Berichten van 26 april 2026

De Duitse dichter en schrijver Carl-Christian Elze werd geboren op 26 april 1974 in Berlijn. Zie ook alle tags voor Carl-Christian Elze op dit blog.

fötotomische ballade

das fault sich schnell im mutterleib & aast dahin, das kalb
verdreht, blockiert. des muttertiers ziegelrote augenschlitze.
ein guter mann pflanzt seine faust ins fleisch, setzt kalt

die säge an & sägt dem milchvieh durch die aufgeschäumte ritze
die leibfrucht klein: ein vorderbein & noch ein bein & noch
– dem guten mann steckt in der hirnhaut eine mörderhitze –

ein letztes bein! in scheiben heckt der rumpf durchs loch!
die färse presst die fehlgeburt, als wär sie nicht in stücken!
der gute mann am kettenglied, zieht – jede schläfe pocht –

den kopf wie einen stöpsel raus: aufgetürmter rücken
die wirbel: messerstecherei, das fleckvieh stöhnt entschimmelt.
in der wanne liegt nun alles, stirn an steiß, die fliegen zücken

das geschlecht: gebrumme. auf den puzzleteilen: gewimmel.
ein lichtstrahl fällt ins zink & wirft sich dort aufs rot & schwarz.
die mutter glotzt, im fleisch verschnürt, in eine pfütze himmel.

der gute mann befiehlt: „das aus dem blick geschafft!“

anatolische stunde

er hatte die hellblauen augen auf mir
ich vergaß, wer ich war & aß wie sein hund
versunken in brot, trunken vor butter.

wir sprachen ein deutsch hinterm haus
an den hängen, gebrochene sätze von städten
da wo man federn lässt & kinder.

wir gingen rauchend, die jacken voll nüsse
zwischen den bäumen die blicke der kühe sanft
sämig ihren geschmack noch am gaumen.

wir kamen auf feinde zu sprechen, verwundete
stellen im feld, sein gesicht wie ein stein, denn nachts
steigt das wild aus den zedern & scharrt.

wir tranken den cocktail in die körper wie schlaf
wir schliefen am tisch langsam ein, nur der hund
blieb breitköpfig schwer auf den beinen.

lied

& ziehe & ziehe immer am zimmer, am kopf
im spiegel, wie hässlich das wird, wie klaffend
hässlich das wird, dein zimmer im spiegel im kopf
herausziehen wollen! liebestrunkenen kopf
alle die schätze wie splitter wie klinge wie pfeil
herausziehen wollen! wie klaffend das wird
wie spaltholz, gaumenspalte, wolfsrachen!
jetzt die finger ausdrehen, ganz still stehen
im zimmer, im spiegel, nachschwingen sehen
die weißen kissen auf den schwarzen felsen
dein schwarzes haar & wie es still wird nie
dies leichte zittern noch bei jeder fahrt
unter uns die schnellen linien. lilien. weiße
kissen. ganz still stehen im zimmer. ganz still
stehen im zimmer. vermissen. königskind, psst.

het verschil

het verschil tussen een steen
en een hond
lijkt voor mensen enorm te zijn.
beweging en groei
voortplanting en ontwikkeling
stofwisseling en prikkelbaarheid
de kenmerken van alle levende wezens: de onwrikbare zes
op elke school ter wereld
worden ze onderwezen. ze volledig
benoemen en uitleggen
waarom een kaarsvlam niet leeft
ook al flikkert hij in de wind
wordt altijd beloond.
10-jarigen stoppen met praten
tegen stenen, tegen hun knuffels en stokken.
hun hersenen veranderen, onmerkbaar,
van complexere, vertakkende sterrenstelsels
in simpele datasnelwegen
die alleen nog maar in cirkels lopen.
uiterlijk groeien onze schedels
inclusief hun gegroefde vulling,
maar het zijn alleen de rustplaatsen die groeien,
niet de wegen. alleen de rustplaatsen
groeien uit tot steeds grotere gaten
om daarin duizenden
te verzamelen. alle rustplaatsen van alle hersenen
zijn volledig overbevolkt. Op elke
vierkante millimeter dwalen reizigers rond,
miljoenen volwassen,
vermoeide, gedaantes
van kinderkamers dromende invaliden.

Vertaald door Frans Roumen

Carl Christian Elze (Berlijn, 26 april 1974)

Zie voor nog meer schrijvers van de 26^e april ook mijn blog van 26 april 2020 en eveneens mijn blog van 26 april 2019 en ook mijn blog van 26 april 2015 deel 1 en eveneens deel 2.

De Nederlandse schrijfster en dichteres Lidwina Maria Irene (Lidy) van Marissing werd geboren in Bussum op 26 april 1942. Van Marissing volgde de sociale academie in Amsterdam, de stad waar zij in 1960 ging wonen. In 1964 werd zij medewerkster op de kunstredactie van de Volkskrant. De 28 interviews met kunstenaars die zij voor dat dagblad maakte, werden in 1971 gebundeld uitgegeven. Zij debuteerde met poëzie in het literair tijdschrift Ontmoeting. In 1965 zond zij een dichtbundel in voor de Reina Prinsen Geerligsprijs. Die werd toegekend aan Henk van Kerkwijk, maar Van Marissing kreeg een eervolle vermelding. De bundel is echter nooit gepubliceerd. Voor het tijdschrift Raster was zij mederedacteur van de boeken die in de Rasterreeks verschenen in de jaren 1972-1975. In Raster verschenen haar prozacollages. Door het toepassen van aan de film ontleende montagetechnieken streefde zij ernaar aan te tonen dat de beleving van het individu onbewust wordt gestuurd door de maatschappij. Dit blijkt uit onder meer “Ontbinding” (een “anti-roman”, 1972) en “De omgekeerde wereld” (1975). Daarmee schaarde zij zich bij de post-avant-garde van Sybren Polet en Jacq Vogelaar.  Lidy van Marissing maakte met filmregisseur Frans van de Staak de filmscripts voor “Er gaat een eindeloze stoet mensen door mij heen” en “Op uw akkertje”. Haar toneelstuk “De vrouw die een rookspoor achterliet” verfilmde Van de Staak in 1992 onder de titel “Rooksporen”. In april 2024 werd de driejaarlijkse Sybren Poletprijs voor experimentele literatuur aan haar toegekend.

In het voorbijgaan

wat de ochtend bracht haalde de middag
weg, verliezend zich weldra in blauwbestoven
nacht, wij zoeken
al het moois bij elkaar
en laten de rest, de boel
draait lelijk door, wij vegen onze
voeten, graaien met handen vol gaten

wat de nacht niet haalde; alleen
in het voorbijgaan zich tonend: een vlaag
de ochtend, een lichtspel de middag
een doek over de kop een droom, wie
slaapt wordt vroeg of laat
wakker als een ander (met kleurige
veren beplakt of begroeid, de oren gespitst)

springt uit de varens wuivend
te voorschijn; elke ochtend begint
weer van voren (ruggelings valt herinnering
binnen) wij kijken liever
niet achterom, een ruis de eerste uren
wat vloeit de vroege dag, wat morgen ook
gebracht wordt, de avond haalt het in

Mensen over de vloer

kijk maar, er wordt geleefd zoals er wordt gegeten
in deze kamer ruikt het naar bananen

de bezoekers laten zich op sleeptouw nemen door
verzinsels, de bewoners
komen niet meer bij van het lachen

geschiedenis vermengt zich met geklets, bloemrijke
verhalen die ware gebeurtenissen/lotgevallen
aan het oog onttrekken

of de verteller weet dat-ie liegt kun je niet zien
ook hij is een vel papier dat steeds weer dichtgroeit

zoals de slaper gaat slapen om weer deel te worden
van de duisternis, met de klok mee

Lidy van Marissing (Bussum, 26 april 1942)