Berichten van 12 januari 2011

De Nederlandse dichter, schrijver en columnist Cees van der Pluijm werd geboren op 12 januari 1954 te Radio Kootwijk (Gld.). Zie ook mijn blog van 12 januari 2007 en ook mijn blog van 12 januari 2008 en ook mijn blog van 12 januari 2009 en ook mijn blog van 12 januari 2010.

 

 

1954

Je was er pas een week of vier
De ouderwetse winterkou
Sloeg bikkelhard de kamer in

Je was de spil van het gezin
De wereld draaide nog om jou
Je leefde, gulzig als een dier

Je moeder in het kraambed lag
Te wachten op de laatste dag

Er werd gebeefd van kou en angst
Je vader was misschien het bangst
Want Oma voerde het gezag

Hij wierp wat plankjes toe naar haar:
Mijn luiers, van de vrieskou zwaar –
Zij brak haar armen bij de vangst

 

 

 

 

ST. JOZEFSSCHOOL

I

Je kunt de bel nog horen als je wilt
Hij staat nog immer in de hoge deur:
Die strenge man, driedelig in het pak -
Hij luidt de bel, de kinderschaar verstilt

 

En schuifelt met een zweem van ongemak
En achting voor hem langs: hij is het Hoofd
Der School (het Hoofd, nog lang geen directeur)
In wiens gezag men moeiteloos gelooft

 

't Is winter en de grote kachel brandt
Met af en toe een plof. Je ruikt de geur
Van toen: van ijver, angst en kinderzweet

 

Zelfs nog in dit verbouwd gebouw; dit pand
Waar werd gezwoegd, gerekend, gedicteet -
Men speelt er nu verantwoord interieur

 

 

 

 

LENTE IN 'T LAAG EN 'T HOOG

 

II

Van bloesem wit de oevers van de beek
Waar pas nog sneeuw de koude grond bedekte;
En waar het uit de bomen constant lekte
Ontsprong het groen terwijl je net niet keek

 

De specht beukt elke ochtend op de bast
Van oud kastanjehout en alles zingt
Als jij het wakker worden nog bedwingt
En slaperig je ochtendplasje plast

 

Het kriekend licht komt daag'lijks vroeger binnen
En al wat leeft, is spoorslags buiten zinnen
De morgenstond is ongeremd Bacchantisch

 

En alles bloeit en lonkt en kwinkeleert
Terwijl jij Morpheus' armen prefereert
Natuur is onverdragelijk romantisch

 

 

 

 

Cees van der Pluijm (Radio Kootwijk, 12 januari 1954)

 

 

 

 

 

De Nederlandse dichter en schrijver Jacques Hamelink werd geboren op 12 januari 1939 in Driewegen, bij Terneuzen. Zie ook mijn blog van 12 januari 2007  en ook mijn blog van 12 januari 2008 en ook mijn blog van 12 januari 2009 en ook mijn blog van 12 januari 2010.

 

 

Zeemorgen

 

Terwijl in het eiwit zand kinderen alweer grijpgraag

kuilen graven en huilen om de hitte

en hun rode moeders zich openleggen

en de zon een hete man tussen hun dijen plant

komt de dag kentaurisch snuivend nog druipnat

het spierwit borsthaar glinsterend tevoorschijn

uit het water voert luidkeels nieuwe vogels aan

en fluit naar de verspreid spelende meisjes

zilvergroen geschubde meerminnen in bikini

en de duintoppen welven als borsten van een blote heidin

maar tijd hoog op de poten slaakt waarschuwend

zijn kreet die de schelpenzoeker versteent

te midden van zijn koraaleilanden hij vergaat vaag

in de ruimte het galmende water

dat kathedralen bouwt van zand

met ritselende vlaggen helm en brem bezet

en de eerste minnaars in elkaar verdronken

spoelen aan de ogen zwart van stilzwijgen

om hun ligplaats verdampen de voetsporen

van de nacht en zijn geluidloze mannen

aan de vloedlijn maken meeuwen het uur wit

met gebeden en ritueel en laten gretig

hun mossels op de stenen vallen en hese geluiden

maakt de waakzaam blijvende zee

die verder sprakeloos is en inzicht

te pijndoend om uit te spreken vergt

van de mergheldere oude vissers

zonneblind ontwaakt uit een slaap met roggen

en inktvissen spuwen zij kwaad en zwijgend

naar het wrakkenvol water en gaan de eerste borrel drinken

in de bekaaide herberg en vaarten verzinnen

naar de legendarische broedplaatsen van vroeger

een zaagvis draait zich verraderlijk als een hand om in hun verhaal.

 

 

 

Jacques Hamelink (Terneuzen, 12 januari 1939)

Doorkijkje in Terneuzen

 

 

 

 

De Japanse schrijver en vertaler Haruki Murakami werd geboren op 12 januari 1949 in Kioto. Zie ook mijn blog van 1 maart 2007  en ook mijn blog van 12 januari 2008 en ook mijn blog van 12 januari 2009 en ook mijn blog van 12 januari 2010.

 

Uit: South of the Border, West of the Sun (Vertaald door Philip Gabriel)

 

„My birthday's the fourth of January, 1951. The first week of the first month of the first year of the second half of the twentieth century. Something to commemorate, I guess, which is why my parents named me Hajime--"Beginning" in Japanese. Other than that, a 100 percent average birth. My father worked in a large brokerage firm, my mother was a typical housewife. During the war, my father was drafted as a student and sent to fight in Singapore; after the surrender he spent some time in a POW camp. My mother's house was burned down in a B-29 raid during the final year of the war. Their generation suffered most during the long war.

When I was born, though, you'd never have known there'd been a war. No more burned-out ruins, no more occupation army. We lived in a small, quiet town, in a house my father's company provided. The house was prewar, somewhat old but roomy enough. Pine trees grew in the garden, and we even had a small pond and some stone lanterns.

The town I grew up in was your typical middle-class suburb. The classmates I was friendly with all lived in neat little row houses; some might have been a bit larger than mine, but you could count on them all having similar entranceways, pine trees in the garden, the works. My friends' fathers were employed in companies or else were professionals of some sort. Hardly anyone's mother worked. And most everyone had a cat or a dog. No one I knew lived in an apartment or a condo. Later on I moved to another part of town, but it was pretty much identical. The upshot of this is that until I moved to Tokyo to go to college, I was convinced everyone in the whole world lived in a single-family home with a garden and a pet, and commuted to work decked out in a suit. I couldn't for the life of me imagine a different lifestyle.“

 

 

 

Haruki Murakami (Kioto, 12 januari 1949)

 

 

 

 

De Nederlandse dichter, schrijver en schilder Alain Teister (eig. Jacob Martinus Boersma werd geboren in Amsterdam op 12 januari 1932. Zie ook mijn blog van 12 januari 2009 en ook mijn blog van 12 januari 2010.

 

 

Zelfportret

Ik ben voornamelijk van geen belang.
Ik ben een zachte wang,
en ik ben mijn eigen lippen.
Meestal zonder gezang,
uitblinkend in knorgeluiden
voor enk'le fijne luiden
die mij ter harte gaan.
Ik ben meer kuiken dan haan.
En: ik ben mijn eigen lippen,
waarmee ik uit eigenbelang
mij kus op mijn eigenwang.

 

 

 

Alain Teister (12 januari 1932 – 6 februari 1979)

 

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Jakob Michael Reinhold Lenz werd geboren op 12 januari 1751 in Seßwegen. Zie ook mijn blog van 1 maart 2007 en ook mijn blog van 12 januari 2009 en ook mijn blog van 12 januari 2010.

 

 

Lied eines schiffbrüchigen Europäers,

auf einer wüsten Insel, von der man von Zeit zu Zeit Rauch aufsteigen sehen, aber wegen einer heftigen Brandung nicht zu Hülfe kommen konnte. Diese Insel schien Capitain Wallis als er vorbey segelte, ein völlig unwirthbarer Felsen.

 

Wenn ichs noch bedenke –

Auf der langen Seereis' – überall –

Wo die Luft so feucht war, gab sie Wein,

Auf Madera, an dem frohen Cap –

Wo sie scharf war, wuchsen Cokusnüsse –

Wo es kalt war, flözte sie uns Holz zu.

Riesen sahen wir, wie David,

Und bezwungen sie mit kleinen Steinchen;

Wilde Teufel sahen wir, sie sangen

Uns die kauderwelschen Friedenslieder

Daß wir ihrer Gutheit lachten –

Ach! wohlthätige Natur!

Ost- und Westwärts – Ueberall!

Sieh! dieß lezte Scheitchen Holz

Leg ich auf – Sein Rauch verschwindet

In die Luft – und Niemand meldet sich – –

Allbedenkende Natur!

Hast du mich vergessen?

 

 

 

Jakob Michael Reinhold Lenz (12 januari 1751- 24 mei 1792)

Zie voor nog meer schrijvers van de 12e januari ook mijn vorige blog vandaag.

De Albanese schrijver Fatos Kongoli werd geboren op 12 januari 1944 in Elbasan. Zie ook mijn blog van 12 januari 2009 en ook mijn blog van 12 januari 2010.

 

Uit: Ein europäischer Traum (Vertaald door Joachim Roehm)

 

„Als ich den letzten Jahren seines Lebens einmal von ihm wissen wollte, warum er Kommunist geworden war, drückte er sich nicht um eine Antwort: Während der Jahre in Italien sei dies die beste Lösung gewesen. Er habe vor der Alternative gestanden, sich entweder für den Kommunismus eines Antonio Gramsci zu entscheiden oder für den Faschismus des Duce ... Es liegt mir fern, meinem Vater etwas vorzuwerfen, doch außer dem Faschismus des Duce und dem Kommunismus eines Antonio Gramsci wird es in Verdis Vaterland auch noch andere Alternativen gegeben haben. Die letzten Jahre seines Lebens, das tragisch endete, denn er wurde von seiner eigenen Partei geächtet und weggeworfen wie eine ausgequetschte Zitrone, verbrachte er am Klavier, Fugen von Bach spielend, bis er dann starb, verlassen selbst noch von seinen engsten Freunden. Ich, der ich endlich die Mathematik aufgegeben und mich der Literatur zugewandt hatte, begriff damals, dass ich womöglich

den gefährlichsten Fehler meines Lebens begangen hatte. Die Sprache Molières eröffnete mir die Möglichkeit, Kontakt mit den großen Autoren des 20. Jahrhunderts aufzunehmen, und ich begriff einigermaßen, was wirklich Literatur ist. In einem Land wie Albanien, wo auch noch dem unschuldigsten Dissidenten ohne lange zu fackeln der Kopf abgerissen wurde, war es verflucht schwierig, sich mit wirklicher Literatur abzugeben. Aber dieses verdrießliche Kapitel ist allgemein bekannt, und nach dem Fall der Berliner Mauer hat dies alles nichts mehr zu bedeuten. Auerdem

hätte niemand wirklich Lust, mir in den finsteren Tunnel dieser langen Jahrzehnte zu folgen, in denen meine Zähne allmählich verrotteten und zum Teil viel zu früh ausfielen, bis ich mir schließlich ziehen und durch eine Prothese ersetzen ließ, was noch übrig war, sodass ich nun nach Belieben lachen kann, wenn mir zum Weinen ist, ohne befürchten zu müssen, dass ich so schrecklich hässlich aussehe wie in der Zeit vor meiner Prothese.“

 

 

 

Fatos Kongoli (Elbasan, 12 januari 1944)

 

 

 

 

 

De Britse schrijver William Nicholson werd geboren op 12 januari 1948 in Tunbridge Wells, Kent. Zie ook mijn blog van 12 januari 2009 en ook mijn blog van 12 januari 2010.

 

Uit: The Trial of True Love

 

„Here where two rivers meet by an island, in the early morning, shortly after dawn, there is a mist along the valleys. The sun rises over the railway bridge, white as a moon, and everything is still. I stand before Taw pool, watching the water eddy round the island, my breath cloudy and my thoughts far away. I do not anticipate. And yet there is a moment before the moment that is both a preparation and a culmination. What is about to happen to me is long longed-for, familiar, out of reach, needed, despaired of, completely imagined, but never known: so first, and memorably, comes the intimation that it is about to happen. The light falling from an opening door onto a winter's street. The silence before a phone begins to ring. Anticipation, in the razor-cut of time before it bursts into fulfilment.

The Barnstaple train, headlamp furry in the mist, booms suddenly over the bridge. Rooks rattle out of invisible trees, cawing up into the sky. The premonitory sounds disperse into the slow tumble of the rivers, into my own quiet breaths. The smell of soaked grass and the sharp white air that makes me shiver and the silence after the train.

And then I see her.

This is a story about falling in love. The time is 1977, a generation ago. I am twenty-nine years old, and waiting for my real life to begin. I am engaged in this waiting process in the very small second bedroom of a very small flat in Cross Street in north London, owned by my friend Anna.

She comes back earlier than usual and pours herself a glass of wine, which is not like her, not at five in the afternoon, and says we must talk. So I have a glass of wine too, and we talk.“

 

 

 

William Nicholson (Tunbridge Wells, 12 januari 1948)

 

 

 

 

De Duitse schrijver, schilder en componist Florian Havemann werd geboren op 12 januari 1952 in Oost-Berlijn. Zie ook mijn blog van 12 januari 2009 en ook mijn blog van 12 januari 2010.

 

Uit: Havemann

 

„Havemann, das ist: ein König ohne Volk bleiben zu wollen, anstatt sich mit dem undankbaren, uneinsichtigen Volk da draußen abmühen, abgeben zu müssen. Und das können dann auch zum Beispiel Kritiker sein. Havemann, das ist: sich irgendwo festsetzen, eine häusliche Existenz führen. Grabow, Borgsdorf und Grünheide bei Berlin, mein Neukölln.

Havemann beginnt mit einem Saathändler, und der Saathändler, das ist Mittelstand, Mittelschicht, und Havemann ist das immer geblieben: Mittelstand, Mittelschicht – nur was das bedeutet, das hat sich immer wieder geändert.

Nein, Havemann beginnt nicht mit diesem Saathändler in Grabow, Havemann beginnt so wenig mit diesem Saathändler in Grabow, daß ich noch nicht mal weiß, wie dieser Havemann mit Vornamen hieß. Der Saathändler Havemann in Grabow, das ist die Vorgeschichte von Havemann, das, wo Havemann herkommt, das, woraus dann Havemann wurde, mit meinem Großvater Hans Havemann wurde, dem Sohn des Saathändlers Havemann in Grabow. Und wenn noch etwas bleibt von diesem Havemann in Grabow, bis zum heutigen Tag und in mir Havemann bleibt, dann der Atheismus, sein Atheismus, denn das einzige, was mir von diesem Saathändler Havemann übermittelt wurde, ist sein für seine Zeit so ungewöhnlicher Atheismus. Sein für eine Kleinstadt so ungewöhnlicher, so auff älliger Atheismus. Der bekennende Atheist Havemann, so die Legende, soll nur ein einziges Mal eine Kirche betreten haben, die Kirche in Grabow – Anlaß: die Konfi rmation seines Sohnes.“

 

 

 

Florian Havemann (Oost-Berlijn,12 januari 1952)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Jack London (eig. John Griffith Chaney) werd geboren op 12 januari 1876 in San Francisco, Californië. Zie ook mijn blog van 12 januari 2009 en ook mijn blog van 12 januari 2010.

 

Uit: John Barleycorn

 

„It all came to me one election day. It was on a warm California afternoon, and I had ridden down into the Valley of the Moon from the ranch to the little village to vote yes and no to a host of proposed amendments to the Constitution of the State of California. Because of the warmth of the day I had had several drinks before casting my ballot, and divers drinks after casting it. Then I had ridden up through the vine-clad hills and rolling pastures of the ranch and arrived at the farmhouse in time for another drink and supper.
“How did you vote on the suffrage amendment?” Charmian asked.
“I voted for it.”
She uttered an exclamation of surprise. For be it known, in my younger days, despite my ardent democracy, I had been opposed to woman suffrage. In my later and more tolerant years I had been unenthusiastic in my acceptance of it as an inevitable social phenomenon.
“Now just why did you vote for it?” Charmian asked.
I answered. I answered at length. I answered indignantly. The more I answered, the more indignant I became. (No; I was not drunk. The horse I had ridden was well-named “The Outlaw.” I ’d like to see any drunken man ride her.)
And yet—how shall I say?—I was lighted up, I was feeling “good,” I was pleasantly jingled.
“When the women get the ballot, they will vote for prohibition,” I said. “It is the wives, and sisters, and mothers, and they only, who will drive the nails into the coffin of John Barleycorn—”

“But I thought you were a friend to John Barleycorn,” Charmian interpolated.
“I am. I was. I am not. I never am. I am never less his friend than when he is with me and when I seem most his friend. He is the king of liars. He is the frankest truth-sayer. He is the august companion with whom one walks with the gods. He is also in league with the Noseless One. His way leads to truth naked, and to death. He gives clear vision, and muddy dreams. He is the enemy of life, and the teacher of wisdom beyond life’s vision. He is a red-handed killer, and he slays youth.”

 

 

 

Jack London (12 januari 1876 - 22 november 1916)

In 1905

 

 

 

 

De Hongaarse schrijver Ferenc Molnár werd op 12 januari 1878 in een burgerlijk-joods gezin van Duitse afkomst geboren. Zie ook mijn blog van 12 januari 2009 en ook mijn blog van 12 januari 2010.

 

Uit: The Living Death

 

„Here is a very serious reason, my dear sisters, why at last, after an absence of twenty years in America, I am confiding to you this strange secret in the life of our beloved and lamented father, and

of the old house where we were children together.  The truth is, if I read rightly the countenances of my physicians as they whisper to each other by the window of the chamber in which I am lying, that

only a few days of this life remain to me.

It is not right that this secret should die with me, my dear sisters.  Though it will seem terrible to you, as it has to me, it will enable you to better understand our blessed father, help you to account for what must have seemed to you to be strange inconsistencies in his character.  That this secret was revealed to me was due to my indolence and childish curiosity.

For the first, and the last, time in my life I listened at a keyhole.  With shame and a hotly chiding conscience I yielded to that insatiable curiosity--and when you have read these lines you will understand why I do not regret that inexcusable, furtive act.

I was only a lad when we went to live in that odd little house. You remember it stood in the outskirts of Rakos, near the new cemetery.  It stood on a deep lot, and was roughly boarded on the side which looked on the highway.  You remember that on the first floor, next the street, were the room of our father, the dining room, and the children's room.  In the rear of the house was the sculpture studio. There we had the large white hall with big windows, where white-clothed laborers worked.  They mixed the plaster, made forms, chiseled, scratched, and sawed.  Here in this large hall had our father worked for thirty years.“

 

 

 

Ferenc Molnár (12 januari 1878 – 1 april 1952)

 

 

 

 

De Franse schrijver Charles Perrault werd geboren op 12 januari 1628 in Parijs. Zie ook mijn blog van 12 januari 2007 en ook mijn blog van 12 januari 2009 en ook mijn blog van 12 januari 2010.

 

 

Uit: Les Souhaits Ridicules (De dwaze wensen)

 

Si vous étiez moins raisonnable,

Je me garderais bien de venir vous conter

La folle et peu galante fable

Que je m'en vais vous débiter.

Une aune de Boudin en fournit la matière.

Une aune de Boudin, ma chère !

Quelle pitié ! c'est une horreur

S'écriait une Précieuse,

Qui toujours tendre et sérieuse

Ne veut ouïr parler que d'affaires de coeur.

Mais vous qui mieux qu'âme qui vive

Savez charmer en racontant,

Et dont l'expression est toujours si naïve,

Que l'on croit voir ce qu'on entend ;

Qui savez que c'est la manière

Dont quelque chose est inventé,

Qui beaucoup plus que la matière

De tout Récit fait la beauté,

Vous aimerez ma fable et sa moralité ;

J'en ai, j'ose le dire, une assurance entière.

 

Il était une fois un pauvre Bûcheron

Qui las de sa pénible vie,

Avait, disait-il, grande envie

De s'aller reposer aux bords de l'Achéron :

Représentant, dans sa douleur profonde,

Que depuis qu'il était au monde,

Le Ciel cruel n'avait jamais

Voulu remplir un seul de ses souhaits.

 

 

 

Charles Perrault (12 januari 1628 – 16 mei 1703)

Anoniem portret in het Musée National de Versailles et des Trianons, Versailles

 

De Nederlandse dichter en schrijver Kamiel Verwer werd op 12 januari 1979 in Tilburg geboren. Hij studeerde Informatica en Filosofie en behaalde twee opeenvolgende Masters diploma’s in 2002 en 2003. Na een dodelijk verkeersongeval van zijn moeder ging hij naar Berlijn en studeerde daar verder filosofie aan de Humboldt Universiteit. Deze studie sloot hij af met een Duits proefschrift over "vrijheid en verantwoordelijkheid in de filosofie van Hans Jonas". In de zomer van 2008 begon hij te reizen en tijdens deze reis kreeg hij het ​​idee van Charity Travel om de ideeën van zijn proefschrift in praktijk te brengen en om zijn passie voor reizen te combineren met gewoon iets goeds doen. Hij startte Charity Travel in 2009 en legde verbanden met kleinschalige goede doelen wereldwijd.

 

 

Entree met draaideur

 

Niets behalve die even aangename windvlaag

langs het tafeltje waaraan ik zat

en de kaars die even oplichtte

maar dan weer was zijn schijnsel

die onbewogen dans

als altijd in het glas van de deur

 

Nu draait hij weer

een meisje beweegt zich naar binnen

en die onbenullige kaars

hij verlicht haar gezichtje

als een duivel verlicht hij

de stilte naast haar mond

"deur, draai verdomme door"

dreunde keihard door me heen

het was de kaars, die

binnen in mij al vele jaren scheen.

 

 

 

Kamiel Verwer (Tilburg, 12 januari 1979)