De Poolse schrijver dichter en journalist Ryszard Kapuściński werd geboren in Pinsk, Polen (thans Wit-Rusland), op 4 maart 1932. Zie ook mijn blog van 4 maart 2009 en ook mijn blog van 4 maart 2010.

 

Uit: The Shadow of the Sun (Vertaald door Klara Glowczewska)

 

„People of the North. Have we sufficiently considered the fact that northerners constitute a distinct minority on our planet? Canadians and Poles, Lithuanians and Scandinavians, some Americans and Germans, Russians and Scots, Laplanders and Eskimos, Evenkis and Yakuts--the list is not very long. It may amount to no more than 500 million people: less than 10 percent of the earth's population. The overwhelming majority live in hot climates, their days spent in the warmth of the sun. Mankind first came into being in the sun; the oldest traces of his existence have been found in warm climes. What was the weather like in the biblical paradise? It was eternally warm, hot even, so that Adam and Eve could go about naked and not feel chilled even in the shade of a tree.

Something else strikes the new arrival even as he descends the steps of the airplane: the smell of the tropics. Perhaps he's had intimations of it. It is the scent that permeated Mr. Kanzman's little shop, Colonial and Other Goods, on Perec Street in my hometown of Pinsk. Almonds, cloves, dates, and cocoa. Vanilla and laurel leaves, oranges and bananas, cardamom and saffron. And Drohobych. The interiors of Bruno Schulz's cinammon shops? Didn't their "dimly lit, dark, and solemn interiors" smell intensely of paints, lacquer, incense, the aroma of faraway countries and rare substances? Yet the actual smell of the tropics is somewhat different. We instantly recognize its weight, its sticky materiality. The smell makes us at once aware that we are at that point on earth where an exuberant and indefatigable nature labors, incessantly reproducing itself, spreading and blooming, even as it sickens, disintegrates, festers, and decays.“

 

 

 

Ryszard Kapuściński (4 maart 1932 - 23 januari 2007)

 

 

 

 

De Franse dichter en essayist Léon-Paul Fargue werd geboren op 4 maart 1876 in Parijs. Zie ook mijn blog van 4 maart 2007 en ook mijn blog van 4 maart 2008 en ook mijn blog van 4 maart 2009 en ook mijn blog van 4 maart 2010.

 

Uit: D'après Paris

 

„J’ai découvert la mer, enfant, rue de Sèvres, un matin plein de courses, au seuil des vacances, en pleine fièvre de départ. Mon père me pressait la mains sans rien dire et se hâtait, de son pas carré. De temps en temps, je regardais d’en bas le doux souci de son profil, et le tournant de son chapeau à haute forme où le ciel d’été défilait. Les maisons s’écartaient et glissaient peu à peu devant un estuaire, que les passants bordaient de sillons mâchurés, comme nous en tracions, le crayon à plat, pour les côtes et pour les montagnes, quand nous faisions une carte de géographie.

(...)

Nous arrivions au Bon Marché: "Tu vois...", commença mon père. En effet. J’aperçus un port fermé de grilles, un môle, un vaisseau immense, aux vitres brillantes, aux cheminées bleues, comme j'en avais vu l’image en couleurs dans un vieux livre, et qui me fit penser à l’Astrolabe, à la Zélée ou au Vengeur, des dames de proue coiffées de fanaux, des hublots laiteux, des lampes qui brûlaient dans le plein jour, des battements d’ailes blanches et jaunes, des claquements de pavillons, des fumées coupées de cris chantants et de cloches, et je compris que c'était la Mer.“

 

 

 

Léon-Paul Fargue (4 maart 1876 – 24 november 1947)

 

 

 

 

De Duits-sorbische dichter, schrijver en vertaler Kito Lorenc werd geboren op 4 maart 1938 in Schleife (Oost-Sachsen). Zie ook mijn blog van 4 maart 2007  en ook mijn blog van 4 maart 2009 en ook mijn blog van 4 maart 2010.

 

Uit: Die wendische Schiffahrt

 

„Alfons (rumpelt auf einer Art hölzernem Anti-Fahrrad zur Flurtür herein): Tanten, ich hab wieder was erfunden: das Fahrrad!
Wurscha (unwirsch wegen der Störung): Ach was, das Veloziped ist längst erfunden - schon 1865 wurden in Frankreich 400 Stück verkauft! Und in wenigen Jahren, 1898, wird es von der Firma Waltham Manufacturing in England sogar ein zehnsitziges Fahrrad geben!
Alfons (fährt, wie im folgenden mehrfach, mutwillig im Kreis herum):
Nein, ich hab das Pulver nicht erfunden,
und doch hat es geknallt!
(Da der Gendarm aufmerkt, harmloser weiter:)
Ja, das Fahrrad ist zwar schon erfunden,
aber gerade das Fahrrad, das Fahrrad!
kann man bekanntlich zum zweiten Mal erfinden!
Und schon erfinde ich die Klingel
und da erfinde ich auch das Katzenauge
und ganz beiläufig die Hosenklammer
und die Querstange für den Herrn
und keine Querstange für die Dame
und so weiter wie ich grad Lust hab
und überhaupt macht Fahrrad-Erfinden
erst beim zweiten Mal richtig Spaß!
(Hält, nachdem er einen weiteren Kreis gezogen, knapp vor dem Gendarmen.) Herr Wockatz, ich hab draußen Ihr Fahrrad gesehen. Warum haben Sie keine Schneekette drauf - soll ich Ihnen die Schneekette erfinden? (Fährt, ohne eine Antwort abzuwarten, wieder im Kreis.)“

 

 

 

Kito Lorenc (Schleife, 4 maart 1938)

De kerk in Schleife

 

 

 

 

De Franse dichter Jacques Dupin werd geboren in Privas, Ardèche, op 4 maart 1927. Zie ook mijn blog van 4 maart 2009 en ook mijn blog van 4 maart 2010.

 

Uit: Écart

 

„Ce que nous nommons l'impalpable, dans un poème, est pour moi toujours très dur, pas du tout nébuleux. Il s'agit de laisser l'écriture, qui m'est propre quand même!, venir à la langue qui en sera l'expression, et ceci presque sans moi, comme si j'étais traversé, que l'écriture se servait de moi comme d'un médium. Ce qui m'intéresse, c'est d'aller vers quelque chose qui n'existe pas et qui ne commence à être que dans l'élaboration de l'écriture.
Il y a une sorte de consistance qui vient, qui est susceptible de venir à la lumière du fait même que l'on est dans un chantier perpétuel. Ce processus implique un rapport à un magma informe de concrétions mentales et un fonds de langue qui est celui que je puise en moi et dans mon dictionnaire. Écrire n'est que l'émancipation de cette rencontre, comme lorsque deux êtres se rencontrent : ce n'est ni lui ni elle, mais le mouvement qui vient les réunir. Il n'y a pas d'artisanat dans l'écriture. Je ne suis jamais face à ce que je fais comme si j'étais face à un corpus. Un livre s'écrit, s'oublie. Un autre vient, je passe à autre chose. C'est peut-être une grande faiblesse, mais dans tous les cas ça procède chez moi par des saccades, des coups. Je ne reviens pas en arrière, du moins j'essaye de faire que le coup me déporte en avant. J'essaye de parer au plus pressé. On écrit peut-être comme on est. Il n'y a pas de stratégie."

 

 

Jacques Dupin (Privas, 4 maart 1927)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Thomas S. Stribling werd geboren op 4 maart 1881 in Clifton, Tennessee. Zie ook mijn blog van 4 maart 2009 en ook mijn blog van 4 maart 2010.

 

Uit: Laughing Stock

 

„Louella and I drove back in the evening to Shiloh Battlefield, and we intended to stay overnight in the big, log tourist hotel in the park. We did indeed eat supper there, but the feeling of being married was so strange and unnatural to us that we decided to drive after supper back to Clifton, and she would stay at her home and I in mine, which we did.
Nobody knew we were married. We continued like that for a day or two, and then we decided that we would go on the honeymoon we had originally planned.“

We left Clifton early one morning, and we learned afterwards that we were hardly out of town before all the villagers knew that we were married. However, we did not learn that until months later. We motored up through the Carolinas and Virginia, and stopped at Harper's Ferry, which was then one of the quaintest old towns in the United States, but which unhappily the WPA painted up and furbished up, until now it is about like any other old town. We also saw with amazement Copper City,
Tennessee....
...Louella and I drove on to New York....They were delighted with Louella, a Southern girl. All Northern people are delighted with Southern girls. They love to listen to them talk and see if they can understand anything they say. What they say makes no difference; just to comprehend the actual words themselves, that's their pleasure....“

 

 

 

Thomas S. Stribling (4 maart 1881 – 8 juli 1965)

De Duitse schrijver Manfred Flügge werd geboren op 3 maart 1946 in Kolding, Denemarken. Zie ook mijn blog van 3 maart 2009 en ook mijn blog van 3 maart 2010.

 

Uit: Heinrich Mann

 

„Der störrische Knabe wollte aber nicht die Aufführung irgendeines Stücks sehen: «Ich will Herrn Gewert sehn!», rief er laut in den Saal hinein. Als der Bube ihn endlich auf der Bühne entdeckt hatte, wurden seine nächtlichen Phantasien wieder wach, und er verstand, dass Herr Gewert zu einer anderen Sphäre gehörte: «Er war ein verwegener, dabei düsterer Mann. Abenteuer und Märchen hatten ihn begleitet.»

Das Kind steigerte sich in eine Wahnvorstellung hinein, provozierte Eklat und Hinauswurf: Mine sollte ihn nach Hause bringen, doch unterwegs warf sich der unbändige Junge mit dem Sonntagsanzug in den Straßendreck, eine wahre Explosion der Affekte. Mine und das Kind gingen ziellos die Straßen auf und ab, bis sie schließlich zum Blumenladen von Gewerts Mutter fanden und dort anklopften. Sie entdeckten Herrn Gewert beim Abendessen. «Er saß und aß.» Aber dieses Sitzen und Essen entzauberte ihn, hob ihn aus der Sphäre von Abenteuer und Märchen heraus. «Der Anblick des ruhig essenden Herrn Gewert ernüchterte mich und erfüllte mich mit Trauer.» Fortan interessierte ihn Herr Gewert nicht mehr, auf Nachfragen der Eltern stellte er sich stumm und dumm. In der eindringlichen Schilderung des Missverständnisses, das eine widersinnige Poesie beinhaltet und zum Skandal führt, ist Heinrich Mann bei sich selbst. Es ist diese Märchensphäre, aus der seine ursprüngliche Inspiration hervorging, zu der immer schon der Wunsch nach der Verwandlung des Lebens gehörte, nach dem Übergreifen des Wunderbaren auf die eigene Erfahrung. Dieser Wunsch bestimmte seine Lebenswahl.

Als er 23 war, ein erstes Romanmanuskript beendet und auch zwei Wochen in Paris verbracht hatte, schrieb er während eines Aufenthalts in Florenz einen kurzen Text, teils in deutscher, teils in französischer Sprache, den er «Mein Plan» nannte. Darin imaginierte er ein apartes, elegantes, leicht theatralisches Leben in der großen Welt, stilvoll und selbstbewusst, beobachtend und genießend. Absolut modern wollte er sein und ein bisschen dekadent. Und: «Natürlich müsste Paris der Schauplatz sein.»

 

 

 

Manfred Flügge (Kolding, 3 maart 1946)

Boekomslag

 

 

 

 

De Oostenrijkse schrijver Josef Winkler werd geboren op 3 maart 1953 in Kamering, Kärnten. Zie ook mijn blog van 3 maart 2007 en ook mijn blog van 3 maart 2008  en ook mijn blog van 3 maart 2009 en ook mijn blog van 3 maart 2010.

 

Uit: Der Katzensilberkranz in der Henselstraße

 

„Immer wieder, besonders abends, wenn es dämmert und in Klagenfurt die Straßen leer werden, gehe ich von der Khevenhüllerstraße, über die Radetzkystraße, Richtung Kaserne, wenige hundert Meter weiter, in die Henselstraße, in der Ingeborg Bachmann einen Teil ihrer Kindheit und ihre Jugend verbracht hat, betrachte einen großen, an der Zauntür des Nachbarhauses hängenden Schildpattkranz, einen Katzensilberkranz, wie ich ihn nenne, der aus Hunderten hostiengroßen

Schildpattalern zusammengefügt ist, ziehe ein leicht angeklebtes Schildpatt aus dem Kranz, stecke es schnell und verstohlen ein – auf meinem Schreibtisch wird es liegen müssen, sage ich mir, während ich diesen Text schreibe – und gehe, an das Katzensilber meiner Kindheit denkend, ein paar Schritte weiter zum Haus Nummer 26, zum Haus der Ingeborg Bachmann, das Katzensilber vor Augen, das ich damals am Flußufer der Drau gesammelt, nach Hause getragen, als Lesezeichen in Winnetou I hineingesteckt habe – ein paar Jahre bevor ich den Namen Ingeborg Bachmann das erste Mal hörte –, an der Stelle, wo Winnetou bei einem Zweikampf seinem damals noch weißen Feind Old Shatterhand ein Messer ins Herz stoßen wollte, aber auf der linken Brusttasche seines Gegners an der Sardinenbüchse abrutschte, so daß das Messer des Indianers seinem Feind Old Shatterhand oberhalb des Halses und innerhalb der Kinnlade in den Mund und durch die Zunge stieß und sein

Blut, wie es in Winnetou I steht, »aus der äußeren Wundöffnung am Hals in einem beinahe fingerdicken Strahle herausrann«.

 

 

 

Josef Winkler (Kamering,  3 maart 1953)

 

 

 

 

De Nederlandse dichter en journalist Hans Verhagen werd geboren in Vlissingen op 3 maart 1939. Zie ook mijn blog van 3 maart 2008 en ook mijn blog van 3 maart 2009 en ook mijn blog van 3 maart 2010.

 

 

Wie het hevigst verlangt

 

Wie het hevigst verlangt naar de ochtend
raakt als eerste verstrikt in de nacht.
Tot in het holst van de kast loert nageslacht.

Zeker eerst vertederd toezien hoe de kindren
elkaar op een lentebriesje blazend zich
vermakend tussen omgekeerde hoge houten stoelen
voortplanten, dan je aangesproken
voelen bij het noemen van je naam
en ook nog eens als een geparkeerd station
luisterrijk te kijk staan
terwijl je zit te eten met andermans mond
omdat je de jouwe wil sparen
voor woorden die je nooit zult spreken.

- welke zou je trouwens ook niet weten –

 

 

 

Gedicht nr. 8 van Citadel

 

In de cel zucht... wat u nu hoort is het janken van een rat
of acht, hebben we allang gehad,
vier vierjarige personen op trompet,
onder wie de nieuwe Mozart.

Gewaarwordt hij - die grotendeels uit reukorgaan bestaat,
gestoken in een dwingender materie dan de wetenschap
dat de mystiek er niet om liegt, al zou ze graag willen -
dat ook-bekend-als-neus is afgezet, op die plek
bevindt zich nu een modieuze tennisarm
conform de allernieuwste toegevoegde waarde -
dezelfde die hij op z'n elfde al had onderkend
als één van de grootste dompers op aarde.

Domweg dapper zijn gelukkig niet,
maar onbezoedeld sneuvelen.
Drogerende wijn op het lichaam geclusterd met mispels,
gebotteld aan longen, in monden ontzield, ietwat kurkig.
Alleen in deze heuvelen.

 

 

 

Hans Verhagen (Vlissingen, 3 maart 1939)

 

 

 

 

De Amerikaanse dichter James Merrill werd geboren op 3 maart 1926 in New York. Zie ook mijn blog van 3 maart 2007 en ook mijn blog van 3 maart 2008 en ook mijn blog van 3 maart 2009 en ook mijn blog van 3 maart 2010.

 

 

The Black Swan

 

Black on flat water past the jonquil lawns

       Riding, the black swan draws

A private chaos warbling in its wake,

Assuming, like a fourth dimension, splendor  

That calls the child with white ideas of swans  

       Nearer to that green lake

    Where every paradox means wonder.

 

 

Though the black swan’s arched neck is like  

       A question-mark on the lake,

The swan outlaws all possible questioning:  

A thing in itself, like love, like submarine  

Disaster, or the first sound when we wake;

       And the swan-song it sings

    Is the huge silence of the swan.

 

 

Illusion: the black swan knows how to break  

       Through expectation, beak

Aimed now at its own breast, now at its image,  

And move across our lives, if the lake is life,  

And by the gentlest turning of its neck

       Transform, in time, time’s damage;

    To less than a black plume, time’s grief.

 

 

Enchanter: the black swan has learned to enter  

       Sorrow’s lost secret center

Where like a maypole separate tragedies

Are wound about a tower of ribbons, and where  

The central hollowness is that pure winter

       That does not change but is

    Always brilliant ice and air.

 

 

Always the black swan moves on the lake; always

       The blond child stands to gaze  

As the tall emblem pivots and rides out

To the opposite side, always. The child upon  
The bank, hands full of difficult marvels, stays

       Forever to cry aloud

    In anguish: I love the black swan.

 

 

 

 

James Merrill (3 maart 1926 – 6 februari 1995)

 

 

 

 

 

De Amerikaanse dichteres en schrijfster Kola Boof werd (naar eigen zeggen) geboren als Naima Bint Harith op 3 maart 1972 in Omdurman, Soedan. Zie ook mijn blog van 3 maart 2009 en ook mijn blog van 3 maart 2010.

 

 

Naima Bint Harith

 

Jesus, are you lonely without

me?

 

Every since I came to this country

I have wanted to die.

I cannot find any dolphin to dream

about.

For here...the words of the children

are never children's words.

I am taller than the people here.

I am darker than everyone.

I am not beautiful in the songs they sing.

I am not Mohammed here.

 

This is a wedding cake, this country.

Stale and dusty.

No veil on my face, no Arab locust,

no husband to enslave me.

No one cuts my vagina here--I am not

accused of witchcraft here.

I am not naked on my dolphin here. There

is no Nile river here.

I have no mother (water) to bleed in.

There is no Blood...over here.

 

 

 

Kola Boof (Omdurman, 3 maart 1972)

 

 

 

 

De Duitse schrijfster Gudrun Pausewang werd geboren op 3 maart 1928 in Wichstadt. Zie ook mijn blog van 3 maart 2007 en ook mijn blog van 3 maart 2009 en ook mijn blog van 3 maart 2010.

 

Uit: Rosinkawiese - damals und heute

 

„Hartershausen, den 28. Februar 1979

Lieber Michael,

Du hast mich bisher nur einige Male kurz gesehen, als ich Deine Großmutter besuchte. Um so mehr überraschte mich Dein langer Brief, den ich vor einer Woche erhielt.

Ich konnte und wollte ihn nicht postwendend beantworten, denn er hat mich tief bewegt. Er hat lebhafte Erinnerungen, schöne und schmerzliche, in mir wachgerufen. Er hat mich gezwungen, meine Einstellung zu einem solchen Vorhaben, wie Du es erwägst, grundsätzlich zu überdenken. Er hat mich gefreut – ja wirklich, er löste in mir eine große Freude darüber aus, daß Du – so jung Du noch bist – einen ganz eigenen Lebensstil verwirklichen willst, daß Du das Sein, nicht das Haben, das Ideelle, nicht das Materielle, kurz: eine neue Lebensqualität anstrebst.

Und nicht zuletzt hat mich Dein Brief mit Dankbarkeit erfüllt, weil Du nach meinen Erfahrungen fragst. Im allgemeinen könnt Ihr jungen Leute heute, in unserer schnell-lebigen Welt, kaum noch etwas mit unseren Erfahrungen anfangen, weil sie längst vom Fortschritt überrollt wurden und dadurch für Euch wertlos geworden sind.

Aber da Du wohl offensichtlich vorhast, gegen den Strom zu schwimmen, oder besser gesagt, mitwirken willst, daß dieser Strom eine andere Richtung nehme, können Dir meine Erfahrungen, die einer Sechsundsiebzigjährigen, vielleicht doch dienlich sein, und ich will sie Dir daher gern übermit-

teln.

Um dies alles zu verarbeiten, habe ich ein paar Tage zeit- lichen Abstands gebraucht. Ich hoffe, Du kannst das begreifen.“

 

 

 

Gudrun Pausewang (Wichstadt, 3 maart 1928)

 

 

 

 

De Amerikaanse dichter, schrijver en criticus Clifton Mark Snider werd geboren op 3 maart 1947 in Duluth, Minnesota. Zie ook mijn blog van 3 maart 2009 en ook mijn blog van 3 maart 2010.

 

 

Le
Mont
Saint-Michel

 

A gold Michael
tops the pinnacle,
a small announcement;
wings apart, sword uplifted,
dragon under foot, he gazes down,
further than pilgrims in the Middle Ages,
who trudged, their view blocked by forest.
A triangle in the distance points to heaven,
from the place called before "tomb on a hill,"
before Archangel Michael troubled Saint Aubert
to mount his monument there.  As the people fade
like icing down the narrow streets,  the lights turn
stone into gold: this place, this entanglement of history,
with hidden, shoulder-wide stairways, midnight cemeteries,
and massive medieval walls, arches, and the golden pinnacle.

 

 

 

 

 

Clifton Snider (Duluth, 3 maart 1947)

Mont Saint Michel


Zie voor nog meer schrijvers van de 3e maart ook mijn vorige blog van vandaag.

De Duitse schrijver en feuilletonist Heinz Knobloch werd op 3 maart 1926 in Dresden geboren. Zie ook mijn blog van 3 maart 2009 en ook mijn blog van 3 maart 2010.

 

Uit: Geisterbahnhöfe

 

„Wer dabei war …
Als nun am Abend des 9. November 1989 die Mauer durch bewegte Menschen zerbrochen wurde, wollten einige Berliner sehr bald unterirdisch nachsehen, wie es da ausschaute. Sie hatten oft genug über den Stahlplatten gestanden in dieser oder jener Straße. Die hatten ein paar Luftlöcher und gaben ab und zu ein Geräusch her, das so klang, als fahre darunter gerade eine schnelle Bahn. Es handelte sich um die abgedeckten Notausgänge der unterirdischen Bahn, die beileibe nicht als Noteingänge verwendet werden sollten und konnten. Doch etwas Luft mußte bleiben. Sie durfte nicht so abgeschnitten werden wie der Zugang zu den Bahnhöfen.
An jenem sagenhaften 9. November 1989 am frühen Nachmittag, als noch niemand ahnen konnte, was sich am Abend und in der Nacht zutragen würde, an jenem Nachmittag bot sich dem Spaziergänger im Angesicht des Eingangs zum Untergrundbahnhof »Oranienburger Tor«, der unpassierbar stand wie gewohnt, im Schaufenster der Buchhandlung gegenüber ein Anblick; seltsam, ungewohnt und verblüffend.
Undenkbar war er nicht. Im Schaufenster standen, sorgfältig um die »Gesammelten Werke und Schriften« von Erich Honecker gruppiert, die zumeist zweibändigen »Reden und Schriften« von Mielke, Tisch, Hager, Inge Lange und wie sie alle heißen.“

 

 

 

Heinz Knobloch (3 maart 1926 – 24 juli 2003)

 

 

 

 

De Griekse dichter en schrijver Alexandros Papadiamantis werd geboren op 3 maart 1851 in Hora op het eiland Skiathos. Zie ook mijn blog van 3 maart 2007 en ook mijn blog van 3 maart 2009 en ook mijn blog van 3 maart 2010.

 

 

‘night of suffering’

When my poor eyes
will you close in silence,
offering sleep an’ bitter rest
to me…

Hearken how the nightingale
has crouched in solitude,
listen, listen to the owlet
ending its dirge…

And the stars, withered
lilies of God,
keep turning off an’ falling down
from heavenly lowlands…

And the fishing lamp’s gone
somewhere in the bleak haven,
glimmering the sea’s depths an’
being mirrored on the shore.

Vertaald door Irene Voulgaris

 

 

 

 

Alexandros Papadiamantis (3 maart 1851 – 3 januari 1911)

 

 

 

 

De Oostenrijks-Amerikaanse schrijver Charels Sealsfield (eig. Carl Postl) werd geboren op 3 maart 1793 in Znojmo. Zie ook mijn blog van 3 maart 2007 en ook mijn blog van 3 maart 2009 en ook mijn blog van 3 maart 2010.

 

Uit: The Cabin Book

 

" Ton my word ! a masterpiece of Irish description ! " exclaimed at last the Chief Judge. " Not often have I heard anything which has so elastically, drolly, tragi-comically drawn the wild humor of the Irish national character,a comical desperation in the midst of the hardest pressure. Phelim, where did you get the story from ? it is delicious. The most capital gallows story I ever heard, Phelim!" " Capital! really, capital! " joined in the General. " And then so perfectly the reverse of that of the Texan !" observed Colonel Cracker. "Cracker! Cracker!" warned Oakley; "you jump about with the Texan in a manner which I fear will draw upon you a pull of the nose. What can he have done to you ? " "Pooh! done? I should like to see the one who would do anything to Cracker. I suspect him. I don't like his looks." "Don't like his looks?" said Bently, shaking his head. " Why, he has the most noble, cheerful, manly face you could see,a real Apollo's face." " Heaven bless your eyes!" laughed Cracker; " Phelim's face is, in my opinion, ten times better." " And his story, interrupted Meadows, " twenty times." " At any rate, he has carried off the prize," exclaimed a third. "He has ! he has ! " chimed in several. " Also, in the important point of moral," said a little man with a portly stomach, thick lips, and doleful looks ; " also in the important point of moral," he reiterated hastily. " I find it very exceptionable, the moral of the young man's story; very immoral, these Texan tendencies." " And what do you say to all the stories, director ? " asked the General (overhearing the immoral tendencies) of his neighbor, who was looking at thepunch-glass with swimming eyes and shaking head.”

 

 

 

Charels Sealsfield (3 maart 1793 – 26 mei 1864)

 

 

 

 

De Engelse schrijver, journalist, econoom en politiek filosoof. William Godwin werd geboren in Wisbech in Cambridgeshire op 3 maart 1756. Zie ook mijn blog van 3 maart 2009 en ook mijn blog van 3 maart 2010.

 

Uit: Damon and Delia

 

“The races at Southampton have, for time immemorial, constituted a scene of rivalship, war, and envy. All the passions incident to the human frame have here assumed as true a scope, as in the more noisy and more tragical contentions of statesmen and warriors. Here nature has displayed her most hidden attractions, and art has furnished out the artillery of beauty.

Here the coquet has surprised, and the love-sick nymph has sapped the heart of the unwary swain. The scene has been equally sought by the bolder and more haughty, as by the timid sex. Here the foxhunter has sought a new subject of his boast in the _nonchalance_ of _dishabille_; the peer has played off the dazzling charms of a coronet and a star; and the _petit maître_ has employed the anxious niceties of dress.

Of all the beauties in this brilliant circle, she, who was incomparably the most celebrated, was the graceful Delia. Her person, though not absolutely tall, had an air of dignity. Her form was bewitching, and her neck was alabaster. Her cheeks glowed with the lovely vermilion of nature, her mouth was small and pouting, her lips were coral, and her teeth whiter than the driven snow. Her forehead was bold, high, and polished, her eyebrows were arched, and from beneath them her fine blue eyes shone with intelligence, and sparkled with heedless gaiety. Her hair was of the brightest auburn, it was in the greatest abundance, and when, unfettered by the ligaments of fashion, it flowed about her shoulders and her lovely neck, it presented the most ravishing object that can possibly be imagined.“

 

De Engelse dichter en politicus Edmund Waller werd geboren in Coleshill, Buckinghamshire op 3 maart 1606. Zie ook mijn blog van 3 maart 2009 en ook mijn blog van 3 maart 2010.

 

 

Old Age 

 

The seas are quiet when the winds give o'er;

So calm are we when passions are no more.

For then we know how vain it was to boast

Of fleeting things, so certain to be lost.

Clouds of affection from our younger eyes

Conceal that emptiness which age descries.

 

The soul's dark cottage, batter'd and decay'd,

Lets in new light through chinks that Time hath made:

Stronger by weakness, wiser men become

As they draw near to their eternal home.

Leaving the old, both worlds at once they view

That stand upon the threshold of the new.

 

 

 

Edmund Waller (3 maart 1606 – 21 oktober 1687)

Portret door John Riley

 

 

 

 

De Engelse dichter en schrijver Thomas Otway werd geboren op 3 maart 1652 in Trotton, bij Midhurst. Zie ook mijn blog van 3 maart 2009 en ook mijn blog van 3 maart 2010.

 

Uit: The Soldier’s Fortune

 

„ACT I.  SCENE I.

Enter Beaugard and his Father.'

 

Beau. Sir, I say, and say again, no matrimony ;  I'll not be noosed. Why, I beseech you, sir, tell  me plainly and hirfyy what have I done, that I  deserve to be married }

 

Father. Why, sauce-box, I, your old fiither, was  married before you were bom.

 

Beau. Ay, sir, and I thank you, the next thing  you did was, you begot me; the consequence of

which was as follows : As soon as I was born, you  sent me to nurse, where - 1 sucked two years at the  dirty dugs of a foul-feeding witch, that lived in a  thatched sty upon the neighbouring common ; as

soon as I was big enough, that you might be rid of  me, you sent me to a place called a school, to be

slashed and boxed by a ttiick-fisted blockhead, that  could not read himself; where I learned no letters.“

 

 

 

Thomas Otway (3 maart 1652 – 14 april 1685)

 

 

 

 

Zie voor onderstaande schrijver ook mijn blog van 3 maart 2010.

 

De Franse schrijver Paul Guimard werd geboren op 3 maart 1921 in Saint-Mars-la-Jaille. Zie ook mijn blog van 3 maart 2007 en ook mijn blog van 3 maart 2009.

De Nederlandse schrijver Godfried Bomans werd geboren in Den Haag op 2 maart 1913. Zie ook mijn blog van 2 maart 2007 ook mijn blog van 2 maart 2008. en ook mijn blog van 5 december 2009 en eveneens mijn blog van 2 maart 2009 en ook mijn blog van 2 maart 2010.

 

Uit: Het zondagskind (Sprookjes)

 

„Er leefden eens een vader en een moeder en die hadden zes kinderen. Elk kind was op een andere dag van de week geboren. Het oudste kind heette Maandag en het jongste Zaterdag. En de rest heette naar de dagen ertussenin.
Maar een zondagskind was er niet bij en dat wilden die vader en moeder nu juist zo graag hebben. Ze waren wel blij met de zes, die ze hadden, maar ze waren nog meer bedroefd om het ene kind, dat ze misten. Ze liepen verdrietig door het huis en keken telkens naar het lege stoeltje, dat ze hadden klaargezet. En elke dag als ze gingen eten, zetten ze de wieg aan tafel, want je wist het maar nooit.
Dit hoorde de oude grootmoeder. Het was maar een klein mensje, met een geplooid mutsje, een piepstem en een bult. Ook was haar rechterbeen wat korter, ofschoon zij zelf volhield dat alleen haar linkerbeen wat langer was.
Maar zij kon toveren. Vroeger toverde zij de hele dag, maar nu deed zij het alleen 's avonds na tafel en was dan erg moe. "Kalm aan, vrouwtje," had de dokter gezegd, "alleen de kleine kunstjes, dan redden we het wel." Maar ze kon het niet laten en deed de grote ook.
Gelukkig maar, want anders was het zondagskind nooit gekomen. Dat zullen wij nu zien.
Op zekere dag kwam de oude grootmoeder voor een weekje logeren. Dat gebeurde elk jaar en nu was het weer zover. Ze klauterde de trap op naar haar kamertje onder de dakpannen en ging meteen in een dik boek zitten lezen.
"Bemoei je maar niet met me," zei ze met haar piepstem, "ik heb mijn boterhammetjes bij me. En als de week om is, dan kom ik vanzelf naar beneden."
Ze sliep niet, ze dronk niet en ze toverde niet, maar las aan één stuk door, de hele week lang. Elke dag kwam een van de zes kinderen, dat op die dag geboren was, naar boven met een kopje thee, maar ze raakte de kopjes niet aan en zei: "Zet het maar neer bij de andere kopjes." En toen het zondag geworden was, stonden er zes kopjes op een rij en toen kwam ze naar beneden.“

 

 

Godfried Bomans (2 maart 1913 - 22 december 1971)

 

 

 

 

De Nederlandse schrijver Multatuli (pseudoniem van Eduard Douwes Dekker werd geboren in Amsterdam op 2 maart 1820. Zie ook mijn blog van 2 maart 2007  en ook mijn blog van 2 maart 2008. en eveneens mijn blog van 2 maart 2009 en ook mijn blog van 2 maart 2010.

 

Uit: Max Havelaar

 

“Ik zeg: waarheid en gezond verstand, en hier blyf ik by. Voor de Schrift maak ik natuurlyk een uitzondering. De fout begint al van Van Alphen af, en wel terstond by den eersten regel over die ‘lieve wichtjes’. Wat drommel kon dien ouden heer bewegen, zich uittegeven voor een aanbidder van myn zusje Truitje die zeere oogen had, of van myn broêr Gerrit die altyd met zyn neus speelde? En toch, hy zegt: ‘dat hy die versjes zong, door liefde gedrongen.’ Ik dacht dikwyls als kind: ‘man, ik wilde u graag eens ontmoeten, en als ge my de marmerknikkers weigerde, die ik u vragen zou, of myn naam voluit in banket - ik heet Batavus - dan houd ik u voor een leugenaar.’ Maar ik heb Van Alphen nooit gezien. Hy was al dood, geloof ik, toen hy ons vertelde dat myn vader myn beste vrind was - ik hield meer van Pauweltje Winser, die naast ons woonde in de Batavierstraat - en dat myn kleine hond zoo dankbaar was. We hielden geen honden, omdat ze zoo onzindelyk zyn.

Alles leugens! Zoo gaat dan de opvoeding voort. Het nieuwe zusjen is van de groenvrouw gekomen in een groote kool. Alle Hollanders zyn dapper en edelmoedig. De Romeinen waren bly dat de Batavieren hen lieten leven. De Bey van Tunis kreeg een kolyk als hy het wapperen hoorde van de nederlandsche vlag. De hertog van Alva was een ondier. De eb, in 1672 geloof ik, duurde wat langer dan gewoonlyk, expres om Nederland te beschermen. Leugens! Nederland is Nederland gebleven, omdat onze oude luî goed op hun zaken pasten, en omdat ze het ware geloof hadden. Dat is de zaak!”

 

 

Multatuli (2 maart 1820 - 19 februari 1887)

Boekomslag

 

 

 

De Amerikaanse schrijver en journalist Thom Wolfe werd geboren op 2 maart 1930 in Richmond, Virginia. Zie ook mijn blog van 2 maart 2007 en eveneens mijn blog van 2 maart 2009 en ook mijn blog van 2 maart 2010.

 

Uit: The Right Stuff

 

„A young man might go into military flight training believing that he was entering some sort of technical school in which he was simply going to acquire a certain set of skills. Instead, he found himself all at once enclosed in a fraternity. And in this fraternity, even though it was military, men were not rated by their outward rank as ensigns, lieutenants, commanders, or whatever. No, herein the world was divided into those who had it and those who did not. This quality, this it, was never named, however, nor was it talked about in any way.

As to just what this ineffable quality was . . . well, it obviously involved bravery. But it was not bravery in the simple sense of being willing to risk your life. The idea seemed to be that any fool could do that, if that was all that was required, just as any fool could throw away his life in the process. No, the idea here (in the all-enclosing fraternity) seemed to be that a man should have the ability to go up in a hurtling piece of machinery and put his hide on the line and then have the moxie, the reflexes, the experience, the coolness, to pull it back in the last yawning moment--and then to go up again the next day, and the next day, and every next day, even if the series should prove infinite--and, ultimately, in its best expression, do so in a cause that means something to thousands, to a people, a nation, to humanity, to God.

Nor was there a test to show whether or not a pilot had this righteous quality. There was, instead, a seemingly infinite series of tests. A career in flying was like climbing one of those ancient Babylonian pyramids made up of a dizzy progression of steps and ledges, a ziggurat, a pyramid extraordinarily high and steep; and the idea was to prove at every foot of the way up that pyramid that you were on of the elected and anointed ones who had the right stuff and could move higher and higher and even--ultimately, God willing, one day--that you might be able to join that special few at the very top, that elite who had the capacity to bring tears to men's eyes, the very Brotherhood of the Right Stuff itself.“

 

 

Thom Wolfe (Richmond, 2 maart 1930)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver John Irving werd geboren op 2 maart 1942 in Exeter, New Hampshire. Zie ook mijn blog van 2 maart 2007 en ook mijn blog van 2 maart 2008. en eveneens mijn blog van 2 maart 2009 en ook mijn blog van 2 maart 2010.

 

Uit: Prayer for Owen Meany

 

„I am doomed to remember a boy with a wrecked voicenot because of his voice, or because he was the smallest person I ever knew, or even because he was the instrument of my mothers death, but because he is the reason I believe in God; I am a Christian because of Owen Meany. I make no claims to have a life in Christ, or with Christand certainly not for Christ, which Ive heard some zealots claim. Im not very sophisticated in my knowledge of the Old Testament, and Ive not read the New Testament since my Sunday school days, except for those passages that I hear read aloud to me when I go to church. Im somewhat more familiar with the passages from the Bible that appear in The Book of Common Prayer; I read my prayer book often, and my Bible only on holy daysthe prayer book is so much more orderly.

 

I’ve always been a pretty regular churchgoer. I used to be a CongregationalistI was baptized in the Congregational Church, and after some years of fraternity with Episcopalians (I was confirmed in the Episcopal Church, too), I became rather vague in my religion: in my teens I attended a “nondenominational” church. Then I became an Anglican; the Anglican Church of Canada has been my churchever since I left the United States, about twenty years ago. Being an Anglican is a lot like being an Episcopalianso much so that being an Anglican occasionally impresses upon me the suspicion that I have simply become an Episcopalian again. Anyway, I left the Congregationalists and the Episcopaliansand my country once and for all.

When I die, I shall attempt to be buried in New Hampshirealongside my motherbut the Anglican Church will perform the necessary service before my body suffers the indignity of trying to be sneaked through U.S. Customs. My selections from the Order for the Burial of the Dead are entirely conventional and can be found, in the order that I shall have them readnot sungin The Book of Common Prayer. Almost everyone I know will be familiar with the passage from John, beginning with “. . . whosoever liveth and believeth in me shall never die.”

 

 

John Irving (Exeter, 2 maart 1942)

 

 

 

 

De Amerikaanse dichter en performer Michael Salinger werd geboren op 2 maart 1962 in Cleveland, Ohio. Zie ook mijn blog van 2 maart 2009 en ook mijn blog van 2 maart 2010.

 

 

Vespula vulgaris (Common Wasp)
 

The boy paid no particular attention
to the pear tree that he hid behind
sprawling branches
twisted above his head
or the legion of
yellow jacket wasps
buzzing in drunken circles
around fallen
fermenting summertime fruit
turning brown on the ground
nor did he bother to contemplate
the rough reptilian bark slipping beneath
tufts of grass becoming root
nerve tendril clutching the earth like
wooden shocks of lightening
frozen in time
the fact that he had
his father’s chin, his grandfather’s wit
his mother’s almond eyes
his brother’s Swiss army knife
illicitly in his pocket
and the family posture
shoulders sloped as if by weight
never crossed his mind
the boy did not notice the curl of dust
kicked from behind automobile
headed to horizon
the driver in yellow sundress
determined to escape
and never come back this time
or the whistle of the gopher
startled by the car’s passing
a full moon
cut from translucent tissue
still visible in the daytime sky
went equally ignored
the flash of slick tanned skin
of black haired
neighbor girl
skinny-dipping
had become the entire universe

to him

 

 

 

Michael Salinger (Cleveland, 2 maart 1962)



Zie voor nog meer schrijvers van de 2e maart ook mijn vorige blog van vandaag.

De Hongaarse dichter János Arany werd geboren op 2 maart 1817 in Nagyszalonta. Zie ook mijn blog van 2 maart 2007 en ook mijn blog van 2 maart 2009 en ook mijn blog van 2 maart 2010.

 

 

In der Einsamkeit

 

Der Puls der Uhr tickt träge an der Wand,
unmeßbar dehnt die Zeit sich immer länger.
Es wacht die Sorge um das Vaterland
und zieht die Furchen auf den Stirnen enger.
Wie lange noch muß diese Welt gebären?
Wie grausam, Schicksal, kann dein Uhrwerk sein.
Ich kann den Zahnradgang der Räder hören,
doch sind nicht Zifferblatt noch Zeiger dein.

 

Sie kommt, sie kommt, auch Gott kann sie nicht halten,
wie Felsgeröll, das in den Abgrund fällt:
Ob Leben, Tod, Fluch oder Segen walten,
wer kann es sagen, wer auf dieser Welt?
Unschlüssig ist das Volk, die Denker mürbe,
der Zweifel drückt sie wie ein finstrer Bann.
Wenn doch die Frucht in deinem Schoße stürbe...
O Zeit, verweil, erbarm dich, halte an!

 

Oh unerträglich dieses Zweifels Qualen!
Man spürt des Würfelns fürchterliche Pein,
gern dehnten wir die Zeit, bevor sie fallen,
die Würfel, - sie entscheiden unser Sein.
Ein Schritt in qualmende Unendlichkeiten,
wo ineinanderwirbeln Sein und Tod.
Wir klammern uns an unsre Elendszeiten,
halt noch ein wenig, Strohhalm in der Not!

 

Wart noch - doch welches Zagen, welche Reue!
Fort, Angstgesichter, euch will ich nicht sehn!
Vernunft und wahre Patriotentreue,
macht das nicht Mut uns, alles zu bestehn?
Und kämpfen ohne Hoffnung, ohne Glauben
an einen Sieg, den keiner vor sich sieht?
Nein - betet, laßt die Kräfte euch nicht rauben
und stimmet an gestählt das Siegeslied.

 

Laß, Himmel, nicht Millionen von Gebeten
so ungehört zergehn in deinem Schoß!
Ist so viel Blut der Opfer denn vonnöten,
sinnlos versickernd, wo man es vergoß?
Wo tote Märtyrer dort in der stillen
Scholle verfaulen, muß das Leben neu
entstehn und immer weitre Kreise füllen!
Mein Land, vertrau der Zukunft und sei treu.

 

Nicht immer ist der Mensch des Schicksals Meister,
oft ist's ein Weiser, manchmal auch ein Narr,
und ist die Hand ermattet, sind die Geister
der unheilvollen Nacht des Mitleids bar.
So läßt der Mensch sich wie eine Maschine
oft träge weitertreiben. Doch so wie
er zu sich kommt in seinem besten Sinne,
erwacht auch neue, höhre Harmonie.

 

Der Zeiten Flut läßt sich zurück nicht drängen,
sie zwingt und stößt uns vorwärts ohne Halt.
Nur an den Rändern bleiben Algen hängen,
und wendet rückwärts sich des Stroms Gewalt.
Getrost, uns trägt der Hauptstrom in die Weite,
und scheitert mancher auch an hartem Riff,
doch fliegend, mit den Ersten Seit an Seite
gebläht die Segel, vorwärts jagt das Schiff.

 

 

 

Vertaald door Annemarie Bostroem

 

 

 

 

János Arany (2 maart 1817 – 22 oktober 1882)

Monument in Boedapest

 

 

 

De Russische dichter Jevgeni Baratynski werd geboren op 2 maart 1800 in Sint Petersburg. Zie ook mijn blog van 2 maart 2007 en ook mijn blog van 2 maart 2009 en ook mijn blog van 2 maart 2010.

 

 

Der Tod

 

Der Tod ist nicht ein Grabgerippe,

Ein Kind des Dunkels und der Nacht,

Nicht jener Schnitter mit der Hippe,

Zu dem der Sklavensinn ihn macht.

 

Du kommst, uns Trost und Glück zu spenden,

Du, ew'gen Lichtes schöner Strahl:

Den Ölzweig trägst du in den Händen

Und nicht der Sense scharfen Stahl.

Die Welt der Millionen Blüten,

Entsprungen wilder Kräfte Streit,

Durch dich, o Tod, läßt sie behüten

Der Herr der Zeit und Ewigkeit.

Kühl fliegst du über allen Wesen,

Gießt Sanftmut in ihr heißes Blut,

Du läßt vom Selbstsinn sie genesen,

Du zügelst ihren Übermut.

 

Dem wilden Toben des Orkanes

Gebietet deine Rechte Trutz,

Vorm Wellendrang des Ozeanes

Gewährt dein starker Arm uns Schutz.

Wenn du nicht wärst, o Tod, so reckte

Bis in den Himmel sich der Baum,

Ein ungeheurer Wald bedeckte

Die Welt und raubte uns den Raum.

Und auch der Mensch! Von seinen Wangen

Flieht, wird er deiner sich bewußt,

Die Glut des Zorns, der ihn umfangen,

Und aus dem Herzen böse Lust.

 

Herrscht Unrecht hier, im Jammertale,

Ist einer arm, der andre reich –

Vor deinem heil'gen Tribunale

Wird alles recht, wird alles gleich.

In Fesseln sind wir hier geschlagen,

Und Zweifel rauben uns die Ruh':

Du lösest alle unsre Fragen,

All unsre Ketten lösest du!

 

 

 

Jevgeni Baratynski (2 maart 1800 – 11 juli 1844)

 

 

 

 

De Russisch-joodse schrijver Sholom Aleichem werd geboren in Pereyslav bij Kiev op 2 maart 1859. Zie ook mijn blog van 2 maart 2009 en ook mijn blog van 2 maart 2010.

 

Uit: Tewje, der Milchman (Vertaald door Armin Eidherr)

 

" Nun, wie's mir ums Herz wurde, können Sie sich ja ausmalen. Aber mir's anmerken lassen - pfui ! [ . . . ] Ich antwortete ihnen ganz lebhaft:' Ich beglückwünsche euch, aber warum habt ihr euch, Kinder, erst so spät besonnen? In anderen Ortschaften hat man das beinahe schon vergessen!' Da sagt mir Iwan Poperile, der Bürgermeister mein ich, diesmal schon ganz ernst:' Versteh mich recht, Tewje, wir haben uns hin und her überlegt, ob wir dich verprügeln sollen oder nicht verprügeln sollen. Überall, in allen Ortschaften, prügelt man euch. Warum sollen wir dich verschonen? . . . Da hat die Gemeinde beschlossen, dass wir dich verprügeln sollen . . . Aber jetzt kommt der Haken! Wir wissen noch selber nicht, was wir mit dir machen sollen, Tewje: ob wir dir nur die Scheiben einschlagen sollen und die Federbetten und die Polster zerreißen und die Federn ausschütten oder ob wir verbrennen sollen, deine Kate und den Stall und deinen ganzen Hausrat.“

 

 

 

Sholom Aleichem (2 maart 1859 - 13 mei 1916)

 

 

 

 

 

De Britse schrijfster Olivia Manning werd geboren op 2 maart 1908 in Portsmouth. Zie ook mijn blog van 2 maart 2009 en ook mijn blog van 2 maart 2010.

 

Uit: The Balkan Trilogy (The spoilt city)

 

„In the face of the threat to Transylvania, no one gave much thought to the southern Dobrudja, but the story went round that the old minister who had wept over Bessarabia, had wept—probably from habit—when the Bulgarian demand was received. He reminded the Cabinet that Queen Marie’s heart was buried in the palace at Balcic and the queen had believed her subjects would safeguard it with their lives. He stood up crying: “To arms, to arms,” but no one, not even the old man himself, could take this call seriously. The queen, though barely two years dead, symbolised an age of chivalry as outmoded as honour, as obsolete as truth.

The transfer of the southern Dobrudja was announced for September 7th.

That, Harriet thought, was one frontier problem peaceably settled, but when she made some comment of this sort to Galpin, he eyed her with the icy irony of one who has good cause to know better.

They had met on the pavement outside the Athénée Palace and Galpin was carrying a suitcase. “For my part,” he said, “I’m keeping a bag ready packed and my petrol-tank full.”

“Oh?”

He crossed to his car and put the case into the boot, then remarked in a milder tone: “I thought it darn odd they were willing to settle for that mouldy bit in the south when they could grab the whole coast.”

“Do you mean they are grabbing the whole coast?”

“They and one other. I expect it was arranged months ago. When the Bulgars take the south, the old Russkies will occupy the north. Between them they’ll hold the whole coastal plain. It’s a Slav plot.”

 

 

Olivia Manning (2 maart 1908 - 23 juli 1980)

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Gerhard Anton von Halem werd geboren op 2 maart 1752 in Oldenburg. Zie ook mijn blog van 2 maart 2009 en ook mijn blog van 2 maart 2010.

 

 

Gretels Warnung

 

Mit Liebesblick und Spiel und Sang

Warb Christel jung und schön;

So lieblich war, so frisch und schlank

Kein Jüngling rings zu seh'n.

Nein, keiner war

In ihrer Schaar,

Für den ich das gefühlt!

Das merkt er, ach!

Und ließ nicht nach,

Bis er es all, bis er es all,

Bis er es all erhielt!

 

Wohl war im Dorfe mancher Mann,

So jung und schön wie er;

Doch sah'n nur ihn die Mädchen an

Und kos'ten um ihn her.

Bald riß ihr Wort

Ihn schmeichelnd fort,

Gewonnen war sein Herz.

Mir ward er kalt,

Dann floh er bald

Und ließ mich hier, und ließ mich hier,

und ließ mich hier im Schmerz.

 

Sein Liebesblick und Spiel und Sang,

So süß und wonniglich,

Sein Kuß, der tief zur Seele drang,

Erfreut nicht fürder mich.

Schaut meinen Fall,

Ihr Schwestern all',

Für die der Folsche glüht,

Und trauet nicht dem, was er spricht.

O seht mich an, mich Arme an,

O seht mich an, und flieht!

 

 

Gerhard Anton von Halem (2 maart 1752 – 4 januari 1819)

 

 

 

 

Zie voor onderstaande schrijver ook mijn blog van 2 maart 2010.

 

De Franse schrijver en letterkundige Pascal Rannou werd geboren op 2 maart 1958 in Laval. Zie ook mijn blog van 2 maart 2009.

De Nederlandse dichter, vertaler en journalist Jan Eijkelboom werd op 1 maart 1926 in Ridderkerk geboren. Zie ook mijn blog van 1 maart 2008 en ook mijn blog van 28 februari 2008 en ook mijn blog van 1 maart 2009. en ook mijn blog van 1 maart 2010.

 

 

Schilderij, Duits, 19de eeuw

 

Dit is de liefde:
stilstand van de tijd.
De jongeling die met het meisje
in suizend onbewegen
de steile rots afspringt.

Tussen Teutoonse sparren heeft,
onhoorbaar tandenknarsend
boven een stalen baard,
de man te paard
- rivaal of vader -
het zwaard vergeefs ontbloot.
Zie ook de tanden van de honden
die doodstil grommen aan de rand.

Tanden en zwaard bereiken nooit het paar.
Het paar haalt nooit de grond.
Het blijft ontheven in een val
die op een dans gelijkt,
zo losjes houden zij elkander
bij de hand en bij
de smalle leest.

Dit is de tijd die blijft,
omdat er niets beweegt.

 

 

 

 

Slikkerveer

 

Hier hoorde mijn moeder in negentien vijf
het drinkwater aan komen ruisen
door de net aangelegde buizen.

Hier zag ik tegen de ochtendzon
mijn grootvader thuiskomen van de Noord
die hij heen-en-terug was overgezwommen
om zijn zestigste verjaardag te vieren.

Hier hoorde ik als jongen
een uiteenvallende briket ritselen
in het fornuis en dacht:
het klinkt als zilverpapier
dat terug tracht te komen
uit zijn verfrommeling.

Ik borg dat op voor later -
voor nu.

 

 

 

Voor wat hoort wat

Voor wat hoort wat
Een kind vraagt nooit
waarom, waartoe het toch
op aarde werd geworpen.

 

Daarom en niet omdat
het hulpeloos zou zijn
verzorgen wij het trouw,

 

vereren het als god.
Tot het de dood ontdekt
en een der onzen wordt.

 

 

 

Jan Eijkelboom (1 maart 1926 – 28 februari 2008)

 

 

 

 

De Oostenrijkse schrijver, dichter en schilder Franzobel werd geboren op 1 maart 1967 in Vöcklabruck. Zie ook mijn blog van 1 maart 2007 en ook mijn blog van 1 maart 2008  en ook mijn blog van 1 maart 2009 en ook mijn blog van 1 maart 2010.

 

 

Leibenfrost/Herbst:  

 

Wie Attila der Hunnenkönig,  
daß die Blätter von den Bäumen  
fallen, nun den Weg befaulen,  
stumm, so ist er eingefallen,  
wer jetzt noch keine Ahnung hat,  
erfährt es nimmermehr.  

 

 

 

Watschenmann:Kaltleutgebern/Täterprofil:  

 

Lebte eher nicht in fester Partnerschaft,  
also eher Einzelgängertyp, hat sich öfter  
in der Nähe des Tatorts aufgehalten eher  
oder dort vielleicht eher sogar gewohnt  
war im Umgang mit verbalen Konflikten  
eher ungeschickt, das heißt, er reagierte  
eher aggressiv und rastete möglicherweise auch aus,  
fiel durch ständiges Mitführen einer Bewaffnung  
auf, trat eventuell als Tierquäler schon  
in Erscheinung, ehe er jetzt  
Täter geworden ist.  

 

 

 

 

Franzobel (Vöcklabruck, 1 maart 1967)

 

 

 

 

De Engelse schrijver Jim Crace werd geboren op 1 maart 1946 in St. Albans, Hertfordshire. Zie ook mijn blog van 1 maart 2009. en ook mijn blog van 1 maart 2010.

 

Uit: Being Dead

 

„ For old times’ sake, the doctors of zoology had driven out of town that Tuesday afternoon to make a final visit to the singing salt dunes at Baritone Bay. And to lay a ghost. They never made it back alive. They almost never made it back at all.
They’d only meant to take a short nostalgic walk along the coast where they had met as students almost thirty years before. They had made love for the first time in these same dunes. And they might have made love there again if, as the newspapers were to say, ‘Death, armed with a piece of granite, had not stumbled on their kisses.’
They were the oddest pair, these dead, spreadeagled lovers on the coast: Joseph and Celice. Both had been teachers. He was director at the Tidal Institute, where he was noted for his coldness as much as for his brains. She was a part-time tutor at the university. Hardly any of their colleagues had ever seen them together, or visited them at home, let alone witnessed them touch. How unexpected, then, that these two, of all couples, should be found like this, without their underclothes, their heads caved in, unlikely victims of unlikely passions. Who would have thought that unattractive people of that age and learning would encounter sex and murder in the open air?
They paid a heavy price for their nostalgia.”

 

 

Jim Crace (St. Albans, 1 maart 1946)

 

 

 

 

De Zwitserse dichter, schrijver, cabaretier en liedjesmaker Franz Hohler werd geboren op 1 maart 1943 in Biel. Zie ook mijn blog van 1 maart 2009 en ook mijn blog van 1 maart 2010.

 

 

Vom richtigen Gebrauch der Zeit

 

Ich habe dich

heute morgen

nicht zum Bahnhof begleitet

ich hatte soviel zu tun

und brauchte sie dringend

die halbe Stunde.

 

Doch kaum warst du weg

saß ich da

und war

eine ganze Stunde lang traurig.

 

 

 

Solaruhren

 

Deine Uhr

neben meiner Uhr

auf dem Fenstersims

in der Vormittagssonne.

 

Gemeinsam

trinken sie Licht

damit sie stets

ihre Pflicht erfüllen können

uns anzuzeigen

wie wir langsam

zusammen älter werden

du und ich.

 

 

 

 

Franz Hohler (Biel, 1 maart 1943)

 

 

 

 

De Franstalige, Zwitserse schrijver Jacques Chessex werd geboren op 1 maart 1934 in Payerne. Zie ook mijn blog van 1 maart 2009 en ook mijn blog van 1 maart 2010.

 

Uit: Le simple préserve l'énigme

 

„J'ai vingt-six ans, lui trente-trois. A l'époque il est long, maigre, souple, rapide, rieur et même moqueur. Le teint coloré, tirant sur le carmin en fin de repas, le sourire inquiété d'une petite cassure à une incisive. Quarante-huit ans d'amitié sont nés là, je veux dire de mutuelle curiosité, d'histoires de livres, d'enfants, de maisons, de séparations, dans l'exigence légèrement consentie d'une communauté de sentiment sur nos lieux, nos origines, notre proximité, - une totale indépendance des esprits et des mouvements. L'un et l'autre sachant ce qu'écrire pèse de silence, de travail contre soi et le monde, et d'exposition aux coups.“

 

 

Jacques Chessex (1 maart 1934 – 9 oktober 2009)

 

 

 

 

De Britse schrijver Giles Lytton Strachey werd geboren op 1 maart 1880 in Londen. Zie ook mijn blog van 1 maart 2007 en ook mijn blog van 1 maart 2008  en ook mijn blog van 1 maart 2009 en ook mijn blog van 1 maart 2010.

 

Uit: Frederick the Great and Voltaire

 

„At the present time [October 1915] when it is so difficult to think of anything but of what is and what will be, it may yet be worthwhile to cast occasionally a glance backward at what was. Such glances may at least prove to have the humble merit of being entertaining: they may even be instructive as well. Certainly it would be a mistake to forget that Frederick the Great once lived in Germany. Nor is it altogether useless to remember that a curious old gentleman, extremely thin, extremely active, and heavily bewigged, once decided that, on the whole, it would be as well for him not to live in France. For, just as modern Germany dates from the accession of Frederick to the throne of Prussia, so modern France dates from the establishment of Voltaire on the banks of the Lake of Geneva. The intersection of those two momentous lives forms one of the most curious and one of the most celebrated incidents in history. To English readers it is probably best known through the few brilliant paragraphs devoted to it by Macaulay; though Carlyle's masterly and far more elaborate narrative is familiar to every lover of The History of Friedrich II. Since Carlyle wrote, however, fifty years have passed. New points of view have arisen, and a certain amount of new material -- including the valuable edition of the correspondence between Voltaire and Frederick published from the original documents in the Archives at Berlin -- has become available. It seems, therefore, in spite of the familiarity of the main outlines of the story, that another rapid review of it will not be out of place.

Voltaire was forty-two years of age, and already one of the most famous men of the day, when, in

August 1736, he received a letter from the Crown Prince of Prussia. This letter was the first in a

correspondence which was to last, with a few remarkable intervals, for a space of over forty years. It was written by a young man of twenty-four, of whose personal qualities very little was known, and whose importance seemed to lie simply in the fact that he was heir- apparent to one of the secondary European monarchies.“

 

 

Lytton Strachey (1 maart 1880 – 21 januari 1932)

Hier met Virginia Woolf


Zie voor nog meer schrijvers van de 1e maart (en de 29e februari) ook mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn eerste blog van vandaag.

De Japanse dichter en schrijver Ryūnosuke Akutagawa werd geboren op 1 maart 1892 in Tokio. Zie ook mijn blog van 1 maart 2009 en ook mijn blog van 1 maart 2010.

 

Uit: In a Grove (Vertaald door Takashi Kojima)

 

„Yes, sir. Certainly, it was I who found the body. This morning, as usual, I went to cut my daily quota of cedars, when I found the body in a grove in a hollow in the mountains. The exact location? About 150 meters off the Yamashina stage road. It's an out-of-the-way grove of bamboo and cedars.

The body was lying flat on its back dressed in a bluish silk kimono and a wrinkled head-dress of the Kyoto style. A single sword-stroke had pierced the breast. The fallen bamboo-blades around it were stained with bloody blossoms. No, the blood was no longer running. The wound had dried up, I believe. And also, a gad-fly was stuck fast there, hardly noticing my footsteps.

You ask me if I saw a sword or any such thing? No, nothing, sir. I found only a rope at the root of a cedar near by. And . . . well, in addition to a rope, I found a comb. That was all. Apparently he must have made a battle of it before he was murdered, because the grass and fallen bamboo-blades had been trampled down all around.

"A horse was near by?" No, sir. It's hard enough for a man to enter, let alone a horse. The Testimony of a Traveling Buddhist Priest Questioned by a High Police Commissioner The time? Certainly, it was about noon yesterday, sir. The unfortunate man was on the road from Sekiyama to Yamashina. He was walking toward Sekiyama with a woman accompanying him on horseback, who I have since learned was his wife. A scarf hanging from her head hid her face from view. All I saw was the color of her clothes, a lilac-colored suit. Her horse was a sorrel with a fine mane. The lady's height? Oh, about four feet five inches. Since I am a Buddhist priest, I took little notice about her details. Well, the man was armed with a sword as well as a bow and arrows. And I remember that he carried some twenty odd arrows in his quiver.“

 

 

 

Ryūnosuke Akutagawa (1 maart 1892 – 24 juli 1927)

 

 

 

 

De Duitse schrijfster en dichteres Sabina Lorenz werd geboren op 1 maart 1967 in München. Zie ook mijn blog van 1 maart 2010.

 

 

Abend, offen

 

In den Straßen wächst Licht (take your time), tröstlich

bunte Einkaufstüten und bunte Kinder, sagt sie, Namen

im Mund, Luxus für alle im Lidl. So entstehen Räume.

Nach hinten raus gibts Brot von gestern, kaum

ahnt man wie sicher die Landschaft geworden ist. Und

unter der Linde, Lidl-Linde, sagt sie, parken tröstlich

bunte Wagen, Baumtraum, sagt sie, also

Parkplatz, Menschen, Einkaufstüten, ob das

wohl für Linden ewig sei, und wie lang

für Linden ewig sei, also ewig, sagt sie, ewig also

ist genauso, als ob es das nie gegeben, sagt sie

eine Zigarette lang, dann erlischt das Licht (take

away), nach hinten raus ist die Linde eine sichere

Geliebte. Den Ort zu bleiben gibts dort auch.

 

 

 

Sabina Lorenz (München, 1 maart 1967)

 

 

 

 

De Amerikaanse dichter Robert Traill Spence Lowell werd geboren op 1 maart 1917 in Boston. Zie ook mijn blog van 1 maart 2007 en ook mijn blog van 1 maart 2008 en ook mijn blog van 1 maart 2009 en ook mijn blog van 1 maart 2010.

 

 

 

Children of Light 

 

Our fathers wrung their bread from stocks and stones

And fenced their gardens with the Redmen's bones;

Embarking from the Nether Land of Holland,

Pilgrims unhouseled by Geneva's night,

They planted here the Serpent's seeds of light;

And here the pivoting searchlights probe to shock

The riotous glass houses built on rock,

And candles gutter by an empty altar,

And light is where the landless blood of Cain

Is burning, burning the unburied grain.

 

 

 

Epilogue 

 

Those blessèd structures, plot and rhyme--

why are they no help to me now

I want to make

something imagined, not recalled?

I hear the noise of my own voice:

The painter's vision is not a lens,

it trembles to caress the light.

But sometimes everything I write

with the threadbare art of my eye

seems a snapshot,

lurid, rapid, garish, grouped,

heightened from life,

yet paralyzed by fact.

All's misalliance.

Yet why not say what happened?

Pray for the grace of accuracy

Vermeer gave to the sun's illumination

stealing like the tide across a map

to his girl solid with yearning.

We are poor passing facts,

warned by that to give

each figure in the photograph

his living name.

 

 

Robert Lowell (1 maart 1917 - 12 September 1977)

 

 

 

 

De Amerikaanse dichter Richard Wilbur werd geboren op 1 maart 1921 in New York. Zie ook mijn blog van 1 maart 2007 en ook mijn blog van 1 maart 2008 en ook mijn blog van 1 maart 2009 en ook mijn blog van 1 maart 2010.

 

 

The Writer

 

In her room at the prow of the house

Where light breaks, and the windows are tossed with linden,

My daughter is writing a story.

 

I pause in the stairwell, hearing

>From her shut door a commotion of typewriter-keys

Like a chain hauled over a gunwale.

 

Young as she is, the stuff

Of her life is a great cargo, and some of it heavy:

I wish her a lucky passage.

 

But now it is she who pauses,

As if to reject my thought and its easy figure.

A stillness greatens, in which

 

The whole house seems to be thinking,

And then she is at it again with a bunched clamor

Of strokes, and again is silent.

 

I remember the dazed starling

Which was trapped in that very room, two years ago;

How we stole in, lifted a sash

 

And retreated, not to affright it;

And how for a helpless hour, through the crack of the door,

We watched the sleek, wild, dark

 

And iridescent creature

Batter against the brilliance, drop like a glove

To the hard floor, or the desk-top,

 

And wait then, humped and bloody,

For the wits to try it again; and how our spirits

Rose when, suddenly sure,

 

It lifted off from a chair-back,

Beating a smooth course for the right window

And clearing the sill of the world.

 

It is always a matter, my darling,

Of life or death, as I had forgotten. I wish

What I wished you before, but harder.

 

 

 

Richard Wilbur (New York, 1 maart 1921)

 

 

 

 

De Amerikaanse dichter, schrijver, acteur, rapper en musicus Saul Stacey Williams werd geboren in  Newburgh, New York op 29 februari 1972. Zie ook mijn blog van 28 februari 2008 en ook mijn blog van 1 maart 2009 en ook mijn blog van 1 maart 2010.

 

Uit: Dead Emcee Scrolls: The Lost Teachings of Hip-Hop

 

„There is no music more powerful than hip-hop. No other music so purely demands an instant affirmative on such a global scale. When the beat drops, people nod their heads, "yes," in the same way that they would in conversation with a loved one, a parent, professor, or minister. Instantaneously, the same mechanical gesture that occurs in moments of dialogue as a sign of agreement which subsequently, releases increased oxygen to the brain and, thus, broadens one's ability to understand, becomes the symbolic and actual gesture that connects you to the beat. No other musical form has created such a raw and visceral connection to the heart while still incorporating various measures from other musical forms that then appeal to other aspects of the emotional core of an individual. Music speaks directly to the subconscious. The consciously simplified beat of the hip-hop drum speaks directly to the heart. The indigenous drumming of continental Africa is known to be primarily dense and quite often up-tempo. The drumming of the indigenous Americas, on the other hand, in its most common representation is primarily sparse and down-tempo. What happens when you put a mixer and cross-fader between those two cultural realities? What kind of rhythms and polyrhythms might you come up with? Perhaps one complex yet basic enough to synchronize the hearts of an entire generation.
To program a drumbeat is to align an external rhythmic device to an individual's biorhythm. I remember being introduced to the hip hop/electronica sub-genre, drum and bass, by one of its pioneers, Goldie. I accompanied him to his DJ set at the London club, the Blue Note“

 

.

 

Saul Williams (Newburgh, 29 februari 1972)

 

 

 

 

De Afro-Amerikaanse schrijver Ralph (Waldo) Ellison werd geboren in Oklahoma City op 1 maart 1913. Zie ook mijn blog van 1 maart 2007 en ook mijn blog van 1 maart 2009 en ook mijn blog van 1 maart 2010.

 

Uit: Living With Music

 

„It is to marvel: the ageless and irrepressible Duke Ellington is seventy, and another piano player of note, President Richard M. Nixon, has ordered in his honor a state dinner to be served in the house where, years ago, Duke's father, then a butler, once instructed white guests from the provinces in the gentle art and manners proper to such places of elegance and power. It is good news in these times of general social upheaval that traces of the old American success story remain valid, for now where the parent labored the son is to be honored for his achievements. And perhaps it is inevitable that Duke Ellington should be shown the highest hospitality of the nation's First Family in its greatest house, and that through the courtesy of the chief of state all Americans may pay, symbolically, their respects to our greatest composer.

Perhaps it is also inevitable (and if not inevitable, certainly it is proper) that that which a Pulitzer Prize jury of a few years ago was too insecure, or shortsighted, to do, and that which our institutions dedicated to the recognition of artistic achievement have been too prejudiced, negligent, or concerned with European models and styles to do, is finally being done by presidents. For it would seem that Ellington's greatness has been recognized by everyone except those charged with recognizing musical excellence at the highest levels—and even some of these have praised him privately while failing to grant him public honor.“

 

 

Ralph Ellison (1 maart 1913 –  16 april 1994)

De Amerikaanse schrijver Steven Barnes werd geboren op 1 maart 1952 in Los Angeles. Zie ook mijn blog van 1 maart 2007 en ook mijn blog van 1 maart 2009 en ook mijn blog van 1 maart 2010.

 

Uit: Zulu Heart

 

„Mali had been first to touch Bilalistan's shores, her ships piloted by captains and navigators refused by Abyssinia's royal court. But that kingdom's Immortal Empress had swiftly grasped the potential of the storied land far to the west, and had claimed ownership. Egypt likewise had sent ships and men, as had half a dozen other peoples. Bitterly they fought. As kingdoms rose and fell in the Old World, so did they in the New.

The derelict's barnacled ribs shimmered in twenty cubits of crystalline water, not some heroic singularity but merely another of the rivened husks scattered about the sea bottom like broken birds' nests, once the proud carriages of the bravest sailors the world had ever known. Whether their destroyers' vessels had flown the flags of their origin or slunk through the islands like sharks in the starlight, death had been the same, the watery graves the same, the end the same: northern Bilalistan belonged to Egypt and Abyssinia alone.

Kai resented the fact that such thoughts had interrupted his swim. This was a time for pleasure, not politics. So despite these waters' grim history, or the urgency of a mission he dared not share even with his beloved wife, he paddled about like a boy half his age, reveling in the sun and surf.

Kai of Dar Kush had known war, and loss, and twenty-three summers. He was a tall man, so perfectly proportioned that, in repose, he seemed smaller than his actual height. Beardless and smooth-skinned was Kai, of almost weightless carriage, as easily underestimated as a sleeping cobra.

A solid shadow glided beneath him, roiling the water with its passage. Kai blinked his eyes to clarity, bringing into focus the dolphin's every gray-black digit. Its five cubits of muscle could have shattered him with a flick if it chose, but the creature seemed more inclined merely to float and study him.“

 

 

 

Steven Barnes (Los Angeles, 1 maart 1952)

 

 

 

 

De Franse schrijver Jean-Edern Hallier werd geboren op 1 maart 1936 in Saint-Germain-en-Laye. Zie ook mijn blog van 1 maart 2009 en ook mijn blog van 1 maart 2010.

 

Uit: L'enlèvement

 

« Depuis, je ne pense qu’au Père éternel. J’ai redécouvert la solitude, la solitude orgueilleuse de la Foi. Qu’importe si j’ai fauté : Dieu n’aime que les pécheurs. Comment savoir s’il m’aime ? Perce que tout homme au fond de lui-même vit la souffrance de Jésus -, et se sent abandonné de son père. Eli, Eli, lama sabachthani… Sauf qu’au bout de son calvaire, il ne ressuscite pas ; il connaît cette perversion absolue de la mémoire, le redoublement de la vie, et le redoublement plus terrible de la faute. Sa culpabilité, au lieu de s’en libérer, il l’aggrave.. Il porte sans espoir de rémission tous les péchés du monde. Dans un univers partagé entre les possédés et les démons, il a tout juste l’espérance insensée que ces derniers ressuscitent - Angel, mon ange invincible… D’ailleurs, maintenant que je n’ai plus rien à craindre, je lui téléphone tous les matins de mon domicile. Plus de risque d’écoute. La sonnerie retentit longuement dans le vide qu’est devenu ma vie, cette désolation que peuple, seule, la littérature… »

 

 

Jean-Edern Hallier (1 maart 1936 – 12 januari 1997)

 

 

 

 

De Amerikaanse dichter, schrijver en criticus William Dean Howells werd geboren op 1 maart 1837 in Martinsville, Ohio. Zie ook mijn blog van 1 maart 2009 en ook mijn blog van 1 maart 2010.

 

 

From Generation To Generation

 

Innocent spirits, bright, immaculate ghosts!

Why throng your heavenly hosts,

As eager for their birth

In this sad home of death, this sorrow-haunted earth?

 

Beware! Beware! Content you where you are,

And shun this evil star

Where we who are doomed to die,

Have our brief being and pass, we know not where or why.

 

We have not to consent or to refuse;

It is not ours to choose:

We come because we must,

We know not by what law, if unjust or if just.

 

The doom is on us, as it is on you,

That nothing can undo;

And all in vain you warn:

As your fate is to die, our fate is to be born.

 

 

 

Living

 

How passionately I will my life away

Which I would give all that I have to stay;

How wildly I hurry, for the change I crave.

To hurl myself into the changeless grave!

 

 

 

 

William Dean Howells (1 maart 1837 – 11 mei 1920)

 

 

 

 

De Engelse dichter en vertaler  John Byrom werd geboren op 29 februari 1692 in Manchester. Zie ook mijn blog van 29 februari 2008 en ook mijn blog van 1 maart 2009 en ook mijn blog van 1 maart 2010.

 

 

 

My Time, O ye Muses, was happily spent

 

My Time, O ye Muses, was happily spent,
When Phebe went with me wherever I went;
Ten thousand sweet Pleasures I felt in my Breast:
Sure never fond Shepherd like Colin was blest!
But now she is gone, and has left me behind,
What a marvellous Change on a sudden I find!
When Things were as fine as could possibly be,
I thought 'twas the Spring; but alas! it was she.

 

 

 

 

John Byrom (29 februari 1692 – 26 september 1763)

 

 

 

 

De Spaans-Amerikaanse schrijfster en dichteres Mercedes de Acosta werd geboren op 1 maart 1893 in New York. Zie ook mijn blog van 1 maart 2007 en ook mijn blog van 1 maart 2009 en ook mijn blog van 1 maart 2010.

 

Uit: Here Lies the Heart

 

„He rose from where he was sitting against the wall and came toward me, taking my hand and leading me back to a place beside him against the wall. He did not at first speak to me, allowing me to pull myself together. I was able to look around the hall, but my gaze was drawn to Bhagavan, who was sitting absolutely straight in the Buddha posture looking directly in front of him. His eyes did not blink or in any way move. Because they seemed so full of light I had the impression they were gray. I learned later that they were brown, although there have been various opinions as to the color of his eyes. His body was naked except for a loincloth. I discovered soon after, that this and his staff were absolutely his only possessions. His body seemed firm and as if tanned by the sun, although I found that the only exercise he ever took was a twenty-minute walk every afternoon at five o'clock when he walked on the hill and sometimes greeted yogis who came to prostrate themselves at his feet.

He was a strict vegetarian, but he only ate what was placed before him and he never expressed a desire for any kind of food. As he sat there he seemed like a statue, and yet something extraordinary emanated from him. I had a feeling that on some invisible level I was receiving spiritual shocks from him, although his gaze was not directed toward me. He did not seem to be looking at anything, and yet I felt he could see and was conscious of the whole world.

"Bhagavan is in samadhi," Guy Hague said.“

 

 

 

Mercedes de Acosta (1 maart 1893 – 9 mei 1968)

 

 

 

Zie voor onderstaande schrijver ook mijn blog van 1 maart 2010.

 

De Mauritiaanse dichter, schrijver en journalist Marcel Cabon werd geboren op 29 februari 1912 in Curepipe. Zie ook mijn blog van 1 maart 2009.

De Engelse dichter, essayist en schrijver Stephen Spender werd geboren op 28 februari 1909 in Londen. Zie ook mijn blog van 28 februari 2007 en ook mijn blog van 28 februari 2008 en ook mijn blog van 28 februari 2009 en ook mijn blog van 28 februari 2010.

 

Uit: World within world

 

“It was a sign of this submission of human beings to the mechanical forces they had called into being and put into motion against one another that I was no longer interested in the personality of Hitler, since, having begun the war, he had not the power to make it stop.
Everyone had shrunk in his own mind as well as in the minds of his fellow-beings, because his attention was diverted to events dwarfing individuals. These events could only lead to more battles and a victory catastrophic for the winning, as for the losing side. Personal misfortunes seemed of minor importance compared with the universal nature of the disaster overtaking civilization. So that in the summer of 1940, when invasion seemed imminent, a friend could say to me: "Within six weeks from now, if I blow out my brains and they spatter all over the carpet, in my own home and with my family in the room, no one will think it worth noticing."
We lived in a trance-like condition in which, from our fixed positions in our island-fortress-prison, we witnessed, as in a dream, not only armies, but whole populations controlled by the magnetic force of power. Even in the minds of those who knew them well, France and other continental countries had become mental concepts only, areas in our minds where incredible things happened; there, puppet dictators transmitted orders received from Germany, and Germany, a vast arsenal of mechanical power, added to its resources the industries of other nations and the slave labour of their peoples. Even today, France under the Occupation remains to me an idea only, to which I can attach little reality, a hallucinated vision of folly, betrayal, and despairing courage. So that, if some French friend begins to speak of his life during those years, I stare at him as though expecting to see him change into a different person.“

 

 

 

Stephen Spender (28 februari 1909 – 16 juli 1995)

WH Auden, Cecil Day Lewis en Stephen Spender op een conferencie in Venetië, 1949.

 

 

 

 

De Belgische-Franse dichter, schrijver, essayist, dramaturg en scenarioschrijver Luc Dellisse werd geboren op 28 februari 1953 in Brussel. Zie ook mijn blog van 28 februari 2009 en ook mijn blog van 28 februari 2010.

 

Uit: La poésie pense à autre chose… » 

 

„1. La poésie ne connaît ni le temps, ni l’espace. Elle procède par gouttes de lumière. Elle ne sert pas à dire, mais à donner à voir. Elle n’a pas de mots pour penser. 

Elle cherche à capter, non pas le flux du temps, mais sa dynamique invisible, son grand mouvement exponentiel, après l’explosion secrète du monde – feu et glace, mort et vie. Elle permet de suivre, à la pointe de l’œil, toutes les météorites décrivant leur course, et chaque éclat. 

Comme une sonde spatiale de retour d’Alpha du centaure, elle ramène à nous des cailloux de différentes formes et de différentes couleurs, sur lesquels s’exercera, jusqu’à l’extinction des feux, notre ingéniosité géologique. 

Ce rêve a plus de force et plus de durée que l’objet réel de la pensée. 

La poésie, qui cherche et qui trouve là où il n’y a rien à trouver, est évidemment une aventure de l’esprit. En ce sens, elle appartient en propre au mouvement alternatif et prospectif de la pensée, qui s’empare des objets du monde, transitoires et mortels, et les transforme en vivants souvenirs. 

Parce qu’elle s’approprie des moments rougeoyants du monde, la poésie est le bonheur. Non pas la reconstitution du bonheur, mais l’expérience du bonheur en soi. Moment d’intensité rejouable, dans les mêmes termes, car ce qui est parfait revient deux fois. 

 

Quand je sciais la mort sur mon bûcher de verre

Tour de cristal dont les éclairs étaient des aigles

Des staccatos tirés au vol par la panique

Poudre de la main droite au piano

Fumée d’océans calcinés

Passage du vide en flocons de pollen

Porte des bras tordus sur la fresque des falaises

 Son bel œil de forêt mâchée par les hiboux

L’âge réel du froid, l’ascenseur humide

Dans la peau du sommeil »

 

 

 

 Luc Dellisse (Brussel, 28 februari 1953)

 

 

 

 

De Franse dichter, schrijver, dramaturg en regisseur Marcel Pagnol werd geboren op 28 februari 1895 in Aubagne, Bouches-du-Rhône. Zie ook mijn blog van 28 februari 2007 en ook mijn blog van 28 februari 2009 en ook mijn blog van 28 februari 2010.

 

 

ŒUFS DE PAQUES

 

Voici venir Pâques fleuries,
Et devant les confiseries
Les petits vagabonds s'arrêtent, envieux.
Ils lèchent leurs lèvres de rose
Tout en contemplant quelque chose
Qui met de la flamme à leurs yeux.

 

Leurs regards avides attaquent
Les magnifiques œufs de Pâques
Qui trônent, orgueilleux, dans les grands magasins,
Magnifiques, fermes et lisses,
Et que regardent en coulisse
Les poissons d'avril, leurs voisins.

 

Les uns sont blancs comme la neige.
Des copeaux soyeux les protègent.
Leurs flancs sont faits de sucre. Et l'on voit, à côté,
D'autres, montrant sur leurs flancs sombres
De chocolat brillant dans l'ombre,
De tout petits anges sculptés.

 

Les uns sont petits et graciles,
Il semble qu'il serait facile
D'en croquer plus d'un à la fois ;
Et d'autres, prenant bien leurs aises,
Unis, simples, pansus, obèses,
S'étalent comme des bourgeois.

 

Tous sont noués de faveurs roses.
On sent que mille bonnes choses
Logent dans leurs flancs spacieux
L'estomac et la poche vides,
Les pauvres petits, l'œil avide,
Semblent les savourer des yeux.

 

  

 

 

Marcel Pagnol (28 februari 1895 – 18 april 1974)

Hier met Jacqueline Bouvier

 

 

 

 

De Franse schrijfster Raphaële Billetdoux werd geboren op 28 februari 1951 in Neuilly sur Seine. Zie ook mijn blog van 28 februari 2009 en ook mijn blog van 28 februari 2010.

 

Uit: C'est encore moi qui vous écris

 

„Paris, janvier 1968, 

Papa, 

Je te le demande à l'avance, mais toujours maintenant je me sens coupable. Je cherche, je m'interroge par rapport à qui, à quoi, est-ce vous, est-ce moi, est-ce le seul fait d'avoir à demander une permission ou bien de devoir lutter pour l'obtenir.  

Trop souvent je me suis trouvée dans le sentiment d'impuissance, à vouloir dire les vérités que je crois cachées sous les choses et j'ai terminé cette aventure d'une journée devant la télévision, en pensant que j'aurais mieux fait d'aller m'égayer avec les autres.  J'ai des élans de tendresse pour les gens, pour des beautés dont ils n'ont pas conscience, pour ce professeur qui parle comme s'il avait du nougat collé aux dents, pour cet autre qui crie à chaque cours : « La foire, zéro ! Zéro, la foire ! », en agitant tristement les bras.  

J'ai envie de tout définir dans de petits traités, de m'exprimer par théorèmes pour mettre de l'ordre dans ma vie. Pour cela je préfère la société des adultes car je suis sûre, au moins, qu'ils entendent ce qu'il faut comprendre dans ce que je dis, que je ne sais pas dire...  

Ce merveilleux que me promettait maman vers les quatorze, quinze ans, je commence seulement, à dix-sept ans, à le voir un peu s'allumer. Il ne me paraît plus que j'appartiens à la vie, mais bien que la vie m'appartient, et dans chaque peine j'ai une force de bonheur. Bientôt je vous soumettrai quelque chose pour m'aider qui sera bien dans le fond, quoique décevant dans la forme. 

Papa, sache que ma gaieté n'est jamais oublieuse : même dans l'amusement je travaille, pense à vous, à vos regards... Je note, je juge, je reste lucide, je vous raconte tout sans cesse et sans arrêt dans ma tête, je sais ce que vous aimeriez ou n'aimeriez pas, je suis votre fille et le reste à l'extérieur, j'ai à coeur, toujours, de vous prolonger. »

 

 

 

Raphaële Billetdoux (Neuilly sur Seine, 28 februari 1951)

Zie voor nog meer schrijvers van de 28e februari ook mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn eerste blog van vandaag. 
 

Zie voor nog de schrijvers van de 29e februari ook mijn derde blog van vandaag.