23 geschreven door Romenu  

De Vlaamse schrijver, schilder, tekenaar, graficus, causeur, auteur, theatermaker, entertainer en zanger Pjeroo Roobjee (pseudoniem van Dirk De Vilder) werd geboren in Gent, op 7 februari 1945. Hij volgde lessen schilderkunst, tekenkunst en graveren aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten van zijn geboortestad en aan de voorbereidende afdeling van de Rijksacademie te Amsterdam. Hij is de vader van Thuis-actrice Merel De Vilder Robier. Zijn plastische zowel als zijn literaire bezigheden werden meermaals bekroond. Zo werd hij menig keer onderscheiden in de Prix de la Jeune Peinture, werd hij laureaat van de Leo J. Krynprijs voor zijn debuutroman “De Nachtschrijver” en ontving hij in 1984 de Eugène Baie-prijs. In 1994 werd hem de Louis Paul Boonprijs toegekend, in 1998 werd hij bekroond met de Arkprijs van het Vrije Woord en in 2004 werd hij laureaat van de Cultuurprijs van de stad Gent voor zijn literair werk.

Uit: Een mismaakt gouvernement

‘‘Loris, mijn best oud paard, hoeveel jaren telt gij eigenlijk?’
‘lk? lk verklap mijn leeftijd niet gaarne. Laat ons bij wijze van spreken zeggen dat ik al een aantal keren naar het stembureau ben mogen gaan om er voor een president te kiezen.’
‘En ge schijt nog altijd in uw pampers voor mama en haar reprimandes. Maarjongen toch!’
‘Wat wilt ge, mama is 20 broos en brekelijk, zij Ieeft zo verre van onze generatie verwijderd, dat soort van dingen daarbinnen in die koffer, ze zijn haar zo onbekend, zo heeltemaal buiten het nabuurschap van haar bed...‘
‘Moet haar niet voor onnozel verslijten, dat moederken van u, zij is geen non. Zij weet maar al te wel wat er zich tussen haar dijen bevindt en zij moet zich daar in betere tijden hebben bevingerd zoals iedere spleetbewuste signora die ooit in de appel heeft gebeten.’
‘O! Edwin!’
‘En dan? ls zulk een gedachte nooit eerder bij u opgekomen?’
‘Wat voor een plezier vindt ge erin, Edwin, om mij dusdanig te choqueren? Waarom wilt gij mij gelijk een slechte jongen zoveel pijn doen?!‘
‘Allez, toont ze mij nu, die leutige prentjes van u.’
De edelman opende in vliegende vaart de handkoffer en liet de inhoud ternederdwarrelen. Een cascade van op de platte erotiek betrekking hebbende revues bereikte het karpet van voorwereldlijke wol.
Tot zijn verrassing moest de zoon van dokter Mouriau vaststellen dat de magazines in hoofdzaak mannelijke geslachtsdelen van alle rassen en vele nationaliteiten tentoonspreidden en viriel groepswerk etaleerden in standjes die iedere twijfel wegnamen omtrent de vleselijke gezindheid van
Nolla d'Averulle haar wettige hemelbedgenoot.”

 
Pjeroo Roobjee (Gent, 7 februari 1945)

07-02-2015 om 00:00 geschreven door Romenu  

De Duitse schrijver en journalist Thomas von Steinaecker werd geboren op 6 februari 1977 in Traunstein. Zie ook alle tags voor Thomas von Steinaecker op dit blog.

Uit: Wallner beginnt zu fliegen

„Stefan Wallner vergleicht in seinem Büro die Kosten für den Transport von drei Traktoren nach Klatovy – Bahn oder LKW. Frau Beck hat ihn vom Vorzimmer aus angerufen, er kann ihre am Tisch sitzende Gestalt durch die Milchglasscheibe sehen. Sie sagt, daß ihn zwei Polizeibeamte sprechen wollen. Wallner läuft ein kalter Schauer über den Rücken. Die Polizeibeamten werden wegen dieser Lieferung von CLAAS-Reifen aus Danzig vor zwei Jahren kommen, die nicht versteuert wurde. Sobald die Polizeibeamten gegangen sind, wird Wallner Ulrich Wiget anrufen, um sich mit ihm zu beraten, ob man die Akten in Wigets Büro, alle Beweise beseitigen, am besten vernichten oder ob man einen Anwalt kontaktieren soll, den Fall schildern, nach den möglichen rechtlichen Konsequenzen fragen, abwägen. Der Anwalt hätte Schweigepflicht.
Die beiden Polizeibeamten treten ein. Es habe sich ein ICE-Unglück ereignet, man gehe davon aus, daß sich Wallners Vater unter den Toten befinde, man habe eine Leiche mit einem Paß auf den Namen Günter Wallner gefunden, es täte ihnen leid. Es entsteht eine Pause.
Wallner geht durch den Flur und steigt die Treppe zum ersten Stock herunter, wo Wiget sein Büro hat. Draußen ist ein strahlender Tag, die Sonne scheint hell durch die Fenster. Wallner sagt, daß soeben die Polizei dagewesen sei, sein Vater sei bei einem ICE-Unglück ums Leben gekommen, sein Vater sei tot.“

 
Thomas von Steinaecker (Traunstein, 6 februari 1977)

De Ierse dichter, schrijver en uitgever Dermot Bolger werd geboren op 6 februari 1959 in Dublin. Zie ook alle tags voor Dermot Bolger op dit blog.

Poem (fragment)

Where we are now

Three years have passed since a day of incessant snow
That halted at midnight, when I ventured with our boys
Through the unchained park gates opposite our house

Into a white moonscape untainted by footstep or bird claw.
Squadrons of swollen clouds impeded any moon or starlight,
Allowing an eerie luminosity to emanate from the ground.

Branches overburdened, benches twice their natural size:
Each everyday object transformed into a source of light.
The ordinary made wondrous: rendered gleaming at midnight.

We three raced home to try and lure you from your bed
To share in our witnessing of this miraculous spectacle,
But you complained you were sleepy, snuggled down,

You waved aside each entreaty as we begged you to come:
“Not tonight”, you said, “not now, but I promise the next time.”

None of us could have conceived that when the snow next fell
It would cover your grave for weeks, leaving us shell-shocked,
Mutely comforting each other as we mourned your absent radiance.

 
Dermot Bolger (Dublin, 6 februari 1959)

De Oostenrijkse schrijver (toneel, hoorspelen en draaiboeken) Felix Mitterer werd geboren op 6 februari 1948 in Achenkirch, Tirol. Zie ook alle tags voor Felix Mitterer op dit blog.

Uit: Kein Platz für Idioten

„MÖLLINGER-BÄURIN: Ja, was tust du denn da? Ha? Schau, dass d’außa kommst! (Stößt mit dem Fuß nach ihm.)
MÖLLINGER-BÄURIN: Aber dalli, no, werds bald?
Sie steht auf, geht um den Tisch herum, der Junge hält schützend die Hände vor den Kopf.
MÖLLINGER-BÄURIN: Soll i den Pragger holen, ha?
ALTER: Geh, Bäurin! Laß’n doch aus!
Der Junge kniet am Boden, hält schützend die Arme vor den Kopf, die Bäurin schaut hasserfüllt auf ihn hinunter.
MÖLLINGER-BÄURIN: Lass sie nur oben! Bin eh froh, wenn i dei schiaches Gfrieß nit seh! Schau ma eh liaber die Larven an! Die is schöner wia dei Gsicht! Viel schöner, des kannst ma glauben.
(…)

MÖLLINGER-BÄUERIN: […] von uns kriagt de Krot nia a Schuglad! – (Sie schlägt dem Jungen auf den Kopf)
Magst nit auslassen, ha? Du!!
ALTER: Geh, hör doch auf! des hat ja koan Sinn, des Schlagen!
[…]
MÖLLINGER-BÄUERIN: Ah geh, wenn er nit auslaßt, des Sauviech, des! (Sie bleibt stehen, schaut wütend weg.)
ALTER: (hebt den rechten Arm und streicht dem Jungen über den Kopf) Was is denn? Was is denn, ha Mandl? Was hast denn?
Ha ? Armer Bua!
[...]
ALTER: Is scho guat! Is scho guat Mandl! Is ja schon guat! Is scho guat!”

 
Felix Mitterer (Achenkirch, 6 februari 1948)
Scene uit een opvoering tijdens de  Luisenburg-Festspiele, Wunsiedel, 2012

De Duitse dichter en schrijver Heinz Kahlau werd op 6 februari 1931 geboren in het dorpje Drewitz. Zie ook alle tags voor Heinz Kahlau op dit blog.

Weil

Weil du so still bist,
wenn ich Spiegel hasse
und ich mich selber
nicht mehr sehen kann.
Wenn ich die Ruhe
und die Freundlichkeit verlasse
und böse bin zu dir
und jedermann.

Weil du so zart bist,
wenn ich innen greine
und meine Hoffnung
keinen Trost mehr hat.
Wenn ich ein Schwamm bin,
voll mit Schwäche, weine,
zum Hals mit Kummer angefüllt
und lebenssatt.

Weil du so hart bist;
wenn ich porig werde,
von Feigheit weichgenagt
und ausgehöhlt.
Wenn meine Sehnsucht,
hingeduckt zur Erde,
die leichten und bequemen
Wege wählt.

Drum kann ich dir
auch meine Hilfe geben,
drum bin ich, wenn du fern bist,
sehr allein.

 
Heinz Kahlau (6 februari 1931 – 6 april 2012)

De Vlaamse schrijfster Annelies Verbeke werd geboren op 6 februari 1976 in Dendermonde. Zie ook alle tags voor Annelies Verbeke op dit blog.

Tirol Inferno (Fragment)

Er was een schok, gedaver met geluid
Daarna de wind en zacht geknerp van staal
De skilift hangt in ijle lucht, de zon
Staat laag en bleek, daaronder rust ein Tal

Hier binnen klinkt veel ‘oh’ en ‘wat is dit?’
Terwijl men staat en zit en rekt en spiedt
Het landschap achter ’t raam blijft wat het was
Nu dringt het door: beweging is er niet

Ze zijn met veertig – elke stoel bezet
Ze hebben lang staan wachten in een rij
Dus even zitten is heus niet zo erg
Een korte pitstop kan er nog wel bij

Ze doen niet moeilijk ondanks hun gemor
Dat kan gebeuren, wie veel skiet weet goed
Dat soms al eens een kabelbaan verstilt
Maar alles altijd snel weer gaat hoe ’t moet

‘Hoewel, voor wie echt véél ervaring heeft…’
Begint een lange man heel ongeremd
Zijn woorden worden echter door iets Duits
Uit kleine omroepboxen overstemd

 
Annelies Verbeke (Dendermonde, 6 februari 1976)

De Indonesische schrijver Pramoedya Ananta Toer werd geboren in Blora op Midden-Java op 6 februari 1925. Zie ook alle tags voor Pramoedya Ananta Toer op dit blog.

Uit: Child of All Nations (Vertaald door Max Lane)

“Every country in Asia that begins to rise and awaken is not just awakening itself, but is helping to awaken every other nation that has been left behind , including China.”
“But science and learning are not the one and only key,” I said.
“You are right,” he [Khouw] answered. “They are only the conditions. Equipped with modern science and learning, a wild beast will only become wilder and more bestial, and a vicious human will only become more vicious and cruel. But don’t forget, with science and learning even the most wild and bestial of all animals can be made to submit. You know what I mean: Europe.”
The hair on the back of my neck stood up on hearing his last words. Mama would be quick to express her agreement with this young unsandaled sinkeh [Hokkien term for Chinese new migrant].
“So don’t hold out any hopes that a modern education will ever be given to the conquered countries, such as this country of yours. Only the conquered people themselves know what their country and people need. The colonizing nation will only suck up the honey of your land and the labor of your people. In the end it is the educated among the conquered people who need to recognize their responsibilities.” Suddenly, he stopped, changing the subject: “You no doubt know what happened in the Philippines.”
His words came at me like an accusation. The Philippines was for me no more than a place on a map, a geographical location. The Philippines is not far from my own country but I know almost nothing about it.”

 
Pramoedya Ananta Toer (6 februari 1925 — 30 april 2006)
Cover 

De Duitse dichter, schrijver en anarchist John Henry Mackay werd geboren in Greenock op 6 februari 1864. Zie ook alle tags voor John Henry Mackay op dit blog.

Uit: The Hustler (Der Puppnenjunge, vertaald door Hubert Kennedy)

Punctuelly on schedule the four o'clock afternoon train from the northern part of Germany rolled into the Stettin Train Station.

The travelers streamed out, crowding and jamming the gates, then dispersed - to be met or not - into the large room, finally to be drawn out in thin streams from the various exits, and to submerge and dissappear in the life outside.

The hall was again empty, as it had been a half our earlier. Only in its middle did there still stand, as if lost, a boy about fifteen or sixteen years old, looking around indecisively. He wore a gray, wrinkled, ill-fitting suit, heavy boots, and a yellow sports cap, and in his hand he carried a simple cardboead box wrapped around many times with string.

(…)

He knew his sexual disposition. He knew how it stood with him. He still read a great deal, but did not trouble himself for an explanation where there was nothing to explain. Many of the theories now posed he held to be false and dangerous.He was a love just like any other love. Whoever could not or would not accept it as love was mistaken. The mistake reflected onto those who were mistaken. They were still in the majority, those who were mistaken. And therefore in possession of force. But they were mistaken there too. For force never has power over human sentiments. The most human of all feelings—and strongest except hunger—was love.”

 
John Henry Mackay (6 februari 1864 - 16 mei 1933)
 

De Amerikaanse dichteres Anne Spencer werd geboren op 6 februari 1882 in Henry County, Virginia. Zie ook alle tags voor Anne Spencer op dit blog.

Black Man o' Mine

Black Man o' Mine,
If the world were your lover,
It could not give what I give to you,
Or the ocean would yield and you could discover
Its ages of treasure to hold and to view;
Could it fill half the measure of my heart's portion . . .
Just for you living, just for you giving all this devotion,
Black man o' mine.

Black man o' mine,
As I hush and caress you, close to my heart,
All your loving is just your needing what is true;
Then with your passing dark comes my darkest part,
For living without your love is only rue.
Black man o' mine, if the world were your lover
It could not give what I give to you.

 
Anne Spencer (6 februari 1882 - 27 juli 1975)

Zie voor nog meer schrijvers van de 6e februari ook mijn blog van 6 februari 2011 deel 2.

06-02-2015 om 20:12 geschreven door Romenu