Naar de inhoud

Romenu

Over literatuur, gedichten, kunst en cultuur
seniorennet.beseniorennet.be

Berichten van 26 februari 2011

Michel Houellebecq, Victor Hugo, Adama van Scheltema, Ulrike Syha, Janus Djurhuus, George Barker

De Franse schrijver Michel Houellebecq werd geboren in Réunion op 26 februari 1958 (1956).

 

Uit: Les Particules élémentaires

 

“L'univers humain – il commençait à s'en rendre compte – était décevant, plein d'angoisse et d'amertume. Les équations mathématiques lui apportaient des joies sereines et vives. Il avançait dans une semi-obscurité, et tout à coup il trouvait un passage : en quelques formules, en quelques factorisations audacieuses, il s'élevait jusqu'à un palier de sérénité lumineuse. La première équation de la démonstration était la plus émouvante, car la vérité qui papillotait à mi-distance était encore incertaine ; la dernière équation était la plus éblouissante, la plus joyeuse.

(…)

 

Cela s'est passé vers la fin du mois de juillet.J'étais parti une semaine chez ma mère sur la Côte. Il y avait toujours du passage, beaucoup de monde. Cet été-là, elle faisait l'amour avec un Canadien – un jeune type très costaud, un vrai physique de bûcheron. Le matin de mon départ, je me suis réveillé très tôt. Le soleil était déjà très chaud. Je suis entré dans leur chambre, ils dormaient tous les deux.J'ai hésité quelques secondes, puisj'ai tiré le drap. Ma mère a bougé,j'ai cru un instant que ses yeux allaient s'ouvrir ; ses cuisses se sont légèrement écartées. Je me suis agenouillé devant sa vulve.J'ai approché ma main à quelques centimètres, mais je n'ai pas osé la toucher. Je suis ressorti pour me branler. Elle recueillait de nombreux chats, tous plus ou moins sauvages. Je me suis approché d'un jeune chat noir qui se chauffait sur une pierre. Le sol autour de la maison était caillouteux, très blanc, d'un blanc impitoyable. Le chat m'a regardé à plusieurs reprises pendant que je me branlais, mais il a fermé les yeux avant quej'éjacule. Je me suis baissé,j'ai ramassé une grosse pierre. Le crâne du chat a éclaté, un peu de cervelle a giclé autour.J'ai recouvert le cadavre de pierres, puis je suis rentré dans la maison ; personne n'était encore réveillé.”

 

 

861333-25cfb301e3fc89a01ee0556a77ba2629.jpg
Michel Houellebecq (Réunion, 26 februari 1958)

 

 

 

 

De Franse dichter en schrijver Victor Hugo werd geboren in Besançon (Franche-Comté) op 26 februari 1802.

 

Uit: L'Homme qui rit

 

„Je représente l'humanité telle que ses maîtres l'ont faite. L'homme est un mutilé. Ce qu'on m'a fait, on l'a fait au genre humain. On lui a déformé le droit, la justice, la vérité, la raison, l'intelligence, comme à moi les yeux, les narines et les oreilles ; comme à moi, on lui a mis au coeur un cloaque de colère et de douleur, et sur la face un masque de contentement. Où s'était posé le doigt,de Dieu, s'est appuyée la griffe du roi. Monstrueuse superposition. Évêques, pairs et princes, le peuple c'est le souffrant profond qui rit à la surface. Mylords, je vous le dis, le peuple, c'est moi. Aujourd'hui vous l'opprimez, aujourd'hui vous me huez. Mais l'avenir, c'est le dégel sombre. Ce qui était pierre devient flot. L'apparence solide se change en submersion. Un craquement, et tout est dit. Il viendra une heure où une convulsion brisera votre oppression, où un rugissement répliquera à vos huées. (...) Tremblez. Les incorruptibles solutions approchent, les ongles coupés repoussent, les langues arrachées s'envolent, et deviennent des langues de feu éparses au vent des ténèbres, et hurlent dans l'infini ; ceux qui ont faim montrent leurs dents oisives, les paradis bâtis sur les enfers chancellent, on souffre, on souffre, on souffre, et ce qui est en haut penche, et ce qui est en bas s'entrouvre, l'ombre demande à devenir lumière, le damné discute l'élu, c'est le peuple qui vient, vous dis-je, c'est l'homme qui monte, c'est la fin qui commence, c'est la rouge aurore de la catastrophe, et voilà ce qu'il y a dans ce rire, dont vous riez !“

 

 

861333-7889fb97690dd8df0edd5986014ea0a7.jpg
Victor Hugo (26 februari 1802 –  22 mei 1885)

Victor Hugo met zoontje François-Victor (in 1836), foto van J. E. Bulloz

 

 

 

 

De Nederlandse dichter Carel Steven Adama van Scheltema werd geboren in Amsterdam op 26 februari 1877.

 

Maart

 

Nou is de Winter weggeruimd.

Die aan de aard zat vastgevroren,

Nou is het vuil er afgeschuimd

En komt de blote grond te voren.

 

Maart heeft de korst al schoongespoeld

En blaast er op om 't af te drogen;

Zijn eigen borst is blootgewoeld -

Daar gaat die knaap: - zijn donkre ogen,

 

Als vijvers waar een bloem in drijft

- Maar waar geen bodem is te schouwen

En 't wijze water doodstil blijft -

Kijken in ledige landouwen;

 

Hij houdt een dood blad in zijn mond,

En blaast het weg - een vreemde vlinder! -

Dan zoekt hij ijvrig aan de grond: -

Hij is de mooie bloemenvinder,

 

Waarnaar de eerste krokus gluurt

En opkijkt uit haar winterdromen -

Luister! een lijster tureluurt

Al ginder in de hoge bomen!

 

Die heeft het gure tij al lief!

Die roept het licht om mee te spelen:

Wat zou zo'n boze lentedief

Anders dan zonnestralen stelen?

 

Daar zijgt de zon in 't waterland

En lacht een rimpling in de sloten, -

De jonge Maart slaapt aan de kant,

Met de eerste bloem, bij de eerste loten.-

 

De schrale aard leek uitgeteerd

En afgeleefd in al haar naden

En zwarte voegen, - zie: nou keert

Haar jeugd uit de geleden schade!

 

Zij heeft gedragen en gebaard,

Al zoveel eindeloze malen -

Nou staat haar stil gelaat verklaard

En gaat zij rustig ademhalen.

 

Zo'n lieve lach heeft ook een vrouw,

Als ze uit het bleke bed weer 't leven

Ziet en aanneemt en weer de vouw

Van naar verdriet heeft gladgewreven.-

 

Als aard en akker draagt ons hoofd

De voren van zijn wil en werken, -

Geen hand, die uit die voegen rooft,

Geen wind, die ons de diepe merken

 

Van 't leven en het weten neemt! -

Leun gij dan, maat, op de oude spade!

Zie naar die gaard en klare beemd,

En lees de vrucht van al uw daden

 

En al uw kommer in de lach

Van wat vergaat en wordt geboren: -

Uw leven is een dorre dag. -

Hebt gij een dode schijn verloren -

 

Zij gij 't die de eerste paasbloem vindt

Om daar de aard mee af te romen,

Tot de eerste Mei uw dorstig kind

Over zijn bloesems heen ziet komen,

 

En gij in de geruste schoot

Van Hollands wei u leit te slapen;

Maar 't leven verft uw lijf nog rood!

En roept uw klare geest te wapen

 

In 't werktuig dat uw leger teelt,

In 't voorjaar dat uw moed zal dragen,

Uw onder-gang en op-tocht beeldt

In de gedaante van de dagen,

 

Wier ring in u zijn orde herschept.

O gij: gedenk de stille maaier,

Die vroeg genoeg zijn voeten rept! -

Zie! zie: daarginder gaat een zaaier!

 

 

 861333-fe076dce0c170b2ae425b410412a04d7.jpg

Adama van Scheltema (26 februari 1877 - 6 mei 1924)

 

 

 

Zie voor de drie bovenstaande schrijvers ook mijn blog van 26 februari 2007 en ook mijn blog van 26 februari 2008 en ook mijn blog van 26 februari 2009 en ook mijn blog van 26 februari 2010.

 

 

 

De Duitse schrijfster en vertaalster Ulrike Syha werd geboren op 26 februari 1976 in Wiesbaden. Zie ook mijn blog van 26 februari 2009 en ook mijn blog van 26 februari 2010.

 

Uit: Unterwegs durch Angstlandschaften (Bespreking van het stuk „Autofahren in Deutaschland“ door Eva Behrendt in Kultiversum)

 

„Auf Autobahnraststätten und in Ionenbeschleunigungszentren, Waschsalons und Mietshauskellern lässt die 1976 geborene Autorin ihre vier nicht mehr ganz jugendlichen Hauptfiguren aufeinander prallen. Obwohl an diesen öffentlichen Orten früher oder später garantiert jemand einen Revolver entsichert, eine Bombe explodiert oder ein Wagen aus der Spur gerät, wahren die Dialoge auch bei aufsteigender Panik äußerste verbale Präzision – und Coolness, die sich zugleich auch stets ein bisschen auf die Schippe nimmt. Tempo, Lakonie und trockenen Witz steigert Syha noch dadurch, dass sie fast ununterbrochen den unausgesprochenen Gedankensubtext ihrer Figuren mitliefert: Weniger als lustigen Denkblasen-Effekt à la «Der kleine Wichser», sondern als mehrstimmig sarkastischen, Erzählerfunktion übernehmenden Kommentar, der den Figuren Tiefenschärfe verleiht. Allein Cleo «denkt» nichts hinter oder in Distanz zu ihrer Rede, wahrscheinlich, weil sie ohnehin mit dem identisch ist, was sie sagt. Den Ernst der Stimmung stellt das allenfalls vorübergehend in Frage. Denn immer dann, wenn einer mit dem Auto unterwegs ist, meistens auf der Flucht und oft vor sich selbst, wagt er melancholische Pausenmonologe, manchmal poetisch, öfter, wie im richtigen Leben, hemmungslos pathetisch.“ 

 

 

 861333-6d2d49b60e666006d7cb6b180c34dcdd.jpg

Ulrike Syha (Wiesbaden, 26 februari 1976)

 

 

 

 

De Faeröische dichter en schrijver Janus Djurhuus werd geboren op 26 februari 1881 in Tórshavn. Zie ook mijn blog van 26 februari 2009 en ook mijn blog van 26 februari 2010.

 

 

Atlantis

 

She was wrapped in the sea-foam and the moon beams of the night
shining, just like phosphorence, in the gloomy dawn,
fair as Brynhild Budle’s daughter, beautiful and bright
the suitor shy princess, whom no man ever owned.

And it seemed to me, I knew her, from long forgotten rhymes
-like the ecchoe of the ocean in a strange and woeful tune,
these hymns of grief preserved by the seashells to our time,
the songs that Oceanos sung with Passate and Monsoon.

And I thought I caught a glimpse of castles and of towns,
where the noble people travelled to  spring- and authumn balls
and the crowd went to the ceremonies at the dusk of dawn,
at dedicated shrines and the sacred temple walls.

And I recognized her, she was the priestess of Atlantis,
those sunken and storied and cultivated lands,
she who blessed at the spring-feasts, with garlands of eranthis,
men and women, stock and crop with the vestal virgin’s hands.
-----
Legend tells that Faroe Islands in the Atlantic Sea,
are situated over those long forgotten lands,
and the priestess of Atlantis dressed in northern winds and
in moonlit nights is seen, stretching out her pallid hands.

Legend tells, that they who meet the priestess of Atlantis,
they shall follow her down to her blue home in the deep,
and she smiles until they sleep, and she wraps them with eranthis
while their relatives and friends are left to mourn and weep.


Vertaald door A. E. Petersen

 

 

 861333-775a21d109e85003015ca3b9e0a79c23.jpg

Janus Djurhuus (26 februari 1881 – 31 augustus 1948)

 

 



De Engelse dichter
George Granville Barker werd geboren op 26 februari 1913 in Loughton, Essex. Zie ook mijn blog van 13 februari 2007 en ook mijn blog van 13 februari 2008 en ook mijn blog van 13 februari 2009 en ook mijn blog van 26 februari 2010.

 

 

Grandfather, Grandfather 

 

Grandfather, Grandfather,

what do pandas say?

Grandfather, Grandfather,

as among the rocks they roll

and rather sadly play

a game that seems

to do with dreams

of places far away.

Grandfather, Grandfather,

what do pandas say?

 

Grand-daughter, Grand-daughter,

when the pandas play

rather sadly in the rocks

this is what they say

to one another as they seem

to remember in a dream

those places far away:

'Let us tell no one

the word that we say

softly to one another

as we roll and play.

For if they ever heard it,

the tall two-legged Understanders

who always want to know what pandas

like us love to say,

yes, if they ever heard it

they would take it away.'

 

 

 861333-c42ad5fdd5e2dadcd6d64e81cc5d750b.jpg

George Barker (26 februari 1913 – 27 oktober 1991)

Portret door Patrick Swift, ca 1960


Zie voor nog meer schrijvers van de 26e februari ook mijn vorige blog van vandaag.

Geschreven door Romenu om 18:14 Reageer op dit bericht

Hermann Lenz, Jean Teulé, Vercors, Pierre Mac Orlan, Antonín Sova, August Thieme, Johann Lauremberg

De Duitse schrijver Hermann Lenz werd op 26 februari 1913 in Stuttgart geboren. Zie ook mijn blog van 26 februari 2007 en ook mijn blog van 26 februari 2009 en ook mijn blog van 26 februari 2010.

 

Uit: Im stillen Haus Wo Hermann Lenz in München schrieb (door Norbert Hummelt)

 

„Die Fahrt zum stillen Haus des Schriftstellers Hermann Lenz ist unspektakulär. Gleich, ob man vom Flughafen oder vom Münchener Hauptbahnhof kommt: Am Marienplatz steigt man in die U-Bahn und vier Stationen später, an der Münchner Freiheit, wieder aus. Oberirdisch bietet sich ein eher ernüchternder Anblick. Die vierspurige Leopoldstraße ist vor allem laut, geschäftig, gesichtslos, ein Schwabing-Gefühl will sich nicht einstellen; doch findet sich zum Glück ein Blumenladen, denn ohne etwas in der Hand will der Besucher nicht vor der Tür stehen. Sobald er in die Karl-Theodor-Straße eingebogen ist, stellt sich eine Beruhigung ein, hier kehrt man dem Rummel den Rücken, und dieses Gefühl verstärkt sich schon ein paar Meter weiter, als die Mannheimer Straße erreicht ist. Eine kleine Stichstraße, die wie eine Sackgasse wirkt, nach vielleicht 200 Metern aber auf die ebenfalls kleine Sulzbacher Straße trifft. Auf halbem Wege, auf der linken Seite, steht das Haus Nr. 5, das sich in keiner Weise von den anderen Reihenhäusern abhebt. Die drei Stockwerke sieht man ihm nicht an,

es scheint sich wegzuducken, macht so wenig Aufhebens von sich wie die Bücher, die in diesem Haus geschrieben wurden. Aber wenn man dann hineinschaut …

Wie die anderen Häuser der Umgebung wurde dieses Haus Mitte der dreißiger Jahre von der Firma Hartlaub & Eichbauer gebaut; damals war hier die Stadt zu Ende, dehnten sich Schrebergärten und Tennisplätze, und noch heute kann man aus den oberen Fenstern auf einen Sportplatz sehen. Die Vorderseite des Hauses ist mit wildem Wein bewachsen, schon auf einem Foto von 1940 rankt er sich empor: Ein rasch wucherndes Pioniergewächs, das dem erst wenige Jahre stehen- den Haus bereits die Würde des Alten verleiht. Auf diesem Foto sieht man Hermann Lenz im Alter von 27 Jahren, in der Uniform der deutschen Wehrmacht, die Hände an der Hosennaht, den Wäschebeutel

in der Hand, finster schauend durch die Nickelbrille, auf Fronturlaub vom Frankreichfeldzug. Zu dieser Zeit war er hier polizeilich gemeldet, im elterlichen Haus der Freundin. Im kunsthistorischen Seminar

hatten sie sich kennengelernt, am 9. Dezember 1937 wechselten sie erste Worte, Hermann und Hanne, zwei Jahre jünger, sprachen über das ferne Wien, ein Sehnsuchtsziel, zu jener Zeit noch außerhalb von Deutschland.“

 

 

 861328-4d80f3a5ad1e6085683a2bedea1f9be9.jpg

Hermann Lenz (26 februari 1913 – 12 mei 1998)

Boekomslag

 

 

 

De Franse schrijver, scenarioschrijver en acteur Jean Teulé werd geboren op 26 februari 1953 in Saint-Lô, Manche. Zie ook mijn blog van 26 februari 2009 en ook mijn blog van 26 februari 2010.

 

Uit: Le Montespan

 

„Un aristocrate conseille un autre : 'Les caries sont dues à des vers dentaires qu'il faut tuer avec des emplâtres de poudre de corne de cerf mélangée à du miel.' Et ils trinquent en buvant une eau-de-vie de fenouil, demandent à Montespan : 'Qu' en pensez-vous ?' Cravate fatiguée en dentelle, justaucorps râpé et chausses à tuyaux d'orgues avachies, Louis-Henri, sous les lambris d'or, tourne sa veste sale. Il ne se sent pas à l'aise parmi ces gens avec qui il faut toujours avoir la bouche ouverte pour rire ou parler. Il reconnaît devant lui, tirée en arrière et maintenue par un cerceau, la coiffure caractéristique d'Athénaïs retombant de chaque côté de la nuque. Derrière son dos, il la prend par la taille et se penche à son oreille, elle se retourne. Ce n'est pas Athénaïs mais une inconnue coiffée comme elle. Il demande excuse : 'Oh, veuillez me pardonner, je croyais que ...' et s'aperçoit que beaucoup de femmes de l'assemblée ont adopté la coiffure à la hurluberlu de son épouse.“

 

 

861328-7abf5c593afecaf9adf6c8b4d3e97d31.jpg
Jean Teulé (Saint-Lô, Manche, 26 februari 1953)

 

 

 

 

De Franse schrijver en karikaturist Jean Bruller alias Vercors werd geboren op 26 februari 1902 in Parijs. Zie ook mijn blog van 26 februari 2007 en ook mijn blog van 26 februari 2009 en ook mijn blog van 26 februari 2010.

 

Uit: 21 recettes pratiques de mort violente

 

Du suicide par asphyxie carbonique

 

S'obtient en faisant brûler du charbon dans un poêle, dans une chambre parfaitement isolée de l'extérieur. La mort survient sitôt l'atmosphère suffisamment saturée d'oxyde de carbone. Poêle et charbon ne sont d'ailleurs pas indispensables. Les personnes économes et patientes pourront les remplacer avantageusement par leur propre respiration, substituant seulement, dans un temps un peu plus long, l'acide carbonique à l'oxyde de carbone, et réalisant ainsi une autoasphyxie qui fait de cette méthode un suicide absolu, de toute beauté. Dans le cas où l'on se servirait d'un poêle, employer de préférence des poêles de dimensions raisonnables.

Se méfier de ces poêles portatifs qu'emploient beaucoup de gens, dits "poêles dans la main"; ils ne réussissent guère qu'à conférer à leur propriétaire une langueur et une nonchalance qu'ils gardent toute leur vie, mais qui entraînent rarement une issue fatale.“

 

 

 861328-7fc2923ad0a5f647e6ae45aa88597982.gif

Vercors (26 februari 1902 – 10 juni 1991)

 

 

 

 

De Franse schrijver en songwriter Pierre Mac Orlan werd geboren op 26 februari 1882 in Peronne als Pierre Dumarchey. Zie ook mijn blog van 26 februari 2009 en ook mijn blog van 26 februari 2010.

 

Uit: Montmartre

 

"Je suis allé a Roudon. J'ai titubé sur les planches mal assujetties qui franchissent les Mauves dans les prairies si fraîches et si jeunes. Jai vu danser les filles en coiffe a l'Assemblée de Meung. Couté, vêtu de sa courte blouse bleue écrivait: “Viens danser”, ses mains noueuses de paysan crispées sur le bois du porte-plume comme sur le mancheron d'une charrue. J'aimais ainsi les paysans de la Loire et c'est pourquoi je vis depuis trente années parmi les paysans de la Brie, entre le blé et le vin, comme c'était en 1900 entre les vignes de Tavers et les champs dorés au bord de la route de Vend6me. Couté, grand poète et cœur excellent, fut longtemps mon compagnon. Chez Bouscarat, nous habitions deux chambres voisines. Couté écrivait des poèmes révolutionnaires, car il fut toujours fidèle dans sa foi qui était celle de la justice pour les plus humbles. Souvent, très souvent, les souvenirs de Meung s'éparpillaient autour de lui pour se heurter aux tristes meubles de sa chambre. Mais, il gardait farouche la pudeur de ses émotions principales: celles qui lui inspiraient de si tendres chansons d'amour. Couté vivait en apparence sans amour. S'il y eut l'apparence d'une jeune fille dans sa brève existence, personne, sans doute, ne connut son nom. Ce n'était pas une fille de Paris, mais peut-être celle d'un souvenir charmant cueilli dans la chanson des conscrits de la Loire :

Ne pleure pas la belle, nous te le "renderons”

Le baiser qu' on t’a pris sur les bords de la Louèère-re ,

Nous te le renderons, si t' en fais une histouèère-re.

 

 

 861328-d0988ed4139b15295c07d60313def6cb.jpg

Pierre Mac Orlan (26 februari 1882 – 27 juni 1970)

 

 

 

 

De Tsjechische schrijver en dichter Antonín Sova werd geboren op 26 februari 1864 in Pacov (Dt. Patzau). Zie ook mijn blog van 26 februari 2009. Zie ook mijn blog van 26 februari 2007 en ook mijn blog van 26 februari 2010.

 

 

Qui défrisa vos cheveux bruns?

Lorsqu'elle vint dans mon verger, précisément tout se fanait.
Sur l'horizon, morose et vagabond, le soleil sommeillait.

Pourquoi si tard? lui dis-je. Dans les brumes se sont tus les clochers.
Les derniers soleils ne sont que des oiseaux dans les herbes cachés,

mes prés languissent et les eaux se sont obscurcies,
les ombres passent dans les chenaux -jeu stéril que ceci-,

partir sur les îles vertes, je veux partir vers les lointains,
je hisse les drapeaux, les voiles blanches, je tire les filins.

Dans ce printemps je vous attendais. Le jour tintait à l'horizon.
Pour que l'écho de votre voix s'y prenne, j'ai tendu les rayons.

Où étiez-vous alors? Dites, en quels lieux, quels chemins?
De qui étiez-vous le printemps? Dîtes, qui défrisa vos cheveux bruns?

En quel lieu les nuits chaudes vous chantèrent jusqu'au matin?
Par ce silence effrayé mon âme soupirait du soir au matin.

Maintenant que j'ai tout oublié, prêt à tout abandonner,
prêt à prendre la mer, pourquoi venir faner dans mon verger?

Les soleils flambent et les montagnes crient de joie, mais ce n'est pas pour nous.
L'odeur des prairies, le chant de l'air passent très loin de nous.

Je vais m'embarquer seul et j'écoute de l'automne le chant divin,
à la recherche du Nouveau royaume.

Qui défrisa vos cheveux bruns?

 

 

 861328-d449bfd9a3b9b2266f0597e08e451961.jpg

Antonín Sova (26 februari 1864 – 16 augustus 1928)

 

 

 

 

De Duitse dichter August Thieme werd geboren op 26 februari 1780 in Allstedt. Zie ook mijn blog van 26 februari 2009 en ook mijn blog van 26 februari 2010.

 

 

Vier Blumen

(An die Familie Schinkels)

 

Schon sah ich die Wälder herbstlich brau’n

Und den Fels um sich wickeln den Nebelshawl,

Da zog ich noch – mit vier edlen Frau'n

Empor im romantischen Bodethal;

Und als es nun kam zum Heimwärtsgeh'n

Zum Zaudern und Fragen nach Wiederseh'n,

Da dachte ich, daß unvergessen ich sei

Lege ich Jeder ein Blümchen noch bei!

 

Und da hatte ein Körnchen den Felsen gesprengt,

Und drängte ein Blümchen auf  rosenroth,

Da sprach die eine, wie herzbeengt:

„Das Blümchen gleiche dem Kind in der Noth,

„Und es käme doch fast grausam ‘raus,

„Machte man’s todt für einen Strauߓ!

Der Einen die gesprochen so M u t t e r mild –

War ich, die H a i d e  zu schenken gewillt –

 

Und wie schön auch Susanne die Flöte sang,

Und Elisabeth das weiche Fagot,

M a r i e  mir doch nach dem Herzen rang,

Weil sie leidend folgte der Liebe Gebot,

Und am Flügel diente zum Piedestal, -

Den Schwestern bei dem schönen Choral:

Ihr hab ich, weil's trägt so verborgene Frucht,

Vom E n g e ls ü ß  um ein Blättchen gesucht.

 

Doch hoch aus der Trapp‘ in der Schluchten Thor

Da kukte ein nußbraun Auge so fein

Wie aus den Kesseln der Tiefe empor

Und fing die Hörner der Firsten sich ein.

An allem Schönen dies Auge sich übt,

Und durch Hand und Griffel es wiedergiebt!

Daß es bleibe, was ach! so schön mir schien

Sucht' ich für S u s a n n e  das  I m m e r g r ün

 

Doch noch ein Auge mit brauner Nacht

Hat Zauberkräfte in seinem Schein,

Daß es den Fehlenden besser macht,

Und erschüttert, je tiefer er blickt hinein!

Dies Auge kann beugen, wer Wildes denkt

Und trösten die Herzen, die sich gekränkt!

Da habe ich unter den Blumen geloost

Und auf die E l i s a b e t h  fiel – der A u g e n t  r o st.

 

 

 861328-3f4815d7b30bbba2c938bacb2db59906.jpg

August Thieme (26 februari 1780 – 13 juni 1860)

Allstedt

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Johann Lauremberg werd geboren op 26 februari 1590 in Rostock,. Zie ook mijn blog van 26 februari 2009 en ook mijn blog van 26 februari 2010.

 

 

Dat Erste Schertz-Gedichte (Fragment)

Vom itzigen Wandel und Maneeren der Minschen

 

Darna word ick Euphorb, und mit vör Troja toech,
Dar ick ock mangen Held mit minem Sweerd ersloeg.
Als ick im sülven Krieg min levend müste laten,
In einen Paweluen ward mine Seel gegaten:
Ick ward ein Vagel schon, offtmahls heb ick gepraelt
Mit minem bunten Schwantz, mit Golde dörch gemahlt.

Endlick bin ick ein Minsch als junck und nie gebahren:
Herna wenn mine Seel uth dissem Lyff werd fahren,
Wor se werd inloseern, steit in der Götter Knee,
Off ick ein ander Minsch schal werden edder Veh.
Darüm seet juw woll vör, dat gy van keinen dingen
De levend hebbn gehat, in juwen Bueck verschlingen:
Woll solckes würde dohn, de müste twifflen sehr,
Off nicht dat Flesch ein stück van sinem Vader wehr.
Wen disse opinion itzund würd angenahmen,
Würd ick woll offtermahls in sware dancken kamen,
Vnd twifelhafftig syn, wat ick doch wünschen wold,
In welck ein ander Lyff min Geest infahren schold.
Denn dat ick scholde syn ein Storck edr ander Vagel,
Dat mach ick nicht, darna steit mi ock nicht de Kagel.

 

 

861328-4ddd1c8d42af7577ad801b58e3d98a5e.jpg
Johann Lauremberg (26 februari 1590 – 28 februari 1658)

Rostock (Geen portret beschikbaar)

 

Geschreven door Romenu om 18:06 Reageer op dit bericht

Meer van Romenu

↑ Terug naar de berichten