Georg Trakl werd op 3 februari 1887 in het conducteurshuis aan de Waagplatz 2 in Salzburg geboren. Zijn vader, Tobias Trakl, was een handelaar in ijzerwaren en zijn moeder, die ook psychische problemen had, was Maria Catharina Trakl, (meisjesnaam Halik). Voorts had hij nog drie broers en drie zussen. Margarethe (doorgaans Grethe genoemd) stond hem het naast, zelfs zodanig dat sommigen een incestueuze verhouding vermoeden. Zijn jeugd bracht hij door in Salzburg. Vervolgens bezocht hij van 1897 tot 1905 het humanistische gymnasium. Om toch een academische opleiding te kunnen volgen, werkte hij tot 1908 in de praktijk bij een apotheker. Sommigen vermoedden dat hij dit vooral deed om zichzelf opiaten te kunnen verschaffen. Bij het uitbreken van WO I werd Trakl als medicus naar het front in Galicië (heden ten dage in Oekraïne en Polen) gestuurd. Zijn gemoedsschommelingen leidden tot geregelde uitbraken van depressie, die verergerd werden door de afschuw die hij voelde voor de verzorging van de ernstig verwonde soldaten. De spanning en druk dreven hem ertoe een suïcidepoging te ondernemen, welke zijn kameraden nochtans verhinderden. Hij werd in een militair ziekenhuis opgenomen in Kraków, alwaar hij onder strikt toezicht geplaatst werd.Trakl verzonk daar in nog zwaardere depressies en schreef Ficker om advies. Ficker overtuigde hem ervan dat hij contact moest opnemen met Wittgenstein, die inderdaad op weg ging na Trakls bericht te hebben ontvangen. Op 4 november 1914, drie dagen voordat Wittgenstein aan zou komen, overleed hij echter aan een overdosis cocaïne
Paul Celan
Paul Celan werd onder de naam Paul Antschel op 23 november 1920 geboren in Czernowitz, toentertijd de hoofdstad van de Roemeense Boekovina, nu behorend bij de Oekraïne. Paul Celans ouders waren Duitssprekende joden die hun zoon joods opvoedden en hem naar Duitse christelijke scholen stuurden. In 1942 werden Celans ouders door de Duitse bezetter naar een werkkamp gedeporteerd en daar vermoord. Hijzelf wist aanvankelijk onder te duiken, maar moest vanaf juli 1942 in een werkkamp dwangarbeid verrichten. Celan overleefde de oorlog. Via Boekarest en Wenen vestigde Celan zich in 1948 in Parijs. Daar was hij werkzaam als dichter, vertaler en doceerde hij aan de prestigieuze Ecole Normale Supérieure. Vermoedelijk op 20 april 1970 beëindigde hij zijn leven zelf door in de Seine te springen.
Gerard Reve
Gerard Reve over: Medearbeiders ”God is in de mensen, de dieren, de planten en alle dingen - in de schepping, die verlost moet worden of waaruit God verlost moet worden, door onze arbeid, aangezien wij medearbeiders van God zijn.” Openbaring ”Tja, waar berust elk godsbegrip op, elke vorm van religie? Op een openbaring, dat wil zeggen op een psychische ervaring van zulk een dwingende en onverbiddelijke kracht, dat de betrokkene het gevoel heeft, niet dat hij een gedachte of een visioen heeft, maar dat een gedachte gedachte of visioen hem bezit en overweldigt.”
Simon Vestdijk
Simon Vestdijk (Harlingen, 17 oktober 1898 – Utrecht, 23 maart 1971) was een Nederlands romancier, dichter, essayist en vertaler. Zijn jeugd te Harlingen en Leeuwarden beschreef hij later in de Anton Wachter-cyclus. Van jongs af aan logeerde hij regelmatig bij zijn grootouders in Amsterdam, waar hij zich in 1917 aan de Universiteit van Amsterdam inschrijft als student in de medicijnen. Tijdens zijn studie die van 1917 tot 1927 duurde, leerde hij Jan Slauerhoff kennen.Tot 1932 is hij als arts in praktijken door heel Nederland werkzaam. In 1932 volgt zijn officiële schrijversdebuut met de uitgave van de bundel Verzen in De Vrije Bladen. Doorslaggevend voor Vestdijks uiteindelijke keuze voor de literatuur is zijn ontmoeting in 1932 met Eddy Du Perron en Menno ter Braak. Deze ontmoeting had tot resultaat dat hij redactielid werd van het tijdschrift Forum Kort daarop, in 1933, wordt zijn eerste novelle, De oubliette, uitgegeven. In hetzelfde jaar schrijft hij Kind tussen vier vrouwen, dat, eerst geweigerd door de uitgever, later de basis zal vormen voor de eerste drie delen van de Anton Wachter-romans. In 1951 ontvangt Vestdijk de P.C. Hooftprijs voor zijn in 1947 verschenen roman De vuuraanbidders. In 1957 wordt hij voor het eerst door het PEN-centrum voor Nederland voorgedragen voor de Nobelprijs voor de Literatuur, die hij echter nooit zal krijgen. Op 20 maart 1971 wordt hem de Prijs der Nederlandse Letteren toegekend, maar voor hij deze kan ontvangen overlijdt hij op 23 maart te Utrecht op 72-jarige leeftijd. Vestdijk was auteur van ca. 200 boeken. Vanwege deze enorme productie noemde de dichter Adriaan Roland Holst hem 'de man die sneller schrijft dan God kan lezen'. Andere belangrijke boeken van Simon Vestdijk zijn: "Kind van stad en land" (1936), "Meneer Visser's hellevaart" (1936), "Ierse nachten" (1946), "De toekomst de religie" (1947), "Pastorale 1943" (1948), "De koperen tuin" (1950), "Ivoren wachters" (1951), "Essays in duodecimo" (1952) en "Het genadeschot" (1964).
K.P. Kavafis K.P. Kavafis werd als kind van Griekse ouders, afkomstig uit Konstantinopel, geboren in 1863 in Alexandrië (tot vandaag een Griekse enclave) waar hij ook het grootste deel van zijn leven woonde en werkte. Twee jaar na de dood van zijn vader verhuist het gezin in 1872 naar Engeland om na een verblijf van vijf jaar naar Alexandrië terug te keren. Vanwege ongeregeldheden in Egypte vlucht het gezin in 1882 naar Konstantinopel, om na drie jaar opnieuw naar Alexandrië terug te gaan. In de jaren die volgen maakt Kavafis reizen naar Parijs, Londen en in 1901 zijn eerste reis naar Griekenland, in latere jaren gevolgd door nog enkele bezoeken. Op de dag van zijn zeventigste verjaardag, in 1933 sterft Kavafis in Alexandrië. De roem kwam voor Kavafis pas na zijn dood, dus postuum. Deels is dat toe te schrijven aan zijn eigen handelswijze. Hij was uiterst terughoudend met de publicatie van zijn gedichten, liet af en toe een enkel gedicht afdrukken in een literair tijdschrift, gaf in eigen beheer enkele bundels met een stuk of twintig gedichten uit en het merendeel van zijn poëzie schonk hij op losse bladen aan zijn beste vrienden.
Thomas Mann
Thomas Mann, de jongere broer van Heinrich Mann, werd geboren op 6 juni 1875 in Lübeck. Hij was de tweede zoon van de graankoopman Thomas Johann Heinrich Mann welke later één van de senatoren van Lübreck werd. Zijn moeder Julia (geboren da Silva-Bruhns) was Duits-Braziliaans van Portugees Kreoolse afkomst. In 1894 debuteerde Thomas Mann met de novelle "Gefallen". Toen Thomas Mann met 21 jaar eindelijk volwassen was en hem dus geld van zijn vaders erfenis toestond - hij kreeg ongeveer 160 tot 180 goldmark per jaar - besloot hij dat hij genoeg had van al die scholen en instituties en werd onafhankelijk schrijver. Kenmerkend voor zijn stijl zijn de ironie, de fenomenale taalbeheersing en de minutieuze detailschildering. Manns reputatie in Duitsland was sterk wisselend. Met zijn eerste roman, Buddenbrooks (1901), had hij een enorm succes, maar door zijn sceptische houding tegenover Duitsland na de Eerste Wereldoorlog veranderde dit volledig. Stelde hij zich tot aan de jaren twintig apolitiek op (Betrachtungen eines Unpolitischen, 1918), meer en meer raakte hij bij het Politiek gebeuren betrokken. Zijn afkeer van het nationaal socialisme groeide, zijn waarschuwingen werden veelvuldiger en heftiger. In 1944 accepteerde hij het Amerikaanse staatsburgerschap. Tussen 1943 en 1947 schreef Mann Doktor Faustus (zie Faust), de roman van de 'Duitse ziel' in de gecamoufleerd geschilderde omstandigheden van de 20ste eeuw. In 1947 bezocht hij voor het eerst sinds de Oorlog Europa, twee jaar later pas Duitsland. In 1952 vertrok hij naar Zwitserland. Op 12 augustus 1955 stierf hij in Zürich. Twintig jaar na zijn dood, in aug. 1975, is zijn literaire nalatenschap geopend: dagboekaantekeningen van 15 maart 1933 tot 29 juli 1955, alsmede notities uit de jaren 1918 tot en met 1921.Belangrijke werken zijn: Der Zauberberg, Der Tod in Venedig, Dokter Faustus , Joseph und seine Brüder en Die Bekenntnisse des Hochstaplers Felix Krull.
Rainer Maria Rilke
Rilke werd op 4 december 1875 geboren in Praag. Hij had al naam gemaakt als dichter met zijn bundels Das Stundenbuch en Das Buch der Bilder, toen hij de literaire wereld versteld deed staan en wereldfaam verwierf met de publicatie van zijn twee delen Neue Gedichte in 1907 en 1908. Hij verzamelde daarin het beste werk uit een van zijn vruchtbaarste periodes, die hij grotendeels doorbracht in Parijs. Rilke was daar diep onder de indruk gekomen van Rodin, bij wie hij een tijdlang in dienst was als particulier secretaris. Rodin, zei hij later, had hem leren kijken. Dit kijken kwam neer op intense concentratie, om het mysterie te kunnen zien ‘achter de schijnbare werkelijkheid'. Latere en rijpere werken als Duineser Elegien (1912-1923) en het ronduit schitterende Die Sonette an Orfeus (1924) illustreren Rilkes metafysische visie op het onzegbare, dat haar verwoording vindt in een hermetische muzikale taal. Op 29 december 1926 overlijdt Rilke in het sanatorium in Val-Mont aan de gevolgen van leukemie. Enkele dagen later wordt hij, overeenkomstig zijn wens, begraven op het kerkhof van Raron.
* * * * * * * * * * * * * * * *
Romenu
Over literatuur, gedichten, kunst en cultuur
10-03-2010
John Rechy, Jakob Wassermann, Chloé Delaume, Karel van de Woestijne, Boris Vian, Otto Heinrich Kühner
„Sylvia had met Armando in high school when her dream of winning the beauty title was beginning to bud. Everyone-especially giggly girls-agreed that he was the handsomest boy-and a "rebel." Athletic-looking with wiry muscles, he nevertheless disdained school sports, "because I'm not a team kind of guy, ya know?" He did, though, like to toss a basketball around by himself in an outdoor court when girls sat in the bleachers. Shirtless, he would whip about, bounce the ball steadily-tap, tap, tap!-and then, in a sudden leap, pitch it expertly through the rim-swoosh!-leaving his arm up, holding the pose for seconds after the ball was tossed, glancing at the girls and then spreading his lips in a smile that revealed his white teeth, which, uncannily, always caught a glint of sun. Adding to his romantic reputation was the fact that he insisted on calling himself "Chicano" and addressed other Latino boys as "vatos locos," a phrase young men in large cities were using to acknowledge "wild gang brothers." But there were no gangs in Rio Escondido, not even in Alamito County, and, really, he was not particularly "wild." He held a job as a mail boy in a legal office. He owned a car, not last year's nor the year before's, but not bad. His father was a family doctor and his mother had joined the PTA years ago-but, he claimed, proudly, some of his distant relatives still worked "in the sweaty migrant fields."
"You know why I'm going to ask you out?" he asked Sylvia as she left the school grounds one day and he was leaning against his car, one leg crooked on its fender.
"Why?" Others, several, had asked her out, but she had not considered them "matured" enough for her, and, too-perhaps more importantly-she was afraid of Eulah's certain intervention if they came to pick her up. The fact that Armando was known as a rebel, the way she secretly saw herself, impressed her.
"Because"-he did not remove his foot from his fender-"you're the prettiest girl, and I'm-" Instead of finishing, he flashed a dazzling smile.
She waited.
"-and I'm-?" This time it was a question that required an answer. He waited longer.
What did he want her to say? Sylvia shook her head.“
Uit: Jakob Wassermann (Biografie door Thomas Kraft)
“Nur fünf Jahre nach der bürgerlichen Emanzipation der bayerischen Juden wurde Karl Jakob Wassermann am 10. März 1873 in Fürth geboren. Sein Vater Adolf Wassermann (1844–
1901) stammte aus dem kleinen Nachbarort Zirndorf, wo auch die Großeltern Max und Rosette, geborene Krailsheimer, lebten.
Der aus Roth am Sand gebürtige Max Wassermann war Seilhersteller und führte später eine Lebensmittelhandlung in Zirndorf. Die Vorfahren der Mutter Henriette (1850–1882), geborene
Traub, lebten schon über viele Generationen hinweg in Mainfranken. Die Familie kam aus Sommerhausen, Henriettes Vater war Webermeister, allerdings durch die fortschreitende
Mechanisierung der Textilindustrie arbeitslos geworden.
»Schön waren die Mutter und ihre Anverwandten. Die junge Henriette Traub war im Land berühmt wegen ihrer blonden, lichten Schönheit. Besuchte sie ihre Schwester in Gunzenhausen, so hieß es: ›Die schöne Jette ist da‹, und die Leute kamen, um sie anzusehen. (…) Ihre Vorfahren, über Holland
aus Spanien eingewandert, waren seit Jahrhunderten am Main gesessen, die Familie ihrer Mutter, eines schönen Mädchens aus reichem und gebildeten jüdischen Hause, besaß Weingärten und Ackerland, der Vater, ein weit gereister Mann, ließ sich in seiner Heimat, dem lieblichen Sommerhausen am Main, als Weber nieder, stellte Gesellen ein, erweiterte den Grundbesitz, und Wohlstand gedieh wie der Kindersegen, bis das Aufkommen der mechanischen Webstühle sein Handwerk ruinierte. (…) Die Erinnerung an die Kindheit auf eigenem Grund und Boden, das Kennen und Kosten der eigen gediehenen Frucht mag wie ein goldener Traum auf dem Seelengrund der armen schönen Jette gegeistert haben. Als sie nach Fürth geheiratet hatte, drückte ihr das Leben
in der kahlen Industriestadt das Herz ab. Die ungestillte, melancholische Sehnsucht nach einem verlorenen Traum, nach der Anmut sanfter Hügellinien, schönen Bauwerken, Zeugen einer ungebrochen fortdauernden Kultur, hat sie dem erstgeborenen Sohn vererbt.”
“L’enfant avait un jeu nommé le Mémory. Il s'agissait kyrielle de cartes allant par deux. Les carrés mélangés face contre la moquette il fallait retourner quatre pas plus à chaque fois et retrouver les paires. Les icônes étaient gaies fruits légumes et objets reproduits aquarelles pagelles rotondités. C'est un excellent exercice pour faire travailler ta mémoire disait la mère. Pomme Crayon Raisin Robinet recommence. La mère tenait particulièrement à ce que la mémoire de l'enfant fût optimale. Pomme Cerise Clef Arrosoir concentre-toi enfin. La mémoire permet d'être intelligent plus vite disait la mère. Pomme Clef Moufle Balai à présent réfléchis. L’enfant ne savait pas si la mémoire permettait d'être vraiment plus intelligent. Citron Cerise Clef Casserole on dirait que tu le fais exprès. Par contre elle était sûre que la mémoire était le meilleur moyen d'être plus malheureux. Pomme Château Valise Parapluie dismoi que tu veux ta claque tout de suite. Peut-être même le plus malheureux possible. Clef Anneau Abricot Radis tu l'auras pas volée celle-là. Au zoo l'enfant avait beaucoup de peine en regardant les éléphants. Clef Pomme Clef Mandarine tu vois quand tu veux. L’enfant n'aimait pas les souvenirs. Elle n'en avait d'ailleurs que très peu. Elle donnait du pain dur au plus vieil éléphant du Jardin d'Acclimatation lui caressant la trompe désespérée toujours de savoir que la bête ne pouvait oublier la savane nourricière le massacre de sa meute la chaleur et le reste. Tout le reste que l'enfant se savait incapable d'imaginer un peu.”
Gij die gebaard hebt, en in moeder-smart gestaan, hoe ben ik als een tuin voor uw gepijnd verlangen? Hoe gaat ge in barre hoop, hoe draagt ge onvruchtbren waan, en heeft uw liefde een liefde om mijn gelaat gehangen?...
Al slaat in mijn moe hoofd uw zware zomer-geur, vergéefs zult ge, als een roos, uw adem mij-waarts keren; want, ben ik úw door al de macht van uw begeren, gij kunt niet mij zijn, daar 'k om eigen liefde treur.
Ik zal u niet beminnen
Ik zal u niet beminnen,
gij, die in vreê-gewaad
voorbij mijn torve zinnen
langs-heen mijn leven gaat.
Ik zie uw rústige ogen,
en 'k weet hoe góed ge zijt:
úw tederheid, gebogen
over mijne eenzaamheid.
En 'k heb u niets verborgen
van blijheid, drift en leed,
en hoe uw plegend zorgen
me in stilte wenen deed.
Maar - 'k zal u niet beminnen,
met brandend hart en brein;
ik wil u niet beminnen:
ik wil gelúkkig zijn.
Karel van de Woestijne (10 maart 1878 - 24 augustus 1929)
„Le jardin s'accrochait partiellement à la falaise et des essences variées croissaient sur ses parties abruptes, accessibles à la rigueur, mais laissées le plus souvent à l'état de nature. Il y avait des calaios, dont le feuillage bleu violet par-dessous, est vert tendre et nervuré de blanc à l'extérieur; des ormandes sauvages, aux tiges filiformes, bossuées de nodosités monstrueuses, qui s'épanouissaient en fleurs séches comme des meringues de sang, des touffes de rêviole lustrée gris perle, de longues grappes de garillias crémeux accrochés aux basses branches des araucarias, des sirtes, des mayanges bleues, diverses espèces de bécabunga, dont l'épais tapis vert abritait de petites grenouilles vives, des haies de cormarin, de cannais, des sensiaires, mille fleurs pétulantes ou modestes terrées dans des angles de roc, épandues en rideaux le long des murs du jardin, rampant au sol comme autant d'algues, jaillissant de partout, ou se glissant discrètes autour des barres métalliques de la grille. Plus haut,le jardin horizontal était divisé en pelouses nourries et fraîches, coupées de sentiers gravelés. Des arbres multiples crevaient le sol de leurs troncs rugueux.“
“Das Rad an meines Vaters Mühle brauste und rauschte schon wieder recht lustig, der Schnee tröpfelte emsig vom Dache, die Sperlinge zwitscherten und tummelten sich dazwischen; ich saß auf der Türschwelle und wischte mir den Schlaf aus den Augen; mir war so recht wohl in dem warmen Sonnenscheine. Da trat der Vater aus dem Hause; er hatte schon seit Tagesanbruch in der Mühle rumort und die Schlafmütze schlief auf dem Kopfe, der sagte zu mir: Du Taugenichts! da sonnst du dich schon wieder und dehnst und reckst dir die Knochen müde und läßt mich alle Arbeit allein tun. Ich kann dich hier nicht länger füttern. Der Frühling ist vor der Tür, geh auch einmal hinaus in die Welt und erwirb dir selber dein Brot. - Nun, sagte ich, wenn ich ein Taugenichts bin, so ists gut, so will ich in die Welt gehn und mein Glück machen. Und eigentlich war mir das recht lieb, denn es war mir kurz vorher selber eingefallen, auf Reisen zu gehn, da ich die Goldammer, welche im Herbst und Winter immer betrübt an unserm Fenster sang: Bauer, miet mich, Bauer, miet mich! nun in der schönen Frühlingszeit wieder ganz stolz und lustig vom Baume rufen hörte: Bauer, behalt deinen Dienst! - Ich ging also in das Haus hinein und holte meine Geige, die ich recht artig spielte, von der Wand, mein Vater gab mir noch einige Groschen mit auf den Weg, und so schlenderte ich durch das lange Dorf hinaus. Ich hatte recht meine heimliche Freude, als ich da alle meine alten Bekannten und Kameraden rechts und links, wie gestern und vorgestern und immerdar, zur Arbeit hinausziehen, graben und pflügen sah, während ich so in die freie Welt hinausstrich. Ich rief den armen Leuten nach allen Seiten recht stolz und zufrieden Adjes zu, aber es kümmerte sich eben keiner sehr darum. Mir war es wie ein ewiger Sonntag im Gemüte. Und als ich endlich ins freie Feld hinauskam, da nahm ich meine liebe Geige vor und spielte und sang, auf der Landstraße fortgehend:
Wem Gott will rechte Gunst erweisen,
Den schickt er in die weite Welt,
Dem will er seine Wunder weisen
In Berg und Wald und Strom und Feld.
Die Trägen, die zu Hause liegen,
Erquicket nicht das Morgenrot,
Sie wissen nur vom Kinderwiegen,
Von Sorgen, Last und Not um Brot.
Die Bächlein von den Bergen springen,
Die Lerchen schwirren hoch vor Lust,
Was sollt ich nicht mit ihnen singen
Aus voller Kehl und frischer Brust?
Den lieben Gott laß ich nur walten;
Der Bächlein, Lerchen, Wald und Feld
Und Erd und Himmel will erhalten,
Hat auch mein Sach aufs best bestellt!
Joseph von Eichendorff (10 maart 1788 – 26 november 1857)
Georges Dor, Samuel Ferguson, Pedro Antonio de Alarcón
De Canadese dichter, schrijver, zanger, componist, vertaler en theater producer Georges Dor werd geboren op 10 maart 1931 in Drummondville. Zie ook mijn blog van 10 maart 2009.
Votre bonheur
Le bonheur que vous cherchez à tâtons Les yeux fermés, les paupières closes C’est un oiseau, une fleur éclose C’est surtout au fond de vos âmes Au plus creux de ce vague à l’âme Un cri du coeur que vous retenez Ces quelques mots emprisonnés Entre l’orgueil et la vanité Le bonheur c’est de se donner
Le bonheur que vous cherchez si loin de vous Peut-être bien qu’il est en vous C’est ce petit élan du coeur Ce goût qui nous vient tout à coup Au lieu d’être violent, d’être doux De dire je t’aime ou I love you À ceux à celles ou à celui Qui ne vous l’ont pas assez dit Entre dimanche et samedi
Le bonheur que vous cherchez un peu partout C’est un tout petit rien du tout Il est toujours au rendez-vous Il vous attend quel que soit l’heure Il est là dans votre demeure Il chante comme une rumeur Il est le frère ou bien la soeur Il est entre le rire ou les pleurs Il est simple comme le bonheur Le bonheur
Uit:Der Freund des Todes (El amigo de la muerte: Vertaald door Astrid Schmitt)
„Aber all das hat nichts mit meiner Geschichte zu tun, die Der Freund des Todes heißt.
Was wir aber schon wissen müssen, ist, daß Gil Gil im Alter von vierzehn Jahren seinen Vater, den ehrbaren Schuhmacher, verlor, zu einem Zeitpunkt, da auch er auf dem besten Weg war, ein guter Flickschuster zu werden, und daß der vornehme Graf Ríonuevo, der Mitleid mit dem kleinen Waisenknaben hatte oder auch angetan war von seinem aufgeweckten Wesen – den genauen Grund kannte niemand –, ihn als Pagen in seinen eigenen Palast mitnahm, jedoch nicht ohne den heftigen Widerwillen der Gräfin, die schon von dem Kind gehört hatte, das Crispina López auf die Welt gebracht hatte.
Unser Held hatte schon eine gewisse Erziehung erhalten – Lesen, Schreiben, Rechnen und christliche Lehre –, so daß er sogleich unter der Aufsicht eines Hieronymiterpaters, der im Hause des Grafen ein und aus ging, das Lateinische in Angriff nehmen konnte …, und, um die Wahrheit zu sagen, das waren die glücklichsten Jahre im Leben des Gil Gil; glücklich nicht etwa, weil sie frei von Verdruß waren (dafür sorgte zur Genüge die Gräfin, die ihn immerzu an Ahle und Knieriemen erinnerte), sondern weil er des Abends seinen Beschützer zum Hause des Herzogs von Monteclaro begleitete, und der Herzog von Monteclaro hatte eine Tochter, die als alleinige Erbin all der Güter und Einkünfte galt, die er schon besaß, und auch derjenigen, die noch zu seinem Besitz hinzukommen würden, und die außerdem wunderschön war …, obwohl der besagte Vater ziemlich häßlich und plump war.“
Pedro Antonio de Alarcón (10 maart 1833 – 19 juli 1891)
