Naar de inhoud

Romenu

Over literatuur, gedichten, kunst en cultuur
seniorennet.beseniorennet.be

Berichten van 15 juli 2011

Iris Murdoch, Richard Russo, Jean Christophe Grangé, Driss Chraïbi, Walter Benjamin, Jacques Rivière

De Iers-Britse schrijfster en filosofe Iris Murdoch werd geboren in Dublin op 15 juli 1919. Zie ook mijn blog van 15 juli 2007 en ook mijn blog van 15 juli 2008 en ook mijn blog van 15 juli 2009 en ook mijn blog van 15 juli 2010.

 

Uit: The Black Prince

 

„I lived then and had long lived in a ground-floor flat in a small shabby pretty court of terrace houses in North Soho, not far from the Post Office Tower, an area of perpetual seedy brouhaha. I preferred this genteel metropolitan poverty to the styleless surburban affluence favoured by the Baffins. My ‘rooms’ were all at the back. My bedroom looked on to dustbins and a fire escape. My sitting-room on to a plain brick wall caked with muck. The sitting-room, half a room really (the other half, stripped and degraded, was the bedroom) had wooden panels of that powdery dignified shade of green which can only be achieved by about fifty years of fading. This place I had crammed with too much furniture, with Victorian and oriental bric-à-brac, with tiny heterogeneous objets d'art, little cushions, inlaid trays, velvet cloths, antimacassars even, lace even. I amass rather than collect. I am also meticulously tidy though resigned to dust. A sunless and cosy womb my flat was, with a highly wrought interior and no outside. Only from the front door of the house, which was not my front door, could one squint up at sky over tall buildings and see above the serene austere erection of the Post Office Tower.

So it was that I deliberately delayed my departure. What if I had not done so? I was proposing to disappear for the whole summer, to a place incidentally which I had never seen but had adopted blind. I had not told Arnold where I was going. I had mystified him. Why I wonder? Out of some sort of obscure spite? Mystery always bulks larger. I had told him with a firm vagueness that I should be travelling abroad, no address. Why these lies? I suppose I did it partly to surprise him. I was a man who never went anywhere. Perhaps I felt it was time I gave Arnold a surprise. Neither had I informed my sister Priscilla that I was leaving London. There was nothing odd in that. She lived in Bristol with a husband whom I found distasteful. Suppose I had left the house before Francis Marloe knocked on the door? Suppose the tram had arrived at the tram stop and taken Prinzip away before the Archduke's car came round the corner?

I repacked the suitcases and transferred to my pocket, for re-reading in the train, the third version of my review of Arnold's latest novel. As a one-book-a-year man Arnold Baffin, the prolific popular novelist, is never long out of the public eye. I have had differences of opinion with Arnold about his writing. Sometimes in a close friendship, where important matters are concerned, people agree to differ and, in that area, fall silent. So, for a time, it had been with us. Artists are touchy folk. I had, however, after a superficial glance at his latest book, found things in it which I liked, and I had agreed to review it for a Sunday paper. I rarely wrote reviews, being in fact rarely asked to.“

 

 

953327-572534833e4cfc61e98a971c25564d84.jpg
Iris Murdoch (15 juli 1919 – 8 februari 1999)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Richard Russo werd geboren op 15 juli 1949 in Johnstown, New York.  Zie ook mijn blog van 15 juli 2007 en ook mijn blog van 15 juli 2008 en ook mijn blog van 15 juli 2009. en ook mijn blog van 15 juli 2010.

 

Uit: Schadevolle jaren (Vertaald door Kees Mollema)

 

„Mijn vader wist, net als zoveel mannen met wie hij had gediend,  precies wat hij wilde doen als de oorlog voorbij was. Hij wilde zuipen, naar de hoeren en wedden op de renbaan. ‘Hij krijgt er wel

genoeg van,’ zei mijn moeder vol vertrouwen. Ze probeerde hem bij  te houden in die eerste, woelige maanden na de thuiskomst van de  mannen, maar dat redde ze niet, omdat er op háár de afgelopen drie  jaar niet was geschoten en zíj niet elke ochtend wakker werd met  een gevoel van verbazing. Een tijdje was het leuk, de lange nachten,  de droge martini’s en de fotofinishes op de renbaan, maar toen was  ze plotseling zwanger van mij en besloot ze dat de oorlog nu écht  voorbij moest zijn. Bijna iedereen die ze kende leidde weer een  geregeld leven, want zelfs een overwinning kon je niet eindeloos  blijven vieren. Ik denk niet dat het bij haar opkwam dat mijn vader  niet de overwinning vierde, en dat ook nooit had gedaan. Hij vierde  het leven. Zijn leven. Zij mocht meedoen als ze daar zin in had, of  niet, als ze er geen zin in had, wat haar het beste uitkwam. ‘Hij  krijgt er wel genoeg van,’ zei ze tegen mijn grootvader, die net zelf  uitgeput en verzwakt door malaria was teruggekeerd naar zijn bescheiden huis in Mohawk, dat hij had gekocht met een aanbetaling  van tweehonderd dollar, een jaar na het einde van de vorige oorlog,  waarvoor hij te jong was geweest om zich aan te melden. Maar nu had hij geen behoefte de overwinning of wat dan ook te vieren. Zijn  vrouw was overleden tijdens zijn verblijf op de Stille Zuidzee, maar  ze hadden toch al niet meer van elkaar gehouden, wat een van de  redenen was geweest dat hij zich op zijn tweeënveertigste had aangemeld om te vechten in een oorlog waarin hij eigenlijk niet had  willen vechten. Ze was geen slechte vrouw geweest, en het feit dat  hij haar dood niet als een verlies voelde, maakte hem terneergeslagen en teleurgesteld. In zijn ziekenhuisbed in New London, Connecticut las hij boeken en schreef zijn memoires, terwijl zijn jongere medepatiënten, allemaal herstellende van malaria, pokerden  en wachtten op toestemming om op weekendverlof te gaan.“

 

 

 953327-0a55ea902c073cca0a644d4305379529.jpg

Richard Russo (Johnstown, 15 juli 1949)

 

 

 

 

De Franse schrijver Jean Christophe Grangé werd geboren op 15 juli 1961 in Parijs. Zie ook mijn blog van 15 juli 2007 en ook mijn blog van 15 juli 2008 en ook mijn blog van 15 juli 2009 en ook mijn blog van 15 juli 2010.

 

Uit: Les Rivières pourpres

 

„Pierre Niémans, doigts crispés sur l'émetteur VHF, regardait en contrebas la foule descendre les rampes de béton du parc des Princes. Des milliers de crânes en feu, de chapeaux blancs, d'écharpes criardes, formant un ruban bigarré et délirant. Une explosion de confettis. Ou une légion de démons hallucinés. Et les trois notes, toujours, lentes et lancinantes: "Ga-na-mos I"

Le policier, debout sur le toit de l'école maternelle qui faisait face au Parc, cadra les manœuvres des troisième et quatrième brigades des compagnies républicaines de sécurité. Les hommes en bleu sombre couraient sous leurs casques noirs, protégés par leurs boucliers de polycarbonate. La méthode classique. Deux cents hommes de part et d'autre de chaque série de portes, et des commandos "écrans", chargés d'éviter que les supporteurs des deux équipes ne se croisent, ne s'approchent, ne s'aperçoivent mme...

Ce soir, pour la rencontre Saragosse-Arsenal, le seul match de l'année où deux équipes non françaises s'affrontaient à Paris, plus de mille quatre cents policiers et gendarmes avaient été mobilisés. Contrôles d'identité, fouilles au corps, et encadrement des quarante mille supporteurs venus des deux pays. Le commissaire principal Pierre Niémans était l'un des responsables de ces manœuvres. Ce type d'opérations ne correspondait pas à ses fonctions habituelles, mais le policier coiffé en brosse appréciait ces exercices. De la surveillance et de l'affrontement purs. Sans enquête ni procédure. D'une certaine façon, une telle gratuité le reposait. Et il aimait l'aspect militaire de cette armée en marche.

Les supporteurs parvenaient au premier niveau - on pouvait les apercevoir, entre les fuselages bétonnés de la construction, au-dessus des portes H et G. Niémans regarda sa montre. Dans quatre minutes, ils seraient dehors, se déversant sur la chaussée. Alors commenceraient les risques de contacts, de dérapages, de ruptures. Le policier gonfla ses poumons à bloc. La nuit d'octobre était chargée de tension.“

 

 

 953327-1d1f10c3955fc76c24c603cbcb7e9a30.jpg

Jean Christophe Grangé (Parijs, 15 juli 1961)

 

 

 

 

De Marokkaanse schrijver Driss Chraïbi werd geboren in El Jadida op 15 juli 1926. Zie ook mijn blog van 15 juli 2007 en ook mijn blog van 15 juli 2008 en ook mijn blog van 15 juli 2009 en ook mijn blog van 15 juli 2010. 

 

Uit: Ermittlungen im Landesinnern (Vertaald door Angela Tschorsnig)

 

"Bei Allah und dem Propheten, ein gewisser Driss Chraibi hat den Verstand verloren! Er ist ein subversives Element und ein gefährlicher Insektueller, die Zivilisation hat seinen Kopf verdreht, denn folgendes hat sich zugetragen: Ich und der Polizeichef, wir sind in offizieller Mission in ein kleines Dorf im marokkanischen Atlas gefahren, zu Bergbewohnern aus dem Mittelalter, die die Regierung nicht kennen, und das Fernsehen schon gar nicht. Gut. Es herrschte eine Temperatur wie in einem Backofen, es war nämlich Sommer, und die Ermittlungen hatten sich ziemlich bald festgefahren. Anstatt Mitleid mit uns zu empfinden und uns zu Hilfe zu kommen, hat der Driss Schreibi mit seinem bescheuerten Kopf nichts Besseres zu tun gehabt, als uns ständig mit seinen langen Zähnen auszulachen. Er hat glattweg die Ermittlungen an unserer Stelle geführt, obwohl er kein Berufspolizist ist; er hat sogar über unsereins, den Chef und mich, über die kulturelle Zusammenarbeit zwischen den Polizeiorganisationen und über den Staat selbst Erkundigungen eingezogen. Und dabei hat er den Unterschied zwischen uns und den normalen Verwaltungsobjekten wie einen alten Reifen plattgefahren. Denn wir verfügen schliesslich über eine mit einer Parzelle Autorität vermischte mittlere Reife. Und das hat er alles getan, während er uns dabei beobachtete, wie wir Tadschin aus dem Paradies assen, uns ausruhten oder beim Palaver zusammensassen. Wo er wohl diese Akte aufgestöbert hat? Er hat unsere eigenen Worte verwendet und unsere Gefühle ausgedrückt, so dass man fast meinen könnte, er habe in jedem einzelnen von uns dringesteckt.”

 

 

 953327-220940420b888e7241170a217c81f6a5.jpg

Driss Chraïbi (15 juli 1926 – 1 april 2007)

 

 

 

 

De Joods-Duitse schrijver en cultuurfilosoof Walter Benjamin werd geboren op 15 juli 1892 in Berlijn.  Zie ook mijn blog van 15 juli 2007 en ook mijn blog van 15 juli 2008 en ook mijn blog van 15 juli 2009 en ook mijn blog van 15 juli 2010.
 

Uit: Das Kunstwerk im Zeitalter seiner technischen Reproduzierbarkeit

 

„Die Graphik wurde  durch die Lithographie befähigt, den Alltag illustrativ  zu begleiten. Sie begann, Schritt mit dem Druck zu  halten. In diesem Beginnen wurde sie aber schon wenige Jahrzehnte nach der Erfindung des Steindrucks  durch die Photographie überflügelt. Mit der Photographie war die Hand im Prozeß bildlicher Reproduktion zum ersten Mal von den wichtigsten künstlerischen Obliegenheiten entlastet, welche nunmehr  dem ins Objektiv blickenden Auge allein zufielen. Da  das Auge schneller erfaßt, als die Hand zeichnet, so  wurde der Prozeß bildlicher Reproduktion so ungeheuer beschleunigt, daß er mit dem Sprechen Schritt  halten konnte. Der Filmoperateur fixiert im Atelier

kurbelnd die Bilder mit der gleichen Schnelligkeit,  mit der der Darsteller spricht. Wenn in der Lithographie virtuell die illustrierte Zeitung verborgen war,  so in der Photographie der Tonfilm. Die technische  Reproduktion des Tons wurde am Ende des vorigen  Jahrhunderts in Angriff genommen. Diese konvergierenden Bemühungen haben eine Situation absehbar gemacht, die Paul Valéry mit dem Satz kennzeichnet: »Wie Wasser, Gas und elektrischer Strom von  weither auf einen fast unmerklichen Handgriff hin  in unsere Wohnungen kommen, um uns zu bedienen, so werden wir mit Bildern oder mit Tonfolgen  versehen werden, die sich, auf einen kleinen Griff,  fast ein Zeichen einstellen und uns ebenso wieder  verlassen«.

 

 

 953327-1f81bd071736a3c42aa1f54228cd5b00.jpg

Walter Benjamin (15 juli 1892 - 27 september 1940)

In de Bibliothèque nationale, Parijs, 1937

 

 

 

 

De Franse schrijver Jacques Rivière werd geboren op 15 juli 1886 in Bordeaux. Zie ook mijn blog van 15 juli 2007 en ook mijn blog van 15 juli 2008 en ook mijn blog van 15 juli 2009 en ook mijn blog van 15 juli 2010.

 

Uit: Les Ballets russes

 

  « La grande nouveauté du Sacre du Printemps, c'est le renoncement à la « sauce ». Voici une œuvre absolument pure. Aigre et dure, si vous voulez ; mais dont aucun jus ne ternit l'éclat, dont aucune cuisine n'arrange ni ne salit les contours. Ce n'est pas une « œuvre d'art » avec tous les petits tripotages habituels. Rien d'estompé, rien de diminué par les ombres ; point de voiles ni d'adoucissements poétiques ; aucune trace d'atmosphère. L'œuvre est entière et brute, les morceaux en restent tout crus ; ils nous sont livrés, sans rien qui en prépare la digestion ; tout ici est franc, intact, limpide et grossier.
  
Le Sacre du Printemps est le premier chef-d'œuvre que nous puissions opposer à ceux de l'impressionnisme. [...].

  Tout au long de l'analyse que je viens d'esquisser du Sacre du Printemps, j'ai considéré les moyens employés par Stravinsky et par Nijinski comme s'ils avaient une valeur en eux-mêmes, indépendamment du sujet auquel ils s'appliquent. Cette séparation peut sembler artificielle et l'on a le droit de m'objecter que je cherche à voir toute une technique nouvelle dans ce qui n'a été inventé et n'a de sens que pour une œuvre bien déterminée. Cette chorégraphie si anguleuse, me dira-t-on, n'est que pour représenter la gesticulation encore informe et maladroite d'êtres primitifs. Cette musique si étouffée n'est que pour peindre l'épaisse angoisse du printemps. L'une et l'autre servent étroitement le thème choisi ; elles ne le dépassent pas, elles ne s'en laissent pas distinguer.
  Je répondrai que le propre des chefs-d'œuvre est justement de créer à leur usage une expression si complète, si habile et si neuve qu'elle devient tout naturellement une technique générale. On n'invente rien de bon à part. Pour avoir des idées nouvelles et d'une portée un peu lointaine, il faut travailler à quelque objet très précis, il faut vouloir exprimer quelque chose de façon à ce qu'on ne puisse le confondre avec rien d'autre.“

 

 953327-cc0b984b32e40141476135b46097bf69.jpg

Jacques Rivière (15 juli 1886 – 14 februari 1925)



Zie voor nog meer schrijvers van de 15e juli ook mijn vorige blog van vandaag.
Geschreven door Romenu om 19:24 Reageer op dit bericht

Robert Wohlleben, Heinrich Peuckmann, Clive Cussler, Jacques Derrida, Kunikida Doppo, Hammond Innes

De Duitse dichter, schrijver, vertaler, essayist en uitgever Robert Wohlleben werd geboren op 15 juli 1937 in Rahlstedt. Zie ook mijn blog van 15 juli 2007 en ook mijn blog van 15 juli 2009. en ook mijn blog van 15 juli 2010.

 

 

An mich

 

Lasierter Himmel ohne große Farben

bleicht langsam hin – das sagt mir wohl was jetzt?

Ich spür zu scharf das Kinn, rasurverletzt.

Verheilen tuts bereits für weitre Narben.

 

Der Schmerz ebbt weg, wie andre längst verdarben,

in Hirnverliesen erst mal weggeätzt.

Da steh ich da: versetzt, verpetzt, vergrätzt

und weiß nicht mal, wohin die Schmerzen starben.

 

Die Bomben, schlechte Zeit, die jungen Jahre

verschwimmen kaum und gehn doch in die Binsen,

vom Rand her nimmt die Schärfe mählich ab.

 

Sie solls nicht – doch wie oft ich mich auch paare

und fruchtbar bin: Mein väterliches Grinsen

geht schief, weil ich zu knapp nach Atem schnapp.

 

 

 

Altwerden

 

In Kladde ohne Ton gefragt: was war?

Den Tigern springen Funken von den Ketten.

Die Stadt brennt. Schwarzgepudert die Reinetten.

Der Sterne flic flac. Falsch und wunderbar.

 

Mit Flügeln schlägt ein abgeknallter Star.

Den Triggerfinger kann nu nix mehr retten.

Dann dreh die Platte um. Laß Ella scatten.

Im Jive verkettet jetzt sich Paar um Paar.

 

Im Schädel bleicht die Mahd der Bordgeschütze.

Kartoffelsackbedeckte Haufen. Kamen

von fern hierher. Wo Tod das Leben frißt.

 

Ich leb. Den Schädel deckt die Baskenmütze.

Die Bilder führ ich mit. Und all die Namen.

Von der und dem. Da weiß ich doch: was ist.

 

 

 

 953321-32e030ac571e9802a93ff20ab43451e5.jpg

Robert Wohlleben (Rahlstedt, 15 juli 1937)

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Heinrich Peuckmann werd geboren op 15 juli 1949 in Kamen. Zie ook mijn blog van 15 juli 2007  en ook mijn blog van 15 juli 2008 en ook mijn blog van 15 juli 2009 en ook mijn blog van 15 juli 2010.

 

 

Unsere Straße

 

Die Straße, unsere

Straße

Kopfsteinpflaster zwischen

Fachwerkfassaden

meinem Vater gehörte

Haus Nummer drei, uns Kindern

jeder Hinterhof

 

 

Die Straße, ihre

Straße

Verbundsteinpflaster zwischen

Geschäftsfassaden

Immobilienfirmen und Banken, die

Hinterhöfe gehören

den Autos

 

 

Mein Vater kommt

von der Arbeit

Kaffeepulle unterm Arm und den

selbstgeschnittenen Pegel

Brennholz für den Winter.

Ich laufe hin zu ihm, er

lacht und streicht mir

über den Kopf:

Na, Sohnemann

 

 

Ich messe den Platz

ab, wo kann es

gewesen sein? Ich

schreite die Straße

ab und lande

vor einem Elektrogeschäft

 

 

Die Straße, unsere

Straße

an warmen Tagen trugen wir

Stühle vor die Tür und

unterhielten uns von

Haus zu Haus

 

 

Die Straße, ihre

Straße

niemand bleibt stehen und

wenn Kinder dort

spielen, werden sie

fortgejagt

 

 

953321-794f3a4482d369c480d881e9214fbcb9.jpg 

Heinrich Peuckmann (Kamen, 15 juli 1949)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Clive Cussler werd geboren in Aurora, Illinois op 15 juli 1931. Zie voor ook mijn blog van 15 juli 2007 en ook mijn blog van 15 juli 2009 en ook mijn blog van 15 juli 2010.

 

Uit: Fire Ice

 

„Leroy Jenkins was hauling in a barnacle-encrusted lobster trap aboard his boat, The Kestrel, when he looked up and saw the giant ship on the horizon. He gingerly extracted a fat pair of angry crustaceans from the trap, pegged the claws and tossed the lobsters into a holding tank, then he rebaited the trap with a fish head, pushed the wire cage over the side and went into the pilothouse for his binoculars. He peered through the lenses and silently mouthed the word "Wow!" 
The ship was huge. Jenkins examined the vessel from stem to stern with an expert eye. Before retiring to take up lobster-fishing, he had taught oceanography for years at the University of Maine, and he had spent many summer breaks on survey ships--but this vessel was like nothing he had ever seen. He estimated its length at about six hundred feet. Derricks and cranes sprouted from its deck. Jenkins guessed it was some sort of ocean mining or exploration vessel. He watched until the ship vanished from sight, then went back to pull the rest of the string of pots. 
Jenkins was a tall, rangy man in his sixties, whose rugged features mirrored the rockbound coast of his native Maine. A smile crossed his deeply tanned face as he hauled in the last trap. It had been an exceptionally good day. He had found the honey hole by accident a couple of months earlier. The spot produced an endless supply of lobsters, and he kept coming back even though he had to go farther from land than normal. Fortunately, his thirty-six-foot wooden boat was seaworthy even with a full load. Setting a course for land, he put the boat on autopilot and went below to reward himself with what they used to call a Dagwood sandwich when he was a kid. He had just layered in another slice of baloney on top of the pile of ham, cheese and salami when he heard a muffled "Boom!" It sounded like a thunderclap, but it seemed to come from below.“ 

 

 

 953321-9c5bcc7f514ee61df9b84d25da40f04a.jpg

Clive Cussler (Aurora, 15 juli 1931)

 

 

 

 

De Franse literair criticus en filosoof Jacques Derrida werd geboren in El-Biar, Algerije, op 15 juli 1930. Zie ook mijn blog van 15 juli 2009 en ook mijn blog van 15 juli 2010.

 

Uit: Voyous

 

„L’abus de pouvoir est constitutif de la souveraineté même. Qu’est-ce que cela signifie, quant aux rogue States - les « Etats voyous » ? Eh bien, que les Etats qui sont en état de les dénoncer, d’accuser les violations du droit, les manquements au droit, les perversions et les déviations dont serait coupable tel ou tel rogue State, ces Etats-Unis qui disent se porter garants du droit international et qui prennent l’initiative de la guerre, des opérations de police ou de maintien de la paix parce qu’ils en ont la force, ces Etats-Unis et les Etats qui s’allient à eux dans ces actions, ils sont eux-mêmes, en tant que souverains, les premiers rogue States.

Avant même qu’on ait à constituer les dossiers (d’ailleurs utiles et éclairants) qui instruisent par exemple les réquisitoires d’un Chomsky ou d’un W. Blum, et les ouvrages intitulés Rogue States. Ce n’est pas faire injure à ces ouvrages courageux que d’y regretter l’absence d’une pensée politique conséquente, notamment au sujet de l’histoire et de la structure, de la « logique » du concept de souveraineté. Cette « logique » ferait apparaître que, a priori, les Etats qui sont en état de faire la guerre aux rogue States sont eux-mêmes, dans leur souveraineté la plus légitime, des rogue States abusant de leur pouvoir. Dès qu’il y a souveraineté, il y a abus de pouvoir et rogue State.“ 

 

 953321-88b18298b9e49264d5199e1cb548160c.jpg

Jacques Derrida (15 juli 1930 – 8 oktober 2004)

 

 

 

 

De Japanse dichter en schrijver Kunikida Doppo werd geboren op 15 juli 1871 in Choshi. Zie ook mijn blog van 15 juli 2007  en ook mijn blog van 15 juli 2010.

 

Uit: The Bonfire (Vertaald door Jay Rubin)

 

“…It was late in December, the last busy days of the year. But the seven or eight boys on the windy beach were as lighthearted and free as ever. The eldest was twelve, the youngest nine. They were gathered beneath a dune in lively discussion. Some were  standing. Others sat. One rested his chin in his hands, elbows dug deep in the sand. As they talked, the sun went down in the west.

Their talking now over, the boys galloped off along the water’s edge. From inlet to inlet each ran as he pleased. The group was quickly dispersed. One by one they retrieved what the storm had brought two nights before and the ebb tide had left behind: rotted boards, a chipped bowl, bamboo slivers, chunks of wood, an old ladle with the handle torn off. The boys heaped them up on a dry patch of sand away from the lapping waves. All that they gathered was soaking wet. …

The spoils of their hunt they had gathered for burning. With the red flames, wild joy would be theirs. Running and leaping across, they would prove their courage. And now from the dunes they gathered dry grass. The eldest stepped forward and touched it with fire. They stood in a circle and waited to hear the crack of bamboo split by the flames. But only the grass burned. It caught and died, caught and died. A few puffs of smoke floated up, nothing more. The wood, the bamboo were untouched. The mirror frame only was charred here and there. With a weird hiss, steam shot out from the end of the pole. One after another the boys dropped to the sand and blew at the pile as hard as they could. But

instead of flames, smoke arose, stinging their eyes. Their cheeks were stained with tears. …

Look, look, one boy shouted, the Izu hill fires! If their fires burn, then why shouldn’t ours? All leaped to their feet, looking out towards the water. Far across the great Bay of Sagami two fires flickered and trembled, so feeble they might be just will-o’-the-wisps. Now that harvest is over, the farmers of Izu must be burning the chaff of their fields in the hills. Surely these are the fires that bring tears to the eyes of winter travellers. Their distant beams tell only of the long, dark road ahead.“

 

 

953321-3203b1016dd21c770691769eeb8661be.jpg
Kunikida Doppo (15 juli 1871 – 23 juni 1908)

 

 

 


De Britse schrijver
Hammond Innes werd op 15 juli 1913 in Horsham geboren als zoon van een bankdirecteur. Zie ook mijn blog van 15 juli 2009 en ook mijn blog van 15 juli 2010.

 

Uit: De man van Levkas

 

„'Toen herkende ik het plotseling: een grote stier met enorme horens, in zijn gehele lengte over het plafond van de galerij: een dier in volle vlucht, vallend, de voorpoten gestrekt, de kop gebogen, de ogen starend, wild van woede. Daar waar het plafond omhoog ging, begon een nieuwe grot - een grot met de kleur van gestold bloed...'.

 

 

953321-35548e5fd45899d2f2490680d63709f5.jpg
Hammond Innes (15 juli 1913 – 10 juni 1998)

Geschreven door Romenu om 19:16 Reageer op dit bericht

Meer van Romenu

↑ Terug naar de berichten